Vaderdag zondag 17 juni 2019

Goedemorgen allemaal! Het is vandaag Vaderdag, en ik ga in gedachten, zo dadelijk de auto in, op weg naar mijn vader. Ik zou hem verwennen met een mooie fles wijn, een heerlijk geurtje, maar vooral zou ik zomaar simpel hand en hand met hem zitten. En ik zou met hem praten, over wat er allemaal met mij gebeurt op dit moment. Hoe ik me voel, ik zou hem geruststellen en zeggen, dat ik gelukkig ben en gezond. Want daar zat altijd zijn grootste zorg, of ik gelukkig ben met Annemarie (waar hij dol op is, was) en of ik gezond ben (want hij was 'als de dood' voor het feit, dat ik ooit zomaar kanker kreeg en heel ziek werd, oh wat was hij bang dat deze rotziekte ooit weer terug zou komen). En als hij eenmaal gerustgesteld zou zijn, dat dit allemaal okay is, dan zou ik met hem in gesprek gaan. En in gedachten voer ik vaak gesprekken met hem. Over hoe het met mij is, hoe ik me iedere dag weer voel. En nee, geen zorgen, ik ben niet depressief. Ik ben een super opgewekt mens, maar soms zijn er dingen in het leven, waar ik moeite mee heb. En een van die dingen is, hoe wij mensen het leven met elkaar leven. Hoe we samenwerken, hoe we vanuit integriteit, met elkaar bezig zijn. En als dit soort dingen niet kloppen, als het hier ergens een beetje gaat schuren, dan schuurt het ook in mij. Dan ga ik slechter slapen, ga ik piekeren in de auto. En ik ken mezelf, dan word ik intens moe. Dan wil ik eigenlijk een ding en dat is slapen. En dan slaap ik overdag, omdat ik het in de nacht niet kan. De nachten lijken dan lang en stil. En eenzaam soms, terwijl ik echt niet eenzaam ben. Ik voel me omringd, door een lieve groep mensen, trouwe vrienden, mensen die al heel lang bij me zijn. Ik heb het al eerder gezegd, vriendschappen van 40 jaar, 30 jaar en ga zo maar door. Trouwe zielen, die altijd ergens bij me in de buurt zijn. Soms wat verder weg, soms dichterbij. Dus als je mijn kaarten nu legt, en dat hebben we gisteren gedaan op het terras bij Mila, dan liggen mijn kaarten best goed. En dus sta ik open voor alles wat voor mij ligt. Gisteren hadden we de voor leden toegankelijke ledenraadsvergadering in Almere bij van der Valk. Het leuke was, dat ik op weg naar van der Valk, in onze cabrio voor Ron, mijn directeur uitreed. En we belden elkaar. Hoe fijn is dat altijd. Deze telefoongesprekken zijn waardevol, grappig ik open rijdend, Ron in zijn knalblauwe Volvo achter me aan, op weg naar van der Valk. Ron gaat daar altijd een yoghurt eten met fruit, ik had een vroege bijeenkomst en aansluitend de Ledenraad en ook daar zitten we weer naast elkaar. Leuk, deze keer met publiek. Sabrina, Serge, Edward, Wouter, Jeannet, en nog veel meer gasten in de zaal. Afscheid van Ledenraadsleden en verwelkomen van nieuwe Ledenraadsleden. Vragen beantwoorden, soms niet goed luisteren, doordat ik met Ron zat te kletsen, ach, het was goed. Maar nog leuker is het, dat op deze openbare bijeenkomst wij altijd een gast in ons midden hebben en deze keer was dit Jitske Kramer. Ik heb Jitske ontmoet, en haar lezing is inspirerend en bijzonder. En het publiek was laaiend enthousiast. Fijn en leuk. En ik geloof zomaar, dat Jitske uitgenodigd wordt bij veel bedrijven weer, na deze sessie. Jitske liet ons wederom zien, dat het goed is om een Harry in je midden te hebben. Iemand, die op een andere manier naar het leven en de dingen kijkt. Ik voel mij in dit leven, maar hier schreef ik al eerder over, een Harry. En gisteren was ik dit samen met Ron. Inspirerend en enthousiast, gevoed door een positieve energie, vertrok iedereen huiswaarts. Ik stapte in de auto, kap naar beneden en ik reed terug naar mijn Wassenaar, heerlijk! Het fijne is, dat ik eenmaal thuis, mijn gewone kloffie weer aan kon doen, ik had namelijk gisteren mijn supermooie pak aan. Mijn pak, speciaal voor mij gemaakt, in Amsterdam. En ik weet nu al, dat ik er nog een ga bestellen. Want ik voel me wel heel erg mooi met dat pak. Haha, ik moet glimlachen, omdat ik hier normaal gesproken niet zo van ben. Maar gisteren kwam ik in Almere uit die cabrio, met dat mooie pak (colbert lag achter in) en toen had ik een enorm woeste bos met haar, door het open rijden. Dus ik was gewoon heel erg Anita, maar dan in het net. Ik glimlach terwijl ik dit schrijf, want dit is zo wie ik ben. En daarna ging ik even bij Mila het diner voor a.s. donderdag bespreken. Donderdag vergaderen mijn team en ik hier thuis, en daarna gaan we 'uit' naar Mila, waar een live optreden is die avond van Joke Bruijs en de bigband van Frits Landesbergen. Geweldig, wij gaan daar als team van genieten. En altijd als ik bij Mila ben, dan kriebelt het weer. En gisteren hebben we gesproken met elkaar, of ik niet weer wat wil gaan werken in de wijnbar. En ik heb 'ja' gezegd. Even dit goed regelen, en inpassen in mijn agenda. Ik word blij van het bedienen van mijn vriendinnen, van het zorgen voor mijn medemens. En bij Mila en Simone, voel ik me altijd heel welkom. Dus we gaan het weer doen. Het lijkt, door al mijn gepieker, alsof de pijn in mijn been minder opspeelt. Zou het stress zijn? Wat zou het zijn, de dokters weten het niet. Ik al helemaal niet. Het is er nog, maar anders...ach laat maar. Met mijn gezondheid zit het wel goed. Dus Pa, je kunt gerust zijn. Het komt goed met je kind, of nee het is al heel goed met je kind. En wat de toekomst brengen moge, dat hoor je nog wel...maar het leven gaat er voor mij anders uit zien, daar ben ik van overtuigd. Ik kom er vanzelf op terug... Vaderdag...he lieve Pap, er is nog een vader, die ik even wil eren nu. En dat is Reynaud, mijn tweede schoonvader, An's vader is helaas ook overleden, maar Reynaud, is voor mij een bijzonder mens. En speciaal voor hem heb ik gisteren een meer dan bijzondere fles wijn gehaald, die hij samen met Emmy, mag opdrinken, op een feestelijk moment. Soms zijn er van die momenten in je leven, waarop het fijn is, dat ene bijzondere glas wijn te drinken. En voor zo'n moment, heb ik voor hem een fles wijn gekocht. Weet je zomaar moet je soms mensen, die je in je hart een bijzondere plek geeft, eventjes bij leven eren. Even gewoon eens tegen elkaar zeggen, hoe blij je bent met hem of haar. Doen we niet altijd even goed he...en dus, doe ik dit straks even bij hem. Lieve mensen, ik heb nog zoveel meer te zeggen. Maar ik zit hier gewoon nog, met mijn Nespresso, stapel kranten, en moet nog onder de douche. Dus, de tijd dringt, wat straks komen Emmy en Reynaud, een kop koffie drinken, voordat zij naar de Hermitage gaan. Dus hurry up...Dus, er gaat veel veranderen in mijn leven, op dat punt sta ik nu. Wat en hoe nog geen idee, wordt vervolgd dus. Ik ben gezond, dat been zit er gewoon nog en doet gewoon soms nog even zeer. Mijn pak, leuk hoe mensen daar op reageren, en hoe trots ik ben, soms kan ik als een klein kind zo trots zijn op iets...deze week werd ik nog super verrast, door Annemarie, maar eigenlijk door Marc en Jolanda, het echtpaar, dat ik mocht trouwen. Met een heerlijk etentje, hier in Wassenaar, wat een verrassing, met super gave cadeautjes. Wat kun je je rijk voelen he...ik wel, ik voel me rijker als een koning. Hier zit een gelukkig mens, opgelucht, door keuzes die ik gemaakt heb, door waar ik nu sta in mijn leven, door mijn vrienden, door...vul maar in, gelukkig. en ziehier hoe leuk een richting op gaan, kan zijn....

Een boodschap van Loes

Op deze mooie zondagmorgen schrijf ik een blog. Deze blog ben ik begonnen te schrijven, gisteren vanuit Harfsen. Een blog over de stilte, over de boodschap die het leven me soms brengt. Ik was vrijdag na het afscheid van Loes in Harfsen samengekomen met het bestuur van de Stichting Een Land Een Samenleving. Een bijzondere groep mensen, en we verbleven in het familiehuis van een van hen. Een prachtige plek, met een weids uitzicht. Met vergezichten, vogels, mooie geluiden van de natuur. Een huis, van overgrootouders, dat nu is van 11 neven en nichten. En ik, ik mag hier zomaar zijn. Met mensen die ik niet zo goed ken, het bestuur. Gek, hoe ik stil kan zijn, en op de achtergrond, omdat ik mijn plekje nog wil vinden. Komt goed. We gaan door, in een andere samenstelling, en voorzichtig. Zonder al te veel grootse dingen. Ook wel fijn, om vanuit deze stilte te herdenken, aan gisteren terug te denken. Toen ik in mijn bed (mijn slaapzak) Gisteren mochten wij Loes herdenken. Vrijdag kregen wij van Loes, tijdens haar afscheidsplechtigheid, heel veel wijsheid aangereikt. Mooie woorden werden gesproken, een bijzonder mens, met een immens groot hart is ons ontvallen. En toen wij de aula uitliepen, weerklonk het lied 'genoten' van Guus Meeuwis. Een tekst, waarin Loes ons bedankt voor het feit, dat zij genoten heeft van ons, van onze vriendschap, van onze liefde, van ons. Mooi, puur en zo eerlijk. En weet je lieve mensen, toen ik daarna naar Harfsen reed, heb ik in de auto, dit nummer wel 10 keer afgeluisterd. En weer realiseerde ik me, dat mensen die zich vanuit het hart verbinden aan een ander mens, ons leven zoveel rijker maken. Zoveel meer inhoud geven. En Loes, je hebt ons hierin verrijkt. Dank je wel Loes, voor wie je was, en voor het feit, dat je zomaar ons leven binnenstapte, samen met jouw Wilma. Dank voor al die mooie glazen, die we met elkaar dronken, dank voor alles. Ook ik heb genoten van jouw vriendschap, en van jou...rust zacht mooi mens. Ik zal je missen, jij die zomaar binnen kon stappen bij Mila, of op het terras ging zitten en een fles Champagne bestelde. Gewoon omdat de zon scheen, of omdat je er zin in had, of omdat je iets wilde delen. Dank je wel. Ik waardeer jouw wijze van menszijn. En hoe bijzonder, toen ik gisteren naar huis terugreed en weer dat mooie nummer terug mocht horen van Guus, ook toen was jij ergens bij mij. En toen ik met mijn slaapzak en weekendtas, de straat in liep, zag ik een vrouw ons huis binnenstappen en ik dacht 'dat lijkt Wilma wel'. Wilma de vrouw van Loes. En jawel doordat zij met Annemarie contact had die ochtend, had zij besloten eventjes binnen te lopen bij ons. En hoe fijn was dat. En toen wij met zijn drietjes op het dakterras zaten, toen dacht ik 'in de sfeer van Loes leefde en hoe wij elkaar hebben ontmoet, past hier champagne bij' en hebben wij een fles champagne gedronken op Loes, en op het leven. Bijzonder, mooi en anders. Leeg ook, omdat Loes er niet fysiek bij was. Maar zij is er wel. Dus Loes op jou!!! En daarna wilde ik niet zoveel. Even het dorp inlopen, samen met Annemarie. Hoe fijn, vrienden of bekenden tegenkomen, een fles Clos Marguerite drinken met Joke en Rachel. Fijn. Susan en José ontmoeten, Ingeliese met haar dochter, kortom, veel vrouwen, mooie mensen, bij Mila op het terras, of erom heen. Gezelligheid, in dit fraaie dorp. Thuiskomen is goed hier. Ik realiseerde me toen Wilma hier binnenstapte, hoe belangrijk het is, om je deur te openen voor mensen. Om er te mogen zijn voor de ander. Zo meegekregen vanuit onze boerderij. Vrijdag in Harfsen vertelden we elkaar waar je vandaan komt, wie je ouders zijn, waarom je bent geworden wie je nu bent. En altijd is mijn verhaal, een ode aan mijn ouders. Hun gastvrijheid, de ruimte die zij boden, voor mensen zonder huis, mensen die aan het zoeken waren, mensen die even een huwelijksdip hadden, mensen die aandacht nodig hadden. Altijd was daar die boerderij van de familie van Loon. Die prachtige plek, open en ruim, en zo gastvrij. Geweldig...en ook al woon ik nu in het centrum van Wassenaar, is mijn huis niet zo groot, mijn hart is dat wel. Dus kom en laat me je verwarmen. Laat me ervoor je zijn, ik heb plaats genoeg. Ik wil delen, kan delen en doe dit met liefde voor jou. Nu, zondag, de krant, de Nespresso, de krant, en jawel muziek die door mijn nieuwe soundbar galmt, geweldig...nu klinkt André Hazes junior 'ik leef mijn eigen leven'. Heerlijk...vanmiddag op de fiets naar Voorschoten, Jazz met vrienden, gezellig. Wat een weekend, een weekend vol leven, en hierdoor ervaar ik maar weer, dat leven en dood, zo dichtbij elkaar staat. En een weekend, vol van Loes, vol door Loes, en lieve Loes, in gedachten proost ik op jou. Dag mooi mens! Dag...

Vandaag, de dag waar leven en dood elkaar bijna raken...

Ja 5 juni 2018 is weer zo'n bijzondere dag! Een dag waar leven en dood elkaar bijna raken. Want zondag 3 juni jl. is Loes, onze vriendin uit Voorschoten, na een stevig en bizar ziekbed overleden aan kanker. 57 jaar jong. Waarom, die vraag stel ik me zo vaak, waarom moest Loes, die vrolijke, bijzondere vrouw overlijden, terwijl zij ik denk anderhalf jaar geleden vierde, dat zij de kanker overwonnen had en schoon was. Dat zij door mocht met leven en weer kwam die rotziekte terug. En werd Loes, onze optimist, onze levensgenieter, de vriendin van velen, geveld. Gek, op zaterdag mag je twee mensen trouwen, en mag de liefde gevierd worden. Op zondag overlijdt Loes. Vandaag dinsdag was ook weer zo'n dag. Vanmorgen vroeg was ik in het LUMC bij mijn oude hematoloog mevrouw Netelenbos. Voor weer dat gekke been, maar nee, ook dit loket is (gelukkig) niet het juiste. Waar ik dan nu naar toe mag, ik weet het niet, waarschijnlijk iets met verstopte vaten of aderen ofzo...we gaan het horen. Donderdag belt zij me op. Wat een geweldige vrouw, wat een zorgzaamheid. En ik, ik liep dat ziekenhuis uit, in de wetenschap dat mijn volgende bezoek weer te maken heeft met kanker. De opening van het Prinses Maxima Kinder Oncologie Centrum, het PMC, of zoals de Koningin het noemde 'het Maxima'. Een enorme happening, met indringende beelden, speeches en woorden, die je doen beseffen, dat het leven en de dood, zo genadeloos dicht bij elkaar liggen. Rob Pieters, de directeur van het Maxima, vertelde dat zijn ambitie is het 100% genezen van kinderen met kanker. En als je een percentage vertaalt naar absolute getallen, dan heb je het over levens van kinderen. Dus ja natuurlijk is de ambitie 100% en niks minder. Op dit moment sterft nog 1 op de 4 kinderen die kanker krijgt. Verhalen van kinderen, die genezen zijn, beelden van kinderen die heel ziek zijn. Oncologen die willen genezen, en niks anders. Een prachtige middag, samen met Margo, met muziek, met een lach en een traan. Vandaag kwam ik daar bij het Maxima, professor Willemsz tegen. De man die mijn behandeling is gestart destijds. De man die voortvarend te werk ging, veel zelf deed om mij te laten doorleven. En toen ik op hem afstapte, herkende hij mij. En ik heb hem bedankt, voor het feit, dat hij er was, op dat moeilijke moment in mijn leven. Want volgens mij is hij mijn redder geweest. Ik was ook verdrietig toen hij destijds vertelde dat hij naar Parijs ging. En toen kreeg ik dokter Netelenbos, ook weer zo'n fijn mens. Wat kun je dan gezegend zijn he... En toen reed ik terug naar huis, van Utrecht naar Wassenaar en toen kreeg ik zomaar een kadootje. Ik kwam terecht in een stoet met mooie oudere Mercedessen. En vanuit mijn auto, probeerde ik wat foto's te schieten. En zwaaide ik naar echtparen in prachtige bolides, en zij zwaaiden terug. Hoe fijn was dat. Ik werd er blij van. En genoot van al die schoonheid. Kijk maar. de kwaliteit van de foto's is niet best, maar het uitzicht was fantastisch. Na al die intensieve indrukken, was dit een knipoog van mijn vader naar mij toe. 'Eventjes loslaten en ontspannen kind' alsof hij dat tegen me zei. En na een hele lange rit, een file vol vertraging, kwam ik thuis, even omkleden en condoleren bij Loes. Gek, om haar zo stil te zien, op haar zijde opgebaard, en haar kinderen en Wilma dichtbij haar. Een overweldigende zee van bloemen, een Loes die ons al heeft verlaten. Op weg naar...speciaal voor jou lieve Loes dit gedicht. Terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me, dat dit in mijn blog altijd als platte tekst weergegeven wordt. Dag Tot ziens wellicht want ooit zijn wij allen waar jij nu bent en niemand weet wie je dan herkent.. Dag Bedankt voor jouw hele zijn je woorden je vrolijke lach je champagne steeds maar weer als ik je zag... Dag rust nu maar uit je hebt je leven geleefd tot het laatste moment wij staan nu stil bij wat de herinnering ons geeft... Dag Loes... Lieve mensen, ik vind het leven soms heel ingewikkeld. En complex, en vervelend, en vooral verdrietig. Al die mensen, die op de een of andere manier, hier niet meer mogen verder leven. De bedoeling daarvan, ik ben er nog nooit achter gekomen, ik begrijp het niet. Het enige dat ik kan doen, is een beetje okay zijn voor mijn medemens. Voor de mensen van wie ik hou. Voor diegenen die achter blijven, die hier nog een poosje verder mogen of moeten soms. Voor mijn vrienden. En proberen af en toe gewoon eens stil te zijn. En al die lieve mensen eventjes te groeten, vanuit mijn luie stoel, of zomaar als ik in de file zit en dat ene lied hoor, dat bij jou past. Het lied over de liefde, het lied speciaal voor jou. Herdenken, gedenken, nadenken, overdenken en bedenken. Soms gewoon eventjes achterover zitten. En al die mooie mensen langs laten komen. Want ook al ben je niet meer hier, je bent ergens in mij. Ik draag je bij me, mijn schatkist raakt gevuld, met prachtige vriendschappen, herinneringen, aan al die mensen die hier niet meer bij ons zijn (een zin uit mijn speech op de trouwdag van Marc en Jolanda)en vandaag is daar weer een herinnering bij gekomen. Dus Loes als ik ooit champagne drink, dan zal ik toasten op jou, op onze mooie avonden samen. En lieve Wilma, lieve familie die achterblijft, sterkte, veel kracht. Vrijdag het afscheid in Leiden. Wij zullen er zijn. En ik, ik puzzel verder. Met al dit soort vraagstukken uit het leven. Als ik vandaag al die kindjes zie in het Maxima, zo jong nog en dan al zoveel tegenslag. Die ouders op een balkon, hun kind zo ziek, jezus..wat een onrecht. En laten wij dan alsjeblieft, proberen het met elkaar zo goed te doen, een beetje vrede op aarde. Een beetje lief zijn voor elkaar. Ik geloof dat ik dit wekelijks schrijf, maar ik voel het ook echt zo. Ik verwonder me soms, over hoe wij als volwassenen het met elkaar doen... Oh ja, en dank je wel voor al die lieve berichten over dat gekke been van mij. De oplossing is er nog niet. Wordt aan gewerkt. Ik hobbel nog even door. Voor nu, dikke kus, de zon schijnt...gek, hoe de zon kan schijnen, terwijl het voor anderen zo donker kan zijn nu. Zo donker door ziekte, of verlies. En die zon, die schijnt gewoon maar door...

De zondagochtend na 2 juni 2018....

Wat een gekke titel. Dat is toch gewoon zondag 3 juni zou je zeggen. Jawel, maar deze week, en gisteren in het bijzonder, was indrukwekkend. Een leven waarbij de dood en het leven naast elkaar bestaan. Waar ik een indrukwekkende uitvaart vol liefde mocht meemaken, van Marja, mijn collega, voor velen zo bleek uit de prachtige verhalen, een bijzondere vriendin. Een uitvaart waar ik een boek over kan schrijven, maar dit nu even hier niet doe. Want de liefde die ik daar ervaren mocht, tussen Marja en haar partner, maakte dat ik toen ik direct in de auto stapte, om naar de vergadering van het Hoofdbestuur in Amsterdam te gaan, deze begon om 19 uur diezelfde dag. In de auto dacht ik nog na, over de liefde die ik tijdens de uitvaart mocht voelen, en toen heb ik wel even wat mensen gebeld, en natuurlijk Annemarie gebeld. Want hoe belangrijk is het, dat je vandaag zegt, tegen de mensen die je dierbaar zijn, dat je van hen houdt. Want niemand weet wat morgen komt, anders dan een nieuwe dag. En dan maak ik maar een sprong, want er is zoveel gebeurd deze week. Prachtige autoritten met Ron, die vanwege zijn fietsongeluk, niet zelf kon rijden, urenlang in gesprek samen, samen in de file. Mooi, een band die sterk is, is sterker geworden. Om 06.05 uur stond ik al in Oegstgeest, om 06.45 soms stonden we samen al in de lift. Leuk om dit zo te mogen ervaren. Op vrijdagochtend heb ik het LUMC gebeld, en jawel, eindelijk lijkt er een lichtpuntje, dinsdagochtend mag ik met spoed bij mijn eigen specialiste dokter Netelenbos komen. Ik vertelde over mijn been, mijn pijn, de ervaringen tot nu toe, de vele loketten die ik heb mogen bezoeken en dat er een vermoeden is, dat er een stolstel van lymfklieren in dat been zit te rommelen. En direct, rekening houdend met mijn lunch met de Koningin, mag ik dinsdagochtend komen. Bloedonderzoek, en een onderzoek. Ik hoop een biopt. Kom op, want dat been doet zeer. En tussen dat alles door, mijn 'pak' opgehaald. Wow zo mooi... Je kunt de details niet goed zien, een blauwe ruit, schitterend met mooie knopen, verschillende stiksels, een super kekke voering, knalblauw en Anita van Loon in het oranje (speciaal voor de Koningin) erin geborduurd. Jawel, want gisteren was het twee juni 2018. Door mij de dag van de liefde genaamd. De dag waarop Marc en Jolanda een feest gaven, omdat zij 12,5 jaar samenzijn. Een superleuk feest in Castricum. En ik, ik zat in het complot, want ergens tijdens dit feest, zouden zij gaan trouwen samen. En ik, ik mocht deze dag een soort informele ambtenaar zijn, er was een schaduwambtenaar bij, maar ik mocht alles aankondigen en ik mocht, direct na het ondertekenen van de akte, het woord voeren en hun liefde delen met de mensen in de zaal. Tja, wat zeg je dan, dit was super. Dit was voor mij de reden, om een dergelijk chique pak te kopen. Dit was iets, waardoor ik een familie van heel dichtbij mocht leren kennen. Dit was prachtig om voor Marc en Jolanda te mogen doen. Een handvol collega's was hierbij aanwezig, uit mijn oude team, dansende mensen, gesprekken met mensen, kortom, ik mocht zomaar onderdeel zijn van iets heel intiems. En dus wat dit mijn week van de liefde, mijn week die bol stond van de intensiteit. Mijn week van de mooie gesprekken, mijn week van het echte contact. Mijn confrontaties met mensen, mijn verwondering over mensen, en hoe fraai deze prachtige afsluiting met een huwelijk. En ik was zo trots toen mij gevraagd werd, deze rol als 'ambtenaar' voor hen te mogen vervullen. Ik was emotioneel, want mijn moeder was ook ambtenaar van de burgerlijke stand, en ik, ik zou dit zo graag ook doen ooit, in een volgende loopbaan. En toen Jolanda en Marc mij belden op 20 februari, was ik vereerd, ongekend vereerd. En gisteren voelde het, alsof ik heel speciaal mocht zijn, juist voor deze twee mensen. Super. Vanmorgen lag ik in bed en werd ik wakker gemaakt, door de kerkklokken. En werd de zondag heel plechtig ingeluid. Ik hou daarvan, in bed liggen en luisteren naar de geluiden om je heen. Vroeger hoorde ik de vogels en de bomen ruisen als ik wakker werd op de boerderij. En dan lag ik veilig in mijn bedje te luisteren. Nu, vandaag, lig ik niet zo lekker in bed, mijn been speelt enorm op. Liggen doen zeer. Dus nachten zijn soms verworden tot piekermomenten, want als je niet kunt slapen in de nacht, dan komt het leven langs. En in het donker, zijn dit ook vaak de minder mooie kanten van het leven. Daar ga ik nu niet over schrijven, want in mij zit de euforie van de liefde. En die euforie wil ik vasthouden. Leuk, gisterenavond appte Wouter mij, want hij gaat ook trouwen deze zomer. En hij gaat zijn pak weer passen en vroeg naar mijn pak. En naar mijn ervaringen, leuk om die met hen te delen. Dus lieve mensen, de zondag met kranten en zon, met tijdschriften om te lezen, ligt voor me...heerlijk. Ik wens jullie een prachtige zondag, en als er nieuws is, of een nieuw been, of wat dan ook, dan hoor je me...Dag!

Zomerse zaterdag

En zomaar zit ik hier op zaterdagavond, op het dakterras te schrijven. Een dag vol tegenstellingen, gezelligheid, verlies, contacten, opbouwen en afsluiten, goeie genade wat een gedoe allemaal!! Met het boek van Daniëlle Braun 'Da's gek' hier naast me, een kopje Nespresso, de Happinez, geniet ik van alles wat er is. Een stille dag, zo heb ik deze dag ervaren. Gisteren was een fijne dag, het passen van mijn maatwerk pak, in Amsterdam. Leuk, mooi, anders, gewaagd en best wel netjes. Mooie voering, en lekkere stof. Je gaat het vast een keer zien. En daarna lekker met Annemarie de stad in, onverwachts heb ik vrij genomen. Gewoon simpelweg geen zin. Ken je dat? Zin om samen door Amsterdam te wandelen, wat te winkelen, en te genieten van alles wat er is. En dat is veel. Je ziet bekende mensen, en ik voel me dan net dat kleine meisje van de boerderij, die op school voor het eerst de schrijver Adriaan van der Veen mocht ontmoeten. Ik was een fan van hem en heb nog een heel erg 'gelezen' boek van hem, waar hij een woordje voor mij heeft ingeschreven. En in Amsterdam als ik bij de slijter, Dries Roelvink tegenkom, of bij het museum Arnold Grunberg, dan voel ik me weer net zo klein als vroeger. Ik glimlach dan omdat het mij zo verwonderen kan. Het zien van mensen die bekend zijn. Gisterenavond, heerlijk op het terras bij Mila samen gegeten. En later kwamen daar Joke en Odette bij, en nog later de dochter van Odette. Gezellig, laat en vrolijk. Het was een mooie zomerse avond. En vanmorgen was het heerlijk, buiten ontbijten, Razan op bezoek, later de boerenmarkt op, en lekker bananenbrood en lekkere dingen gekocht. En daarna gewoon weer terug naar huis. Een buurman, 82 jaar, kwam even langs. Hij had een foto van ons gemaakt op Koningsdag en deze zelf afgedrukt en toen hij aanbelde riep hij 'de Hof fotograaf'. Schattig vind ik zoiets. Een oudere meneer, die nog iedere dag zijn rondje fietst op de racefiets. Hij heeft leukemie gehad en overwonnen, maar nog erg veel last van chemo's en de naverschijnselen. Zo'n oudere heer, met van die steunkousen aan, in een korte broek, die hijgend hier een glas water zit te drinken. Joke zou zeggen 'zo zoet'. En dat is het ook. Het leuke van wonen hier, is dit allemaal. Die contacten, als je over de markt loopt. Het glaasje Perrier op het terras van Denise, of gisteren het wijntje van Simone. Kortom, al die dingen bij elkaar, die maken dat het is alsof je in een dorp woont. Zo voelt het...En vanmorgen rond een uur of elf kwam het bericht, dat Marja is overleden. Een collega, die ik heb leren kennen bij Mascha, mijn collega in den Haag. Een collega met wie ik een keer lekker heb zitten kletsen, want zij was ook getrouwd met een vrouw. Ze ging vroeger uit in de vrouwenbars, waar ik ook ooit uitging. Herkenning, een mooie gesprek. Ze was volgens mij 40 jaar bij Yarden. En jawel, kanker heeft haar klein gekregen en a.s. donderdag is haar uitvaart in Ockenburgh. Ik zal er zijn. Afscheid nemen, steeds maar weer. Van mensen, van dichtbij, van wat verder af. En terwijl ik zo'n bericht krijg, is dat gevoel weer daar. Die klote kanker. Die iedere keer weer mensen weghaalt hier. Die iedere keer weer sterker is, dan jij of jij. Potverdomme. En ook weer dat gevoel, dat ik zesendertig mazzeltjes heb, of nog veel meer, omdat ik gewoon door mag leven. Mag genieten, mag werken, mag fietsen, mag...vul maar in. Ik wel. En zij niet. Vanmorgen dus gelijk ook contact gehad met Mascha, want zij ging met regelmaat naar Marja en haar vrouw toe. Had gisterenavond laat nog contact met de vrouw van Marja. Gek, als je zo dichtbij iemand bent, hoe vreselijk moet dan dit verlies voelen. Dus die zomerse zaterdag voor mij en voor al die andere mensen, had hier en daar toch wel een wolkje van verdriet. Terwijl ik hier lekker buiten zit te schrijven, ruikt het naar vers gesproeid groen. Annemarie heeft het terras en alle planten en die van de buren gesproeid. Heerlijk die geur, dat herken ik nog van vroeger, als het geregend had in de zomer, dan rook de tuin zo heerlijk. Soms zelfs als klein meisje, mocht ik in mijn bikini in die zomerse regenbui spelen, het water was bijna warm. En die herinnering komt nu weer terug. Mooi hoe je als mens gevuld bent, met prachtige herinneringen. Een leven lang herinneringen maken, zo is het eigenlijk ook. Ondertussen is er een mooi glas witte wijn ingeschonken, en hoor ik het nummer Zoutelande van Blof. Mooi die succesvolle Zeeuwse band, ik kan er zo van genieten. Heerlijk, sowieso zijn dit soort avonden zuiver en puur. Fijn plaatje toch? Zomaar op zaterdagavond thuis. Heerlijk. Ergens in het dorp hoor ik af en toe gejuich, er wordt een belangrijke voetbal wedstrijd gespeeld Liverpool tegen Arsenal. Ja dat weet ik van de oude buurman. Hij ging vanavond kijken vertelde hij en toen hij wegliep zei hij 'Liverpool gaat winnen'. Geen idee of dat zo is gegaan...Lieve mensen, volgende week zaterdag komt nichtje Noor terug uit Suriname. Leuk, we wachten haar op, op Schiphol. Ik ben erg benieuwd hoe zij dit alles ervaren heeft. Stoer vind ik het wel, zo'n jonge vrouw, die samen met nog drie vrouwen, vier maanden lang in een land als Suriname heeft geleefd. Op Schiphol zal het druk zijn, met een grote groep mensen, die haar ontvangen. En heel snel, daarna zullen we haar hier ontvangen en haar verhalen horen. Ik glimlach, omdat het me blij maakt, dat ze gaat komen. Nu luister ik naar The House of the rising sun van The Animals. Lekker die muziek van vroeger. Lieve mensen, geniet van de zomer, van elkaar, van alles. De komende week is druk, veel bijeenkomsten, ook in de avonden, een Hoofdbestuursvergadering, op de verjaardag van Pa van Loon. Ik hoop dat het een vergadering gaat worden in de geest van hoe mijn vader geleefd heeft. Vol harmonie en vol van respect. Ik geloof maar zo, dat het niet voor niets is, dat deze datum naar voren is gehaald en nu precies op deze dag gaat plaatsvinden. En volgende week zaterdag, nadat we Noor hebben opgehaald, gaan we naar een feestje van vrienden die elkaar 12,5 jaar kennen. Gezellig. Net als An en ik, wij kennen elkaar ook al bijna 13 jaar, 20 augustus 2015, was onze eerste kennismaking...Ik kreeg vandaag de Happinez en dit nummer staat in het teken van - luisteren naar je hart -. Een mooi themanummer met hierin een aantal Kompas kaarten. Ik ben verre van spiritueel, maar ik geloof wel in de kracht van het leggen van een kaart. Waardoor je naar een bewustere laag in jezelf gaat. En van waaruit je jezelf vragen gaat stellen. Een van die kaarten heet - diep van binnen - en deze kaart vertelt je, dat je diep van binnen precies weet wat je nodig hebt. En wat voor jou op dit moment belangrijk is. En dat het belangrijk is, om te luisteren naar die stem diep in jouzelf. Die stem, die je duidelijk maakt, wat voor jou nu goed is. En deze week, kwam er zomaar een man op mijn pad. Ik heb hem ontmoet, via een LinkedIn contact. Gek, en het gesprek was bijzonder. Was mooi, het waren twee mannen. Een man die net zo jong is als ik ben. Een de andere man is echt jong, 33. Grappig, mijn leeftijd en die van Edward. Een vergelijking die zomaar nu bij me binnen komt. Maar die meneer die net zo oud is, als ik ben, die is niet zomaar op mijn pad gekomen volgens mij. Ik kan het nog niet duiden. Maar het was een heel mooi, en vooral boeiend gesprek. Ik was Anita, zoals ik mezelf zo goed ken, van links naar rechts schietend en mijn verhaal, mijn levensverhaal vertellend. Bijzonder..nu zingt Pink 'Just give me a reason'. Mooi. Ja, waarom vertel ik van die ontmoeting, gewoon omdat ik erg geloof, dat je niet voor niets, nieuwe mensen mag ontmoeten. Op een bepaald moment in je leven. En op dit moment gebeurt er veel. Mijn kruispunt, uit mijn vorige blog, ik bewandel mijn eigen pad, en ik geniet, van alles wat ik mag zien, en van al die mooie mensen, die ik tegen mag komen, dus dank je wel leuke meneer, dat je er was. Dat je er bent...en dat je mij zo mooi een spiegel voor hield. En dank jullie wel, dat jullie, op afstand en soms dichtbij met me meelopen. Ik vind het fijn.

En haar naam was Harry....

Tja, wat een titel weer he...en ik zal proberen hier wat uitleg aan te geven. Gisteren heb ik mijn leergang Corporate Antropologie van Daniëlle Braun en Jitske Kramer officieel mogen afsluiten. Op een indringende en bijzondere manier, twee dagen lang. Op de trouwdag van mijn ouders, 18 mei 2018. Hoe mooi deze getallen, deze symboliek. Een reis van negen maanden, ook weer die symboliek die te maken heeft met leven, nieuw leven. De reis is afgerond en afgesloten. En iedereen kent dit plaatje wel. Ik zie in dit plaatje onze samenleving, waarbij we met elkaar in meer of mindere mate doen, wat hoort, en wat past. En vooral vaak, hoe iedereen het doet. En dat ene vogeltje, die op zijn kop hangt, dat vogeltje heet Harry. Haar naam is Harry. En eigenlijk al in mijn hele leven, voel ik mij een soort van Harry. Ik doe mee, ik hoor overal bij, ik maak overal onderdeel van uit, maar toch voel ik mijn anders. En misschien wel, toch kijk ik anders. Dat was vroeger al. En sommigen mensen die dit lezen zullen zeggen 'ja dat begrijp ik'. En doelen dan op mijn geaardheid. Maar dit is anders. Dit heeft niets te maken met van wie je houdt in het leven. Maar dit heeft alles te maken, met hoe je in het leven staat. En steeds weer doemt die zin op 'Anita wat wil jij later worden in het leven?' de vraag van de heer Castermans, mijn rector van de middelbare school, bij de uitreiking van mijn HAVO-diploma. En mijn antwoord 'onafhankelijk'. En bij onafhankelijk kun je denken aan geld, aan materie, maar je kunt hierbij ook denken aan onafhankelijk zijn, in je denken, je kijken naar de wereld om je heen. Onbevooroordeeld aanschouwen. Oordeelloos zijn. Maar ook kunnen kijken en handelen in kansen en mogelijkheden. Vanuit perspectief. Niet denken 'oh ik ga dood' als de dokter zegt 'u heeft non-hodgkin stadium drie/vier' maar jezelf horen zeggen 'ik ga echt nu niet dood hoor'. En kijken hoe je uit dit diepe dal kunt komen. En ja, natuurlijk heb je hier hulp bij nodig. Van iets om je heen, een god, of iemand anders, een beetje geluk, maar vooral een enorme wil. En in mijn pitch, bij de afsluiting van deze prachtige leergang. Een leergang die je doet beseffen, en laat ervaren, dat je kunt kijken en dat je kunt kijken. Nee dit is geen schrijffout. Hoe kijk je naar je leven. Terug naar mijn pitch. Hierin vertelde ik over mijn leven. En hoe ik mij mijn hele leven al voel. Hoe deze Anita van Loon, door een organisatie als Yarden heen loopt. Hoe deze Anita van Loon kijkt naar een Hoofdbestuur, een Raad van Commissaris, een Directieraad, maar breder nog, hoe Anita kijkt. En hoe mijn manier van kijken anders is geworden nadat ik ziek ben geworden. Echt ik voelde het gisteren ineens. Hoe ik terugkwam en naar mijzelf in mijn rol bij Northgate Arinso keek. Hoe ik keek naar de mensen om mij heen. Maar ook hoe ik vooral keek naar wat ik iedere dag weer aan het doen was. En hoe ik eigenlijk al jaren, ook de jaren daarvoor, bezig was mij te verrijken. En niet spiritueel, niet geestelijk, maar materieel. Hoe ik vanaf dat moment, 2008, het gevoel had, dat ik naast mijzelf liep. En mijzelf kon observeren. En hoe ik me realiseerde, dat ik een aantal dingen niet meer wilde. Dat ik vooral iedere dag wilde opstaan, en me goed wilde voelen bij wat ik die dag zou gaan doen. Hoe ik, met mensen bezig wilde zijn, en dienstbaar wilde zijn. En nee dienstbaar is niet overal ja en amen opzeggen. Dienstbaar is, dat je jouw krachten, jouw mogelijkheden inzet, om samen verder te kunnen komen. Een dienstbaar leider, zorgt ervoor, dat zijn team kan floreren en schitteren. Het gaat dus niet om jouzelf, het gaat om ons, om wij. Vanuit verbinding vanuit je hart. Terug naar mijn Harry, terug naar mijzelf dus. Ik wil niet anders zijn dan anderen. Ik wil alleen vanuit verschillende kanten kunnen kijken naar hoe de dingen gaan, of hoe de dingen anders kunnen gaan. Ik wil op een stoel zitten en observeren. Kijken naar, van buiten naar binnen. Ik wil afdalen naar de kern van de dingen. Ik wil je dus echt leren kennen. Ik ben niet zo onder de indruk van je titel, of je stand, of je rang, of je rijkdom. Ja afwijking, ik ben wel altijd benieuwd naar je auto. En niet welk merk, maar of je Mercedes rijdt. Afwijking van Harry, en geloof me deze Harry heeft er meer. Ja noem maar op, Mercedes, Sauvignon Blanc uit Nieuw Zeeland, Nespresso, homosexueel, Remonstrants, Yarden...ga maar even door. Dus voor mij hoef je niet uit te leggen of je directeur bent, of schoonmaker. Voor mij is het belangrijk wie jij bent. Wie die meneer in dat pak is. Waar jij blij van wordt. Wat jou gelukkig maakt. Want ik geloof, dat door goed naar elkaar te kijken, door elkaar echte aandacht te geven, het leven echt mooier kan worden dan het nu al is. En ja geloof me, ik ben een van die Nederlanders, die wel een 9 ofzo scoort op de ladder van geluk. Niet omdat alles zo vloeiend verloopt, maar omdat in mij een rust is, en omdat ik gelukkig ben met wat ik mag doen. En in mijn pitch vertelde ik, dat doordat ik kijk zoals ik kijk. Leef zoals ik leef, voel zoals ik voel. Ik me vaak Harry voel. Ik hoor er bij, voel me echt onderdeel van. En tegelijkertijd, voel ik me zo anders. Zo alleen soms. Maar met deze rol ben ik heel erg dicht bij mijzelf. En dit maakt, dat ik soms keuzes moet maken van mezelf. Die een ander niet begrijpt. Ik weet nog, terug naar 2008, dat ik de voor mij beste baan in materieel opzicht ooit, vaarwel zei. Omdat ik Harry was. Omdat ik het niet meer kon en wilde. Ik zat in een vergadering en keek naar mijzelf. Toen nog, met heel weinig haar omdat ik net kaal was geweest en nog volop in de bestraling en lumbaalchemo's zat. En ik voelde dat de Harry in mij was veranderd. En deze baan niet meer zo zou kunnen uitvoeren, als voor mijn ziekte. Ingewikkeld hoor. Want op dat moment wankelt alles. Je gezondheid wankelde al. Maar ik werd langzaam aan steeds sterker. En op dat kantelpunt in je leven. Zeg je vaarwel tegen je prachtige leaseauto, je bonussen, je grote salaris en ga je naar de Kamer van Koophandel en begin je voor jezelf. Dus de mooie zwarte Mercedes C Klasse Sport, vol toeters en bellen werd ingeleverd. En in ruil daarvoor kwam er een 21 jaar oude 300E coupé. Een sloeriebak voor 6 duizend euro. En ik, ik was trotser dan ooit. Want ondanks het feit, dat ik niets meer had in materieel opzicht, had ik een Mercedes. En reed ik rond alsof ik de Koningin van Voorschoten was. Trots. En Harry. En deze Harry, ik dus, is in dit soort opzichten heel principieel. Ik wil en dit is ontstaan in 2008, trouw blijven aan mijn eigen principes en waarden. Aan mijn eigen normen en waarden. Aan samen ergens voor willen gaan. Tja, en soms betekent dit, dat je op een kruispunt staat. Gisteren in een van de laatste momenten van onze leergang trokken we een associatie kaart, een kaart met een foto, en dat was een foto van twee wegen. een dergelijke foto dus. En als je een dergelijke kaart trekt, ligt het er heel erg aan, hoe jij kijkt naar de wereld. Wat zie je hier echt. En ik zie hier twee mogelijkheden. Twee kansen. Beide wegen gaan ergens anders heen. Ik sta op dit moment als Harry, als Anita, op dit punt. Mooi perspectief om vanuit verder te gaan. En nee, ik heb het niet over thuis, over mijn leven met Annemarie. Soms moet je heel helder zijn, want anders vult de wereld het voor je in. Ik geloof er heilig in, dat je als mens, af en toe een goede afweging moet maken, en dat er fasen in je leven zijn, waarop je weer een nieuwe weg in slaat. En Harry helpt mij hier wel bij denk ik. Oh ja mijn pitch. Welnu, ik was altijd een Harry. Ben nog steeds een Harry. Heb het gevoel dat de leergang mij handvatten heeft gegeven om nog meer Harry te kunnen zijn. En blijven. En dat deze leergang mij verrijkt heeft. Ik heb ook input 'opgehaald' voor mijn tweedaagse training met Franchise collega's in november bijvoorbeeld. Ik heb een globaal programma in mijn hoofd. Ik heb input voor gesprekken met mensen, met wie ik mag samenwerken. Ik heb...zoveel meer mogen ontvangen. Ik ga 'koffie drinken' met een aantal mensen. En aan het einde van de leergang ging ik moe maar voldaan naar huis. En hier wachtte mij een heerlijk glas Sauvignon Blanc, een prachtige pasta met salade, Annemarie en goede vrienden. Dus hoe mooi is thuiskomen dan. Na een tweedaagse vol indrukwekkende momenten. Een prachtig boek 'da's gek' met een persoonlijk woord van Daniëlle Braun erin. Een omhelzing met Jitske en een weerzien met Jitske op 5 juni a.s. waar ik een seminar van haar met Wende Snijders mag bijwonen. Indrukwekkend denk ik. Dus het leven reikt mij zoveel aan. Pfftt. Nu op 19 mei, een belangrijke dag, een verjaardag van een vriendin van mij, een 'verkeringsdag' van mijn vader en Els ooit, het NRC, de weekend editie met een verhaal over voltooid leven, Nespresso en een heerlijk broodje, geef ik mij over aan het weekend. Dank je wel, aan iedereen, die mijn leergang zo geweldig de moeite waard heeft gemaakt. En deze Harry, die komt vanzelf weer terug, die kijkt nog even goed op haar eigen wijze. Die observeert nog even door. Met een glimlach. Fijne dag.

Met een grote glimlach zit ik hier

Hoe heerlijk is dit. Ik zit met een enorm grote glimlach hier thuis te werken. Aan tafel deze keer. Met Nespresso. What else.....vanmorgen vroeg naar Warmond, controle bij de heer Middelweerd, controle voor mijn implantaat. Ziet er goed uit. Nog een keer voor controle, en dan op weg naar een nieuwe brug. Kaak herstelt goed, nog een zwak plekje, maar het komt in orde. Rekening is ook al binnen, en de volgende stap kan gezet gaan worden. Daarna naar mijn oude locatie Haarlem. Gek, leuk en bijzonder. Leuk om Wieger en Marc te zien. Om even bij Christina te zijn. Een goed gesprek met Arnold over Amsterdam Zuidoost. Bijpraten, elkaar over en weer informeren en weer op weg, naar het LUMC. Alleen te vroeg, want daar ga ik straks pas naar toe. De zon scheen in mijn auto, en ondertussen heb ik gebeld met allerlei mensen. Over werk, over opdrachten, over mooie mensen, die ik ergens voor wil gaan inzetten. Kortom, Anita met een hele grote glimlach op haar gezicht in haar ietwat stoffige Mercedes GLA. Ik vond het heel bijzonder om in de locatie te zijn, waar ik onlosmakelijk mee verbonden was. En bewust zeg ik 'was'. Want ik merk, hoe belangrijk het is, om soms gewoon deuren te sluiten. Zodat er weer nieuwe deuren open kunnen gaan. Reflecterend op mijn leven, heb ik dit een aantal keren gedaan. Gewoonweg achterom kijken, evalueren, keuzes maken, afscheid nemen en weer verder gaan. En juist nu bij Yarden, leer ik steeds, dat een goed afscheid je werkelijk verder helpt. En goed afscheid nemen, zaken goed afronden, dat is hierbij wel een essentiële voorwaarde. Zo heb ik altijd afscheid genomen met een feestje. Met een goed glas wijn, bloemen en mooie woorden. Belangrijk. Want voorwaarts gaan, betekent ook met een glimlach herinneren. En zo was het ook met mijn vorige rol bij Yarden. Een mooi afscheid, en nu weer een prachtige baan. Een baan, waarin ik gelukkig ben. Dus nu is rijden naar Haarlem prima. Mensen de hand schudden, elkaar groeten, het leuk hebben met elkaar, en weer vrolijk de deur uitlopen. Das war einmal.... Ik heb het hier al eerder over gehad, in het kader van het stoppen met vriendschappen. Gek is dat, ook bij vriendschappen, loopt het soms zo, dat je elkaar niet meer ziet. Dat je een tijd lang en goed met elkaar optrekt, bijvoorbeeld doordat je samen werkt. En als dan je baan verandert, of je van werkgever verandert, dan betekent dit heel vaak, dat die vriendschap verwatert, dat is goed, dat kan. Ik geloof erin, dat je soms een tijdje met elkaar optrekt in het leven. En dan neem je soms zomaar een andere afslag en vervolg je ieder je eigen weg. Zorg er dan altijd maar voor, dat je het netjes afhecht. Hoe mooi zou het zijn, als mensen die gaan scheiden, gewoon nog eens met een goed glas wijn, aan tafel gaan zitten samen. De balans op maken, terugblikken en weer verder gaan. Elkaar bedanken, voor alles wat was, en succes wensen met alles wat komt. Hoe leuk zou ons leven dan zijn. Steeds een soort van kleine afscheidsdienst, voordat je je reis gaat vervolgen, zonder die ander. Ook binnen de branche wordt hier al over nagedacht, een afscheidsdienst bij leven. Dan hoor je hoe de mensen om je heen, je gezien zouden hebben. Ik vind daarom dat programma 'de reis van je leven' met Johnny de Mol wel mooi. Hier vertellen de vrienden bij leven hun vriend, of vriendin, die niet lang meer te leven heeft, hoe ze naar hem of haar kijken. En hoe ze je zullen herinneren. Ik zou dit wel willen geloof ik. En als ik dan ooit echt doodga, dan ga je maar lekker al mijn mooie wijntjes opdrinken met elkaar en glimlachen om hoe ik ervan genoten zou hebben. Ja goed plan. Deze week is de week van de cadeautjes. Zo mag ik, een prachtige twee daagse gaan begeleiden. Waarbij het gaat over 'zorgen voor elkaar'. Zomaar spontaan kwam dit op mijn pad. Ik was heel hard bezig, om zelf trainers, begeleiders aan te dragen. En toen kwam de vraag naar mij toe. En lang hoefde ik niet na te denken, voordat ik mezelf 'ja' hoorde zeggen. Ik mag een mooi programma gaan mee maken, ervaren. Wow...met muziek, en heel veel energie, Wende Snijders, oooooh ik heb er zoveel zin in. En morgen en overmorgen de afsluiting van mijn leergang Corporate Antropologie. Een pitch over wat dit alles mij gebracht heeft...welnu...te veel om op te noemen. Ik geloof nooit dat dit allemaal alleen door een leergang komt. Maar dat het juist komt, doordat jij op dat moment die keuze maakt. Bij mij lijkt het alsof de flow het weer even van me overneemt. Flow...maar je gezondheid speelt je parten, hoor ik sommigen denken. Ja dat klopt. Mijn been doet meer dan zeer. Ik loop als een oude trage rammelende diesel, maar als ik eenmaal loop, loop ik iedereen eruit. Vanmiddag weer naar het LUMC. Onderzoek, röntgenfoto...heup? Nieuwe heup? We gaan het meemaken. 58 jaar en een nieuwe heup. Kan best toch. Ik hoop zo, dat er duidelijkheid is en komt. Want ik heb pijn. Maar pijn kan de flow niet drukken, en zo is dat. Het gaat goed met Anita van Loon. Meer dan goed. Ik voel het vanuit mijn tenen, mijn lijf en mijn ogen. Ik ben gelukkig. Zo, en dat is gezegd. En ja ik weet het, dit komt door heel veel meer, dan alleen Anita van Loon. Dit komt door mijn thuisfront, mijn huwelijk, mijn vrienden, mijn werk, mijn keuzes, maar vooral door mijn genen, door die van Loon genen in mijn donder. Die niet schrikt als het gaat stormen. Die niet omdraait of wegloopt als het lastig is of wordt. Het komt ook door Ron. Het komt doordat ik geloof in wie ik ben en waar ik voor sta. Ik kreeg zomaar voor Moederdag van mijn vriendin Razan, een prachtig kado opgestuurd. Een schitterende houten kist, vol met ingelegd houtsnijwerk. Kunstig bijna. Maar wat het allermooiste is, is de brief die erbij zit. Gewoon zomaar, omdat je ooit de mazzel hebt gehad, elkaar te mogen ontmoeten in het leven. Dat is wel geluk hebben. Lieve mensen, a.s. vrijdag is de trouwdag van Pa en Ma van Loon. 62 jaar geleden in 1956 zijn zij getrouwd. Ik ben normaal niet zo van de data...maar sommige data blijven bestaan, heel je leven lang. Omdat het momenten zijn, waarop iets heel gaafs tot stand is gekomen. En dit huwelijk, volgens mij was dat heel gaaf. Mensen die niet voor elkaar waren voorbestemd, gezien hun achtergrond, maar mensen die toch voor elkaar kozen. Liefde als basis. Top en zeker toen. Dus met mijn grote glimlach sluit ik nu af. Ga ik straks röntgenfoto's laten maken. En wacht ik af wat er verder komt. Ik ben er klaar voor. Ik ben klaar voor alles. Kom maar op. Ik ga het aan. Ik leef!! En hoe...