Lekker moment

En vandaag is een lekkere dag, het begin van een weekend vind ik altijd een lekker moment. Als ik om me heen kijk, zie ik kranten, tijdschriften, een fles water en de heerlijke sfeer van ons huis. De rust heerlijk vind ik dat. Gisteren kwam ik thuis na eigenlijk een volle en stevige week. Hard werken, heel veel afspraken en een hoofd dat af en toe duizelt. En juist dan is thuiskomen zo heerlijk. In je eigen stoel kruipen, ik ben een prachtig boek over vriendschap aan het lezen, de acht bergen. Heerlijk om hierin te verdrinken. En gisterenavond kwam Susan onverwachts langs. Fijn, een glas wijn drinken, een gesprek. Haar man is voor de kerst overleden. Fijn als je op zo'n moment, gewoon lekker bij elkaar kunt zijn. En juist op dit soort momenten, voel ik de warme deken van ons huis. Heerlijk. Ondertussen ben ik op zoek, naar een mooie bureaustoel voor straks in mijn werkkamer, en surf ik wat over het net. Op zoek naar iets bijzonders. Een prachtige mooie slaapbank is al besteld, zodat onze gasten straks heerlijk kunnen blijven logeren. Het is een weekend, waar mensen binnenlopen om even met ons te zijn, morgen komt Marion, een oud collega voor een kop thee even langs. Ik ga dan lekker een omelet bakken, zodat we ook een eenvoudige lunch hebben met elkaar. Heerlijk....dit woord gebruik ik heel veel zie ik nu. Ach ja, ik ben redelijk voorspelbaar vind ik zelf. En ik realiseer me, dat ik intens kan genieten van hele kleine dingen. Juist omdat ik me realiseer, dat het hierover gaat in het leven. Het zijn de kleine dingen die het doen, die het doen...volgens mij zong iemand dit ooit. Willeke Alberti?? Ik gok maar wat. Gisteren had ik een hele leuke ontmoeting op het werk. Een hele hippe jonge dame, die zich gespecialiseerd heeft in de funeraire wereld. Geweldig, andersdenkend, vernieuwend en in mijn ogen heel hip. Terwijl ik dit schrijf, voel ik me 100, maar dat geeft niet. Het leuke is, dat we met elkaar een brainstorm gaan organiseren, om te kijken, hoe we met elkaar iets nieuws kunnen gaan lanceren. Hierover nadenkend, word ik enthousiast en blij. En ondertussen begint het ook wel te kriebelen bij me, voel ik iets ontstaan in mezelf, en heb ik behoefte aan een spraakmakend iets. Ik wil iets organiseren, wat raakt. Ik merk ook door het overlijden van Cees, dat je met elkaar afscheid, rouw en verlies op een mooie manier kunt vormgeven. En dat ik als mens, daar mijn kleine bijdrage aan kan leveren. Ik laat het maar even borrelen, er komt wel weer iets uit denk ik...het komt wel goed. Ik drink thee...en ik zie in gedachten mensen lachen. Want iedereen associeert mij met koffie, water en wijn. En ik merk, dat een kop citroen thee, heerlijk is. In de middag merk ik, dat ik verzadigd ben, door al die kopjes koffie, en dat ik thee wil. En vroeger vond ik thee iets voor zieke mensen. Tja...ouder worden, doet veel merk ik wel. Je verandert echt. Vanmorgen in bed hadden we het over alzheimer, en hoe het is, als je dingen niet meer weet. En hoe dit voor jou als partner is, of zal zijn. Gekke onderwerpen om de zaterdag mee te beginnen. Kwam door een artikel in de krant afgelopen week. En eigenlijk komen al die thema's op tafel, in onze gesprekken. Afgelopen week zat ik met twee theatervrouwen te praten, en ik zag, dat bij mijn verhaal, een van die vrouwen al aan het schakelen, aan het creëren was in haar hoofd. Je zag haar een nieuwe scene bedenken. Zij gaf aan, dat juist door de verhalen, haar theaterproducties ontstaan. Boeiend en mooi is dat. Mijn verhaal gaat de afgelopen tijd heel erg over verlies, van Ad, van Cees, van al die mensen die ons dierbaar zijn. En bij al die mensen hoort zo'n mooi verhaal. Verdrietig, maar mooi. Ook als wordt iemand 92 of 86 of 60 die verhalen van die mooie mensen, die blijven. En ik blijf ze vertellen merk ik aan mezelf, steeds maar weer. Afgelopen december kreeg ik van mijn nichtje een soort van kerstpakket, met heerlijke Italiaanse hapjes erin, en mooie Italiaanse wijn. Zij bestelt altijd haar spullen bij een Italiaanse biologische wijnhandel, waar ze ook olijven, olie, worsten en kazen hebben en nog veel meer verkopen. Ik had een brochure aangevraagd bij hen en kreeg een doosje, met daarin van alles, pasta, pastasaus, een mini flesje wijn, olijfolie...zomaar, om mij te laten proeven van hun producten. Geweldig, en het boek wat erbij zit, gaat vooral over de mensen, die de producten verbouwen, maken en die het bedrijf maken. Door de hele (dikke) brochure heen, zag je mensen, blije mensen, handen van mensen, gezichten van mensen en daartussen door hun producten. Mooi hoe je de mens achter je diensten centraal kunt zetten. Ik zal dit boekwerk eens meenemen in een brainstorm bij Yarden. Want juist in onze branche moet het gaan over de mens, want juist die mens, maakt ons werk zo bijzonder. De marketing van een van mijn voormalige werkgevers ADP, was gestoeld op het menselijk kapitaal. Prachtig...lieve mensen, het jaar 2018 is begonnen, en ik heb mijzelf en mijn team de opdracht gegeven, dat wij dit jaar goed voor elkaar gaan zorgen. We hebben dit al gedaan in 2017, de medewerkerstevredenheid, is sky high, een 9,4 geweldig..en ja dit doen we samen. Wij met elkaar. Maar toch zijn er zoveel zaken die spelen, dat we vooral ook voor elkaar blijven zorgen. De balans blijven bewaken, af en toe even op de rem trappen en dan met goede energie weer verder gaan. Dat is waar ik voor ga in 2018. Niet zoveel meer. Goed zorgen voor jezelf, je medemens, je bijdrage leveren aan een betere maatschappij en samenleving. Elkaar de hand reiken, steeds maar weer. Ik ga tijd en aandacht hebben voor mijn vrienden, mijn gezin, mijn familie en ik probeer er te zijn, voor jou. Dus weet waar mijn huis woont, volgens mij ook een uitspraak van iemand, en weet dat jij daar welkom bent, ook als het niet goed met je gaat. We zijn er , ik ben er, ook voor jou. Fijne zaterdag verder...de thee is heerlijk!

Zondagmiddag thuis....

Het jaar 2018 is begonnen. En hoe! Met het afscheid van Cees in Kortgene. Een soort van film bijna, waarbij je soms moest lachen en soms ook emotioneel werd, door de woorden die gesproken werden, voor Cees, voor zijn gezin, maar ook over Cees. Een uitvaart die uitblonk in het 'anders zijn'. Net zoals het leven van Cees anders was, dan dat van veel anderen. Door een ziekte, ALS, die eigenlijk ongekend veel doet met een mens. En Cees en zijn vrouw Jolanda, hun kinderen Reinout en Floor, hebben met elkaar ALS gedragen. Als gezin, als individu. En dit was voelbaar voorafgaand en ook op de dag van zijn afscheid. Jolanda een ongekend sterk en positief mens. Liefdevol, hard voor zichzelf, soms ook hard voor de ander, maar zo intens in haar verzorging, al die jaren. ALS is echt een rot ziekte. Langzaam breekt het alles af, eerst fysiek, maar ook mentaal, het verandert de mens, en daarmee verandert eigenlijk alles. En de dag van zijn afscheid, was een dag vol verhalen, herinneringen aan Cees en hoe hij geleefd heeft. Hoe hij als vader was, als man. En de woorden van zijn dochter, die zo op hem lijkt, raakten, mij en iedereen...pure liefde. Pfffft...die avond, toen wij hier om een uur of tien weer binnenstapten, was ik kapot. Ik kon bijna niet meer lopen, mijn benen, mijn lijf, mijn knie. Ik was kapot, maar naast kapot ook heel voldaan. Enerzijds, om de samenwerking met mijn collega's van Yarden, anderzijds omdat ik dit alles aan Cees had beloofd, twee jaar geleden ofzo. Toen ik samen met hem en Jolanda, en Hellen, zijn uitvaart besprak. Wij zouden thuis alle vrienden en gasten ontvangen en verzorgen, en Annemarie, Maha, Jeske en ik, wij hebben dit meer dan goed gedaan. Indrukwekkend, want op enig moment werd ik de 'chef van de wijn' genoemd en een dame in een rolstoel knipoogde steeds naar me, en riep dan met haar glas omhoog 'Anita'. En kreeg weer een mooi glas witte wijn. Bijzonder...hoe afscheid nemen maakt, dat je met regelmaat een glimlach op je gezicht krijgt, en in dit geval, ook omdat het is, zoals het is. Met ALS kun je werkelijk niet verder leven...en ja, we zullen Cees nog zien, straks in de bushokjes...voor de campagne voor ALS. Gek idee...ik zal naar hem knipogen, dat heb ik beloofd. En van afscheid nemen, ging ik zomaar naar welkom heten. Gisteren kwamen Adel en Razan hier eten. Vriendin Joke hielp met koken. Een mooie avond, waarbij je je heel erg bewust bent van het belang van vrijheid. Het kunnen maken van eigen keuzes. Het kiezen waar je wilt leven en hoe. En deze avond, met bijzondere verhalen, over en weer. Met herkenning en erkenning, was een mooi samenzijn, van verschillende mensen, uit verschillende culturen, en over en weer veel respect. Blij, en bijzonder vind ik het, dat deze mensen deel uitmaken van mijn leven. Dat ik op de een of andere manier, de manier van in het leven staan van mijn moeder, doorzet in mijn eigen leven. Het elkaar de hand reiken, en met elkaar samen optrekken. Prachtig. Mooi om te horen, hoe mijn collega Edward, vandaag met Adel naar Dordrecht gaat, om hem bekend te maken met de Nederlandse cultuur. En hoe ook hier, het willen leren van elkaar, het respecteren van elkaar, wordt doorgegeven. De intentie van het Face the Future programma is groots. En ik hoop ook bij de toekomstige plannen van deze twee jonge mensen, mijn bijdrage te mogen blijven leveren. En weer met een knipoog naar boven, naar Ma van Loon, die mij geleerd heeft op deze manier te zijn in het leven. Bedankt mam! En nu, op weg naar weer de realiteit van iedere dag. Het volle leven bij Yarden weer in. Morgen ontmoetingen met nieuwe hoofdbestuursleden, op kantoor, in het Hilton hotel op Schiphol, leuk. Ik vind het fijn om nieuwe mensen te mogen ontmoeten. Om te kijken wat we met elkaar kunnen gaan doen voor Vereniging Yarden. Mijn agenda is gevuld, deze week, goed vol eigenlijk alweer. Mijn opdracht naar mijzelf is om ook rust te vinden tussendoor. Om ook aandacht te hebben voor mijn vriendschappen, voor die mooie mensen, die voor mij belangrijk zijn. Op ziekenbezoek nu dan eindelijk bij mijn vriendinnetje Jolanda, die in het gips zit. Eten met Jannie, kortom...veel te doen. Ondertussen voorbereiden op de verhuizing van Roos, en hiermee nadenken over de logeer/werkkamer die wij hier in huis gaan klaarmaken. Fijn, en leuk...gisteren zijn Roos en An in haar nieuwe huis gaan opmeten, kijken, etc. Erg leuk idee eigenlijk. Ik weet nog hoe ik me voelde, toen ik op mezelf ging wonen. Spannend...want wat wist ik nu eigenlijk, maar ook zo leuk...zelf bepalen wat je wilt eten, en hoe laat enzo..en nog veel meer. Maar dat is lang geleden. Vrijdag vroeg een dame mij 'wat is uw relatie met Cees' en toen vertelde ik dat wij samen in de brugklas hebben gezeten 46 jaar geleden. En dat wij gingen zeilen op het Haringvliet, en later toen we twintigers waren, van ons gespaarde geld, af en toe heel decadent gingen dineren met mooie wijnen erbij. Leuk, en dat ik op zijn bucketlist stond, toen hij ALS kreeg. En ik bij Cees en Jolanda op bezoek ging...mooi, bijzonder en intens. 46 jaar geleden, pffftt klinkt genadeloos oud vind ik. Ja en ik voel me ook wel oud merk ik, mijn lijf doet zeer soms, beetje krakend, beetje stram, mijn botten doen een beetje gek. Ach, ik denk dat ik behoefte heb aan zon op mijn lijf. Ik hou meer van de warmte, moest lachen, want gisteren zei Adel, dat hij onze zomers niet als zomer zag. Gezien de temperatuur. En ik hou ook wel van een graadje of 30 minimaal...lekker die warmte onder je voeten, door je aderen heen. Dan gedij ik beter. Dus, tijd voor zonnestralen, komt goed. Eerst andere prioriteiten. Nu, misschien een lekkere wandelingen door de kou straks, ook wel fijn. Eindigen met een glas wijn bij Mila, lijkt me best gezellig eigenlijk. We zien wel, nu eerst een Nespresso. Morgen de nieuwjaarsspeech van Ron, ik ben benieuwd! Heb er zin in, iedereen weer te zien. Fijne zondag nog. Liefs van mij.

Langzaam aan glijdt het jaar 2017 voorbij....

En jawel, mijn vriend Cees is dus twee dagen na zijn 60e verjaardag overleden. De 29e december ben ik naar Goes, het ziekenhuis gereden en heb ik met zijn vrouw, zijn kinderen en haar zus, de hele uitvaart besproken. Aan tafel in Kortgene, met witte wijn, en lekkere droge worst erbij. Gek, bijzonder, intiem en mooi. De nacht doorgebracht op de logeerkamer van Hester, de zus van Jolanda, in een prachtige woning in Kortgene. En vroeg in de ochtend alweer naar het ziekenhuis waar thanatopraxie zou plaatsvinden. Hellen op de achtergrond, de regisseur die alles rondom de uitvaart regelt, en die vrijdag ook zelf bij het afscheid zal zijn. Arjen, onze collega franchisenemer uit Goes, die zorgt voor rouwdrukwerk, en kaarten. Prachtig en bijzonder. En gisteren was ik rond half vier weer thuis, Cees is mooi bij zijn gezin. Bijzonder om zo dichtbij te mogen zijn. Net belde Jolanda me nog, zij zijn bezig met de kaarten, met foto's en met alles rondom het afscheid van het leven met Cees. Bijzonder ook om dit alles met Hellen samen te mogen doen. Want Hellen heb ik twee jaar geleden, nadat zij de uitvaart voor Pa van Loon had verzorgd, voorgesteld aan Cees en Jolanda. Want zij wilden een vrouw, die hen zou begeleiden op de dag van het afscheid. En ik vertelde Cees over Hellen en hoe mijn vader Hellen een geweldig mens zou hebben gevonden. En zo is het gekomen. En deze dagen, kon ik meer dan rekenen op Hellen. Superfijn. Mooi, hoe we door onze samenwerking ooit, een band hebben gekregen, die anders is geworden, maar nog steeds sterk als het moet. Fijn. En dus bedankt lieve Hellen. Ook vast namens Cees zelf! En gisteren stond natuurlijk gepland, het ophalen van onze prachtig nieuwe Mercedes. En gelukkig kon ik dit tijdstip nog wat verlaten, zodat wij deze bolide nog konden omarmen in dit oude jaar. Is ze mooi, of is ze mooi? En om in te rijden, ongelooflijk, ze glijdt over de weg, je wilt even gas geven. De auto kun je helemaal aansturen door te praten, vanmiddag hebben we van alles geprobeerd Annemarie en ik. Leuk hoe de auto reageert op je stem. Prachtig werkelijk waar. En dus als je straks zegt 'bel Annemarie' dan belt de auto haar. Veilig, jazeker super veilig. Maar je moet eerst wel even uitzoeken, hoe alles werkt. Genadeloos mooi... En gisteren toen ik bij Cees stond, en hij netjes opgebaard lag in zijn slaapkamer, met mooie hoekjes, foto's en later 60 rode rozen voor zijn verjaardag, toen belde Joke. En ik stuurde haar een bericht, ik bel je straks. En Joke nodigde ons uit, voor een gezellig spontaan etentje bij Mila. Fijn zeg..en terwijl we daar heerlijk hebben gegeten werden we uitgenodigd, om naderhand met Mila, Simone, Corrie en Jeannette, nog een glas wijn te drinken. En uiteindelijk kwamen er later nog twee gasten binnen, die gezellig aanschoven. Het werd dus zomaar een feestje. Heerlijk, gek, en ongedwongen. Dus Joke, lieve vriendin dank je wel. Dank je wel ook, want Joke en ik gaan samen koken voor onze gasten Adel en Razan. Zij komen volgende week hier eten, en wij gaan hen verwennen. Joke had als verjaardagscadeau voor Annemarie een boek 'soep voor Syrië' prachtig. En zo kwam ik op het diner met Adel en Razan. Gezellig gaan we samen de keuken in. Soep koken en allerlei lekkere halal hapjes. Ik heb er zin in. Nu alweer. En terwijl ik zo alles opschrijf, realiseer ik me, dat leven en dood, zo bij elkaar horen. Dat samenzijn, met vrienden zijn, met vrienden delen, zo hoort bij het leven. Dat een lach en een traan, bij elkaar hoort. Dat het nummer 'leef' van Dre Hazes, zo goed paste bij een avond als gisteren en dat we dus dansten door de zaak. Heerlijk... Gisteren aan Simone beloofd, dat ik toch weer een avond kom helpen in de zaak. Gewoon omdat het zo'n gaaf team is, met elkaar. Omdat we zo met elkaar genieten en goed samenwerken. Heerlijk...we gaan ervoor in 2018. Als ik weer wat meer tijd heb. Leuk, dit soort dingen. Wijntjes schenken, mensen een mooie avond bieden. Het is geweldig... Het jaar 2017, was heel bijzonder. Ik lees alle prachtige boodschappen van mensen op facebook. Ik hoor ondertussen al een verdwaalde knal, jammer dat het zo enorm hard regent. Dat is echt minder zeker voor al die mensen met die prachtige vuurpijlen. Die gun ik wel droog weer. Ik ga uit het keukenraam kijken naar buiten en genieten van alles wat we de lucht inschieten. Ik wens iedereen een prachtig 2018 toe. Met veel liefde, plezier, geluk, gezondheid. Dat we stil staan bij al die mensen die we missen, dat we hen in gedachten omarmen en bij ons dragen. Dat we blijven delen, dat wat we hebben. Dat we proberen met elkaar het leven wat mooier te maken. Edward refereerde aan een zin van Eberhard van der Laan, 'laten we wat liever zijn voor elkaar'. En ja, laten we dat maar gewoon doen. Wat liever zijn voor elkaar. Elkaar vasthouden soms, het kinderliedje van de zondagschool 'kinderen van een vader, reikt elkaar de hand' laten we dit maar in de praktijk brengen samen. Als we straks weer op kantoor komen, reik je veel mensen de hand, omhels je elkaar, wens je elkaar het aller, aller beste. Voor al die mensen, die alleen zijn, die gemis voelen of alleen verder gaan, ik reik jullie mijn hand. Voor mensen die ver weg zijn van hun familie, ik reik jullie mijn hand. Voor mensen die elkaar niet verstaan, ik reik jullie mijn hand. En ik glimlach naar de hemel, want ook al die lieverds daar, ik reik jullie mijn hand. En ik knipoog naar mijn moeder, want zij heeft mij dit geleerd. Steeds maar weer. Dus dank je wel mama, dank je wel. Vanavond hier thuis met Emmy, Reynaud, Roos nog een poosje, Annemarie, misschien dat hoop ik, Joke en ik. Gezellig samenzijn, en dan in het nieuwe jaar, nog een glas champagne bij Mila en Simone halen. Fijn...laat het nieuw jaar maar komen. In mijn hart, ben ik bij nog veel meer mensen, en dit zal altijd zo zijn. Dag!!! Liefs van mij, voor jou! Prachtig he...uit Elburg!

De balans opmaken van 2017

Ja lieve mensen, en terwijl ik, als ik zo eventjes snel de balans mag opmaken van 2017, ik best heel tevreden ben. Mijn werk, mijn team, mijn hoofdbestuur, mijn directie, mijn coachopdracht, mijn gezin, mijn vriendschappen (iets minder tevreden, tijd, tijd en nog veel meer)mijn wensen, mijn gezondheid, kortom terugblikkend naar 2017 voel ik mij een gezegend mens. En toch, toch weet ik, dat voor het einde van dit jaar, er nog iets heel verdrietigs gaat gebeuren, want op dit moment ligt een goede vriend van mij, een jeugdvriend, een jeugdliefde, een prachtig mens, te sterven. Hij heeft ALS, gisteren is de palliatieve sedatie gestart, en zodra zijn vrouw me belt, stap ik in de auto en ga ik naar hen toe. Om samen met Hellen, mijn oud collega, de vrouw die ook de uitvaart van mijn vader heeft verzorgd, zijn uitvaart te begeleiden. Bizar...2017, in mijn vorige blog schreef ik nog, dat ik hoopte op wat minder verlies, en Cees is 27 december 60 jaar geworden, en nu neemt hij afscheid met zijn mooie ogen van zijn vrouw en kinderen. Dit is ook het leven, hij heeft op zijn manier er werkelijk alles uitgehaald, hij heeft zo ongekend lang doorgeleefd met ALS. En straks, als hij er niet meer is, zal hij ons vanuit een bushalte aankijken...ik heb die foto's gezien, zo mooi, zo sterk hoe hij daar nog was, en als bijna een model op de foto stond. Ik heb nog een jeugdfoto van ons, toen we samen op school zaten, in dezelfde klas. En een foto waar hij op mijn bed zit, op mijn kamertje op Flakkee. Leuk, met zijn zeilbootje, een geel open bootje, voeren we het Haringvliet op, en lieten we de boot bij Tiengemeten in het riet lopen. Mooie herinneringen, heel lang had ik hem niet meer gezien. Totdat zijn vrouw mij mailde, want ergens op een soort van bucket list, stond, dat hij mij nog wilde ontmoeten. En ik denk zo'n drie of vier jaar geleden, ging ik daar op bezoek, dronken we champagne en glimlachte hij en sprak hij via een spraakcomputer. Een prachtig mens, een leven wat stopt, en weet je hij geeft ook weer zoveel mee, de vriendschap met zijn vrouw Jolanda, tja, hoe is dat citaat ook al weer, dat in de verzorgingsruimte bij Yarden Haarlem staat, afscheid nemen is met zachte handen omwikkelen....ik weet het niet meer. Een prachtige zin, en zo zal ik aan hem denken, gek...terwijl ik allerlei terugblikken lees in de kranten, over wat 2017 ons gebracht heeft, zo zal 2018 beginnen met een afscheid... Terwijl ik dit schrijf, heb ik contact met een collega, hij heeft een radioprogramma bij de KRO, 'gesprekken die raken' op zondagochtend om 07.00 uur en hij heeft me gevraagd of ik met hem in gesprek wil, voor de radio. Mooi he. Omdat er zoveel mooie verhalen te vertellen zijn, en ik zal het verhaal vertellen van al die prachtige mensen, die ons ontvallen en al ontvallen zijn. Mensen met wie ik als een soort van rode draad door het leven verbonden ben..een lijn vanuit het hart. Een onlosmakelijke verbinding, voor nu, voor straks en voor altijd. Gek hoe je blij kunt zijn met een Mercedes cabriolet, die je mag ophalen, terwijl je zomaar opeens bezig kunt zijn met een afscheid, van heel dichtbij. Hoe bizar de dingen zijn, de materie, het hart, hoe ingewikkeld kun je je voelen, want alles verbleekt altijd vind ik, als het over liefde gaat. Dan is die auto, met die geweldige wielen, niet meer zo belangrijk. Dan gaat het over de dingen waar het leven over gaat. Verbinding, liefde, vriendschap..potverdomme. Buiten is het koud, het is koud zonder jou, een nummer van André Hazes en vandaag ook zo realistisch. Het is echt koud, miezerig zeikerig weer. Later op weg naar Zeeland, de verwarmde stoelen aan, mijn rug lekker warm maken. Gek, hoe het leven loopt. Vlak voor de kerst, het afscheid van Ad, onze prachtige muzikant, ook een man van 60 met van die mooie ogen. En straks, mijn vriend. Gek, opeens herinnerde ik mij vannacht dat we samen in Rotterdam waren, daar woonde hij en ik in Den Haag, en dat we heel chique gingen dineren, voor veel geld, teveel geld voor twee jonge studenten. En hoe we intens konden genieten van al dit soort dingen. En dan een heleboel jaren niets, totdat ik hem ontmoette toen ik met mijn moeder aan het winkelen was in Middelharnis. En hij er nog zo leuk uitzag, met zwarte krullen, en toen ik hem weer zag, was hij getrouwd, had hij twee kinderen en zat hij in een rolstoel en vond ik hem nog steeds een superleuke kerel. Mooie man, je ziet het terug in zijn kinderen. Gek, hoe iemand als in een film, weer terug kan komen in je leven, ja jij Cees. Nooit eerder schreef ik over je, op deze manier, ook dit is afscheid nemen. Van jou als mens, als vriend. Ik zal je missen, je leuke lach missen. En daarom is het vast zo koud nu...omdat die leegte zo voelbaar is. Vandaag kwam er een kerstkaartje van Lia. Leuk, ook weer een herinnering, de vrouw die zo mooi bevriend was met mijn vader. En op wie hij op zijn manier, zo gek was, Lia van Freek. En ja, ook Freek is al overleden. Gek, al die laatste ontmoetingen, want ook die herinner ik me nog, als de dag van gisteren, bij hen boven. Afscheid nemen bestaat niet zeggen ze toch...klopt wel, want hoe ouder je mag worden, hoe meer van dit soort filmpjes je met je meedraagt. Hoe meer je mensen 'langs ziet komen' die niet meer hier zijn, maar wel bij je zijn. Je draagt hen mee in je hart. Je denkt met een regelmaat aan hen terug. Oud, of jong, veraf of dichtbij, soms een tijdje niet, dan weer heel frequent. De rode draad van liefde zorgt voor verbinding altijd weer. Fijn... Oh ja, ik wens iedereen, dat 2018 je mag brengen wat je nodig hebt. Liefde, rust, mooi werk, vriendschap, ontmoetingen, maar vooral gezondheid. Want mensen wat zijn we zonder een goede gezondheid... Ik wens ook, dat we stil staan bij elkaar, elkaar wat meer vasthouden. En terwijl ik dit schrijf denk ik aan het lieve kaartje van buren, hier van het dakterras, zij brachten dit samen met een prachtige fles rode wijn van Huub Oostendorp uit Schoonhoven (hoe leuk)en nodigden ons uit voor een Wining en Dining in het nieuwe jaar. Heerlijk toch, dit zijn de ouders van mijn schattige buurmeisje Josephine. Een meisje, dat zo vrolijk lachend de wereld in kijkt. Tevreden, gelukkig en blij. Hoe mooi, hoe onbevangen, laten we vooral ook hiervan genieten. Ik wens jullie zoveel toe, maar vooral dat je iedere dag weer stil staat, bij wat er is. En bij de mensen die om je heen zijn. En laat al die mooie filmpjes langskomen, huil, lach en ervaar. Op dit moment lees ik een boek van Tim Overdiek, Tranen van Liefde. Deze man verloor zijn vrouw in 2009, en bleef achter met twee kleine jongens.W Wouter had een lezing van deze man bijgewoond, indrukwekkend mooi. En ik mocht dit boek lezen. Prachtig, een boek bomvol emoties, maar ook bomvol kracht. Dank je wel meneer, dat ik dit lezen mag. Ik zal het aan iedereen vertellen en hoop dat u, uw verhaal ook een keer voor de leden van Vereniging Yarden wilt vertellen. Helend, confronterend en puur. Zo en nu is het wel genoeg. Het jaar 2017 is nog niet voorbij, nog lang niet...ik neem nog een Nespresso en ga nog even door met lezen. En met leven ja...dag Cees! Dank je wel...voor jouw zijn in mijn leven. En hoe je ervoor zorgt, dat jouw gezin en ik, dat wij met elkaar door gaan. Je zorgt goed voor iedereen...dag!

Stilte in Gelderland...

En zomaar is de kerst weer voorbij. En zit ik aan de keukentafel van ons boswachtershuis in ‘t Harde, terwijl ik een miezerig regentje buiten zie vallen. Een kop thee, en de stilte, Floor op de bank, Annemarie in een van de stoelen en nog nagenietend van de kerstdagen hier. Eerste kerstdag wandelden wij naar Elburg, de Vesting, prachtig, mooi, herinneringen aan Schoonhoven, Nieuwpoort, Ameide, Woudrichem, Goedereede en met al die herinneringen, verscheen er een mooie glimlach rond mijn lippen. Boodschappen doen in Zwolle, en ook daar liggen herinneringen. Bijzonder, hoe je leven een aaneenschakeling lijkt te worden, van mooie herinneringen, ingewikkelde herinneringen en gedachten. Kerst, altijd een familiefeest, de mooie kersttafel die mijn moeder altijd maakte op de boerderij. Later de kerstdiners, na haar overlijden, met Els erbij. Met tante Anita, oom De, Arie, Anja en Noor. Nu is kerst een moment van samenzijn met Annemarie en haar kinderen, met Emmy en Reynaud. Mooi, liefdevol en vol verwennerij. Vorige week een beetje kerst met Noor en Anja, bij ons thuis. Fijn was dat...ik gaf Noor toen een stop voor een wijnfles met LED verlichting erin, met van die sprietjes eraan, die in de hals van de fles mooi oplichten. Grappig. En de dag voor kerst kreeg ik ditzelfde ding, van An. Gaaf! Vanmorgen afgesproken dat wij zaterdag onze nieuwe auto gaan ophalen. Prachtig, onze bolide, onze E250 cabrio wat een feest. Een grote wens is uitgekomen en zaterdag 30 december halen we deze auto op. Oh zo spannend..als ik over deze auto ga vertellen, dan komen er allemaal superlatieven uit. Prachtig, zilvergrijs met een mokka kleurige kap. Met donkerbruin lederen interieur, met 211 pk onder de motorkap, met geweldige wielen, met een aparte set winterbanden met velgen. Een aparte set zomerbanden met weer andere velgen. Hoe chique...en terwijl ik dit schrijf zie ik een glimlachende en hoofdschuddende Pa van Loon voor me. Zo vaak kon hij op een dergelijke manier naar me kijken, vol bewondering, verwondering, maar ook met trots, op wat ik aan het doen ben in mijn leven. Afgelopen week zei ik nog ‘als ik rijk was, had ik wel drie of vier Mercedessen in de garage staan’ . Ach eentje van jezelf en eentje waar je in mag rijden voor je werk, is genoeg toch? Trots dat ben ik, op An en op mijzelf, voor alles wat wij doen en hoe wij het doen met elkaar. We werken hard, we genieten hard, haha...ja gisteren genoten we weer enorm van elkaar en met elkaar. Alle mooie geschenken, de houtkachel aan het branden, het eten dat ook gewoon gelukt was. De meisjes, en Emmy en Reynaud, het is fijn om zo met elkaar te mogen zijn. En nu, vanmorgen vanuit de rust, kijkend naar de paardjes in de wei hierachter, zit ik in de oorspronkelijke stal, met de kleine raampjes achter mijn IPad en schrijf ik een blog. Een blog vol tevredenheid. Ik lees het boek dat ik van Derck kreeg op onze laatste ontmoeting in 2017. Een mooi en vooral intensief jaar. Ik ontvang berichtjes, appjes, en mails en ben omringd met liefdevolle mensen. Zo is 2017 langzaam aan het aflopen, nog een paar dagen, dan drinken we champagne op het nieuwe jaar. Dan wensen we elkaar veel liefdevols toe, vooral gezondheid en geluk. Leuk werk, mooie opdrachten, interessante ontmoetingen, veel lachen, een mooi glas wijn. Een gave rit in de cabrio. Ik wil dus iedereen die in mijn leven is, nu, en was tot dit moment, bedanken voor 2017. Het was een prachtig jaar. Dromen zijn uitgekomen, gezondheid heeft mij omringd, liefde ook, vriendschappen zijn er, en dankbaar ben ik, voor al die mensen die van me houden. Voor mijn werk, voor mijn eerste coachopdracht weer, een mooi echtpaar mocht ik een stukje begeleiden in hun leven. Fijn `en nu kunnen zij zonder mij weer verder. Loslaten en weer verder gaan. 2018 wacht op ons. Een spannend jaar zakelijk gezien denk ik. Mijn team gaat lekker op stoom komen. Nieuw hoofdbestuur en dus zeg ik dank, tegen die leden van wie wij afscheid hebben genomen op 8 december jl. Ik hoop op mooie momenten vol rust soms, op mooie literatuur om te lezen, op mooie reizen om te maken. Ik hoop dat vrienden bij ons blijven, dat we minder verlies zullen hebben, en dan we nog lang mogen genieten van elkaar. Wij allemaal...2018 ik ben er klaar voor. Ik zal er zijn! Allemaal een mooie afsluiting van dit jaar gewenst. Kijk goed naar elkaar en geniet...dag! Een foto van mijn ouders, want zij zijn altijd bij me, zij zijn ergens diep in mij. Dank dat jullie er altijd zijn, nu, straks en ooit. Ik hou oprecht van jullie.

Tijd voor bezinning.....

En jawel, het is zover, de vakantie is begonnen. Tijd voor bezinning, voor rust, voor mooie boeken, voor tijdschriften, kranten, lekkere muziek en nog zoveel meer! Vakantie, kerstdagen, verjaardag van Annemarie jawel zij wordt 55 jaar!!! Tijd om uit te slapen, spijkerbroeken en truien te dragen, tijd om op mijn eigen wijze het jaar 2017 af te sluiten. Tijd ook om te reflecteren op alles wat was, wat is en wat komen gaat. En vandaag in onze management meeting, werd ons gevraagd om terug te kijken naar 2017. En als ik dit nu voor mijzelf in mijn persoonlijke leven doe, dan heb ik wel veel om tevreden over te zijn. Het was wel weer een jaar van los laten, van afscheid nemen, van met elkaar zijn en met elkaar delen. Een jaar vol ontmoetingen, een jaar vol met prachtige glazen wijn. Ja en ik hoor je zeggen, jij altijd met je wijn. Maar wijn is wel iets heel erg fijns. Een prachtig glas wijn drinken met mensen van wie je houdt. Met mensen genieten van de smaak, de geur en de kleur, wat kan daar nu mis mee zijn??? Dus ja 2017 was het jaar van de prachtige glazen wijn. Zo kreeg ik laatst een kist LFE900 uit 2013. Een prachtige diep donkerrode wijn uit Chili, bekroond, gewaardeerd. In een supermooie kist, met aan alle kanten spiegeltjes. Mooier kan bijna niet. Hoe fraai is dit. En Annemarie liet vandaag haar auto, haar Mini Cooper S type poetsen en zij kreeg van deze vrouwen, ook een schitterende fles rode wijn. Ik heb dit jaar prachtige glazen Sauvignon Blanc uit Nieuw Zeeland gedronken, zo kwam Monique een keer langs, en kreeg ik zomaar een pareltje van haar. Weet je, wat een rijkdom vind ik dat. Een mooie kist wijn kopen. Een mooie magnum neem ik mee naar mijn boshuis. Gekocht in Sancerre. Echt zo'n gigantisch mooie fles, waarvan ik weet, dat we nu al gaan genieten. Op de verjaardag van An, of met de kerst als Emmy, Reynaud en de meisjes komen. Gezellig...dus wijn, hoort bij mij, en hoort zeker bij 2017. Het leven is te mooi, en te kort soms, om slechte wijn te drinken. En dat te kort, ja helaas is dat ook dit jaar weer aan de orde geweest. Afscheid nemen, van mooie mensen, van Michel, van Hans, van Ad, van oom Koos, van...vul maar in, zoveel mooie mensen. Dus ook 2017 is het jaar van stil staan bij prachtige mensenlevens. En dan ook weer proberen met elkaar verder te gaan. Het jaar 2017 is ook het jaar van vriendschappen. Van mensen die al sinds jaar en dag bij me zijn, maar ook van nieuwe mensen, of van oude mensen die weer terugkomen. Roel en Karin bijvoorbeeld. Maar ook Joke. Leuk, bijzonder en mooi. 2017 mijn team binnen Verenigingszaken op orde. Een mooi team, met prachtige mensen erin. 2017 is ook het jaar waarin mensen ziek of weer ziek zijn geworden. Mijn zorgen om mijn schoonmoeder, en haar gezondheid. Maar ook haar zuster Phil. En ook onze vriendin Loes. Ziekte, kanker, mijn vriend Cees die ALS heeft, brrrr wat doet ziekte toch met ons. Met de zieken zelf, maar ook met hun omgeving, de partners, de familie. Ziekte... 2017 een jaar, waarin ik gewend ben aan het feit, dat ik geen ouders meer heb. Het went wel, maar het voelt toch altijd als een gemis. Mijn vader, al bijna weer drie jaar geleden overleden. Mijn moeder als bijna 14 jaar geleden. Gek...leeg, en zo anders. Van mijn familie is niet zoveel meer over. Noor, en mijn lieve nicht Annemarie in Zeeland. En natuurlijk mijn neef in Ierland, Marcel en zijn gezin! Leuk, hoe Noor en haar moeder hier weer binnenstappen en mee eten. Fijn, hoe als er leegte is, ook weer een andere invulling in mijn leven komt. Weet je, en je bent als mens nooit alleen. Juist omdat er zoveel liefde om mij heen is. Dit jaar heb ik twee groepen die een leergang bij Yarden hebben gevolgd, mogen afsluiten. En met sommigen uit deze leergang heb ik zoveel gedeeld. Zodat als ik bijvoorbeeld op een locatie in het land kom ik onthaald word als een vriend, als een waardevol familielid bijna. Zo was ik gisteren in Goutum en kreeg ik daar een welkom, zo warm, dat ik dit een ieder gun. Wat een rijkdom, werkelijk waar. Al die mooie kaartjes, geschenken en attenties, die ik gedurende mijn leven en ook in dit jaar 2017 mocht ontvangen. Onvoorstelbaar...mijn moeder zou zeggen, je geeft niet om te ontvangen, maar soms is het wel geweldig waardevol om zoveel te mogen ontvangen. Wat een rijkdom. Een andere rijkdom is, dat ik weer ben gaan coachen. Binnen Yarden en buiten Yarden. Prachtige mensen mag ik weer ontmoeten. En met hen mag ik optrekken, op reis gaan. Een ander iets, is dat ik in 2017 weer begonnen ben met een opleiding 'Corporate Antropologie' en in deze opleiding mag ik weer bijzondere mensen ontmoeten. En mag ik ook weer nadenken over hoe mijn leven is, en loopt nu. Razan en Adel, mijn Syrische vrienden zijn dicht bij me. En terwijl ik zo terugdenk, duikelen de voorbeelden van dankbaarheid over elkaar heen. Ervaar ik en realiseer ik me, dat ik een super gezegend mens ben. Live meemaken dat Rico Verhoeven wereldkampioen is en blijft. Zomaar een geweldig cadeau voor mijn verjaardag, van een vriendin. Een optreden van De Dijk, weer zo'n geschenk. En weet je, mijn leven is een aaneenschakeling van mooie dingen. En het allermooiste is mijn geluk, mijn leven, mijn liefde, mijn thuis zijn hier. Een lastig stukje was, het afscheid nemen van mijn prachtige huis in Schoonhoven. Vandaag kreeg ik van het Kadaster bericht, dat ik geen eigenaar meer ben. Nu wacht ik nog op de eindafrekening van de aan dit huis gekoppelde levensverzekering. Schoonhoven, is voor mij een soort markering. Een plek waar ik gelukkig ben, was. Een plek waar mama van Loon voor het laatst was. Een plek, waar ik ongelooflijk heb genoten. Een plek, een huis, wat me ook veel zorgen heeft bezorgd. Een plek, waar ik genoot van de schitterende omgeving, de Lek. Super, super...en nu woont daar hoop ik iemand, die net als ik zo intens geniet van dit mooie huis. Prachtig!!! 2017 mijn baan, een prachtige baan, binnen een mooie organisatie, met mooie collega's. Fijne samenwerkingen, en ook hier heb ik afscheid genomen van prachtige mensen. Carla, Petra en nog veel meer mensen. Die niet meer dagelijks in de buurt zijn, maar die ik opneem in mijn leven, voor nu, en voor straks. Afscheid nemen bestaat niet, is zo'n tekst die echt waar is. Want ook al is mijn vader niet hier, hij is er altijd. Hij leeft voort in mij. Vandaag hoorde ik een prachtige tekst van Stef Bos 'welkom'. Werkelijk intens. Het gaat erover dat je geboren wordt uit mensen en dat je altijd deze mensen in jouw zijn meedraagt en dat welkom zijn belangrijk is. Welkom in mijn huis, in mijn tuin, welkom in ons midden...welkom! Welkom zijn, anderen welkom heten, hoe prachtig is dit. Meegekregen van huis uit. Van mijn moeder geleerd te delen, er te zijn voor anderen, je deur te openen voor je medemens. En als je dit doet, gebeurt er zoveel. Open je deur, je hart, je armen, en omarm je medemens. Integratie, diversiteit, prachtige woorden, waar ik ook in 2017 mee bezig ben en bezig ben geweest. En terwijl ik dit schrijf, vraag ik mij af, of ik voornemens heb voor 2018...Nee niet echt. Ik ben, ik wil zijn en er zijn. Ik wil er zijn voor jou, of voor jou, of voor jou. Ik wil je vasthouden, omarmen, tegen houden soms, ik wil je helpen, mijn hand naar je uitsteken en niet zoveel meer dan alles wat ik heb gedaan in 2017. Ik hoop op gezondheid, liefde en geluk en ik zal dit delen met jou. En met jou...bedankt dat je er bent. Nu, straks en ooit...met liefs, de vakantie begint, het jaar loopt op zijn einde...sta even stil, kijk even achterom en dan vooral vooruit...en dank, aan al die mooie mensen, voor al die mooie dingen, woorden, momenten. Ik voel me rijk, zo rijk...en zoals mijn vader zou zeggen, rijkdom zit in je hart..... En deze foto staat symbool voor het leven, een ingewikkelde weg, omhoog, maar steeds weer zie je ergens het licht, de lucht, het perspectief. Dag!!!

Zomaar, terwijl het buiten regent en miezert...

En hier zit ik dan, in den Haag, in het Hampshire Hotel boven het Centraal Station. Een dag die begon bij de implantoloog en daar werd geconstateerd dat ik nog steeds een gat in mijn kaak heb. Ach, ik heb nog tijd, en dan kan meneer in april er ook nog wat kunstbot aan toevoegen. Hoe handig kan alles opgelost worden. Hoe knap is de medische wetenschap toch. Tja, en toch niet in alle gevallen hè. Want ons vriendinnetje is uitbehandeld. Potverdorie, wanneer toch, is er een antwoord voor al die mensen die kanker krijgen. En voor al die mensen die ALS krijgen. Ik ben altijd wel een beetje sentimenteel, als het hierover gaat. Sinds ik ooit zelf ziek was, ben ik ‘weker’ geworden geloof ik. Maar dit zal ook wel met mijn leeftijd te maken hebben. Als ik aan mijn vader denk, dan realiseer ik me, dat hij ook steeds emotioneler werd, naarmate hij ouder werd. Ach het is niet erg toch. Ik merk, dat ik altijd, en dit doe ik ook al mijn hele leven al, me betrokken voel bij mensen, bij zieken, bij mensen met wie het niet zo goed gaat op dit moment. En ik vind ook, dat we het met elkaar soms niet altijd even goed doen. Dat we elkaar verdrietig maken, pijn doen en in de steek laten. En nu heb ik het over samen zijn, samen werken, en hoe je dan een samenwerking, of een samenzijn goed kunt afronden, zonder die ander nog meer pijn te doen. Gisteren sprak ik met Jojanneke over verlies. Jojanneke heb ik ooit ontmoet op het Yarden Symposium in 2015. Zij zat toen in een rolstoel, door een ongeluk. En ik, ik bekommerde me om haar, omdat ik wilde dat zij een gelijke behandeling kreeg als iemand die niet invalide is. Dus ik zorgde dat zij in een gebouw, waar geen personenlift was, met de goederenlift naar boven en beneden kon. Ik maakte me hier dus druk om. En die dag, in 2015, zag ik deze sterke jonge vrouw voor de eerste keer. En gisteren hadden wij een afspraak. Over verlies. Verlies door scheiding, verlies van baan, verlies van status, verlies van je mobiliteit, verlies door rouw. Zomaar, en terwijl ik haar had aangekondigd met de mededeling dat zij invalide was en met een rolstoel zou komen, zat zij, toen ik haar beneden bij de receptie ging halen, op een stoel en liep zij met een kruk. Werkelijk een wonder. Jojanneke loopt weer. Niemand gelooft het, had dit voor mogelijk gehouden, maar het is echt zo. Gaaf hè...en Jojanneke is een van die krachtige vrouwen, die afgestudeerd is op verlies van je baan. En het effect hiervan op mensen. En wij, wij gaan hier gewoon maar een beetje aan voorbij hè. Dus eens kijken of Jojanneke iets voor Vereniging Yarden kan doen. Want ik denk dat heel veel mensen, behoefte hebben aan dit soort coaching. Leuk hoe die bank die begint met een A en nog een keer een A, met dat groen gele logo, hier heel veel aandacht voor heeft. Onverwachts, want in de bancaire wereld is reorganiseren een werkwoord gelijk als leren. Want dit gebeurt daar heel veel. En juist als dit aan de orde is, is het afhechten, het afronden, het afsluiten van een samenwerking zo belangrijk. En ik, ik denk dat ‘ het is niet zomaar dat ik Jojanneke nu weer heb gezien’ het komt wel goed. En zo terugblikkend, is 2017 het jaar van de ontmoetingen geweest. Het jaar waarin ik prachtige mensen heb mogen ontmoeten. Het jaar waarin en dit zal ook de komende dagen zo zijn, wij nog vrienden gaan zien, nichtje Noor langs komt, met haar moeder denk ik. Leuk, gezellig, ik heb afgelopen week kaartjes geschreven, aan mensen, aan vriendinnen en vrienden, omdat het zo belangrijk is, om bij leven elkaar alles te zeggen. Oh ja, dus als ik ooit doodga, of ziek zou worden, dan doen we het afscheid als ik er zelf nog bij ben. Want dan hoef je niet van alles te zeggen over mij, maar tegen mij. Afscheid bij leven. Tja, zo is het. Voor nu, geen afscheid, maar een afsluiting van deze blog, de Haagse blog. Ik ga zo naar een oud collega van me, bij de HTM, een van mijn eerste werkgevers ooit in den Haag. Daar werkt Mark Jan als HR Manager, leuk hè...en met Mark Jan heb ik ooit bij ADP en bij Northgate gewerkt. Hoe leuk is de wereld. En Mark Jan werkt samen met Connie en Gemma. En nog wat collega’s, die mij nog kennen van toen, een jonge vrouw van 25 jaar...tja, de tijd gaat snel, dus alweer 33 jaar geleden...pffftt. Fijne avond, liefs, Anita