Chris Botti...La belle dame sans regrets.....

Dankzij Reynaud, hebben wij Chris Botti leren kennen. Een saxofonist, geweldig, het nummer 'La belle dame sans regrets' klinkt met regelmaat hier door het huis. Rustig, soms versterkt met een mooie zangstem op de achtergrond, heerlijk, een beetje lazy achtig, rustgevend. Genieten dus. Dat is wat muziek met je doet. Het laat je intens genieten. Met muziek kun je achterover leunen, vanuit die relaxte houding reflecteren op wat er is in het leven. Fijn!. Bedankt dus Reynaud, deze muziek hoorde je tijdens een documentaire, en met behulp van Floor en de huidige techniek, wisten we zo, wie deze muziek gemaakt had. Heerlijk...luister er maar eens naar. Ik zit hier, met na de immense regenbui, ontstoken ogen. Of iets wat daarop lijkt. Waterig, wat dikke ogen, gisteren enorme zakken onder mijn oogleden, nu niet meer gelukkig, maar die ogen die hebben het even lastig. Lijkt op allergie van vroeger, lijkt alsof ik verdriet heb, en nee, echt niet, ik heb geen verdriet. Terwijl ik dit schrijf hoor ik die meeuwen weer schreeuwen, wonen vlakbij de kust, maar volgens mij komen de meeuwen steeds dichterbij, je ziet ze op straat eten uit een vuilnisbak soms. En wat zijn die beesten groot. Laatste pikte er een mijn broodje van mijn bord, op het dakterras, toen ik even naar binnen was. Wat een lef he... Gisterenavond zijn we met Arie en Fransje in Rotterdam gaan eten, bij 'Antichic'. Welnu, echt de moeite waard. Qua smaken, maar ook qua personeel, qua inrichting, echt een heel leuke tent. En vol, bomvol. Prachtige gerechten, met verse zomertruffel, schitterende wijnen, mooi bewust water, met een bijdrage aan het goede doel. Kortom, daar is over nagedacht. En uiteindelijk een superfijne avond. Weer 30 jaar vriendschap met elkaar gevierd. Arie en Fransje, al in de zeventig, heb ik leren kennen toen ik 28 was. Bij Connexxion in Boskoop. Leuk!. Fijn om dit soort momenten met elkaar te hebben. Zij gaan verhuizen, goed he...van de Librijesteeg in Rotterdam, naar De Esch. Een gave plek met uitzicht van twee kanten over de Maas. Ik zie mezelf daar al zitten aan tafel, ik denk dat ik alleen maar kijk naar het verkeer over water, plezierjachten, cruiseschepen, binnenvaartschippers, alles komt voorbij. Links kijk je naar Feyenoord, rechts naar het centrum, de Erasmusbrug in de verte, mooi hoor. Vlakbij de snelweg. Fijn. Leuk om te kijken hoe mensen huizen in gaan richten, hoe sfeer bepaald kan gaan worden. En hoe mensen leven. Ik vind het altijd leuk, om in huizen van mensen te mogen kijken. En altijd is daar dat eerste gevoel. En dat had ik gisteren ook bij Arie en Fransje, een prachtig plekje, waar deze twee vrienden van mij, uiteindelijk heel oud hopen te worden. Mooi, hoe je allemaal nadenkt, over je plekje en of je nog een keer een beweging in gang wilt zetten. Ik voel bij mezelf, dat ik ook op dit punt ben aangekomen. Dus wacht maar gewoon af, het komt wel goed. Voor alle zekerheid, heb ik al mijn gegevens al verzameld, voor het mogelijk aanvragen van een hypotheek. Inmiddels ben ik ook weer nieuwe dingen aan het ondernemen. Ontmoetingen met mensen, een kop koffie, jawel trainer worden bij het NCOI, het gaat door. Gaaf he...coachen? Inmiddels is het gestopt met regenen, nu wel weer genoeg he...eventueel wil ik dit weekend ergens op de fiets stappen en de prachtige oude race auto's van Mercedes in het museum gaan bekijken. Je hebt hier op de grens van Den Haag en Wassenaar een automuseum. En hier zou ik zo graag nog eens samen met mijn vader rondlopen. Ik zou uitleg krijgen over de techniek, over de snelheid, en we zouden genieten van die 7 racewagens, die we ooit in Stuttgart samen in het Mercedes Benz museum hebben zien staan. Die 7 auto's zijn eventjes in Nederland, en nu ga ik samen met Annemarie, deze herinnering ophalen in dit museum. Mooi. En lekker even een stukje fietsen, dus dank je wel regen, dat het weer even genoeg is. De tuin is blij, de boeren ook, ja ik geloof zomaar, dat deze regen bij lange na, niet genoeg is, na al die droogte, maar voor dit moment is het even goed zo. Heerlijk, we zijn wat afgekoeld met elkaar. Geleidelijk aan gaan we weer hard en stevig aan het werk. Mijn agenda lijkt weer normaal. De afspraken tuimelen over elkaar heen. Ik heb er zin in, ben er klaar voor. Ogen open en gaan. Ik las net in het NRC een artikel over coachen. Over mensen die ervaringen hebben opgedaan in het leven, en hoe je vanuit jouw verhaal, de ander kunt helpen. Mooi. Iedere week staat er wel een dergelijk interessant artikel in het NRC, waar je als mens over na gaat denken. Afgelopen week weer contact gehad met het Prinses Maxima Centrum, binnenkort ga ik daar naar toe. Om te kijken hoe we onze samenwerking vorm gaan geven met elkaar. Hoe we ook de komende jaren, samen gaan optrekken. Ik hoop ook onze vrijwilligers hierin mee te kunnen nemen tijdens de Landelijke Vrijwilligers Dag in september a.s. Ook het PMC krijgt veel publiciteit, en ongekend mooi wat hier aan het gebeuren is. Hoe we hier in Nederland proberen kinderen die kanker hebben te helpen. Indrukwekkend. En ik, ik ben dus zomaar trots weer op Yarden, dat wij hieraan onze bijdrage geven. Een werkelijk uniek initiatief, waar de grens tussen dood en leven, heel dicht bij elkaar ligt. En waar leven en doorleven, nog enger aan elkaar verbonden is. Maar waar alles op alles gezet is en wordt, om doorleven steeds een groter aandeel te laten zijn. Wist u eigenlijk dat op dit moment nog 1 op de 4 kinderen aan kanker overlijdt. En daarom is het zo keihard nodig, om alles op alles te zetten, om die 25% te laten dalen. Of zoals een oncologe zo mooi zei 'mevrouw wij oncologen zijn erop gericht, kinderen beter te maken. En als dat dan niet lukt dan hebben wij geen woorden meer.' En voor dit laatste kunnen wij dan, met onze vrijwilligers, vanuit Vereniging Yarden, de helpende hand bieden, nazorg leveren. Mooi toch...samenwerken om uiteindelijk het leven te kunnen leven. Om uiteindelijk samen ervoor te zorgen, dat er meer geleefd mag worden. En dat die 25% omlaag gaat...totdat uiteindelijk iedereen die kanker heeft of krijgt, niet meer aan die ziekte hoeft te overlijden. Weet je, hoe gaaf juist ik, dit vind. Want dat is wel wat ik mij gerealiseerd heb, door het overlijden van al die mooie mensen om mij heen, aan deze rotziekte, dat ik op mijn eigen wijze, mijn kleine steentje mag bijdragen, om ervoor te zorgen, dat dit ooit een keer zal stoppen. Want ik, ik ben nergens bang voor, alleen voor kanker wel...en die angst, die verlaat me nooit meer, helaas. Ik weet het nog zo goed... Welnu, genoeg, de zaterdag is begonnen 'when I fall in love' klinkt nu met prachtige saxofoon muziek van Chris Botti door de woonkamer. Fijn weekend gewenst. Liefs!!

Zomaar spontaan gebeuren de mooiste dingen...

Ja ken je dat? Zomaar spontaan gebeuren er hele mooie dingen. Gisterenavond was Floor er, samen met Emmy en Reynaud. Annemarie is super gezond aan het koken, heerlijke groenten, gegrild met gerookte kip. Weinig koolhydraten. Oh ja, waarom we dit doen? Tja, gewoon, omdat onze manier van leven maakt, dat we goed op moet letten, en ons lichaam ook af en toe genadeloos rust moeten geven. Een prachtige Rioja reserva erbij uit 2012. Heerlijk, een vol glas rode wijn. Annemarie kan hier intens van genieten, ik ook. En bij dit alles, mijn Italiaanse discolamp, hoe gezellig kan het zijn. Muziek, Floor's muziek, onze muziek, muziek van Emmy en Reynaud, hoe fijn kan het leven zijn. En toen iedereen weg was, de disco lamp nog aan, toen stuurde ik Joke een appje om een laatste glas met ons te komen drinken. Heerlijk...

En dit is het leven, waar Anita van Loon zo enorm van houdt. Spontaan zijn. Genieten van alles wat er is, en zomaar genieten van het moment. En nee, dit is niet ondoordacht, dit is echt oprecht. Ik heb mij voorgenomen, al een tijdje geleden, om dicht bij mijzelf te zijn en te blijven. Om contact te hebben en te houden, met de mensen die mij dierbaar zijn. Om mijn eigen koers te varen, met respect voor mijn medemens. En dat woord respect, dat raakt de kern van alles. Hoe doen we het samen, hoe doen we het in onze samenleving, hoe doen we het met elkaar. En wat is jouw rol, jouw bijdrage aan dit grotere geheel. Ik moet opeens denken aan het verhaal van Tjerk, mijn collega. Hij had een documentaire gezien van John F. Kennedy. En in deze documentaire kreeg deze president te maken met stakende, schreeuwende Amerikanen, die van alles eisten en wilden. En hij stelde hen de vraag 'en wat doet u zelf voor Amerika'. Prachtig verhaal. Dus als je vindt dat iets niet gaat zoals het zou moeten gaan, of je maakt je zorgen over je bedrijf, of de aansturing ervan. Wat doe jijzelf om dit te veranderen. Waar zit jouw daadkracht? Stel jezelf met regelmaat deze vragen. En nee, dit gaat niet over macht, over positie, over status. Dit gaat over jou. En hoe oprecht ben jij. Goedemorgen wat een moraalridder ben ik weer vandaag. Maar ik meen het oprecht. Het leven is zo enorm de moeite waard. Dat je jezelf steeds de vraag moet stellen en blijven stellen, doe ik de goede dingen. Ben ik op het juiste pad aan het lopen. En ik durf volmondig te zeggen 'ja'. Ik voel aan alles in mij, dat ik de juiste weg ben ingeslagen. Mijn weg. En ergens is een tekst, een lied, hierover gemaakt. Mijn weg is niet geplaveid met rozen, maar uiteindelijk als ik zo mag kijken naar mijn leven, dan voel ik mij intens rijk. De ingeslagen wegen, de zoektocht, de keuzes die gemaakt zijn, ja het is goed. Het is meer dan goed. Ik ga weer verder met het werk. Dit is even een tussendoortje. Een soort rookpauze. En nu weer aan de slag. Fijne dag. Anita

Het ultieme gevoel van vrijheid.....

ja dat heb ik zo ervaren, deze vakantie, een ultiem gevoel van vrijheid. Rijdend in onze cabrio, over prachtige wegen, snel, langzaam, open en dicht, een beetje 'go with the flow'. Bijna continue offline. Heerlijk. Nadenkend over later, over mijn en ons leven. Over mijn droom of liever gezegd onze droom. Een B&B ergens hebben, ruimte om te trainen, te coachen, een ruimte om vrienden te ontvangen, een vuur te maken in de tuin, net als op de boerderij. Kortom, dromen en dromen. En ondertussen kreeg ik een prachtig bericht tijdens mijn vakantie. Ik mag gaan trainen als freelancer bij het NCOI. Geweldig vind ik dat. Een beetje mijn oude vak oppakken. Bij een prachtig landelijk instituut. Trots ben ik, op basis van mijn ervaringen uit het verleden als docent bij het ISBW, ga ik weer meedoen. Heerlijk! Komende week even goed reageren en een en ander in gang zetten. Terwijl ik dit schrijf, hoor ik de meeuwen weer schreeuwen, we zijn weer thuis. Dichtbij de zee, en meeuwen hebben het er maar druk mee. In Italië kwamen we eer in prachtige verlaten plaatsjes, met mooie steegjes, in dorpjes waar bijna geen mensen meer wonen, veel huizen leegstaan. En die paar mensen die er wonen, die er wonen er met elkaar. Zitten bij elkaar op een rij, te kijken naar die enkele toerist die langskomt, en water drinkt uit de pomp. Mooi, eenzaam ook, bijna triest en troosteloos soms. Maar Italië is ook het land van de mooie stranden, het heerlijke eten, de overheerlijke tomaten, en de zon. Welnu zon hebben we hier ook hier in Nederland en in Duitsland, op de terugweg, was het in de avond in Karlsruhe nog ruim 37 graden. Dus zon krijgen we allemaal. Wel heerlijk, in je korte broek rondlummelen. En nu, weer heerlijk op mijn dakterras, aan het water. Een overheerlijke Nespresso gedronken, maar ach die hele kleine espresso's in Italië zijn ook niet te versmaden hoor. We hadden afgelopen nacht een prachtig hotel, in Karlsruhe, splinter nieuw en mooi ingericht. En ik zat daar als de koningin in mijn stoel. Zalig...

Mooi stoeltje he...heerlijk om te lezen, om zomaar in te zitten, voor het slapen gaan. Weet je, dat is het fijne van vakantie, dat je zo intens kunt genieten. Lui kunt zijn, kunt slapen, zwemmen en dromen. Ongekend wat heb ik veel gedroomd, hele realistische dromen over Yarden. Net alsof ik naar een film aan het kijken was. En zo enorm duidelijk was het beeld. Ongekend. En gisterenavond kreeg ik via LinkedIn, een prachtig bericht te lezen van een psychiater, Dirk de Wachter over verdriet en eenzaamheid. Over verbinding, over liefde en ook over hoe lastig het leven soms kan zijn. En hoe je dit aan kunt gaan. Indrukwekkend verhaal. Ik ga proberen deze mens te ontmoeten. Het spreekt me enorm aan, hoe hij naar het leven kijkt. En weet je, als ik al deze dingen lees en door mijn hoofd laat gaan, dan voelt het alsof mijn weg, mijn toekomst uitgestippeld is. Gek om dit te zeggen, het voelt als zonneklaar en het is nog echt niet zonneklaar. Ik ben nog steeds bij Yarden, ik ben nog steeds aan het doen wat ik altijd deed, maar zet langzaam aan stapjes naar een nieuw doel. Grappig, hoe ik vorig jaar al aan Ron mijn directeur vroeg, om me in te mogen schrijven bij de Kamer van Koophandel. Welnu, het is zover. De toestemming had ik al, nu gaat het gebeuren. De eerste voorzichtige schreden worden weer gezet. Oooh hoe fijn, een vakantie geeft zoveel mooie nieuwe inzichten. En toen ik lag te dobberen in het water, met mijn kop in de zon, toen realiseerde ik me, hoe ik aan het genieten was. Als ik nu kijk, in het scherm van mijn computer, dan zie ik een woeste kop, met door de wind verwaaide haren en een gebruinde huid. Ontspannen en vrij. En dat is wat ik iedereen gun. Ik heb mezelf ook heel erg blij gemaakt met een soort van lamp, zaklamp, met een discobol erin van LED licht. Je ik ben net een klein kind, geen idee wat ik ermee ga doen, maar dat komt wel goed. En nog iets, een zakmes. Ook dat is een afwijking van me, tja ik realiseer me, dat ik er veel heb, een zakmes van Laguiole met een kurkentrekker eraan, van mooi hout, gekocht onderweg op de heenreis. Prachtig. Welnu, een mensenhand is snel gevuld, ik voel me zielsgelukkig. Ik hoop jij ook. Dag...een fijne mooie zondagavond nog. Geniet, ik ga een heerlijke fles wijn zoeken en deze straks soldaat maken. Dag, morgen nog vrij. En dinsdag ga ik weer naar Yarden. Fijn, Ron is terug. Ik heb er zin in. Dag!

Mooi he, de markt in San Remo, heerlijk al die hammen....

En route....

ja lieve mensen, en nu is het bijna zover. Vanmorgen de tas gepakt, is niet zo moeilijk hoor, vijf korte broeken, wat polo's en blouses en zwemkleding. Dus zoveel heb ik niet nodig, om de tocht aan te gaan, op weg naar Monaco, San Remo, Bessana Vechia, en nog meer heerlijke plaatsen bekend en onbekend. Genieten van de rust, de stilte, de keuzes die gemaakt zijn, de ruimte in mijn hoofd. De plannen, met mooie mensen, maar ook nog steeds de tijd die voor me ligt. Bij Yarden, voor Yarden, na Yarden, het maakt niet uit, het is mijn tijd. Mijn leven. Nu op het dakterras, al ruim 31 graden, een tap vol water met limoenen en mint naast me, ik red me wel. Vanmorgen Joke op Rotterdam Airport gebracht, op weg naar haar vriend in de Bergerac, en wij bijna klaar voor vertrek. Morgen zo tussen 8 en 9 gaan we rijden, de eerste dag, ca. 660 kilometer naar Vesoul. De volgende dag naar Aix-en-Provence en dan zondag op het gemakje, vanaf ongeveer Marseille via Monaco naar San Remo. Hoe fijn, en ik denk diezelfde dag nog zwemmen in zee. Mezelf kennende, ik wil altijd zwemmen en genieten van het water, maar ook van de Italiaanse families op het strand. Prachtige sfeer. We gaan fietsen, kunstenaarsdorpjes verkennen, mooie galeries bezoeken, we gaan simpelweg genieten samen. Ik heb er zin in...Ik kijk terug op mooie dagen, prachtige gesprekken, met mensen binnen en buiten Yarden. Hernieuwde ontmoetingen, denk aan mijn vriend Jean-Marc, misschien al een eerste opdrachtje...klein, maar t geeft niet. Het zou zo leuk zijn...na de vakantie, de website, daarna gewoon weer heerlijk aan de slag. Lieve mensen, geniet. Drink veel water, zorg goed voor elkaar, kijk goed naar de ander en geniet. Dag, lieve groet, ik ga mooie foto's maken. Zal deze later delen. Liefs, Anita

Verwarring rondom data

Nee ik bedoel niet de AVG gerelateerde data. Ik bedoel data in de agenda, kalender. Gaan we nu chillen en grooven op 20 juli of op 21 juli? Welnu, aan alle verwarring komt een einde, dat gaan we dus vanavond doen. En daarom zaten wij gisteren, na een bezoek aan de kapper, zomaar in het Drentse land, en ook nog in Overijssel. Leuk, een route langs prachtige oude boerderijen, een stille omgeving, waar ik steeds weer over nadenk, of ik daar ooit zou willen wonen. Als oudere boerin, hahaha...ja er speelt van alles door mijn hoofd. Vooral wat ik zou willen, later als ik groot ben. Loslaten en weer verder gaan, hoe mooi is dat. Nu ik ouder ga worden, realiseer ik me, dat ik naast mijn leven in de randstad, ook ergens mijn roots heb liggen. In de stilte, de rust, op het platteland. Maar het woord platteland is een breed begrip. Flakkee, mijn geboortegrond. Zeeuws Vlaanderen, voor mij het land van mijn nichtje, van Jolanda, mijn vriendin. Of toch...Gelderland, Overijssel, Drenthe, of toch weer terug naar de Alblasserwaard. Welnu, voorlopig niets van dat alles. Voorlopig nog even pas op de plaats in Wassenaar. De drukte van het dorp, de gezelligheid ook, kortom...misschien zijn we hier wel aanbeland voor altijd. En als alles open ligt, is het dromen over dit soort dingen, wel erg leuk...dus gisteren reden wij als twee Wassenaarse dames, een in een jurkje, de ander in de verkleurde korte broek, over prachtige weggetjes, en volgde ik de borden naar Dalfsen. En daar midden in het landschap, lag een restaurant 'de witte gans' en op een terras, met een zeer gemêleerd gezelschap om ons heen, zaten wij. Ongeveer 170 km hier vandaan. Op de terugweg, nog even een krabbel in de brievenbus van Jacqueline in Ermelo gestopt. Zij was niet thuis. Dat onverwachts langskomen, vind ik zo leuk. Alleen in onze geciviliseerde wereld doen we dat niet meer. We bellen en maken een 'eetafspraak'. En bij ons thuis, stapte je zo binnen, via de achterdeur, en riep je 'volk' en was er eten en drank. Gezellig. Of koffie en thee. Want anders denken jullie, oh heb je van Loon weer met haar drank. Ja het was er allemaal. En je kon blijven eten en slapen, altijd. Hoe heerlijk is dat. Hoe leuk zou het zijn, als mijn vriendin uit 'vul maar in' zo aanbelt en zegt 'ik was in de buurt' en kom even langs. En als ik dan kan zeggen, 'blijf je eten, slapen, of ga je mee uit vanavond...' geweldig toch. Moeten we terug naar toe vind ik. Dus een boerderij met veel gastverblijven, spreekt me wel aan. Nee, ik zou er niet rijk van worden, dat niet. Maar wel gelukkig. En volgens mij is dat het antwoord op al je vragen. 'Maakt het je nog gelukkig...'. En morgen komt Wilma dus lekker eten. Ik heb haar dit weekend al volledig door de agenda geschoven, gewoonweg, omdat ik kaartjes niet goed gelezen heb. Eerst gisteren, toen vandaag, nu morgen. Dus straks ga ik lekkere dingen kopen, om voor haar te koken. Uitdaging, want als er iemand koken kan, is zij het wel..dus wel spannend, mijn kookkunsten...ik glimlach terwijl ik dit schrijf, want volgens mij geldt ook hier, de gezelligheid. Bovenal, geldt de gezelligheid. En nu, die lome rustige zaterdag, veel kopjes koffie, een broodje, even wat Yarden werk gedaan, alle facturen doorgezet. Straks wachtwoorden wijzigen, en dan naar de winkeltjes. Fijn...ik kan genieten van een heerlijke slager, groenteboer...wow wat een feestje. Een stukje vis vooraf ofzo... En vanavond, ja dan zijn we heel hip aan het doen. Chill & Groove ergens in Amsterdam aan het water. Met allerlei hippe mensen, dj's en bijzondere happen. Zo anders dan gisteren. Zo leuk ook, dat Nederland dit allemaal in zich heeft. Die enorme afwisseling. Afgelopen week vroeg ik aan een collega, of het in het Oosten ook 'hip' is. En toen gaf zij uiteindelijk als antwoord 'ja, maar anders'. En geloof me, dat is ook zo. Toen ik laatst met Peter op Flakkee was, vond hij het daar geweldig. En voor mij voelde dat weer anders. En als ik met Annemarie mijn nicht aan het fietsen ben, door t prachtige verstilde Zeeuwse landschap, dan denk ik 'oh ja..'. Ik zou wel eens willen, dat ik anders was. Keurig, met een enorm rustig karakter, al bijna 40 jaar bij dezelfde werkgever. Mijn jubilea data al een paar keer mogen ervaren. Nog steeds woonachtig in mijn eerste huis, hypotheek afgelost, en rust op alle fronten. Mijn man en ik bijna met pensioen. De kinderen en kleinkinderen op zondagmiddag over de vloer. Ach nee...dat past toch niet. Hoe moet dat dan met mijn korte broek, mijn wijnvoorraad, mijn liefde voor gekke dingen, mijn...ik realiseer me, dat ik door dit te zeggen, mensen aanspreek. Dit bedoel ik niet, ik heb het puur en alleen over mezelf. En over hoe ik leef en denk nu. En die zoektocht naar....die zal er altijd zijn. Geeft niet. Dat alles hoort bij mij. Ik zeg altijd tegen Annemarie 'ik, ik kan overal wonen'. Ik voel me soms een zwerver in mijn eigen leven. En ook dat past me. Ik heb tot nu toe mooie mensen mogen ontmoeten, mooie werkgevers mogen hebben, HTM, Connexxion, ADP, Northgate Arinso en Yarden. Ik ben trouw aan al die mooie werkgevers gebleven. Met stip op nummer 1, Yarden nu en dan ADP. Maar overal liggen hele kleine stukjes van mij. Mijn vriendschappen, getuigen van een trouwe Anita van Loon. 40 jaar, 30 jaar en ga zo maar door. Mensen die in mijn hart zitten, gaan er nooit meer uit. Tenzij, je dat zelft wilt. En ach, mijn ouders, mijn familie. Ik draag hen bij me, waar ik ook ga. Mijn vader en moeder. Mijn nichtje Noor en Annemarie uit Breskens. Mijn neef Marcel in Ierland. Kortom..in mijn hart is plaats genoeg voor twee, of meer...een liedtekst toch? Mijn leven, ik sta nu op het punt, om goed terug te blikken, omdat er weer een kruispunt aankomt. Mijn leven is een rijk leven. Gelukkig nu, met Annemarie. Met alles wat we doen, we staan aan de vooravond, van een mooie rustige rit naar San Remo. Gaaf he...heen via Frankrijk, op ons gemak. Terug snelle rit via Zwitserland, zodat An nog net haar kinderen kan zien, voordat Roos weer vertrekt. Kortom...er wachten ons prachtige momenten. Heerlijk...nog een paar dagen werken, van alles door elkaar heen. Op het werk is het fijn, die rust en onregelmatigheid, die nu door elkaar heen loopt. In de zomer werken is best wel leuk, omdat je dan meer tijd hebt voor je collega's en hen meer als mensen ziet. De dikke kleding is weg, er komt van alles te voorschijn, ook dingen die je niet wilt zien...haha, ik had het hier pas nog over met iemand. Wat ik allemaal wel en niet mag zien in de zomer...voor nu, een fijne zaterdag en zondag. Wij gaan chillen en grooven, geen idee wat me te wachten staat...Amsterdam, hier komen we aan, de dames uit Wassenaar. Ik glimlach altijd als ik mezelf een dame noem. Gisteren zei de moeder van Mila tegen me, met een veelbetekenende blik over Annemarie 'wat ziet ze er mooi uit he..' en ik schiet dan altijd in de lach. Want ja, dat klopt An ziet er prachtig uit. En ik, ik zie er op zijn 'Anita's' uit...en zo is dat. Ik ben wie ik ben. Dag!

Een zomerse zaterdag in juli 2018....

Dag allen, vandaag de 14e juli 2018, een zaterdag vol zon. Mijn korte broek aan, koffie, een vers broodje en natuurlijk mijn blog. Mijn blog, die door veel mensen om mij heen gelezen wordt. Leuk is, om dat te horen en terug te horen. Voor mij is betrokkenheid bij de ander, belangrijk. Gisteren zei iemand aan de telefoon 'ik mag je toch wel zeggen, dat ik je mag als mens..'. Leuke uitspraak, maar later dacht ik, hoe leuk zou een gesprek zijn met iemand, over deze uitspraak. Want achter een zo'n zin, zit een hele wereld. En zo is het ook met mijn blog. Hier schuilt een wereld achter. De wereld van Anita van Loon. Met trots die achternaam er even bij gezet. Want ik spreek mezelf, op serieuze momenten altijd toe met 'van Loon, wat ga je hiermee doen..'. En een van Loon staat wel ergens voor. Trots dus op die naam, die achternaam, op mijn afkomst. Maar dat weten jullie. Geleidelijk aan kruipen we naar onze eerste vakantie toe. Lekker samen op pad, de cabrio rijdt ons via Frankrijk naar de Italiaanse kustlijn, naar San Remo. Leuk, hoe een oud vriendinnetje van me, daar pas ook is geweest met haar vriend. Eten bij het haventje van San Remo. Welnu, wij gaan natuurlijk eten daar, maar ook fietsen, zo mooi, zo uitgestrekt. Zo pal langs het water fietsen. Heerlijk. En dat vooruitzicht, ja wie heeft dat niet hoor ik je zeggen, maakt me blij. Soms voel je, aan de manier waarop je opstaat, of de manier waarop je je werkkleding uitzoekt, dat het voor nu even genoeg is. Klaar is. Dat je toe bent aan...zomaar eventjes niets. Dus die zaterdagochtenden zijn werkelijk goud waard. Ik kan daar intens van genieten. Oh ja, volgende week zaterdag gaan we iets heel hips doen, we gaan naar Waterfront in Amsterdam, dineren, loungen en chillen, genieten van prachtig eten, drinken, beginnen met champagne en dan lounge muziek, zo ongeveer de hele nacht lang. Volgens mij zijn daar allemaal hippe leuke jonge mensen, en wij, Annemarie en ik...gaaf he. Doet me denken aan hoe ik me voelde, als jonge dochter, als mijn vader me kwam ophalen van een feestje. Een beetje zo van 'dat past niet'. En nu dan andersom. Maar werkelijk, ik heb geen idee, of dit echt zo is. Ik heb dit nooit eerder gedaan. Het lijkt me geweldig...ik ga gewoon heel lekker genieten, ik hou heel erg van lounge muziek, muziek die geleidelijk aan, over je heen rolt, aanzwelt, en sinds ik die mooie soundbar heb hangen hier, muziek die het soms van je over kan nemen...de muziek is er, en jij mag er ook zijn ofzo.. Nee ik ben nuchter. Nee ik heb gisterenavond niet geborreld met al die vriendinnen uit dit leuke dorp. Ja ik ben heel lekker uitgeslapen en wakker. Maar volgens mij, gaan we volgende week iets heel gaafs beleven. Ik heb nu deze loungemuziek opgezet, heerlijk...nu al. Ik lees net in het NRC een mooi interview tussen Spinvis en Marieke Lucas Rijneveld, een jonge schrijfster. Interessant wat het leven doet met ons mensen. Ik zit zelf ook in een enorme ontwikkelingsfase voel ik. Ervaar ik. Het lijkt alsof ik door een hele lange mooie gang loop en allerlei deuren tegenkomt, en achter elke deur ontdek ik nieuwe dingen. Nieuwe mensen, nieuwe energie, nieuwe kansen, nieuwe...geen idee. Leuk, om gewoon maar te lopen met een open mind, wel met een doel voor ogen. En hoe heet dat doel dan...Tja, en dan kom ik ga ik weer terug naar mijn 16e levensjaar, mijn HAVO diploma, mijn doel zal altijd zijn en blijven - onafhankelijkheid -. Heerlijk, dat gevoel, de kansen durven zien en pakken. Die dame in het interview zegt 'mens zijn, iets zijn naast het schrijven, vind ik heel moeilijk'. Gek, hoe ik juist het mens zijn, als iets heel vanzelfsprekends zie. Ik ben mens, en daarnaast mag ik allerlei dingen doen, ontdekken en zien, maar ik ben vooral Anita van Loon. Die vrouw met die idiote liefde voor haar vader, voor de Mercedes, voor andere mensen. Weet je, hoe bijzonder, om dit steeds weer te zeggen, 'wat ben ik toch gelukkig'. Ik voel het, als ik een mooi gesprek heb met iemand anders, als ik Wouter zie lachen, als ik zie hoe je soms mensen eenvoudig de weg kunt wijzen, in hun leven. Door een handreiking, een simpel gebaar. Rijkdom toch...

Lieve mensen, terugkijkend naar de afgelopen week, was dit wel weer een week van de mooie gesprekken. Met leden van het Hoofdbestuur, met Ron via de app want hij is vrij, met collega's en ken je dat, uitstappen bij een hotel, omdat je daar een afspraak hebt. En dan staat er opeens heel iemand anders voor je, toeval, want hij is daar ook voor een afspraak, leuk en op dat moment denk je, 'oh ja met deze man ga ik binnenkort ook even koffie drinken'. Een afspraak met een volledig onbekende meneer, en dan een gevoel van herkenning ervaren bij jezelf. Welnu, zijn dit de cadeautjes in je leven. Ik geloof het wel. Afgelopen week, mocht ik zomaar met regelmaat bellen met Jasper, omdat zijn schoonzusje overleden is, 36 jaar jong. En ook dit soort contacten, zijn contacten die er zomaar zijn, meegekregen uit de erfenis van mijn vader. Mijn vader heeft mij zoveel nagelaten, mooie mensen, mooie herinneringen, en mijn vader heeft mij ook geholpen, om dingen af te sluiten, die geen onderdeel meer uitmaken van mijn leven. Dat hoort er toch ook bij, deuren dicht doen, dingen afsluiten. Mensen de hand geven en weten, 'ik ga je nooit meer zien in mijn leven'. En ach, als ik dan denk, aan die lange gang en al die deuren, dan maak ik me niet zoveel zorgen, het is fijn genoeg, om te zien, hoe mooi alles is, dat voor je ligt. Oh ja, lieve mensen en er is nog even iets meer he....morgen de finale van het WK, de bucket laten komen en met Roos op de bank, lekker voetbal kijken. De bucket, dat is heel lekker, zo'n grote emmer vol met heerlijke kipstukjes laten bezorgen, door die hele lieve meneer van de lokale snackbar. En hem dan een paar euro geven voor de spaarpot van zijn kindjes. Weet je, het zijn de kleine dingen die het doen. Dank je wel Willeke Alberti, voor dit liedje. Zo waar....fijn weekend, de krant wacht.

Weekend, zon en zomaar vrij zijn...

Ken je dat? Van die weken, waarop de energie uit je springt, van die weken waar mensen tegen je zeggen 'goh wat zie je er lekker uit...'of nog meer. Een week, intensief, vol energie, mooie ontmoetingen, contacten en ik voel me heerlijk. Of dat door het fietsen komt? Vast en zeker. En door de zon, en door de mensen die je soms mag ontmoeten. Mooi, intens en vooral oprecht. Gesprekken die er toe doen. Collega's, anderen, oud collega's, of zomaar mensen die je onderweg tegen komt. Mijn oude vriendinnetje Matthie, op Flakkee ontmoet. Met haar gehele familie, hoe leuk. Mensen die mijn ouders kennen, van vroeger, van een paar jaar geleden. Mensen die mij kennen en die ik zomaar op 't Vingerling mocht ontmoeten. En daarbij ingewikkelde dingen, een prachtig mens, 36 jaar jong, gekozen voor zelfdoding. Pfffft...en ik, die zomaar een vingerafdruk mag maken, van deze vrouw. Heel dichtbij komen, in een familie vol verdriet. Bijzonder, hoe mijn eiland, mijn Flakkee, me zo intens omarmt soms. Een verhuiskaartje van Lia, de vrouw die zo belangrijk voor mijn vader was. En een vrouw die zoveel heeft meegemaakt, verlies heeft gevoeld, en nu dan Flakkee heeft verlaten. Zomaar een kaartje, out of the blue. En weet je, dit is wat ik ben, nu. De verbinder, de mens, die lijntjes uitlegt, lijntjes maakt naar haar medemens. Steeds maar weer. En hierdoor de rijkdom van het leven, in optima forma iedere dag weer beleeft. Plannetjes voor de toekomst, een website die gemaakt wordt. Een mooi telefoongesprek met Paul, mijn filmer, voor de documentaire. Ik voel me rijker dan een koning. San Remo in het vooruitzicht, een tour maken met onze prachtige cabrio. Gisteren op Flakkee, zag ik een supergave Mercedes SL. Een auto van ruim 250.000 euro, ongekend...mijn merk, die eeuwige ster, die altijd zal stralen. Opeens denk ik aan Rubberen Robbie 'de Nederlandse sterren die stralen overal...'ook weer een nummer uit mijn jeugd. Leuk om te zien, hoe mensen van vroeger, zomaar nog mensen van nu kunnen zijn. Hoe een knuffel, een omhelzing, een groet, je doet beseffen, dat er soms lijntjes zijn voor altijd. Een lunch met Jean-Marc, een diner met Arie en Fransje, kortom, mensen die steeds weer bij me zijn en blijven. Fijn. Nu voetbal, België lijkt te winnen, ik hoop het zo. Een witte wijn, en het opschrijfboek 'Yarden = vast goed' ooit gemaakt door Carla, nu mijn logboek voor dit moment. Mijn toekomstboek. Waarin ik al mijn plannen, mijn gedachten in weergeef. Oh ja, en bijna 59...ook gek he..zo oud alweer. Ik voel me super, dat been dat wil gewoon beweging, fietsen, zon, zee en zaligheid...en dan gaat het best. Medisch gezien heb ik alles gestopt. Hoeft niet voor dit moment. Hoe fijn als je je goed mag voelen. Komt vast ook door de zomer. Net zat ik heerlijk buiten muziek te luisteren, oude nummers van de Rolling Stones, Fleetwood Mac en nog veel meer. En samen eten we sushi en genieten we, van alles wat er is. Hoe fijn. Hoe simpel en hoe fijn. Dus nu zomaar een eenvoudige blog, zonder veel woorden. Gewoon om te delen, dat ik geniet. Aniet geniet. Vandaag een mooie ontmoeting met Margo gehad, een lunch, in het gekke Almere, tussen de kantoren, zomaar gewoon gezellig samen. Fijn. Waardevol. Een team dat straalt, een Anita die vleugels lijkt te hebben soms. Deze week wel, op naar een prachtig weekend. Ik heb er zin in. Voor jullie veel goeds. Liefs, AnitaDeze foto vind ik zo mooi, gaat over leiderschap!