Met een grote glimlach zit ik hier

Hoe heerlijk is dit. Ik zit met een enorm grote glimlach hier thuis te werken. Aan tafel deze keer. Met Nespresso. What else.....vanmorgen vroeg naar Warmond, controle bij de heer Middelweerd, controle voor mijn implantaat. Ziet er goed uit. Nog een keer voor controle, en dan op weg naar een nieuwe brug. Kaak herstelt goed, nog een zwak plekje, maar het komt in orde. Rekening is ook al binnen, en de volgende stap kan gezet gaan worden. Daarna naar mijn oude locatie Haarlem. Gek, leuk en bijzonder. Leuk om Wieger en Marc te zien. Om even bij Christina te zijn. Een goed gesprek met Arnold over Amsterdam Zuidoost. Bijpraten, elkaar over en weer informeren en weer op weg, naar het LUMC. Alleen te vroeg, want daar ga ik straks pas naar toe. De zon scheen in mijn auto, en ondertussen heb ik gebeld met allerlei mensen. Over werk, over opdrachten, over mooie mensen, die ik ergens voor wil gaan inzetten. Kortom, Anita met een hele grote glimlach op haar gezicht in haar ietwat stoffige Mercedes GLA. Ik vond het heel bijzonder om in de locatie te zijn, waar ik onlosmakelijk mee verbonden was. En bewust zeg ik 'was'. Want ik merk, hoe belangrijk het is, om soms gewoon deuren te sluiten. Zodat er weer nieuwe deuren open kunnen gaan. Reflecterend op mijn leven, heb ik dit een aantal keren gedaan. Gewoonweg achterom kijken, evalueren, keuzes maken, afscheid nemen en weer verder gaan. En juist nu bij Yarden, leer ik steeds, dat een goed afscheid je werkelijk verder helpt. En goed afscheid nemen, zaken goed afronden, dat is hierbij wel een essentiële voorwaarde. Zo heb ik altijd afscheid genomen met een feestje. Met een goed glas wijn, bloemen en mooie woorden. Belangrijk. Want voorwaarts gaan, betekent ook met een glimlach herinneren. En zo was het ook met mijn vorige rol bij Yarden. Een mooi afscheid, en nu weer een prachtige baan. Een baan, waarin ik gelukkig ben. Dus nu is rijden naar Haarlem prima. Mensen de hand schudden, elkaar groeten, het leuk hebben met elkaar, en weer vrolijk de deur uitlopen. Das war einmal.... Ik heb het hier al eerder over gehad, in het kader van het stoppen met vriendschappen. Gek is dat, ook bij vriendschappen, loopt het soms zo, dat je elkaar niet meer ziet. Dat je een tijd lang en goed met elkaar optrekt, bijvoorbeeld doordat je samen werkt. En als dan je baan verandert, of je van werkgever verandert, dan betekent dit heel vaak, dat die vriendschap verwatert, dat is goed, dat kan. Ik geloof erin, dat je soms een tijdje met elkaar optrekt in het leven. En dan neem je soms zomaar een andere afslag en vervolg je ieder je eigen weg. Zorg er dan altijd maar voor, dat je het netjes afhecht. Hoe mooi zou het zijn, als mensen die gaan scheiden, gewoon nog eens met een goed glas wijn, aan tafel gaan zitten samen. De balans op maken, terugblikken en weer verder gaan. Elkaar bedanken, voor alles wat was, en succes wensen met alles wat komt. Hoe leuk zou ons leven dan zijn. Steeds een soort van kleine afscheidsdienst, voordat je je reis gaat vervolgen, zonder die ander. Ook binnen de branche wordt hier al over nagedacht, een afscheidsdienst bij leven. Dan hoor je hoe de mensen om je heen, je gezien zouden hebben. Ik vind daarom dat programma 'de reis van je leven' met Johnny de Mol wel mooi. Hier vertellen de vrienden bij leven hun vriend, of vriendin, die niet lang meer te leven heeft, hoe ze naar hem of haar kijken. En hoe ze je zullen herinneren. Ik zou dit wel willen geloof ik. En als ik dan ooit echt doodga, dan ga je maar lekker al mijn mooie wijntjes opdrinken met elkaar en glimlachen om hoe ik ervan genoten zou hebben. Ja goed plan. Deze week is de week van de cadeautjes. Zo mag ik, een prachtige twee daagse gaan begeleiden. Waarbij het gaat over 'zorgen voor elkaar'. Zomaar spontaan kwam dit op mijn pad. Ik was heel hard bezig, om zelf trainers, begeleiders aan te dragen. En toen kwam de vraag naar mij toe. En lang hoefde ik niet na te denken, voordat ik mezelf 'ja' hoorde zeggen. Ik mag een mooi programma gaan mee maken, ervaren. Wow...met muziek, en heel veel energie, Wende Snijders, oooooh ik heb er zoveel zin in. En morgen en overmorgen de afsluiting van mijn leergang Corporate Antropologie. Een pitch over wat dit alles mij gebracht heeft...welnu...te veel om op te noemen. Ik geloof nooit dat dit allemaal alleen door een leergang komt. Maar dat het juist komt, doordat jij op dat moment die keuze maakt. Bij mij lijkt het alsof de flow het weer even van me overneemt. Flow...maar je gezondheid speelt je parten, hoor ik sommigen denken. Ja dat klopt. Mijn been doet meer dan zeer. Ik loop als een oude trage rammelende diesel, maar als ik eenmaal loop, loop ik iedereen eruit. Vanmiddag weer naar het LUMC. Onderzoek, röntgenfoto...heup? Nieuwe heup? We gaan het meemaken. 58 jaar en een nieuwe heup. Kan best toch. Ik hoop zo, dat er duidelijkheid is en komt. Want ik heb pijn. Maar pijn kan de flow niet drukken, en zo is dat. Het gaat goed met Anita van Loon. Meer dan goed. Ik voel het vanuit mijn tenen, mijn lijf en mijn ogen. Ik ben gelukkig. Zo, en dat is gezegd. En ja ik weet het, dit komt door heel veel meer, dan alleen Anita van Loon. Dit komt door mijn thuisfront, mijn huwelijk, mijn vrienden, mijn werk, mijn keuzes, maar vooral door mijn genen, door die van Loon genen in mijn donder. Die niet schrikt als het gaat stormen. Die niet omdraait of wegloopt als het lastig is of wordt. Het komt ook door Ron. Het komt doordat ik geloof in wie ik ben en waar ik voor sta. Ik kreeg zomaar voor Moederdag van mijn vriendin Razan, een prachtig kado opgestuurd. Een schitterende houten kist, vol met ingelegd houtsnijwerk. Kunstig bijna. Maar wat het allermooiste is, is de brief die erbij zit. Gewoon zomaar, omdat je ooit de mazzel hebt gehad, elkaar te mogen ontmoeten in het leven. Dat is wel geluk hebben. Lieve mensen, a.s. vrijdag is de trouwdag van Pa en Ma van Loon. 62 jaar geleden in 1956 zijn zij getrouwd. Ik ben normaal niet zo van de data...maar sommige data blijven bestaan, heel je leven lang. Omdat het momenten zijn, waarop iets heel gaafs tot stand is gekomen. En dit huwelijk, volgens mij was dat heel gaaf. Mensen die niet voor elkaar waren voorbestemd, gezien hun achtergrond, maar mensen die toch voor elkaar kozen. Liefde als basis. Top en zeker toen. Dus met mijn grote glimlach sluit ik nu af. Ga ik straks röntgenfoto's laten maken. En wacht ik af wat er verder komt. Ik ben er klaar voor. Ik ben klaar voor alles. Kom maar op. Ik ga het aan. Ik leef!! En hoe...

Vrij zijn in stilte.....

Vrij zijn in stilte.... ik schrijf er vaak over. En deze dagen in mei, staan kranten vol van herinneringen aan de tweede wereldoorlog, en herdenkt Nederland alle slachtoffers van de oorlog. In stilte, en mooi, in het krantje van Wassenaar stond 'en tijdens de twee minuten stilte, was het ook echt indrukwekkend stil, soms is stilte het mooiste geluid dat een mens kan voortbrenge'. Een prachtige zin, die bij mij blijft hangen. Stilte. Ook weer zo'n prachtig iets. Want hoe vaak worden wij niet omringd door lawaai, geluid, muziek, gepraat. En hoe heerlijk kan dan stilte zijn. Vanmorgen begon ook zo, ik ben blijven liggen in bed. Moe, door eigenlijk steeds maar een zeer been, en toen ik wakker was, lag ik te luisteren naar de stilte. Alleen in je bed. Annemarie is druk, afspraak met haar jongste dochter, en ik, ik ben gewoon heerlijk alleen. De krant, mijn Nespresso. Mijn eigen stukje stilte...even wat mails verstuurd, gestuurd, maar ik heb een officiële vrije dag genomen. Ik voel me gek, hierbij, omdat ik eigenlijk altijd wel werk. Mijn mails lees, soms reageer. Maar nu even niet meer. Nu ben ik vrij in stilte... De stilte laat me denken en nadenken over mijn leven. Mijn familie, mijn ouders, mijn nichtje Noor. Ze komt 2 juni terug uit Suriname, we gaan naar Schiphol, om haar te verwelkomen, het zal wel druk zijn daar. Leuk, hoe trots zou mijn vader zijn, als hij zijn Noor terug zou zien komen uit Suriname. Heimwee neemt het soms even van haar over. Heimwee naar hier, naar huis, naar al die mensen van wie zij zoveel houdt. Fijn. Gisteren waren we met Joke, in de cabrio naar den Haag. De antiekmarkt, het foodtruck festival op de Lange Voorhout, maar eindigend in des Indes, lekker warm, en mooi om in die chique omgeving te zijn, en ook daar weer herinneringen op te halen. Mijn ouders ooit 25 jaar getrouwd, Arie en ik hadden hen een avond Den Haag, met overnachting in des Indes aangeboden. Geweldig, mijn vader uit het raam op de Lange Voorhout, zwaaiend naar zijn kinderen, die terug liepen naar mijn huis in het Bezuidenhout. Lang geleden, mooie herinnering. Gek hoe je leven opgebouwd wordt, steeds meer, door terug te gaan in de tijd. Terwijl er toch ook steeds weer nieuwe herinneringen bijkomen. Als ik denk, aan de komende periode, dan komen er zoveel prachtige nieuwe momenten bij. Die aan mij, als ik later weer eens zit te mijmeren, ongetwijfeld langs zullen komen. Gek, dit heb ik ook met mensen die er niet meer zijn. Of niet meer dichtbij je zijn. Ze leven nog wel, maar maken geen deel meer uit van je dagelijks bestaan. Zelfs in je werk, kan dit zo zijn. Je oude team. Je oude MT-leden, gek, hoe dingen anders worden en ook weer prima zijn. En toch blijft er altijd ergens een, of twee mensen, die bij je blijven, uit een bepaalde fase in je leven. En zo bouwt zich mijn vriendenkring op, met een mengeling van mooie mensen, die elkaar wel kennen. Maar soms slechts uit verhalen. Die elkaar ontmoeten op een feestje ofzo. Die elkaar begroeten en herkennen, alsof ze elkaar eerder hebben gezien. En dat eerder, was in een verhaal van mij. En soms, dan trek je eventjes met elkaar op, en dan is het daarna weer voorbij. En ook dat is goed. Collega's uit je vorige bedrijf, je vrienden van vroeger. Ze zijn er nog wel, alleen ergens anders. En dat is goed. Ook ik, ga verder, ontmoet weer nieuwe mensen, collega's, relaties. En mijn oude team, of oude werkgever, komt op mijn stapeltje 'Das war einmal'..herinneringen dus. En met een glimlach denk ik daar dan weer aan terug. Terug naar mijn stilte. Ik zit hier simpelweg gelukkig te zijn, door te zien wat er allemaal is. Laatst zei iemand me 'ik zou gelukkig zijn, als ik veel geld had en het voor het zeggen had'. En dit soort uitspraken houden me bezig. Want volgens mij, gaat dit over iets heel anders. Over macht, over jouw plekje in de maatschappij. En eigenlijk over het feit, dat je niet tevreden bent, met wat er is. Met dat, wat er iedere dag is. En ik gun dus iedereen, deze rust, deze stilte in jezelf, om gelukkig te zijn, alleen, of samen, met alles wat er wel is. Kijk eens naar alles wat er wel is. En probeer daar gelukkig mee te zijn. Kijk naar de kleuren om je heen, en niet alleen naar je bezit, maar kijk naar al die dingen die misschien niet tastbaar zijn, die herinneringen in je hart, die zijn van jou. Renate Dorrestein is overleden. Ik weet nog, dat ik namens Yarden, bij haar thuis op bezoek ging, om te kijken of zij een boekje met columns kon schrijven over de dood, over afscheid nemen. Bijzonder hoe deze vrouw, toen zij hoorde, dat zij ongeneeslijk ziek was, zelf haar laatste klus heeft geklaard, zij schreef haar eigen biografie, 'Dagelijks werk'. Een literair zelfportret. Echt de moeite waard. Weer zo'n herinnering, dat kopje koffie bij haar thuis. Volgens mij in Heemstede, of Aerdenhout, ik zal het eens opzoeken. Jammer weer zo jong, 64 geloof ik, iemand die de strijd tegen kanker heeft verloren. Gek, hoe ik gisteren in het des Indes, aan Joke vertelde over mijn eigen ziek worden, en ziek zijn. 8 december al 10 jaar kankervrij. Best wel de moeite waard toch...ja ik wel, ik mag door met leven, zo voelt het althans. Een echte van Loon. Die geeft nooit op. Dag, weer een herinnering ter afsluiting. Zondag, ga ik gewoon zitten herinneren daar bij die 3JS in de zaal. Muziek luisteren, een liedje voor iedereen, die ik mis. Dag, ik ga nog even luisteren. Naar de stilte hier...heerlijk!

Cabrio rijden, bijeenkomst Nijmegen en nog veel meer...

Oh hoe heerlijk, cabrio rijden, afgelopen week heb ik twee dagen in de cabrio gereden en vanuit de cabrio kantoor en afspraken bezocht. Hoe fijn, op een terras een afspraak hebben en mensen ontmoeten. Een bila met iemand vanuit het hoofdbestuur, aan het IJ. Kan slechter toch? Maar ook een bijeenkomst met vrijwilligers in het mooie Nijmegen, een ongekend end rijden, en om half twaalf thuis ofzo, maar wel heel okay. Een inspirerende, fijne vergadering en nieuwe vrijwilligers ontmoeten. Mensen, die echt heel veel inspanningen willen verrichten, voor Vereniging Yarden. Ik word er blij van. Nu nog even thuis aan het werk, en jawel, eindelijk die twee kilo haar eraf. Geknipt in een mooie salon hier in Wassenaar, bij Linda. Leuk, fris en luchtig... En weet je, ik vind het leven echt super de moeite waard. Mooi weer, vrolijke mensen, goede gesprekken, en leuke plannen. Een ronde tafel bijeenkomst over diversiteit, de uitnodiging komt eraan. Praten met mensen, over hoe wij als Vereniging Yarden het juiste kunnen doen, voor iedereen in de samenleving. Mooi begin van meer hoop ik. Maar ook met Face the Future, om samen met hen een bijdrage te leveren aan de integratie tussen newcomers en dutchcomers. Kijk maar.... Mooi hoe Razan en ik, hier vermeld staan. Met die foto, die zo duidelijk staat voor onze verbinding. Fraai. Ik ben er trots op. En tussen dit alles door, mijn bila met Ron. Een mooi en open gesprek. Over samenwerking en waar wij samen voor staan en gaan. En ik hoop dan alleen maar, dat de zon, de mooie strakke lucht, maakt dat alles open trekt. Ben ik een dromer, of een realist...god helpe mij! En dit meen ik oprecht. En weet je, dan sta je zomaar aan de vooravond van vier vrije dagen. Ik realiseer me ieder jaar opnieuw, dat mei die mooie tijd is, met al die feestdagen, waardoor je lange weekenden kunt genieten van het leven. Van je vrije tijd, van het samen zijn. Van de rust, het even niet hoeven. Een collega zei me vandaag nog 'pas je wel jij, je maakt hele lange dagen'. En dat klopt. Ja dat klopt. Gisteren was een voorbeeld waarbij ik denk ik van 8 uur tot 23.30 uur gewerkt heb. Maar daarentegen staat dan ook dat ik vandaag minder werk en minder kan werken. Deze ruimte, daar hou ik van. Heerlijk. Onafhankelijk zijn, daar is ze weer. Dat past mij zo. Aanstaande zondag, gaan wij met een grote groep vrijwilligers, collega's, genodigden, naar het concert van de 3JS. Een herinneringsconcert, voor Moederdag, maar eigenlijk voor iedereen die je ontvallen is. Die je mist. Waar je van houdt, en die niet meer bij jou is, hier op aarde. Wat dacht je van deze tekst : Zo kan het toch niet langer - In dit huis brandt de kilte Schreeuwt de stilte Dooft het vuur Dat het nog zo lang heeft geduurd Is gek maar vanaf hier gaat het snel Wees niet bang en wacht niet langer Spaar me niet Weet dat je me nooit meer terugziet Het boek gaat dicht ik zeg je vaarwel Zwijg als je toch niet meer de moed hebt om te blijven De conclusies trekt ten koste van mij Nu moet je verder Het wordt alleen maar erger en wranger Zo kan het toch niet langer Het kan niet langer Kan niet langer Wat een vreemde vrede nu we alles weten We zijn maar lief en zwijgen over strijd en verdriet We denken, voelen, zeggen maar niets Nu nog die laatste zoen, lood in je schoenen Een laatste woord sterft alsof het nooit werd gehoord Een deur gaat dicht, het leven gaat door Zwijg als je toch niet meer de moed hebt om te blijven De conclusies trekt ten koste van mij Nu moet je verder Het wordt alleen maar erger en wranger Zo kan het toch niet langer Ja en ik realiseer me, soms moet je gewoon niet kijken, maar gewoon maar luisteren. Heb ik wel vaker bij muzikanten. Ik kan intens genieten van de tekst, de muziek, en ik wens mezelf een ander uitzicht. Maar dat heb ik ook wel eens in een vergadering. Door te kijken, en door goed te zien, zie je veel meer, dan alleen het woord. Steeds maar weer. Soms kun je door de mimiek, het non verbale zoveel meer zien en horen, dan alles wat gezegd is. Gisterenavond reed ik terug uit Nijmegen, laat, de weg was redelijk leeg, en in de veiligheid van mijn auto, voelde ik me alleen. Voelde ik me heel dichtbij mijzelf. Nadenkend, over wat gezegd is, nadenkend over wat ik gezien had, nadenkend, over eenzaamheid, over strijd, over het met elkaar goed doen en goed hebben. En op dit soort momenten, realiseer ik me, hoe heerlijk het is, om soms te rijden over 's lands wegen, en je gedachten te mogen ordenen. Gewoon jij alleen, gewoon ik alleen. Even niet te hoeven praten, bellen, ontmoeten, maar gewoon zomaar even zijn. En als je me dus vraagt, wat mijn wens is, dan is het soms, gewoon zomaar even te mogen zijn. Ik alleen, met niet zoveel meer, dan een stukje muziek, die Mercedes ster onder mijn handen, het rustig rijden op weg naar huis .Het me realiseren, dat ik steeds weer thuiskom met een hart vol liefde. In een huis vol liefde. Hoe mooi is dat... En tenslotte, zojuist een telefoontje van het ziekenhuis. Na alle onderzoeken, worden er nu röntgenfoto's gemaakt van mijn heup. Volgens de neuroloog kan hier sprake zijn van slijtage, waardoor dat gekke been van mij overbelast is of wordt. Welnu, een nieuwe heup op je 58e, moet kunnen toch? Haha, ik moest wel lachen. En ik dacht even aan Els, en aan nog een dame die ik ken, zij hebben beiden een nieuwe heup, en lopen weer als een kievit, toch? Leeftijden, ach, wat zegt leeftijd nu...als dit het probleem is, dan is de oplossing nabij. We gaan het zien. Lieve mensen, een mooie vrije dag morgen! Enjoy! Anita

Zomaar een week in april en mei 2018....

Ja zeg, wat een fraaie week! Gek woord eigenlijk fraai. Ik probeer, en ik hoop dat dit opvalt, korte zinnen te maken. Een van mijn trouwe lezers heeft hierom gevraagd. Leuk. Ja ik schrijf, oneindig lange zinnen. En ik ga maar door. Komt doordat ik zoveel te vertellen heb. Ik heb altijd het gevoel, dat mijn leven een soort achtbaan is of lijkt op dit moment. En dan zomaar opeens realiseer je je, dat dit wel meevalt. Gewoon door een gesprek met iemand, die je lang niet gesproken hebt. Een oude vriendin uit Zwitserland. Niet oud in jaren, maar wel al oud in jaren vriendschap. Nathalie, ooit ontmoet op de Rijksuniversiteit in Groningen, tijdens ons master traject. Leuk en bijzonder, toen al heel anders dan ik, maar wel met een enorme klik. Zij ca 10 jaar jonger dan ik. Een sportvrouw. NOC-NSF, voorheen. Werken met Erica. Indrukwekkende wereld, voor een boerendochter zoals ik ben. Ik voelde me toen al, en dat heb ik nog vaak, zo heel gewoon. Zo eenvoudig eigenlijk. Zo klein ook soms. Klein, ja dat is ze ook, heel slank, klein, chique, eigenaar van een aantal BV's, zakenvrouw, internationaal. Woont in Zwitserland, heeft net haar eigen zwembad aan laten leggen in de tuin, vier kinderen, woont boven op een berg, skiet als een dolle. Met haar totale gezin zo gaaf. En dan is zij voor zaken in Nederland, twee dagen, en dan appt ze me, omdat ze even met me wil eten bij Mila. Hoe fijn, hoe gaaf. Ja eten..zij eet drie hapjes, maar drinkt wel een lekker glas wijn. En dan wordt ze opgehaald, door een zakenpartner, en ook Annemarie schuift natuurlijk aan. Gezellig, dus ik nog netjes gekleed, ontmoet mijn chique vriendinnetje, en even die ene avond, brengen we met elkaar door. Hoe fraai kan het leven zijn. Deze week, zo, dat was me er een. Gesprekken, individueel met de leden van het Hoofdbestuur. Ontmoetingen met de ledenraad en het hoofdbestuur. Een super mooi gesprek met mijn vriend uit Zwolle bij Wientjes, Roel. Weet je ook dit is weer zo'n ontmoeting, ooit begonnen bij Yarden. De aanleiding was de campagne van Adelheid en vanuit dit gesprek, zijn wij nu bevriend geraakt. We ontmoeten elkaar denk ik 3 x per jaar. Zomaar, een broodje, kop koffie, soms een glas wijn. Maar altijd weer dat gesprek. Over Martijn, zijn overleden zoon. Over het leven. Over hoe je gemis kunt ervaren, beleven. Over hoe de dingen simpelweg zijn. Weet je, ik merk aan mijzelf, dat ik in dit soort gesprekken, heel dicht bij Anita van Loon ben en kom. Dat ik mijn eigen kern steeds weer raak. Zojuist had ik iemand van Face the Future aan de lijn. Daan, bij hem heb ik Razan mogen ontmoeten. En ik vertelde hem, over de vriendschap met Razan. En hoe ik haar 'the rose' heb horen zingen. En hoe ik graag wil vertellen, aan de wereld om mij heen, hoe dit soort ontmoetingen, mij een nieuwe manier van kijken hebben gebracht. Hoe ik altijd al dacht, goed te kijken naar de mensen om me heen. Maar dat ik me door het programma Face the Future, heb gerealiseerd, dat je altijd nog beter kunt kijken, door meer te zien. Maar misschien ook door anders te zien. En nu, iets over acht, net gekeken naar de Dodenherdenking, denk ik terug aan twee jaar geleden. Twee jaar geleden op 4 mei was de uitvaart van de vader van Annemarie, in den Haag, bij Yarden. En tijdens zijn afscheid waren wij twee minuten stil met alle aanwezigen. Een soort ultiem eerbetoon. Altijd weer zal het belangrijk zijn te herdenken, aan al die mensen die het leven hebben gelaten voor hun vaderland. Maar steeds weer is 4 mei, ook het denken, het herdenken van mijn schoonvader. Vandaag was een bijzondere dag, ik was weer in het LUMC. Neurologie, uitermate zorgvuldig werd ik ondervraagd, onderzocht en even leek het, dat mijn been en de pijn aan dit been, verklaard kon worden. Maar helaas...ik word weer doorverwezen, naar een andere specialist. Dus we wachten weer gewoon af. Ik ben ruim 2 uur en 1 kwartier in het LUMC geweest, dus serieus nemen ze me wel. Dat is duidelijk. En daarna heb ik mijn iets te witte benen en hoofd, wat zon geboden op mijn dakterras. Heerlijk, sushi eten in de zon. Als dat geen rijkdom is. Een weekend vol zon, wacht ons. Wacht u. Probeer te genieten van de warmte, de zon op je lijf. Probeer te kijken naar de mensen om je heen, de glimlach, de tevredenheid is zichtbaar. Zon doet wonderen. Hier buiten, hoor je een merel vrolijk zingen, de meeuwen vliegen rond, de tuin kleurt langzaam blauw, paars en als je in de auto rijdt, zie je vele tinten groen. Prachtig, heerlijk, cabrio weer. Dus ik ga die bolide van stal halen. En genieten van het prachtige geluid van de motor. Van mijn haar wapperend in de wind. Oh ja, iets minder denk ik, want morgenochtend, ga ik naar de kapper. Eindelijk weer, zomaar twee kilo haar weg schat ik in, ongekend. Afgelopen week zei iemand uit de ledenraad tegen me 'mevrouw Anita, ik begrijp nu, waarom u zulke mooie grijze haren heeft'. Ik vertelde het verhaal van mijn moeder. Ook zij was grijs, en als ik op Goeree Overflakkee ben, dan word ik vaak vergeleken met mijn moeder. We lijken op elkaar. In mijn portemonnee heb ik een foto van haar, toen zij ongeveer 55 jaar was. En echt, dan zie ik mijzelf in haar terug. Zo fraai. Leuk hoe je wilt lijken op je moeder, of op je vader. Juist omdat zij mij zo gevormd hebben, zoals ik ben. En hoe leuk is het dan, als iemand zegt 'oh je hebt het neusje van je moeder'. Haha...toen ik klein was, vroeg ik 'mama waarom heb ik zo'n klein neusje'. En haar antwoord was 'ach lieverd de neusjes waren op, en jij hebt een dopje gekregen'. Ik was er ondersteboven van, ik wilde een grotere neus. Hoe bijzonder kun je zijn als kind. Ach en gisteren en zo vaak in mijn leven, realiseer ik me, dat ik altijd, dat gewone meisje zal zijn en blijven. Dat boerenmeisje, eenvoudig en gewoon met twee voetjes op de vloer. En nog, heb ik moeite met brallers, met mensen, die zich groter voor doen. Of die zich laten voorstaan op hun titel, of functie benaming. Tja...mijn vader zei toen ik mijn eerste Mercedes van de zaak mocht rijden 'kind, als je naast je schoenen gaat lopen, dan zet ik je er terug in'. Dus verbeelding en poeha, is mij vreemd. En als ik dan heel succesvolle mensen tegenkom, zoals gisteren mijn vriendinnetje, dan voel ik mij zo eenvoudig, en soms ook zo klein. Terwijl ik toch zo vaak, heel tevreden ben. Tevreden over mijn leven, mijn geluk, mijn liefde, mijn gezondheid. Tja, want volgens mij gaat het daar om. Welnu, dit gewone meisje, gaat lunchen met Koningin Maxima, op 5 juni a.s. Trots ben ik hierop. Het Prinses Maxima Kinder Oncologie Centrum in Utrecht, wordt geopend door Koningin Maxima. En ik mag samen met Margo uit het Hoofdbestuur, aanzitten aan de lunch. Oh ik ben nu al nerveus. En wat ben ik blij, met mijn prachtige nieuwe pak straks, weer een hoogtepunt, om dit pak te gaan dragen. Geweldig...en hoe leuk, Paul, mijn vriend de documentaire maker, filmt dit alles. Hij maakt een schitterende documentaire over dit indrukwekkende centrum. Dus, hoe leuk. Ik zal jullie erover vertellen. Lieve mensen, geniet van alles, grootse dingen, kleine dingen, de zon, de mooie benen die nu weer zichtbaar worden. De vrolijkheid, de bevrijdingsconcerten, en alles wat er aan komt. Ik, ik geniet nu, van mijn Nespresso! Fijn weekend. En sta stil bij al die mooie kleuren, die de natuur ons geeft. Een rijkdom, waar je zomaar tussendoor mag fietsen, lopen, wandelen, of...jawel cabrio rijden. Dag!

Een miezerige zondagmiddag thuis

En met deze mooie bloemetjes, zo mooi en kwetsbaar, gekregen van mijn schoonouders, en mijn onafscheidelijke glas Spa Henriette, begin ik aan een blog. Het is zondagmiddag. Toch maar de auto gewassen, want die was zo ongelooflijk vies van buiten en ook van binnen. En nu, met heel zachtjes muziek aan, de kranten voor me, even een moment rust. Helemaal niks. Dit vind ik altijd zo fijn, die hele stille zondagen. Boekjes lezend, niets hoeven, heerlijk. Gisterenavond een heerlijke maaltijd gekookt voor Emmy en Reynaud, spontaan. Zomaar ontstaat zo iets, dan realiseren we ons opeens, dat we hen alweer even niet hebben gezien, en dan vraag ik of ik lekker mag koken voor hen. Gezellig. En omdat de koning jarig was geweest, hebben we die prachtige fles Veuve Cliquot maar ontmanteld met elkaar. Oranje boven! Koningsdag was heerlijk, slenteren door ons dorp, leuke mensen ontmoeten, samen met Joke. Gewoon simpelweg gezellig. Vrienden van Joke ontmoeten, collega's van Annemarie. Dennis een oud collega van ADP schijnt bevriend te zijn met de nieuwe collega van Annemarie. En zij zijn weer bevriend met de nieuwe eigenaars van De Markiezen, de wereld is klein en Wassenaar krijgt er weer een leuke horeca gelegenheid bij denk ik zomaar. Best goed, en ik hoop nu echt eens, dat deze gelegenheid, gewoon ook in de avonduren open is en blijft. Jawel, dat glas wijn u begrijpt het... Grappig terwijl ik 'u' schrijf, moet ik denken aan het Yarden College. Ik ben zo gewend mensen die ik niet goed ken, of mensen die ik voor het eerst zie, vanuit respect met u aan te spreken. Jawel, natuurlijk geleerd van mama van Loon. En een vrijwilliger sprak mij later aan, en attendeerde me erop, dat ik hen beter met 'je' kan aanspreken. En toen ik afgelopen week op het partijkantoor van de VVD te gast was, en deze meneer ook met u aansprak, zei hij 'zeg maar Hans'. Leuk he...nee niet Hans Wiegel hoor, die is wel van de VVD, maar werkt niet meer op het partijkantoor. Een andere Hans. Een hele leuke Hans vond ik. Wie weet waar dit weer toe zal leiden. Gek, soms ga ik blanco een gesprek in, en dan komt er altijd iets uit. Geen idee nog wat, geeft ook niet, de weg ligt open...Ik hou ervan, als er deuren open gaan. Ik hou van nieuwe contacten leggen, van mensen ontmoeten. Zo ook op onze Koningsdag, dan heb je zomaar mooie gesprekken met mensen, tegen wie je normaliter 'hallo' en 'dag' zegt. En op Koningsdag kwamen we ook onze buren nog tegen met mijn lieve kleine buurmeisje van 1 jaar. Josefien. Ik vind kinderen zo leuk. Altijd jammer dat ik nooit echt oma zal worden. Ach wie weet wat er nog komt. Hier zit ik met Josefien bij Mila op het terras. Echt zo super leuk dit kindje. De afgelopen week, was een fijne week. Even geen afleiding door 'gedoe', maar gewoon lekker hard gewerkt. Heel Nederland door gereden, Nijmegen, Amsterdam, Middelburg, Almere natuurlijk, Utrecht en lange dagen gemaakt. Vriendin Jolanda nog even bezocht in Kortgene. Heerlijk even buiten onder het afdak gezeten, houtkacheltje aan, broodje ham en verse jus. Ik voelde me net de Koningin, zoals ik altijd verwend word door haar. Heerlijk is dat. Donderdag mijn implantaat geplaatst, hechting erbij, doordat het bot nog wat versterkt is. En nu herstellen en dan over een paar maanden de brug erop. De pijn valt eigenlijk heel erg mee. Ik spoel, en spoel, slik pillen om bacteriën tegen te gaan. En het leuke van dit soort weken vind ik, dat je meters maakt, dat je bergen verzet en kunt verzetten. Ben erg benieuwd naar de komende week. Er gaat weer van alles gebeuren, extra vergadering ingelast voor de Ledenraad. Ontmoetingen met het Hoofdbestuur, althans een aantal bila's. Lekker rustig op de weg, vakantie, heerlijk is dat. Kun je een kwartier later weg ofzo. Fijn vind ik dat. Oh ja wat ook leuk is, de komende week ga ik eten met Paul. De filmer, want we gaan door met de documentaire. Dus we filmen nog een jaar ofzo door, en dan is de film klaar. Lijkt me zo gaaf, om de film die Paul maakt, over Yarden en Amsterdam Zuidoost, waar ik gewoon echt de hoofdrol in speel, te laten zien aan jullie allemaal. De film, die hoop ik op NPO komt, wordt ook ingezonden voor filmfestivals. Geweldig lijkt me dat. Niet omdat ik nu zo bijzonder ben, om naar te kijken, ik denk dat ik me dood schrik, maar omdat het zo'n gave ervaring is. Die zoektocht door Amsterdam Zuidoost, al die ontmoetingen, al die mensen, met wie ik een mooie band heb opgebouwd, om hen allemaal weer terug te zien in Amsterdam Zuidoost en straks op de film. Geweldig lijkt me dat. Uiteindelijk is mijn leven, mijn loopbaan bij Yarden wel een heel bijzondere tijd geworden. Ik maak daar wel hele mooie en gave dingen mee. Ik ontmoet prachtige mensen. Ben bezig met super mooie dingen, denk aan het Prinses Maxima Kinder Oncologie Centrum. Opening 5 juni. We gaan op 9 juni een rallye rijden voor dit goede doel. Want dit is ook weer zo'n schitterend initiatief, waar ik trots op ben. Dat ik hier mijn bijdrage aan mag leveren. En Yarden maakt dit alles mogelijk. Yarden, dat bedrijf, dat soms zoveel shit te verduren krijgt, maar echt zo'n ontzettend mooie club is om bij te mogen horen. Ik ben ongekend trots op mijn Yarden. En op alles wat we met elkaar doen. Daarom baal ik soms, als het even niet zo lekker gaat. Juist omdat ik, en met mij al die andere 1098 mensen, zoveel geweldigs aan het doen zijn. Vrijwilligers en mensen in loondienst. Dus ja, ik wil lekker verder. In deze rol, en met alles wat voor ons ligt. Want jullie gaan nog van ons horen. Met Zuidoost, met het 100 jarig bestaan van Vereniging Yarden, met de documentaire, met ....ach nog zoveel meer. Dus hoop ik ligt er weer zo'n mooie Yarden week, of gewoon een hele mooie week voor me. Ik heb er zin in. Liefs, geniet nog even na. De regen is er wel, maar thuis is het ook heel fijn toch...

Een zalige zondag!!

Ja en vandaag is echt zo'n zalige zondag. Een zondag, waar je zomaar tijd hebt voor elkaar. Voor je krantje, je blog, voor zomaar even niet zoveel. Want dit was een week als in een achtbaan. Ongekend, een week vol hoogtepunten, soms hier en daar een minder moment, maar overall een prachtige week. Ja ik hoor het u al denken 'positivo, jij vindt het al gauw prachtig' en terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me dat dit niet zo is. Wat het woord prachtig voor mij betekent, is dat je de schoonheid ziet, die niet altijd even mooi aan de oppervlakte ligt. Dat je dingen ziet, omdat je echt kijkt. En echt kijken, is ook de intentie ergens achter zien. Echt kijken, is voelen of iemand echt betrokken is, of iets doet omdat het moet, of beter is voor je imago, of omdat het past bij je rol. En die echtheid, die past mij. Arrogant wellicht om dit te zeggen, maar veinzen kan ik niet, of niet zo goed. En dat betekent, dat mensen me soms helemaal niet leuk of aardig vinden. Ach, ja dat kan en dat mag. Ik vind het prima, waarom...omdat dit meestal voor mij mensen zijn, die dat 'echte' zelf missen. Dus ook voor mij is er geen klik dan. Terug naar deze week... jeetje wat een week. Op kantoor is het druk, omdat een van mijn teamleden thuis is, soms is het leven net eventjes te veel en te vol. En dan is rust even nodig. Jezelf de tijd geven, om even op adem te komen. Om even stil te kunnen staan, bij waar je nu staat in je leven. Om eens even in de zon te zitten, te wandelen of zomaar even te slapen. Heerlijk. Dus als je met zes mensen samen mag werken en eentje valt uit, is het al wat drukker. Maar er is meer. Een van mijn teamleden zit in de OR. En lid zijn van de OR betekent normaal gesproken dat iemand ca. 25% van zijn tijd daarmee bezig is. Welnu, dit mooie mens, is daar bijna fulltime mee bezig op dit moment. Dus dat is min twee. En hij kan daar niets aan doen he...het is geen verwijt, slechts een constatering. En de derde die is bezig met zijn MD-programma. Een soort eervol programma, waar je aan mag meedoen, als we zien dat er meer in je zit. Jonge mensen, die de potentie hebben, om ooit in het MT van Yarden toe te treden. Je kunt hier mensen voor voordragen. En ja, als je eenmaal in zo'n programma zit, dan moet je de kansen pakken. En hoe gaaf, deze week moesten de deelnemers in drie groepen hun business case voor Yarden presenteren, en mijn Wouter won met zijn team. Gaaf, jawel voor Wouter, maar voor ons betekent dit werken aan de implementatie en dus nog meer tijd kwijt, om dit prachtige plan te gaan realiseren. En in het belang van de organisatie, zijn dus deze rollen erg belangrijk, die OR-taken, dat MD-programma. Maar voor mij en de rest van het team, heeft dit wel impact en maakt dit ons leven gevuld. Mijn leven gevuld, maar ook het leven van de anderen. Avonden, weekends, veel afspraken, tja...en zo heb ik dus wat projecten, wat rollen overgenomen. En probeer ik de weken goed vorm en inhoud te geven, met ergens nog wat tijd voor het thuisfront en voor mijzelf. Mijn gezondheid, een ingewikkeld dingetje. Een ongekend pijnlijk been, dat maakt, dat ik heel slecht slaap en loop. Zeker als ik dans, of gedanst heb. 'Ja hoezo dansen of gedanst hebben' hoor ik u al denken. En lieve mensen, dansen is echt goed voor je. Ik vertel er zo meer over. Geloof me maar. Goed voor je mentale status, neem dat van mij aan. Zo ben ik bezig met een prachtig project - het Prinses Maxima Kinder Oncologie Centrum in Utrecht. Opening 5 juni a.s. jawel ik ben er bij. Want dit project is geweldig, een schitterend initiatief, waarbij specialisten proberen het leven voor kindjes met kanker, en voor hun gezinnen, zo aangenaam mogelijk te maken. Toen ik hiermee in aanraking kwam, wist ik gelijk, dat ik Vereniging Yarden hieraan wilde koppelen. En die samenwerking, juist vanuit onze Vereniging, is nu vorm gegeven. Hier ben ik vrijdagochtend geweest. En er ligt nu een concreet plan. Hoe mooi om vanuit onze rol als Vereniging mee te denken, hoe wij als het gaat om voorlichting, bewustwording, maar helaas ook om nazorg, hier je bijdrage aan te kunnen geven. Bijna een persoonlijk statement vanuit mijzelf. Schitterend. En toen ik klaar was met deze voorbespreking in Amsterdam, ben ik naar Doorn gereden. Daar hadden wij van vrijdagmiddag tot en met zaterdagochtend, een Yarden College voor onze vrijwilligers. Een schitterende lokatie midden in de bossen, vlakbij Driebergen, ik hou van die omgeving, waar we met ca. 50 vrijwilligers en mijn team, en Dave vanuit het hoofdbestuur, aanwezig waren. Ik mag als manager dit programma aan elkaar verbinden, mensen toe spreken en ook zelf een workshop verzorgen. En als ik dan zie, hoe leuk het is. Hoeveel plezier we hebben, hoe fijn er gewerkt wordt, dan geniet ik, meer dan intens. Nieuwe vrijwilligers, die onder de indruk zijn, van alles wat wij doen als Vereniging. Ja als ik dit zie, dan weet ik weer, waarom ik mijn baan zo leuk vind. En dat is fijn, om dit te constateren, want soms wordt je afgeleid van je eigenlijke taak en opdracht, van je eigen passie. Door wat er om je heen gebeurt. En door alles wat er soms kan spelen in een organisatie, of in het leven zelf. En dus realiseerde ik me, door af en toe even de stilte op te zoeken, het bankje in het bos, dat focus en aandacht voor je passie enorm belangrijk is. En blijft. En ook tijdens dit college ging het over contact maken. Contact maken met wie jij bent en waar jij voor staat. En de vorm waarin we dit hebben georganiseerd, was door het dansen, het Danspaleis. Bijzonder he...het Danspaleis hebben we leren kennen tijdens het integratiediner in Rotterdam, georganiseerd door Yarden. Toen ik daar binnenkwam, stonden er mensen te dansen bij de ingang, en was er een ouderwetse dj aan het draaien, een prachtig decor met draaitafels en vinyl grammofoonplaten. En mensen in leuke, beetje jaren 60 kleding waren aan het dansen. En voor ik er erg in had, was ik aan het dansen op muziek van de Beatles, of de Kinks. Geweldig, Elvis Presley en iedereen danste met elkaar. En in onze workshop ging het over muziek in je leven. En op de vraag welk liedje belangrijk voor je is, realiseer je je, dat er veel liedjes belangrijk voro je zijn. Passend bij die veelheid aan momenten uit je leven, die je geraakt hebben of raken. Ik noemde tijdens de workshop 'Mother how are you today'. Het liedje dat ik draaide op het afscheid van mijn moeder. En gek, toen ik gisteren einde van de middag naar huis reed, hoorde ik dit liedje op de radio. Kan geen toeval zijn toch. En tijdens deze workshop werd er muziek gedraaid, en begonnen mensen zomaar met elkaar te dansen, en maakten zij contact. Heerlijk, ik danste mee en voelde mijn been. Ach...Het Yarden College was afgelopen en ik mocht naar een lezing in Ouwerkerk, het Watersnoodmuseum. Jawel georganiseerd door Vereniging Yarden Zeeland. Zelf ben ik verantwoordelijk voor Zeeland. Zeeland kwam en komt niet goed van de grond. Terwijl een groep heel enthousiaste mensen hier heel hard aan trekt. En ondanks het prachtige weer, misschien wel dankzij de mooie locatie, waren we hier met ca. 28 mensen samen. En hoorden wij Teuntje de Haan, vertellen over de watersnoodramp op Goeree en Overflakkee. En hoe zij met haar moeder en broertje op de zolder van de pastorie (deze staat nog steeds fier overeind in de ring van Nieuwe Tonge) op zolder gewacht hebben, tot hun vader terug zou komen. En vader is nooit meer levend teruggekomen, maar verdronken tijdens de ramp. Haar boek 'Een muur van water' is een prachtig verslag, een ode aan haar vader. En Teuntje de Haan vertelde hierover. Gek, om haar aan te mogen kondigen en te mogen bedanken. Maar ook gek, om mijn geboorte eiland, en de ramp die zich hier heeft voltrokken, zo aan je voorbij te zien komen. En weer dacht ik aan mijn vader, hoe hij bang was voor water. Ik vertelde nog over onze boerderij, die ook door de ramp onder water is komen te staan, de koeien die verdronken zijn. De angst die wind, storm en water nog altijd heeft voor veel mensen van dit eiland en de andere eilanden. Bijzonder, en toen ik dus terug naar huis reed, was daar weer die muziek en dat nummer van mijn moeder. Zomaar, eventjes heel dichtbij, ik kon het dak van de boerderij bijna zien toen ik via de N59 terugreed naar huis. Een hoofd vol, een hart vol en ik was zo rond zes uur in Leiden. Leiden??? Jawel, ik ging Ada ophalen. Ada is een goede vriendin van mij, vrolijk, bijzonder een vrouw die het leven leeft, op een prachtige pure manier. Vol liefde, vol aandacht en zorg. Ada die haar nier gaat afstaan, om een ander mens te redden. Ada die kookt voor de samenleving, voor mensen in het hospice, Ada, mijn vriendin. Want samen met Ada en Annemarie, gingen wij, na een heerlijke salade hier met witte wijn en water, naar een swingend feest in den Haag. Jannie mijn beste vriendinnetje, zo noem ik haar altijd, maar wat is eigenlijk je beste vriendinnetje? Kom ik nog wel eens op terug. Jannie en haar man Joost vierden hun 60e verjaardag. In Kasserie Ock, bij Ockenburgh, met een swingende band, lekker hapjes en vooral veel plezier. Een zangfestijn, een dansfestijn, en weer voelde ik hoe heerlijk het is om te dansen. Hoe je met dansen kunt communiceren, elkaar kunt begroeten. Ja ook dat kan Ada goed, dansen, we begonnen met elkaar te dansen, Ada, Annemarie en ik, heerlijk..maar dat been, dat gaf duidelijk aan, dat ik te veel had gedaan. En weer was daar die bult, waarvan de artsen, de MRI zegt, die is er niet. Ongekend, ik heb een zeer been. En niemand weet wat het is. Ik ben dus nu doorverwezen naar de neuroloog. Ik heb vannacht slecht geslapen, want mijn been doet zoveel pijn. Erop staan, doet zeer, lopen, laat staan dansen, doet zeer. En toch, dansend met de 60 jarige Jannie, overwin je de pijn, omdat je hart wilt spreken. Steeds maar weer, neemt mijn hart het over. En lieve mensen, als mijn hart het niet over neemt van me, dan ben ik dood. En dan ben ik weg. Geloof me. Dit is het leven, dat ik zo graag heb en wil leven. Genieten met vrienden, met mensen van wie ik hou. Samenzijn hier thuis, lekkere muziek. Gisterenavond ongeveer twee liter water gedronken, nee geen wijn. Ik heb me voorgenomen alleen maar te genieten van een mooi glas wijn. En niet te drinken om te drinken. Een glas wijn moet een feestje zijn. Zo, ook dat is besloten nu. Dus ja nu geniet ik van deze zalige zondag. De kranten, de nespresso, Annemarie in de stoel. En vanmiddag, jawel, live muziek bij Mila, dansen met Joke, het komt goed. Weer gewoon het leven leven, zoals het er is. Met een glimlach op mijn gezicht, misschien wel gewoon in korte broek, waarom niet. Muziek verbindt, dat heb ik gisteren wel gezien. Er was een collega van Jannie, een man, en hij stond zo geweldig te dansen, in zijn eentje (hij had een dansopleiding gehad), het was een genot om naar te kijken. Dus toen ik zelf niet meer kon dansen, keek ik naar deze man, en genoot ik van wat ik zag. Ook de manier waarop twee mensen samen dansen, signalen geven aan elkaar, ach als je danst, spreek je zoveel talen. Prachtig om te zien, dus vandaag dansen wij nog wat verder met elkaar. Genieten wij van een ontmoeting. Gek want het is de eerste keer weer dat er muziek is bij Mila, na het overlijden van Ad. Zal wel vreemd zijn, zo zonder hem. Wat kun je soms mensen missen he..mensen die er niet meer zijn. Gelukkig is daar dan die muziek, dat ene nummer, waardoor hij of zij, zomaar opeens dichtbij is. 'Papa ik lijk steeds meer op jou...' Lieve mensen, vergeet niet te dansen, hoe ingewikkeld het leven ook zijn kan, geniet gewoon, van al die mooie kleine dingen die er zijn...Wonderful van Colin Blunstone schiet me nu te binnen! Dag! Fijne dag, jij en jij, allemaal. 'Dans alsof het je laatste dag is, dans...'

Welke dag is het? Het is vandaag.....mijn favoriete dag!!

En zomaar is het 26 graden. Schijnt de zon volop en kun je weer buiten eten. Werkelijk genieten..ik lees net een stukje uit Winnie de Pooh. Vroeger mijn favoriete kinderboek - 'welke dag is het vandaag? Vroeg Pooh. Het is vandaag zegt Knorretje. Mijn favoriete dag zei Pooh'. Heerlijk toch. Vanmorgen was ik heel vroeg in Almere, het kantoor moest bijna nog ontwaken. Heerlijk ik vind die vroege momenten zo fijn. Mails wegwerken, lekker aan de slag, niet gestoord worden, hooguit door een andere vroege collega die koffie komt brengen. Toen naar Spijkenisse, op bezoek bij een vrijwilliger, die heel ziek is geweest. Een soort van ziekenbezoek, een voor mij onbekende mevrouw. En dan praat je zomaar over de schoonheid van het leven. Over het werken als vrijwilliger, en hoe belangrijk het is, als we aandacht aan elkaar kunnen geven. Van mens tot mens. Prachtig. De komende dagen zijn heel druk, veel activiteiten, veel afspraken en zelfs het weekend werken, tot en met zaterdag einde van de dag. Het Yarden College, een weekend in Doorn, voor alle vrijwilligers die activiteiten organiseren. Leuk, interactief. Zelf ook een verhaal vertellen, en ook tijd en aandacht voor het goede gesprek met elkaar. Heerlijk! En dan, jawel zaterdagavond het feestje van Jannie en Joost, volgens mij 60 en 61 of 62 jaar. Een waar feest, het leven vieren, met muziek, en vrolijkheid, ik ben ervan overtuigd. Ada gaat mee, dus het komt wel goed. Dus jongens voor het zover is, is het nu gewoon vandaag. Vandaag komt Jolanda, de vrouw van mijn vriend Cees, op bezoek. Gisterenavond moest ik nog denken aan hem. Toen ik 'de reis van je leven zag' waar vier vrienden met hun vriend die ALS heeft en Johnny de Mol op reis gingen naar Canada. En werkelijk alles uit het leven haalden, wat er in zit. Mijn vriend Cees komt binnenkort in de bushokjes te hangen, een prachtige foto van een prachtig mens, gemaakt een jaar ofzo geleden. Cees is zoals jullie weten overleden. En Jolanda komt even eten, gezellig...ik kook. Wat pasta, wat sla, wat brood erbij, wat vlees en tomaten, kortom een zomerse maaltijd buiten. Met een klinkend glas witte wijn. Feest! Want het is mijn favoriete dag, vandaag. Ik heb het gevoel, dat ik in een tijd vol verrassingen terecht ben gekomen. Zo kreeg ik van mijn collega's, een jaarabonnement op Happinez. Leuk he...een jaar lang iedere maand, stil staan bij de mooie dingen in het leven. Positief, wijsheid, liefde en leven, daar gaat dit blad over. En ik lees hier 'alle gevechten waarbij je van elkaar wilt winnen, kun je beter vermijden'. Als dat geen wijsheid is. De dame, bij wie ik op bezoek was, vertelde me over haar moeder. De moeder is nu dement, maar zegt nog iedere dag 'kind als jij gelukkig bent, ben ik het ook'. Onbaatzuchtige liefde. Ik herken dat bij mijn eigen ouders. Vorige week was ik nog op hun graf, gek om daar te staan en in gedachten praat ik dan maar even met ze. Maar veel vaker, doe ik dat in de auto. Hoor ik een liedje en zing ik mee, of denk ik aan wat mijn moeder zou hebben gedaan, op dit moment in mijn leven. Hoe zou zij handelen of gehandeld hebben. Hoe zou zij in haar kracht zijn gebleven. En deze liefde, deze manier van hen meedragen in mijn hele zijn, maakt dat ik nog steeds kan putten uit hun kracht. Afgelopen weekend heb ik een lange mailwisseling gehad met nichtje Noor in Suriname. Fijn, ze geniet intens. En dat is zo mooi. Maar ook zij staat stil bij mensen die het minder goed hebben dan wij. Echt een van Loon denk ik dan maar. Deze van Loon heeft gisteren een super kek pak aan laten meten. Donkerblauw, met een subtiel ruitje, hippe knopen, stiksels, en een prachtige voering, en nog wat verrassingen hier en daar. Op de Zuidas. Heel chique. Ik voelde me net zo'n rijke mevrouw. Dit werd iets minder, toen die meneer me vertelde, dat ik flink scheef ben. Mijn ene been is langer, kortom, ook in dat opzicht lijk ik wel op Ma van Loon. Maar geloof me, het zal er prachtig uit zien, die ene speciale dag, die voor me ligt. Een dag vol liefde, denk ik zomaar. En ik, zal er keurig uitzien. Lieve mensen, geniet, vandaag. Want dit is jouw dag. Van de zon, de bloemen, de vriendschap, de liefde, van alles wat er is, om je heen, dichtbij en veraf. Van dat telefoontje van Ronald, morgenochtend naar het ziekenhuis, kijken wat er gaat gebeuren met dat been. Morgenmiddag en avond een vol programma. Ik heb er zin in. Vrolijke lichte kleuren aan, want het is zomer....Hoe leuk, zie ik een interview met Jitske Kramer in de Happinez. En hoe leuk, Jitske komt een inleiding verzorgen op onze Algemene Ledenraadsvergadering. Super gaaf. Jitske heb ik leren kennen bij de leergang Corporate Antropologie. En zij was bij me, toen ik het radio interview kreeg voor Spijkers met Koppen. Mooi, dichtbij en bijzonder. Compassie is wel een woord, wat past bij dit alles, bij het leven van nu. En dit woord past ook wel bij Jitske. Leuk, zie je vandaag is mijn favoriete dag. Geniet ervan!