Stilte....

Goedemorgen allemaal! Het is stil in Wassenaar op dit moment. Althans zo voelt het voor mij. En juist vanuit die stilte, voelde ik heel erg de behoefte om een blog te schrijven. Heerlijk vind ik dat, genietend van dit soort momenten. Dit is zo'n weekend, waarop er niets hoeft, en alles mag. Geen Pride Amsterdam (mensen vragen me vaak waarom ik daar niet naar toe ga), geen volle agenda, nee zomaar de dingen op zijn beloop laten en genieten van het moment. Van de mooie bloemen, die ik zomaar kreeg, omdat iemand dacht dat ik al jarig was, leuk he...van de enorme stapel boeken, die op mij wachten. Omdat ik eind september ga beginnen met een nieuwe leergang - corporate antropologie - een leergang onder begeleiding van Danielle Braun. Een wens, die ik al jaren heb, en die nu waarheid is geworden. Een aantal blokken van twee soms drie dagen, ongeveer een jaar lang. Leuk, boeiend en ook weer spannend. Lukt het me allemaal wel, naast mijn werk en mijn privé leven. En natuurlijk lukt dat, daar geloof ik heilig in. Vanmorgen realiseerde ik me opeens, dat er weer een spannende tijd voor me ligt. A.s. woensdag gaan we beginnen met het herstel van mijn kaak, mijn brug, met een implantaat enzo. Gaat ook een klein jaar duren. En 14 augustus krijg ik de uitslag van de scan en gaan we kijken wat er met mijn lijf moet gebeuren, mijn knie, mijn rug...spannend. En ik, ik heb besloten alles aan te gaan, operaties, herstel oefeningen, kortom bedenk het maar. Want ik, wil straks 58 jaar jong, nog heel veel leuke dingen doen. Ik heb het gevoel, dat ik aan de vooravond van veel nieuwe dingen sta. Mijn werk is super leuk. Er gebeuren prachtige dingen, ik heb plannen met het team, om echt goed voorwaarts te gaan, om nieuwe initiatieven van de grond te tillen, waardoor de synergie tussen Holding Yarden en Vereniging Yarden voelbaar is, en beter wordt, dan deze nu is. Ik zie daar onze rol, als een rol van waarde. Diversiteit, de Multi culturele samenleving, deze week starten we met een kick off sessie hierover, met leuke collega's, zodat we ook hier een gedegen plan kunnen uitwerken. Maar wat ik echt bedoel, is dat in mijn leven, zowel zakelijk als privé veel gaat gebeuren. Ik weet niet goed, waarom ik dit zo voel. Ik wil mij weer gaan inschrijven in de Kamer van Koophandel, omdat ik hoop weer wat meer te gaan coachen, in mijn eigen tijd. Omdat ik af en toe een mooie training wil gaan ontwikkelen en deze wil verzorgen, voor mensen, die hier behoefte aan hebben, maar ook omdat ik iets op wil bouwen, voor het moment, dat ik niet meer in loondienst zal werken, of met pensioen ga bij Yarden. Want laat vooral duidelijk zijn, bij Yarden wil ik blijven totdat ik met pensioen ga. Zodat ik op dat moment kan zeggen, ik heb 18 jaar gewerkt bij Yarden, 9 jaar bij ADP, 9 jaar bij Connexxion, etc. Heerlijk, wat heb ik toch een fijn leven. Afgelopen week vroeg iemand aan me 'ben je gelukkig' en ik kon niets anders dan volmondig 'ja' als antwoord geven. En geluk zit in hele kleine dingen, en grappig terwijl ik dit schrijf, moet ik glimlachen. Want vanmorgen na het douchen, trok ik mijn oranje korte broek aan en toen deed ik mijn oranje armband van Face the Future om en realiseerde ik me, dat de dames van Oranje, vanmiddag gaan voetballen. En dat zij of nummer 1 of nummer 2 worden in het Europees Kampioenschap damesvoetbal. En zonder me hiervan bewust te zijn, ben ik helemaal in stijl gekleed hiervoor. Die armband van Face the Future is gemaakt van de oranje reddingsvesten van bootvluchtelingen, die in Lesbos en op andere plaatsen aan wal komen. En de opbrengst van deze armband is voor al die vluchtelingen. Dus als u interesse heeft, ga naar - omarmunie - en bestel zo'n armband, voor uzelf, voor uw vriendin, of zomaar, om je medemens te helpen. Prachtig...ik draag deze armband altijd. Ik die niet zo van sieraden hou, ik die prachtige chique armbanden heb, een armband ooit van mijn vader gekregen, van Buddha to Buddha, of hoe heet het...een armband van Oma van Loon, een van de weinige stukken van de familie, die ik in mijn bezit heb. En al die chique dingen, draag ik niet zo vaak en niet zo graag. Ik doe dan heel anders dan gewoon met mijn armen, als ik een armband draag, waar ik zuinig op moet zijn. Leuk he...een beetje onhandig bijna. Het weekend is fijn. Vrijdagavond kregen wij nieuwe buren op bezoek, een jong stel van 31 en 35 met een prachtige kindje, Josefien. Zo'n kindje dat naar je lacht, en je vingers pakt met zo'n schattig klein handje. Ik kan dan intens genieten...en realiseerde me dat ik de oma van zo'n kindje zou kunnen zijn. Qua leeftijd dan. Op dit soort momenten realiseer ik me altijd, dat ik zelf wel heel graag ook kinderen zou hebben gehad, en in mijn hart, spreek ik altijd over mijn Bas van Loon. In gedachten, en dit speelde toen ik 28 jaar was, kreeg ik een kindje en ik zou hem Bas hebben genoemd. En altijd als ik die reclame zie op tv van dat kleine blonde jongetje, op het voetbalveld die zo goed kon voetballen, omdat hij Calvé Pindakaas at, dan glimlach ik, want dat zou mijn Basje zijn. Gek hoe een beeld je hele leven lang bij je kan blijven. En vrijdagavond, toen ik Josefien in mijn armen had, zei ik tegen Julia, de buurvrouw, als jullie een avond uit willen samen, dan pas ik wel op. Geweldig...het deed me ook denken aan Noor en Sanne, die klein waren, toen ik alleen in Schoonhoven woonde. En als een van die kleine meisjes dan kwam logeren, dan was het een groot feest. Nog eerder terug in de tijd, als de kleinkinderen van Connie, mijn toenmalige partner, Melvin en Steffin er waren, was ik ontzettend gelukkig. Door die kinderen, en door hoe zij in het leven naar alles kijken. Ik weet nog, hoe we voetbalden, hoe we rondreden in de SLK of in de boot aan het varen waren. Geweldige herinneringen aan jonge mensjes in mijn leven. En door al die mooie herinneringen, is het gemis om mijn Bas, een stuk kleiner geworden. En onze Josefien, zorgde ervoor, dat deze mooie herinneringen zomaar weer naar boven kwamen. Ik realiseer me, dat ik steeds meer over vroeger spreek, en dat herinneringen het soms van me overnemen. En volgens mij is dat ook wel passend bij mijn leeftijd. 58 jaar worden, is best wel wat toch...haha! Ik ben er blij mee en dankbaar voor, dat ik 58 jaar ben en dat ik zo intens geniet van dit mooie leven. Geleidelijk aan, hoor ik mensen buiten, geluiden in huis en schijnt de zon heel fijn. En dat betekent, dat ik lekker naar buiten ga, genieten van alles wat er buiten is, de bloemen op het terras, de zon op je huid... Oh ja, gisteren ontzettende lekker gegeten bij Ron Blauw in Voorburg, met mijn lieve schoonouders...onverwachts, wat een feestje zeg...heerlijk! Straks even naar Mila en Simone, gezellig op het terras, en dan in mijn oranje broek voor de buis, voetbal kijken...wow wat fijn! Een mooi citaat ergens deze week 'het leven is eigenlijk heel simpel. Wat we geven, krijgen we terug....´ en volgens mij is het zo, ik heb het gevoel, dat ik zo ontzettend veel mag ontvangen.....en dus zit ik hier gewoon een beetje te glimmen, in mijn oranje broek...oh ja met mijn nieuwe coupe in mijn haar, iets vrouwelijker, want ik Frankrijk zei men iets te vaak ´bonjour messieur-dame´en realiseerde ik me, dat dat messieur voor mij bedoeld was...tja en ik weet het, ik ben niet heel erg vrouwelijk, maar ik voel me wel een vrouw...dus vandaar, die coupe...ik grinnik, terwijl ik dit schrijf, want het lijkt nu net, alsof ik ijdel ben....en ook dat klopt wel. Of zou ik gevoeliger worden naarmate ik ouder word...Dikke zoen, fijne zondag, veel Oranje en hier nog wat mooie foto´s van onze vakantie!

Regenachtige zondag, de laatste zondag in de maand juli 2017....

En deze zondag, schrijf ik weer eens een blog. Zo lang geleden alweer, een hele leuke lange vakantie zat er tussen. En wat voor vakantie, een reis met de mooie Mercedes Benz, door Luxemburg, Frankrijk, een stukje Italië en via Frankrijk weer terug, veel gezien, veel gereden, veel geslapen, veel gepraat, veel....kortom te veel om allemaal te delen. En dat hoeft ook niet. Maar dat het mooi was, en bijzonder, en indrukwekkend, ja dat kan ik minimaal delen. En dat het ook voor nu, wel weer genoeg is, omdat het leven thuis ook fijn is, omdat er genoeg dingen te doen zijn weer, werken, mensen ontmoeten, doorgaan met alles wat bij het gewone leven hoort, en omdat je niet altijd vakantie zou kunnen vieren. Althans ik niet..en omdat ik ook wel mensen mis, en dingen mis, als ik zo lang van huis ben. Mijn vader heb ik ook gemist, ja gek he...ik hoefde niet te bellen, ik hoefde niet naar huis, want thuis daar is niemand meer, los van de familie van Annemarie, van mijn vrienden. Maar vroeger als je weg ging, dan belde je altijd een paar keer naar huis. Naar mijn ouders, eerst, en later naar mijn vader. Dan stuurde je een kaartje, omdat het zo leuk was voor hem, als hij post kreeg. En nu, met regelmaat dacht ik 'ik hoef niet meer te bellen...'. Voelde als een gemis, een beetje leeg. Gek is dat, hoe ouder ik word, hoe meer ik voel, dat ik 'alleen' ben. Niks om zielig te zijn, helemaal niet, maar gewoon het feit, dat je geen ouders meer hebt, geen kinderen hebt, en dus uiteindelijk 'alleen' bent. Het mooie is wel, dat Noor van Loon, mijn lieve nichtje een hele mooie enveloppe naar mij had gestuurd per post. Een hele dikke met mooie verhalen, die zij met me wilde delen, over jawel, mijn vader. En ik, ik was intens geraakt, door haar houden van. Maar ook hoe mijn vader als opa moet zijn geweest, wat een pracht vent. En nog leuker was, dat gelijk de avond nadat wij thuis gekomen zijn, Noor hier een hele avond is geweest. Heerlijk, lekker praten, lekker delen, lekker lachen, lekker samen zijn. En dus, relativeerde dat gelijk mijn bestaan, want nee ik ben niet alleen. Ik zal ook nooit alleen zijn, want al die lieverds die met mij mee reisden in gedachten, die reageerden op mooie foto's, zij lieten en laten mij steeds weer weten, dat ook al zijn er geen ouders meer, ook al is er nooit een kind uit mij geboren, alleen zal ik nooit zijn. Dus daarmee is hier dit alles ook weer even duidelijk. Deze vakantie, was genieten, van het rijden met de ster, jawel en eventjes een andere ster helaas tussendoor omdat mijn mooie Benz, een mankementje had, genieten van de prachtige wegen, dwars door de Alphen, genieten van de stilte soms, van het klaterende water van een prachtig riviertje, van het samenzijn, van de rust, van het ontwaken, van mooie boeken, van het vrij zijn... De zomer hier is een beetje nat, zo lijkt het sinds we thuis zijn, gisteren heerlijk onder de parasol in de regen op het terras gezeten...lekker...alweer heerlijk gegeten met Emmy en Reynaud, Italiaans met een frans tintje, jawel, de Sancerre was op en top frans...en nu, bezig met foto's, met mooie plaatjes op de computer. En geleidelijk aan de opmaat, naar gewone kleren aan, jawel na drie weken korte te grote korte broeken en polo's, nu weer in een blouse en misschien zelfs een colbertje...ja weer naar Yarden toe. Ik heb er zin in en ben er wel klaar voor. De vakantie is voorbij...en er wacht ons weer een mooie nieuwe week. Veel mensen ga ik weer zien, en ook daar heb ik zin in. Liefs, een fijne zondag nog, Anita

Vakantie....

En jawel, het is vrijdag 7 juli 2017, net een overheerlijke ovenschotel gemaakt, tussendoor wat mails afgehandeld en nog wat gebeld, en geleidelijk aan ontstaat het gevoel van vakantie! Hoe heerlijk kan het zijn, en nooit eerder had ik het gevoel er zo aan toe te zijn. Een protesterend lijf, botten die zeer doen, kaken die vervelend zijn, en door de pijnstillers soms een soort dofheid in je hele zijn. Nu, met een glas water op tafel, terwijl twee mannen onze goten schoonmaken of repareren, zit ik heerlijk hier aan tafel. Op de fiets naar het dorp, de boodschappen gedaan, alle korte broeken klaar gelegd die ik maar vinden kan, wat polo's erbij, en wat heb ik nog meer nodig. Ja een badpak, badlakens en lekkere zomerschoenen. Heerlijk...genieten. Maar voordat het vakantie is, gaan we met wat vrienden en bekenden naar André Rieu in Maastricht. Ik, die in het geheel niet hou van massale dingen, van grote samenkomsten van mensen, ga op het Vrijthof, aan een lange tafel, eten en genieten van een mooi glas wijn, maar vooral van André Rieu en zijn prachtige shows. Leuk, want ook André Rieu, is een herinnering aan mijn ouders. Zij hadden vroeger elpees van hem, en draaiden deze muziek op de boerderij. Leuk he... Gisteren had ik een terugkomdag bij Face the Future...en daar werd ik wel geraakt door inspirerende woorden, verhalen van onze nieuwkomers, maar ook van de deelnemers vanuit het Nederlandse bedrijfsleven. Mooi hoe iemand van Campina Melkunie, daar voor mij zomaar het verschil maakte, door zijn woorden, maar vooral ook door de intensiteit van zijn verhalen. Prachtig en dit meen ik. Face the Future gaf mij nieuwe ogen, omdat ik op een andere manier naar mijn leven, maar ook het leven om mij heen, het leven in onze samenleving ben gaan kijken. Omdat jij, als mens, heel dichtbij ook het verschil kunt maken. Een beetje liefde, een beetje vrede...ik moet opeens aan dit nummer denken. Een liedje door volgens mij Nicole ooit gezongen voor het songfestival. En eigenlijk zong zij hier al over. Wat je met compassie, zoals Razan zou zeggen, kunt bereiken. Aandacht voor elkaar. De ander zien en ook eens luisteren naar wat die ander echt nodig heeft. Leuk is wel, dat er gewerkt wordt in dit programma met een mooie symboliek. En ik, ik noem mijzelf altijd de bruggenbouwer, de verbinder tussen Vereniging Yarden en de Holding. En hier in dit programma zijn wij begonnen met het bouwen van een brug. Een brug die straks bestaat uit duizend treden (leden) en gisteren hebben wij als eerste groep van 24 leden, deze brug gesigneerd...het begin van iets moois. The Face the Future brug...the inclusion bridge...Mooi. Denk je wel eens na over het woord inclusion...ook daar zijn we gisteren mee bezig geweest. Want inclusion is meer dan dingen doen, of laten zien, inclusion is een manier van zijn, van denken, van leven en uitdragen, een mindset. Prachtig...dus terugkijkend op deze week, met alle mooie ontmoetingen, gesprekken, in mijn roze broek op kantoor, was het weer zo'n week, die waarde toevoegt aan mijn zijn. Als geschenk kregen wij de diversiteits armband. Een armband gemaakt van reddingsvlotten/boten van vluchtelingen die in Lesbos zijn aangekomen. Een armband die symbool staat, voor inclusion, voor diversiteit, voor al die mooie woorden, waarmee je eigenlijk zegt 'het maakt niet uit, wie je bent, waar je woont of gewoond hebt, wat je doet, of je rijk of arm bent, wij zijn...'. Ik voel me dus weer dankbaar, ja het wordt saai, door alles wat ik mee mag maken, door alle indrukken die ik krijg. Leuk om straks na de zomer, met volle energie weer verder te mogen gaan met al die fraaie dingen. En als dat lichaam van mij, dan ook een beetje kracht terug krijgt en er niet al te veel ingewikkelde dingen moeten gebeuren, dan weet ik zeker dat 2017 toegevoegd kan worden, aan al die prachtige jaren hiervoor. De zon schijnt, de planten bloeien en groeien...de witte gekoelde wijn, ligt klaar, voor wie dan ook, om gedronken te worden. We zijn als team prachtig in beweging en ik mag met Razan en haar collega's, hele mooie dingen gaan doen. Voor nu, rust en stilte soms, genieten van alles wat we tegen gaan komen...heb het fijn de komende weken! Liefs en oh ja....ik ben denk ik veel offline...zal af en toe iets moois op facebook plaatsen, met weinig tekst...om jullie te laten delen in mijn prachtige ervaringen. Dag! Aniet

Regenachtige zaterdag....

Oh wat een heerlijk begin! Een hele nacht doorgeslapen, dat is lang geleden, want die botten houden me bezig. En ondanks tramadol, slaap ik ongekend slecht, maar soms zijn dagen net cadeautjes. Dan is het net alsof je jarig bent, en deze week was wel een soort van heel mooi cadeau. Mooie ontmoetingen, mooie gesprekken en ook tijd voor jezelf. Volgens mij heet dat in balans zijn...en als je dan een hele nacht, met behulp van tramadol, mag slapen, en je staat op, trekt na de douche je polo aan, je spaanse schoenen en je roze broek, dan is het zaterdag, nespresso op tafel, muziek op de achtergrond, en jawel drie hele dikke kranten, drie zaterdag kranten, welnu dat is je onderdompelen in het grote genieten. Gisterenochtend stapte ik in de auto, op weg naar Hoorn, een mooi gesprek met de stichting Tweestrijd, prachtig, jonge mensen die zich opwerpen om andere jongeren te helpen, jongeren die gepest worden, die depressief zijn of erger nog, die wellicht spelen met het idee om een einde aan hun jonge leven te maken. Mooi om te kijken, hoe je samen met jonge mensen, nieuwe initiatieven kunt ontwikkelen. Daarna lekker naar NAP in IJburg, daar kennen ze mij al. Die meneer zei terwijl hij mij aanwees, tegen Margo (een bijzonder mens, zij zit in het hoofdbestuur van onze Vereniging Yarden en wij ontmoeten elkaar altijd bij NAP)'zij komt nooit alleen...'want ja ik kom graag bij NAP aan het IJ, maar altijd heb ik hier een ontmoeting met of Margo of Derck. Fijn en bijzonder...en dus hadden wij gisteren weer een werkafspraak hier. Een goeie, inhoudelijk sterk, met een boerenomelet zonder brood. En iedere keer zeggen wij, de volgende keer spreken we om vier uur af, want dan drinken we samen een glas wijn. Dus ook deze werkafspraak was goed, en open en eerlijk. En ook heerlijk!! Toen in de auto, naar Zeeland, en ik had tussentijds gesproken met Jolanda, mijn vriendin in Kortgene, de vrouw van Cees. Mijn jeugdvriend die ALS heeft. Ik had gehoopt met Jolanda naar Vlissingen naar de theatervoorstelling van 'De kunst van het rouwen'- 'dan neem je toch gewoon een hond' te kunnen gaan. Maar het lukte Jolanda niet goede zorg voor Cees te hebben, dus hebben wij samen op het terras, lekker water met citroen en ijs gedronken (ja echt waar...geen wijn...ik moest tenslotte nog minimaal 200 kilometer rijden die dag)en een uurtje fijn zitten praten. En daardoor kwam ik om 18.40 uur aan bij het uitvaartcentrum van Simon Slager, een franchise ondernemer van Yarden, in Vlissingen. Daar zou de theatervoorstelling plaatsvinden. Een mooie kleine witte kerk, waar ca. 35 of misschien 40 mensen aanwezig waren. Ook Ledenraadsleden, Theo en Frank, en wat vrijwilligers waren hier aanwezig. En de drie dames van de Kunst van het Rouwen, verstaan het zo goed, om na hun ingrijpende en op eigen levens gebaseerde voorstelling, in gesprek te gaan met het publiek. Over verlies en rouw, over afscheid en vooral over jouw ervaringen met de dood. En hoe je hiermee omgaat, jij, maar ook je medemens. Prachtig...een leuke ontmoeting met deze drie vrouwen. Indrukwekkend en een woord van aandacht voor Ina, onze vrijwilliger, die ongeveer haar hele leven zich ingezet heeft voor Vereniging Yarden en haar juridische voorgangers. En toen, zo rond half negen, kwart voor negen in de auto, nog even het dak open en terug naar huis. Ca. 180 kilometer rijden, op rustige wegen...weg van mijn geboortegrond, weg van mijn roots, terug naar waar ik nu mijn thuis heb...Wassenaar. En genietend van mooie muziek, nog een telefoongesprek, nadenkend over alles wat mij die dag is aangereikt, al die mooie ontmoetingen, realiseerde ik me, dat het weekend is. Dat ik vrij ben, niets hoef...en dat ik eenmaal thuis, een heerlijk glas koele witte Sauvignon Blanc zou gaan drinken, dat Floor er zou zijn en Annemarie. Roos was uit met haar vrienden en dat er ruimte en tijd voor mij zou liggen...heerlijk! En nu, deze zaterdag komt alles goed samen. Lekker langzaam ontbijten, verse jus, Nespresso en zomaar tijd voor een lange blog. Heerlijk, ik heb er geen ander woord voor. Vrijheid misschien, want zo voelt het... Op dit moment luister ik naar het laatste album van Leonard Cohen 'You want it darker' een typisch bijna poëtisch album van Cohen, met ergens zo'n deuntje waardoor je met je hoofd wilt meebewegen..niet heel vrolijk, maar wel mooi en vooral intens. Muziek die ik bijna altijd draai als ik alleen ben. Roos is ergens in huis, had een lange lange feestnacht, half zes thuis ofzo...en An en Floor zijn weg. Ik zit te genieten hier...en geniet dus van typische Anita muziek. Heerlijk.... Ik lees net in de krant 'er bestaat geen medicijn tegen verdriet, maar wel iets dat het duister kan verlichten - het leven zelf -'. Mooi he...past wel bij alle verhalen over gisteren. Leven heelt denk ik, en leven laat je ook weer leven. Jawel met je pijn, je verlies, maar als je openstaat, ook weer met het leven...en dit was voelbaar gisteren bij de Kunst van het Rouwen. Samen met het leven mag jij ook weer doorgaan met leven. Doet me denken aan mijn vader en Els, en nu weer aan Els en haar nieuwe man, het leven gaat door en jij mag ook weer doorgaan. En jawel, de setting wordt anders, de mensen in je omgeving veranderen, je krijgt een andere rol, zoals ik ook door ben gegaan na het overlijden van mijn vader, zoals iedereen doorgaat na een verlies. En dat zegt niks over hoeveel je van degene die dood is hebt gehouden of nog steeds houdt. Dat stopt niet...alleen zijn of haar leven is gestopt, en jouw leven gaat door...dus leef maar gewoon, en sta stil bij alles wat er is, en herinner wat er was...en je zult zien, dat je hart steeds weer een plekje heeft voor liefde, voor vriendschap, voor wat dan ook, volgens mij is ons hart grenzeloos...wow, zie je ook deze zaterdag is nu alweer prachtig...geniet ervan! Liefs...Anita

Hitte, zere botten, kreeften en olifantenverdriet....

Tja en soms gebeurt er heel veel in een kort tijdsbestek.En deze periode in mijn leven, is hier een duidelijk voorbeeld van. Moe, moe van pijnlijke botten, benen, knieeën en nog veel meer. Waardoor slapen ingewikkeld is of wordt...en tramadol soms heel even kan verlichten! Maar het prachtige zomerse klimaat maakt, dat alles weer heel betrekkelijk wordt. Want de zon die schijnt, het dak van je auto open, de wind door je haren als je lekker rijdt, de zon op je neus, maakt dat het leven gezelliger wordt en er gezelliger uitziet. En zondagavond belde Mila...ja, Mila en Simone en ik, we missen elkaar wel. Was ik eerst die gezellige vriendin op donderdagavonden, mijn lijf maakt, gecombineerd met mijn werk, dat ik het niet meer kan. Werken op het terras, en mooie wijntjes inschenken voor al die leuke gasten in Mila's Gastrobar. Gelukkig is daar Corrie, en zij neemt mijn plek met verve in. Maar dit neemt niet weg, hoe je dingen en dus mensen kunt missen. En ik wil ook niet die mevrouw zijn, die vroeger het terras bediende en nu steeds op het terras zit. Dus dit betekent, dat wij elkaar minder zien dan voorheen. En op dit soort momenten, voel je ook hoe fijn het is om vrienden te zijn met elkaar. Om met elkaar samen te zijn. En dus belde Mila zondagavond laat, want zij heeft een Green Egg gekocht en gaat hierop allerlei heerlijkheden bereiden. En of wij kwamen proeven op woensdagavond. Welnu en zoals wel vaker voorkomt, moest ik woensdagavond werken, zelfs een vergadering van het hoofdbestuur van Vereniging Yarden. En hier ben ik altijd bij. Omdat dit belangrijke momenten zijn in mijn Yarden loopbaan. Maar Annemarie kon wel al eerder aanschuiven en ik, ik kwam om kwart voor negen aangescheurd. En de avond was mooi, met mooi gezelschap en jawel een prachtige kreeft op de barbeque, met heerlijke sauzen en mooie wijnen. Frisse salade, heerlijk brood, met olie en boter, kortom, dit is leven pur sang. Genieten pur sang. Dus wil je dit ervaren, vanavond zijn ze open, van donderdag tot en met zondag, kun je goddelijk lekker eten bij Mila's Gastrobar, Achterweg 7 te Wassenaar. Gewoon gaan en op het terras je plekje vinden, gezellig. Informeer even naar de jazz op zondag en kijk naar de prachtige kunst die binnen hangt. Werkelijk uniek schilderij - Vrouwen en wijn - tja, alsof het voor mij geschilderd is...wat wil een mens nog meer. Vrouwen en wijn...top! En dan genieten van een heerlijk bereide maaltijd, een mooi glas wijn, en je dag is volmaakt. En zoals het gisteren was, was weer zo'n fijn moment om met elkaar te zijn. Te eten, te genieten, dus lieve dames bedankt! En vanmorgen vroeg, was ik bij de olifanten in Blijdorp, en mocht ik iemand van de pers begeleiden. Prachtige gesprekken met kinderen over de dood...tja, hoe verschillend kan de ene dag zijn, ten opzichte van de andere. Indrukwekkend, hoe open kinderen praten over dood. En hoe kinderen hun emoties durven te laten zien. Kunnen wij als volwassenen nog wat van leren! Ik ben bezig met diversiteit, de multi culturele samenleving en nog veel meer. Het is veel en doet me veel!! Voor nu een kleine blog, het leven gaat in sneltrein vaart door...ik probeer het bij te benen...lieve groet, Aniet

Nacht en mijn gedachten....

En nu is het nacht, de nacht van 8 op 9 juni 2017. Een nacht waarin ik niet kan slapen. Niet vanwege de zorgen, maar meer omdat er zoveel is gebeurd deze week. In mijn leven. Mooie en vooral heel veel intense dingen. Ontmoetingen, contacten, gesprekken en soms van die dingen, die je zo intens raken. En echt, het zijn geen wereldschokkende dingen, het zijn gewoon dingen die mij bezig houden als mens. Als Anita. En steeds weer brengt het mij terug, bij mijn ouders, mijn vader, mijn moeder, of iets in mijn jeugd, iets in mijn kind zijn, waardoor ik nu de dingen doe zoals ik ze doe. Ik sta op tegen onrecht, tegen ongelijkheid, tegen mensen die in mijn beleving, niet zorgvuldig omgaan met andere mensen. Ik doe dit vanuit mijzelf. Omdat ik wil, dat ik steeds weer in de spiegel kan kijken en tegen mijzelf wil zeggen, dat ik probeer dit leven hier op aarde, iets te brengen. Iets te geven en vanuit dit gevoel, er te zijn voor mijn medemens. Of je nu mijn collega bent, of mijn vriend. Of zomaar die buurvrouw die hier beneden me woont, ik probeer samen met jou, het leven een heel klein stukje leuker te maken. Door een woord, een gebaar, een aai over je bol, of zomaar een glimlach. Maar ook door de confrontatie aan te gaan, als dat nodig is. Ik, ik vind het helemaal niet leuk om mensen teleur te stellen, of verdrietig te maken. Of verwachtingen, of hoop de kop in te drukken. Maar ik wil wel oprecht zijn. In de dingen die ik doe, of zeg. Deze week, de sollicitanten, voor de vrijgekomen functie in mijn team Verenigingszaken. Prachtige ontmoetingen, en soms zou je willen dat je meer vacatures hebt, dan er nu zijn. En dan samen met mijn team, komen tot een mooie keuze. En keuzes maken, betekent ook dat er voor een aantal mensen, een droom in duigen valt. Tja bij een keuze hoort ook, dat je iemand anders teleur stelt. En in deze gesprekken vraag ik vaak 'wat kom je brengen' en 'wat kom je halen in ons team'. En deze vraag zou je als mens jezelf soms eens moeten stellen. Wat neem ik mee als mens, in een vriendschap, in een ontmoeting. En wat heb ik van jou nodig, wat wil ik van jou leren. Vandaag werd ik gebeld door 'meet your mentor' een programma van de VU in Amsterdam, waar studenten met een niet Nederlandse achtergrond, begeleidt worden door mensen uit het Nederlandse bedrijfsleven. En ik ben een van die mensen, die deze begeleiding mag bieden aan een studente van Turkse afkomst. Geweldig, ik denk weer een klik, een ontmoeting. En door onze kennismaking, door datgene wat wij met elkaar deelden, is nu gevraagd of ik mee wil werken aan een interview, voor dit programma. Leuk, bijzonder...ik als puur Hollandse vrouw, afkomstig van Goeree en Overflakkee, en mijn mentee, afkomstig uit een Turkse familie, en opgegroeid in Nederland, hoe wij samen vanuit verbinding een tijdje met elkaar optrekken. En of wij hier samen over willen vertellen, waarom wij, ieder vanuit onze eigen achtergrond, aan dit programma meewerken. En ik, ik ben blij met deze kans. Want vanuit verwondering voor mijn medemens, vanuit respect voor haar geloof, voor haar religie, voor haar waarden in haar leven, probeer ik haar mijn hand te reiken en haar hand te pakken, om samen wat stappen te zetten, zodanig dat integratie van culturen een andere dimensie krijgt. En terwijl ik dit schrijf, en vanavond vertelde ik het aan Annemarie, denk ik, dat mijn moeder glimlachend op haar wolkje zit en denkt 'die Anita van mij, dat kind van mij en Piet van Loon, die doet het best aardig'. En gisteren vertelde ik in mijn training aan die prachtige groep collega's, hoe belangrijk het is om dichtbij jezelf te blijven, en je eigen authenticiteit nooit los te laten, want een rol kun je maar tijdelijk spelen en jezelf zijn, lukt altijd. En ik vertelde dat mijn vader ooit tegen me zei, toen ik op mijn 37e jaar, best een mooie stap maakte in mijn maatschappelijke loopbaan en voor het eerst voor een internationaal bedrijf ging werken. En toen ik mijn eerste keer business class mocht vliegen voor mijn werk, en mijn mooie Mercedes als lease auto kreeg, zei hij 'kind niet naast je schoenen gaan lopen he...anders zet ik je er zo terug in...'. En dankzij al deze dingen, die simpele boerenwijsheid, die me steeds weer door hem aangereikt werd. Dankzij de wijsheid van mijn moeder, mevrouw van Loon voor velen, ben ik gewoon geworden die ik ben. Een vrouw van bijna 58 jaar, die ergens voor staat. Die staat voor wie zij is en wil zijn. Wars van macht, van hufterig gedrag. En ik merk, dat het me niet uitmaakt, wat ik doe, als ik maar mag blijven wie ik ben. Ik hoop, dat als mijn benen, mijn lijf het weer wat beter doen, dat ik van de zomer op het terras bij Mila, af en toe een wijntje mag schenken, gewoon, omdat het zo fijn is, om mensen te laten genieten. Van het leven en alles wat daarbij hoort. Ik ga meelopen met een collega in Goutum, in het crematorium, als gastdame, of weet ik wat, als haar assistente, om te zien, hoe je als mens, het verschil kunt maken, als je medemens het moeilijk heeft. Weet je lieve mensen, zo vaak gebeuren er dingen, waardoor je medemens intens verdrietig is. Zich alleen voelt, eenzaam is, zich niet veilig voelt, of in de steek gelaten is, verlies ervaart, doordat je partner is overleden....ja en terwijl ik dit schrijf denk ik aan Hans Consten, Hans de chauffeur van Cluster West, na zijn pensioen bij onze collega verder gegaan. Hans die altijd op mijn verjaardag een bos bloemen voor me meebracht, Hans die samen met zijn Truus, op zondag rouwkaarten ging langsbrengen bij families. Hans, die sterke man, die altijd maar doorging, Hans is vandaag overleden. Verzorgd door Pien en Wieger op de Zijlweg, ja weer iemand die overleden is aan kanker. En ook vandaag denk ik aan Hans, aan Truus, eergisteren had ik haar nog aan de telefoon en vertelde zij me, hoe hard Hans achteruit ging...en nu, nu is Hans dood.... Het gekke is, dat steeds vaker, met een steeds grotere snelheid, het lijkt alsof dierbaren, collega's, mensen om je heen, gaan sterven. Eng vind ik dat...en terwijl ik hier, om tien voor twee in de nacht, achter mijn laptop zit te schrijven, begint het zachtjes te regenen en huilt de hemel om dit verlies. Huilt de hemel zachte tranen...en terwijl ik dit schrijf, huil ik een beetje mee. En tegelijkertijd tel ik mijn zegeningen. Realiseer ik me, dat mijn buren vandaag een heerlijk flesje Italiaanse wijn voor de deur hebben neergezet, omdat wij tijdens hun vakantie de planten water geven, hoe lief..en toen ik thuis kwam, lag er een lief kaartje van twee cursisten in de bus, met zomaar een 'dank je wel' en al die emoties maken, dat mijn leven, een leven is, met een lach, een traan. Mijn schoonmama die bijna een magische leeftijd gaat bereiken en haar vriend, vanavond opgehaald van Schiphol...een glas wijn drinken op de bank, en zien hoe blij je kunt zijn, om na de vakantie weer thuis te komen. En eenmaal thuis, terwijl het eigenlijk al laat was, samen nog even goed in gesprek, over al die dingen, die ons leven zo intens maken. Nu naar bed, morgen werken, zaterdag Ledenraad, en een bijzondere, een algemene Ledenraads Vergadering, met een openbaar karakter, dus bezoekers, collega's, leden en als spreker de heer Benali..met een denk ik zomaar inspirerend verhaal. En dan tussendoor jazz in Voorschoten en culinair Wassenaar, dus dat komt wel goed. Ja ook deze blog teruglezend, dender ik van tranen naar een glimlach en weer terug. En volgens mij is dit leven, alles komt samen en soms is het goed om te reflecteren, terug te kijken en je steeds weer die vraag te stellen 'hoe heb ik het gedaan, en wat heb ik hiervan geleerd. Zou ik het morgen weer zo doen?'. Door kritisch te blijven naar jezelf, door na te denken, af en toe je rust te nemen, of eventjes je bed uit te stappen en je hoofd leeg te maken, door een blog te schrijven, ook dit is zoeken naar jouw balans...slaap lekker lieve mensen. Dag Truus, ik denk aan je...Truus en Hans, een stel mensen, onlosmakelijk met elkaar verbonden, waar Hans was, was Truus. Als Hans een rouwauto reed, en hij kwam langs zijn huis, dan stond Truus naar hem te kijken...en ik geloof, dat Hans altijd ergens bij haar zal zijn...onlosmakelijk kun je verbonden zijn met die mens van wie je zielsveel houdt. Zoals mijn vader, die af en toe mijn hand vasthoudt. Mijn moeder die glimlacht naar me vanaf haar wolk. En ergens word ik geleid hier in dit leven, door hen die mij omarmen en voor me zorgen...en geloof me, dat zijn er veel...ik voel me rijker dan een koning...slaap lekker! Anita

Passie

Goedemorgen allemaal, of nee het is alweer middag, zaterdagmiddag 3 juni 2017 3 minuten over 12. Met mooie muziek op de achtergrond, soms wat regendruppels op het raam, een tafel vol kranten, de gebruikelijke Nespresso en drie hele vrije dagen voor de boeg, zit ik hier lekker aan tafel te schrijven. Een moment van rust, tijd voor mezelf, tijd om zomaar je eigen ding te doen. Na een meer dan intensieve week, omdat we op kantoor aan het verhuizen en verbouwen zijn. Waardoor ik een paar weken geen eigen werkplek had. Het is bijna voorbij, want dinsdag heb ik met mijn team, een prachtige nieuwe werkplek op de 4e etage in Almere bij Yarden. Schitterend, met leuke collega's om me heen, en vrijdagmiddag heb ik hier al eventjes zitten werken. Fijn gevoel, ik heb er zin in. Ondertussen ben ik met duizend en een dingen bezig. Ik probeer deze steeds te rubriceren onder de drie domeinen, Voorlichting, Bewustwording en Nazorg. Tip van Ron, om op deze manier al mijn aandachtsgebieden steeds te kunnen groeperen. Juist omdat ik met ongekend veel verschillende dingen bezig ben. Mentor zijn, van collega's, trainer van collega's, manager Verenigingszaken, contacten met afzonderlijke hoofdbestuursleden, contacten in het kader van 1 Yarden programma's. Mentor van anderen, Razan mijn dame uit Syrië, en nu ook een Turkse studente, rechtsgeleerdheid. Prachtig werkelijk waar. En dan opeens is het zaterdag en tijd om te genieten. Welnu, tussen alles door, geniet ik intens, iedere dag weer. Gisteren mocht ik aanschuiven bij een lunch in Baambrugge, bij de Lindenhoff. Als je deze plek niet kent, ga er eens naar toe. Een prachtig boerenbedrijf, waar men prachtige moestuinen heeft aangelegd, waar men geen chemische middelen gebruikt en waar men groente, fruit teelt ook voor prachtige sterrenrestaurants in Nederland. Waar men mooie stallen, weilanden heeft met Kamperlammeren, Gasconne en Simmentaler koeien. Prachtig, een bedrijf waar mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt, maar ook nieuwkomers werken. Waar voedsel ambachtelijk gemaakt wordt en mensen werken vanuit een enorme passie. Als je daar rondloopt en ook in de winkel inkopen doet, prachtige olijfolie, wijn, jam, honing, boerenbrood bedenk het maar. Dan voel je dit. Als je de slager hoort vertellen over zijn vlees, zijn dieren, en hoe er met de dieren wordt omgegaan, dan ervaar je hier ook weer hoe mooi het leven kan zijn. En hier was ik uitgenodigd om te komen lunchen. Welnu, een prachtige lunch met een mooi glas champagne, met heerlijke worst van de Baambrugse big, of prachtige ham van de Gasconne koe. Met puur perensap en mooie boter, kortom, niet zo goed voor de lijn, maar wel intens genieten, de zon op je hoofd, leuke mensen om je heen, die allemaal met een ding bezig zijn, gezond en goed eten, puur natuur en terug naar de basis. En ik, ik zat naast een meneer uit de reclame wereld, die er ook nog eens geweldig leuk uitzag. Gave kleding, hippe blauwe schoenen, kortom genieten. En toen ik weg ging, nee toen we weggingen mijn collega en ik, kregen we een prachtige goody bag mee. En dus lieve mensen, is mijn advies om eens naar de website van Lindenhoff te gaan in Baambrugge en deze prachtige boerderij eens te bezoeken. Je kunt er in de Tuinkamer, genieten van een heerlijke kop koffie met iets lekkers vers gebakken, erbij. En je kunt daar iets moois kopen voor de maaltijd, of voor je vrienden. Genieten met een hoofdletter G. Daarna weer vrolijk werken, verhuizen en gisterenavond nog naar de VU in Amsterdam, voor een mentorship van een Turkse studente. Via Melke Usta, ja mijn leven staat in het teken van de integratie, de verbinding. Ik kom er vanzelf weer op terug. En vandaag staat mijn leven in het teken van de boerenmarkt hier in het dorp, een beetje a la Lindenhoff, met ambachtelijke producten, mooie gerechten, kortom genieten en gelukkig voor al deze mensen, komt de zon voorzichtig door. Weet je soms is slow down wel even heel erg nodig...even op adem komen, tot rust komen, om vervolgens weer op volle kracht door te kunnen gaan. Ik wens iedereen een moment van rust, van stilte...neem even de tijd, om zomaar te zijn...dag!