Wakker, klaarwakker.....

Goedemorgen! Het is 23 minuten over 5, donderdagochtend 20 december 2018. Al een uur ofzo, lag ik wakker. Na te denken, over de gesprekken van de dag ervoor. Bezig met zoveel dingen tegelijk. En terwijl ik dit schrijf, denk ik aan mijn schoonmama en hoe zij zich zorgen kan maken, over mijn levenswijze. Waarom, omdat ik zo druk ben in mijn hoofd. Maar geloof me, als ik in de auto stap, of zit, dan draai ik de mooiste muziek. Dan bel ik mensen op, die ik lang niet heb gesproken. En dan denk ik na. Over alles wat komen gaat. Over alle wijzigingen in mijn leven. Dan ben ik trots, en blijf, en melancholiek soms tegelijk. En dan opeens zie je die mooie man van de Nespresso reclame, met een schitterende tekst, zomaar voorbij komen. Een geschenk, temidden van alles wat er is. En dit soort beelden, geven voor mij de essentie weer, waar het over gaat. En soms zou ik mensen wel door elkaar willen schudden, die op een zo andere manier het leven aan het leven zijn. Maar ach, sommige lessen wil je dan nog niet leren. En geloof me, en ik voel me honderd als ik dit schrijf, iedere les dient zich aan, op zijn eigen tijd. Ook ik, krijg deze dagen, wel weer lessen. En probeer mezelf dan ernstig toe te spreken. Lessen in nederigheid, zou mijn moeder zeggen. Fijn eigenlijk. Om stil te staan bij wat lukt, en wat niet lukt. En te zoeken naar het waarom. Zo is een mogelijke verkoop van dit huis een lesje. Te veel willen in te korte tijd, daar gaat het om. Jezelf rijker rekenen dan je bent, en eigenlijk te grote stappen willen zetten. Dus tevreden zijn met minder, biedt nieuw perspectief. En zomaar opeens, na dit besef, is het druk op FUNDA, en krijgen we kijkers. Fijn. En nu zit ik hier, aan tafel, op dit vroege uur van de dag, te schrijven. Dit zijn de momenten van ultiem geluk. De stilte, de wereld om mij heen slaapt nog heerlijk door. Ik kijk naar een wijntafel met veel kadootjes eronder en geniet al van het idee, dat we straks met elkaar op 26 december alles gaat uitdelen en uitpakken. Vandaag een bomvolle dag, mijn mooie pak aan, een borrel ergens einde van de middag, afscheid nemen van twee collega's. Twee gave collega's. Eigenlijk drie. Dus wijnflessen verzamelen, van Loon komt eraan. Nee niet zoals jullie denken, ik geef altijd een fles wijn, bij een afscheid. Uit de eigen collectie, en jawel, ik neem ook een glas wijn op een receptie. Maar niet teveel. En vandaag geldt 'afscheid nemen bestaat niet'. Want ik weet zeker, dat ik in ieder geval met een van deze collega's, in contact blijf. Waarom, geen idee, zo voelt het. Oh ja ik heb nog wel iets moois te vertellen. Ik mag mee gaan doen, met een tv programma over rouw en verlies. Ik ga vertellen in 'ik mis je' over hoe ik mijn vader (en moeder) mis. Ik heb een prachtig telefoongesprek gehad, over mijn leven, mijn verlies, mijn gemis. Over hoezeer ik de rust van mijn vaders hand op de mijne mis. Hoezeer ik die momenten, van zomaar samenzijn kan missen. Hoezeer ik soms ook zijn gemopper op me, kan missen. En afgelopen weekend in Breskens, enorm genietend met mijn nichtje, in ons favoriete restaurant in Groede, maar ook wandelend langs de Westerschelde, en herinneringen ophalend aan vroeger, kwam dit gemis weer langs. Niet schrijnend, of pijnlijk, maar gewoon accepterend, dat het is, zoals het is. Mijn nichtje, die steeds meer lijkt op mijn tante. Met wie lachen zo heerlijk is. Geweldig, dit hele bijzondere stukje familie. Mij zo intens dierbaar. Gemis, ja dit soort dagen, dan voelt het gemis anders. Dan vier ik kerst met de familie van Annemarie. Dan mis ik de dag met mijn familie, met mijn ouders, uit die tijd komt dat gemis. En aan de andere kant is het heerlijk, die dag, zonder verplichtingen. Lekker uitslapen, een gewone boterham eten ofzo..een wandeling maken, een glas wijn drinken, en uitgebreid luisteren naar de top 2000. Niet slecht toch...en nog eens iets. Mijn visite kaartjes zijn klaar. Zo mooi. Zo gaaf. Het logo gemaakt door Annemarie, kreeg ik als kado afgedrukt op canvas. Krijgt een plekje in mijn nieuwe huis. Leuk he...maakt met blij. Net als de eerste opdracht. Geweldig weer. Ik weet dat de tweede dag, alweer fraaier gaat worden, dan de eerste. Het komt echt goed. Nu een Nespresso. Heerlijk...op kantoor, mag ik ook wat mensen coachen, die langdurig ziek zijn. Heerlijk, om naast de hectiek, het werk voor Vereniging Yarden, dit te mogen doen. Maar ook een uitnodiging om tussen kerst en oud en nieuw, nog even in gesprek te gaan met wat vrijwilligers. Waarom, om mensen gerust te stellen, bij te praten. Leuk is dan, dat mensen je thuis uitnodigen. Zo dichtbij mag je komen. Voelt goed. Ook de kaartjes en attenties die ik thuisgestuurd krijg van mensen, het raakt me. En dit meen ik oprecht. De lieve woorden, maar ook zomaar een cadeaubon of een abonnement op een blad. De jaarlijkse kist met wijn, van een bevriende zakenrelatie, al jaren lang. Een contact nog uit de tijd van ADP, en hier ben ik al in 2005 vertrokken. Kun je nagaan, ook toen was ik al een fan van wijn, en van Nespresso. Ja ik was een van de oudste leden van Nespresso, grappig, al in de negentiger jaren kocht ik mijn eerste Nespresso machine. Heerlijk...ik denk dat wij ons 25jarige jubileum wel kunnen vieren. Nespresso en ik. En het smaakt nog steeds. Lieve mensen, het jaar 2018 nadert zijn einde. Geen vakanties dit jaar. Geen afsluiting in de warme zon van Egypte, dat komt wel weer. Maar wel een afsluiting van weer een stukje van het leven. Zou 2019 dan echt de opmaat zijn naar een rustiger leven. Een ander leven. Meer thuis, minder weg, meer werken in de natuur. Leuk om hierover met Arie en Fransje in hun prachtige appartement aan de Maas te praten. Afgelopen week heb ik hun nieuwe Tieleman keuken (jawel met Pa in de rolstoel gingen we af en toe een glas wijn drinken, wat lekkers eten bij Tieleman in Middelharnis)mogen bekijken en heerlijk Coq au vin gegeten. Genieten zeg. Sowieso genieten van 31 jaar vriendschap met elkaar. Van elkaar nooit meer loslaten. Prachtig is dat. Werkelijk prachtig. Een mooie fles Spatburgunder erbij, en natuurlijk de fles champagne van Lanson. Genieten, zo mooi, om zo intens met vrienden te kunnen genieten. Het feestje van Joke, 69 lentes jong, was ook weer heerlijk. Ongekend lekkere happen van de Foodsoldiers, een goed glas wijn en de intimiteit van Joke's familie en vrienden. Rijkdom. Niks meer en niks minder. Iedere dag weer die rijkdom ervaren, in de kleine dingen. Gisteren sprak ik iemand, en zij noemde zichzelf een zondagskind. En toen zij dit woord uitsprak, realiseerde ik me, dat ik me hierin zo herken. Het gevoel, dat het leven, een prachtige aaneenschakeling is, van ontmoetingen, woorden, zegeningen. En natuurlijk realiseer ik me, dat hier ook ongekende dieptepunten in zitten, voor anderen om ons heen. Maar het is juist daarom, dat ik probeer die ander een beetje vast te houden. Dichtbij me te houden, mijn hand aan te reiken, want ik heb de mooiste kaart uit het spel gekregen, het leven. En in dit leven hou ik jou vast. Ik ben de mazzelaar, steeds maar weer. En zo voelt het echt. En juist omdat ik die mazzelaar ben, kan ik er zijn voor jou. Dus accepteer mijn hand, mijn arm, mijn hart. En met deze woorden, in plaats van kerstkaarten, geef ik je nog iets mee.

dit prachtige plaatje sprak me aan. Omdat we ooit allemaal ergens zijn begonnen, en omdat iedereen op zijn of haar eigen wijze, een meester is. En als we meesterschap zien bij elkaar, is er waardering en respect. Hou dit vast. Een prachtig uiteinde, een mooie kerst, ik wens mijn Annemarie een heerlijke verjaardag, vol verrassingen, en ik schrijf nog wel een keer voordat het 2019 is. Bedankt lieve mensen, dat jullie er zijn. Dat ik soms mag schuren met mensen, dat ik leer van jou, dat ik luister naar jou. En dat jullie mij zo ongekend veel hebben gegeven dit jaar. Bedankt. Doe voorzichtig, ook met vuurwerk. Ik steek vast en zeker met Reynaud de drie pijlen af 'geloof, hoop en liefde'. Ook voor jou, juist voor jou. Dag!

Kerstsfeer in huis, en overal zie ik lichtjes branden....

Lieve mensen, het is weer zo gezellig in huis. Hoe vervelend ik het ook vind, dat ik weer een jas aan moet als ik naar buiten ga, hoe heerlijk ik het vind, als de sfeer in huis, warm en gezellig is. Kaarsen aan, mooie kersttakken, kadootjes onder de wijntafel, kortom, het is de opmars naar de kerst 2018. Kerst in Wassenaar met de familie van Annemarie en met Joke. Hoe fijn kan het zijn. Gezellig, warmte, mooi glas wijn, en goed samenzijn. Goed samenzijn is ook weer zo het kenmerk van de afgelopen week. Een werkelijk uniek kerstdiner met RAB Utrecht, helemaal verzorgd door Leny en Cobie, in het o zo gezellige huis van Leny in Huizen. Een mooie lange tafel, met menu kaarten en een meer dan uitgebreid kerstdiner. Samenzijn, met mooie herinneringen, die we deelden met elkaar. Je herinnering aan een voor jou bijzondere kerst. En ik vertelde over de laatste kerst van mijn moeder, in 2002, toen Noor, die toen nog heel klein was, op haar blokfluit kerstliedjes speelde voor oma. Mijn moeder op haar sterfbed en nog genietend, met van die al diepliggende ogen, van haar enige kleinkind. Emotievol, want het was de laatste kerst, als voltallig gezin, met en een vader en een moeder. Op 7 januari 2003 overleed mijn moeder. 70 jaar was ze. En wat was ze nog bij ons, tijdens haar laatste kerst. Een emotievol moment, omdat er met het overlijden van een ouder, altijd dingen veranderen daarna. De familie samenstelling is anders, verhoudingen liggen anders. En in 2003 werd ons leven dus anders. Een prachtige uitvaart, vanaf de boerderij, waar mijn moeder opgebaard stond in de serre. Al heel vroeg in de ochtend, soms al om half zes, zat ik naast haar kist. Luisterde ik naar muziek en zag ik de zon opkomen, de lucht soms mooi gekleurd, en mijn moeder had haar rust gevonden. En nu, 2018, 16 jaar later alweer, zit ik op deze vroege zaterdagochtend nog na te genieten van het samenzijn met mijn kleine team. Waarbij we aan de hand van een kaartspel, met elkaar terugblikten op het jaar 2018 en vooral vooruit blikten naar het jaar 2019. Een jaar waarin voor een ieder van ons, alles open ligt. Iedereen maakt een eigen keuze, in een tijd waar veel zaken onzeker zijn. Gisteren op de radio hoorde ik dat onze economie, en vooral de groei van onze economie, tegen grenzen aan loopt. En hier ligt een uitdaging, wat doe je als je tegen je grenzen aan loopt. Welke keuze maak je dan. Ik zelf merk, dat ik af en toe wat om me heen kijk. Dat ik me niet wil laten beperken. Niks nieuws voor mij geloof ik, zo leef ik al mijn hele leven toch...ik heb het gevoel, dat ik op die hele hoge duikplank sta, al vier keer naar voren ben gelopen, gekeken heb, hoe hoog ik sta, hoe diep mijn sprong zal zijn, en ik weet, dat ik ga springen in 2019. Echt heel ver springen. Dat ik prachtige nieuwe mensen mag gaan ontmoeten, en zorgvuldig zal zijn, in het behouden van al die mooie mensen, die ik ook hier in Wassenaar weer heb mogen ontmoeten. Ik voel, dat ik ook mijn eigen grenzen weer ga vinden. Mijn trainingen gaan weer van de grond komen, langzaam aan, afgelopen week met de Politie, fijn. Ik hou van dit soort momenten. Van zien, wat ik zelf kan, waartoe ik in staat ben. En waarheen dit mij kan brengen, geen idee, werkelijk geen idee. Gisterenavond bezoek van Suus. Fijn, vertrouwd en oh wat een sterke vrouw. 8 december alweer een jaar geleden overleed haar partner, haar lief, Ad. En gisterenavond dronken wij hier wijn met elkaar, en was het fijn, om samen te zijn. Een jaar geleden, gingen we naar t Harde Annemarie en ik. En nu willen we nog wat verder weg gaan wonen. In Drenthe. Spannend. Ontwikkelingen rondom ons huis, soms wat stagnerend, maar dat maakt niet uit. Als je iets echt wilt, dan ga je het bereiken, geloof me. Afgelopen week was ook het afscheid nemen van collega's, met wie je al die 9 jaar hebt mogen werken. Elkaar omhelzen, bedanken en weer verder gaan. In de wetenschap, dat je sommigen nooit meer zult ontmoeten. En anderen wellicht weer wel, ach ook dat hoort bij het leven. Nog eens achterom kijken, met een glimlach herinneren, soms iets mooi verpakken, het een plekje geven en weer doorgaan. Blik vooruit, het leven ligt nu voor je. En vandaag, ja vandaag ga ik naar Zeeland, naar mijn nichtje. Heerlijk, ik kan nu al genieten van de wandeling op het strand, bij de vuurtoren. Kijken over de Westerschelden, naar de lichtjes van Vlissingen, praten over alles wat er is, en vanavond heerlijk dineren in ons Etablissement 1880 in Groede. De plek waar ik met Emmy en Reynaud, met Annemarie samen, ben geweest en heb genoten. Heerlijk, de plek ook waar nicht en ik, de eigenaar van de wijngaard en olijfgaard in Italië hebben ontmoet. Zouden we dan in 2019 echt druiven en olijven gaan plukken. Nog steeds een wens van me, letterlijk met je knipschaar door de wijngaard. Hard werken, oogsten en de geur van wijn doorleven tot in iedere vezel. Hoort wel bij Levenskunst he...maandag zijn mijn visitekaartjes klaar. Oh wow, zo fraai geworden. Met het pure logo, gemaakt door Annemarie. Een logo waar je goed naar moet kijken, want dan zie je zoveel. Je ziet de paraplu voor de bescherming, je ziet de knipoog naar het leven, je ziet het wijnglas dat we gebruiken, om een toast uit te brengen op het leven. Je ziet de richting en de trap, de weg van het leven. In de bijgevoegde afbeelding, is de achtergrond te geel, maar ik deel vast met jullie mijn nieuwe logo - Anita van Loon - Levenskunst - dat is de stap voorwaarts.

oh ja, en dit was het eerste concept. In het echt, is het nog iets aangepast. Wordt vervolgd... En langzaam aan, ga ik deze blog afsluiten, en wil ik jullie nog wat meegeven. Gewoon een boodschap, zomaar, omdat het deze donkere dagen zijn, voor de kerst. De dagen, waarop er zoveel langskomt, wat soms raakt, of pijn doet. Maar vooral ook, omdat je juist deze dagen, met elkaar samen, heel veel fijns kunt doen, door dichtbij elkaar te blijven. Door elkaar vast te houden. Of uit te nodigen, juist nu. Dan ben je niet zo alleen.

En André junior zou zeggen 'leef, alsof je het laatste dag is, leef!' Lieve mensen, ik wens jullie allen een prachtige kerst, ook een mooie weg daar naar toe. En of je nu in je huispak, lekker films kijkt, of in smoking champagne drinkt met je vrienden, of alles wat daar tussen zit, heb het gewoon goed. Geniet, en zie je het even niet meer zitten, bel maar aan, op nummer 10. Er is altijd wel een hapje, drankje, of een lekker muziekje. Een spelletje, de sjoelbak staat klaar, of iets anders. Dag, take care. Bedankt, dat je er bent. Altijd weer. Liefs, voor jou, en jou...voor iedereen! Fijn weekend!

Een feestdag, 8 december 2018! Jawel!

En zomaar op zaterdagmorgen 8 december 2018 kreeg ik een berichtje van een collega uit mijn vorige team. Zij had er aan gedacht dat ik die dag 10 jaar geleden mijn remissie had bereikt. De tumoren waren weg, ik was schoon, correctie ik ben nog steeds schoon. Hoe ongekend lief, en ik zelf had er niet eens over nagedacht en realiseerde me opeens, dat deze vanzelfsprekendheid er echt niet zomaar voor iedereen is. 10 jaar geleden, met nog een kaal hoofd, hoorde ik, hoorden wij dit bericht. En langzaam aan ging de hemel weer open, scheen de zon, en kon ik gaan klimmen, een lange ingewikkelde weg, na een nog ingewikkelder proces en ik kon 1,5 jaar ziek zijn, gaan afsluiten. Ik werd weer beter. En kijk nu eens, 10 jaar later, waar ik sta. Wederom op een prachtig en totaal ander kruispunt. Ingewikkeld jawel, moeilijk, jawel, maar gezond, jawel, ik ben super gezond. Dit betekent, dat ik vandaag op dit heugelijke feit, maar een mooi glas champagne zal gaan drinken. Om het leven te vieren! Hoe mooi is dat, dus dank je wel, lieve collega, voor het feit, dat jij aan mij dacht en mij deze liefdevolle woorden stuurde. Dank je wel! Ja 10 jaar geleden was dit het beeld. En nu, nu deze. Dus alle reden om trots en blij, en gelukkig te zijn. In 10 jaar is veel gebeurd. En het goede is altijd, om nog eens terug te kijken, het dan mooi in te pakken, en op de stapel 'herinneringen' te leggen. En dan vanuit de dankbaarheid, dat je er zomaar mag zijn, en dat je door mag gaan met dit prachtige leven, te genieten van vandaag. Welnu, en dat hebben we gedaan. Gisterenavond hadden wij een 'kerstdiner' voor eigen rekening, met dank aan franchisenemer Simon en Daan Slager uit Vlissingen, een diner in Nieuwdorp in Zeeland, Restaurant Landlust. Een prachtige boerderij, bomvol met leuke, vrolijke mensen. Een slim en goed concept, waarbij we heerlijk genoten van alle vrijwilligers, ledenraadsleden en hun partners. Simon had zijn hele familie meegenomen, er werd heerlijk muziek gespeeld en de Zeeuwen gooiden alle trossen los en er werd volop gedanst. Heerlijk om te zien, als Vereniging Yarden werden we aangekondigd door de muzikant en zaten wij temidden van families die hun 50-jarige huwelijksfeest vierden. Een mooie avond, met bijzonder mooie mensen om ons heen. En gisterenavond ook, realiseerde ik me, hoezeer ik me verbonden voel met Yarden en alles wat zich daar nu afspeelt. En dus zal ik alles doen, wat in mijn vermogen ligt, om mijn bijdrage te leveren aan een Yarden anno 2019 en mogelijk verder. Gisterenavond sprak ik een echtpaar, die de randstad achter zich hebben gelaten en verhuisd zijn naar Zeeland. Uitzicht op de weilanden, een hert zien als je de hond gaat uitlaten. En zij hebben al na 2 maanden het gevoel 'nooit meer terug te willen'. Gek, hoe dit voor mij voelt nu. Ik, die ook op het kruispunt sta, het leven in de hectiek van de Randstad achter me te laten. Te gaan genieten van de rust de stilte, de natuur, de vogels, de koeien, de fietstochten over het prachtige Drentse platteland. Ik kon me zo die woorden voorstellen van dit echtpaar. Heerlijk...het deed me denken aan het verhaal van mijn vader. Als hij in de serre zat, dan hoefde hij nergens meer naar toe. Hij was op de allermooiste plek in zijn leven, hij had een uitzicht over de landerijen en genoot van de stilte. Vakanties hoefden eigenlijk niet, want hij was zo gelukkig op zijn eigen plek, zijn eigen boerderij. Mooi, mijn vader, afgelopen week had ik een lang telefoongesprek over hem. Over de band die ik met hem heb, prachtig, en langzaam aan, kwamen alle herinneringen terug, heel langzaam wandelde ik door mijn 59-jarige leven. En wat kun je dan iemand missen....gek, precies in deze tijd, ben ik aan het appen met Els. Zijn vriendin, en in januari gaan Annemarie en ik, een hapje eten met haar. Leuk he...natuurlijk gaat het dan over mijn vader. Fraai, het kan zomaar. Ieder is doorgegaan met zijn of haar leven, maar in ons hart dragen we al die herinneringen mee. Zo kan ik me nu al verheugen op komend weekend, dan ga ik met mijn nichtje het jaar 2018 eens goed evalueren. Dit doen we in en rond haar mooie huis in Breskens, een nachtje slapen bij haar. Eten in Groede, heerlijk vooruitzicht. Ik hou zo van dit soort momenten. En realiseer me, hoe belangrijk het is. Leven, terugblikken en doorgaan. En ach, soms heb ik geen geduld, of te weinig, en wil ik keihard vooruit. En dan blijk ik gewoon in 'zijn drie' (woorden van Pa) rustig door te moeten rijden, op tijd te schakelen en af en toe eens terugschakelen. En uiteindelijk kom ik dan bij mijn droom uit. En bij deze droom hoort zoveel meer. Mooie muziek, een website, mooie wijnen, mooie mensen. Nieuwe opdrachten en jawel ook dat lukt, stap voor stap kom ik verder. En begint mijn Levenskunst een echte levenskunst te worden...heerlijk straks mijn eigen visitekaartje...met een prachtig logo erop. Trots, blij, en nog veel meer....ik realiseer me, terwijl ik schrijf, dat het een lekker chaotisch blogje is vandaag, het gaat over veel. Het gaat over al die thema's die zo bij me horen. Over afscheid nemen, loslaten, verder gaan, elkaar gedag zeggen, nog een keer vasthouden, en doorgaan met je leven. Het past bij deze tijd van het jaar, altijd die melancholie. Altijd weer die vragen. Gisteren reden we via Flakkee naar Zeeland toe. Doe ik eigenlijk altijd wel, puur vanwege de herinnering en toen dacht ik even aan die tante van me. Tante Anita, naar wie ik genoemd ben. En ik hoop dat het haar goed gaat. Ook een herinnering die ik ingepakt heb, en die op de stapel ligt. Een herinnering met veel verschillende perspectieven en kanten. Maar ook dit is goed. Soms draag je mensen met je mee, dichtbij, in je hart. Zo ook de mens naar wie ik vernoemd ben. Het gekke is, als ik door Nederland rijd, dan denk ik bij Ermelo, altijd aan mijn liefste vriendinnetje Jacqueline. Bij Zwolle aan Jannie, in den Haag aan mijn studententijd, en dan komen er heel veel namen boven, altijd die van Jannie mijn vriendinnetje als eerste. En zo kan ik nog uren doorgaan, bij Oud-Beijerland, hoort nu Lia. Zij was een vriendin van mijn vader, heeft verlies van haar grote liefdes gekend en is nu weg van ons eiland. In Middelharnis komt altijd Jantje langs, de vrouw, die zo ontzettend zorgde samen met haar Jan, voor mijn ouders. Mirna, het vriendinnetje van mijn vader en ga zo maar door. Dordrecht hoort bij Arie en Anja, en dus ook kleine Noor. Ook de landkaart is een foto van al mijn vriendschappen, van al die prachtige mensen, die er altijd zijn. In mijn hart, of in mijn gedachten. Dus, of je nu wel of niet een kerstkaartje krijgt, of een kerstbericht, ik denk echt wel aan je. Kerstdagen zonder eigen familie en met de familie van An, is bijzonder en waardevol en o zo liefdevol. Wat een rijkdom, dat voel ik echt oprecht. Ik ben al wat cadeaus aan het kopen, zo hier en daar. Leuke kleine mooie liefdevolle cadeaus. En terwijl de top 2000 2017 door de kamer klinkt, met soms hele gave nummers, en soms wat minder gave, ga ik ook muzikaal door mijn hele leven heen. Heerlijk....Top 2000 a GoGo is een programma, dat ik wel heel graag zie nu. Al die verhalen, al die mooie herinneringen. Geniet maar lieve mensen. Geniet maar vooral. En als je eenzaam bent, druk dan maar op de bel, nummer 10 in de Molenstraat. Champagne staat koud. Je bent welkom. Oh ja, en er is natuurlijk ook Nespresso...een fijne zondag.

Zo heel vroeg in de ochtend....

Goedemorgen! Vanmorgen vroeg, liep ik door een nog slapend Wassenaar. Waar naar toe in hemelsnaam? Om kwart voor zeven de deur uit voor de tandarts, fijn he...ik zat in de wachtkamer en er kwam een dame binnen. Ze was wat aan het zuchten en zei 'ja als dan straks je dag begint, dan heb je dit alvast gehad' en ze glimlachte, toen ik haar een stukje Volkskrant gaf om te lezen. En eenmaal in de behandelkamer, kwam er uiteindelijk een verlossend woord. Want waarom hecht mijn kaak toch niet zo goed. Wel rondom mijn implantaat, maar ergens bij mijn achterste kiesje, lukt het maar niet. Al een paar keer kunstbot erbij gezet, en nog blijft het daar gevoelig en open. Welnu, er staat een klein kiesje, de 7 zegt Annemarie en die is niet zo goed. Nu heeft ze zitten rommelen en prikken, met koude watten erop en jawel, deze kleine moet eruit. Nog dit jaar, en dan kan de kaak goed genezen en sterk worden, zodat volgend jaar dan eindelijk die mooie brug geplaatst kan worden. Je ziet er niks van, want alleen als ik heel heel hard lach, dan zou je iets kunnen zien, maar toch. Een mooie mond doet wonderen vind ik altijd. Dus na 1,5 jaar ofzo, is het einde in zicht. Handig dit alles te weten, voorafgaand aan het kiezen voor een zorgverzekering, en wat je wel/niet denkt nodig te hebben voor 2019. Welnu, een goede tandartsverzekering. Let's go for it! Gisteren bij Yarden namen wij afscheid van een collega. Zij krijgt een droombaan in het Prinses Maxima Kinder Oncologie Centrum. En de receptie was leuk, de speech van Ron was leuk. Aansluitend had ik nog een gesprek met twee leden van het Hoofdbestuur, en reed ik uiteindelijk pas rond half acht weg uit Almere. Een lange, intensieve dag. Nu deze vrijdag, wat thuis beginnen, wat afspraken buiten de deur. Een belangrijk telefoontje, kortom, een vrijdag, die wat lucht geeft, want wat zijn de weken lang en gevuld. Met afspraken, ontmoetingen, voorbereidingen, en vooral ook veel gesprekken. Inmiddels weer wat beweging rond het huis, ook zo gek, hoe alles loopt. Alles, werkelijk alles, gaat anders dan ik het me had voorgenomen. En het leuke is, welke weg je ook kiest, als je een doel voor ogen hebt, dan komt het werkelijk goed. Meer dan goed. De eeuwige optimist, zal overleven toch! En nu, mijn Nespresso bij de hand, mijn NRC, mijn computer voor mijn neus, realiseer ik me, dat we aan het begin staan van een fijn weekend. Met een theater bezoek, een stadswandeling, een mooie lunch wellicht, kortom een weekend vol gezelligheid. Ik heb er zin in. Gisterenavond had ik weer even een momentje. Ik was heel moe, zat voor de tv en zag hoe een vader reageerde op zijn dochter. En bam, daar was hij weer, dat geweldige gevoel van iemand missen. Van mijn vader missen. En zomaar uit het niets, huilde ik zachte tranen. Tranen, die een uitweg zoeken, tranen die misschien wel heel ergens anders vandaan komen, maar dan door een dergelijk mooi beeld, voel je deze tranen komen. Even maar...en het heeft alles te maken, met de gesprekken, met de manier waarop mensen soms met elkaar omgaan. Het gekke is, het gaat niet over mij, het gaat over die ander. Maar die tranen, die zijn er en die lieve vader, die emotievol reageerde op zijn dochter, hij was uiteindelijke degene, die mijn verdriet even naar de oppervlakte liet komen. En als ik denk, aan wat mij dan zo raakt, dan is dit het gesprek aan respect voor de ander. Ik bevind mij soms in een situatie, precies tussen twee partijen in. Heeft alles te maken met mijn werk. En ik ben niet bang voor een confrontatie, ik ben niet bang voor een stevig gesprek. Ik ga het wel aan. Ik heb wel lef. Ik ben tenslotte een van Loon. Maar er is één ding en dat vind ik zo niet okay en dat is als we respectloos met onze medemens omgaan. Als we hem of haar te kakken zetten. En dan wordt een echte van Loon boos. Dan zou ik je bij wijze van spreken een tik op je neus willen geven, of een trap tegen je schenen, of nog iets wat pijn doet. Terwijl ik echt iemand ben, die niet van geweld houdt. Maar ook iemand, die ervan houdt om met elkaar samen te werken, aan mooie nieuwe dingen. En samen ergens voor te gaan. Welnu, ik daag mijzelf uit. Er zijn nog bergen te verzetten. En ik, ik ga ervoor. Een echte van Loon geeft nooit op. En ik nu dus ook niet. En die tranen, ach die mogen er zijn. Ik mag kwetsbaar zijn, dat geeft me ook de kracht. De kracht om te kiezen, de kracht om dichtbij mijn hart te blijven, bij alles wat ik doe. Om niet te veinzen, maar echt te zijn. En als dit je niet bevalt, dan is het jammer. I am what I am, zong Shirley Bassey vroeger. En nog zo'n super nummer 'this is my life'. Nummers die me meenemen naar de Boko vroeger. Een prachtige gay tent, in den Haag. Waar ik met Jan en Ton, met Rietje, naar toe ging, om te dansen, te genieten van de vrijheid van de jaren 70, 80. Moet je nagaan, als je nu ziet hoe het leven van iemand die gay is in China er anno 2018 uitziet. Wat heb ik het dan geweldig gaaf en goed gehad. Wat een plezier, dansend door den Haag, vol van de liefde, vol plezier, alles wat je had, deelde je met elkaar, en 'I am what I am' is daar geboren, het was er al, maar daar rond die Denneweg, in de Mallemolen, daar mocht het echt. Daar is de echte van Loon opgestaan. Ik glimlach bij de herinnering. En er komen nog 1000 herinneringen bij me boven, maar daarover een volgende keer. Ik ga aan het werk, het is tenslotte al 8 over 8. Voor mijn doen een latertje vanmorgen. Fijn weekend, blijf dichtbij jezelf!

Dinsdagavond in Wassenaar

Zomaar een mooie foto. Een oude foto, die symbool staat voor het 'elkaar vasthouden'. En die symbool staat voor de gesprekken van vandaag, waarin we met een aantal mensen afgesproken hebben, elkaar vooral vast te houden. En vooral met elkaar door te gaan. Fijn voelt dat wel. Althans voor mij, om te ervaren, dat je met elkaar een weg te gaan hebt. Ja die eeuwige weg van mij, geen idee, hoe deze loopt of verlopen gaat. Geeft ook niks. Weet je, soms is het gewoon heel lekker in het leven, om je eventjes vast te houden aan iemand anders. Om je even veilig te voelen. Even te kunnen schuilen, even weg te kunnen kruipen. En ik, die oersterke Anita van Loon, die heeft soms zomaar even zin, in leunen. In even tegen iemand aan te kunnen hangen. Of zomaar simpelweg mezelf onder te dompelen, en niets te hoeven. Op dit moment speelt er veel, is mijn agenda gevuld. Het 'inhuizen' van vrijwilligers van Humanitas, ontmoetingen met jonge mensen, die een bijdrage willen leveren aan de samenleving, door te chatten met mensen, die te maken krijgen met rouw en verlies. Soms complexe rouw. Mooie mensen, die naast hun loopbaan, hun leven, ook de hand uitsteken naar een medemens. Soms is de aanleiding om vrijwilliger te worden, heel dichtbij rouw en verlies te hebben leren kennen. Zelfdoding dichtbij, of angsten en stoornissen dichtbij. Mooi om mensen tegen te komen, die door hun eigen pijn, stil staan bij de pijn van de ander. En ik, ik voel me dan zomaar weer vereerd, dat ik deze mensen mag ontmoeten. Of gisterenochtend, met Wouter samen naar een huis van bewaring. Om spullen terug te brengen, soms bijna een film, waarin ik zit. En met Wouter echt tranen gelachen, om de situatie waarin we ons bevonden. Met mijn auto door een volledig beveiligde poort, overal hekken, prikkeldraad en een grote vent, die mij en mijn auto begeleidt. Spannend, bijna alsof ik in de film zit. Maar die film, ja daar zit ik ook nog steeds in. Die film van Paul Rigter, daar speel ik gewoon nog steeds in mee. En nee, ik speel niet, ik ben gewoon Anita. Niks meer en niks minder. Ik voel me soms zo super gewoontjes. Door mijn bezoek aan Laren dit weekend, een super volle wijnkelder, vol met wijnschatten uit de Bourgonje. Heerlijk. Logeren bij vrienden van Annemarie en genieten van hun enorme gastvrijheid. Van hun supergave huis, van de muziekinstallatie in de herenkamer. Weet je, als mijn vader nog zou leven, zou ik hem vol trots vertellen, over alles dat ik mee mag maken. Iedere dag maar weer. Maar mijn vader, is niet meer hier. Hij is er wel, maar op dit soort momenten, dan kan ik hem alleen maar heel erg missen. Zijn nabijheid, zijn grote hand in de mijne. Zijn rustige aard. Zijn ondeugende lach. Want soms dan voel ik me zomaar alleen. Eventjes heel alleen. Met mijn gedachten, mijn zorgen, en nee, ik heb geen zorgen. Maar de zorgen gaan vaak over anderen, over hoe mensen het soms doen met elkaar. Hoe we samen staan voor iets...of juist niet. Ik heb privé geen zorgen. Ik ben gelukkig, heel gelukkig. Rustig en stil vaak. Ik heb mooie mensen dichtbij me. En terwijl ik dit alles schrijf, luister ik naar mooie muziek. Heb ik mijn favoriete groente mogen eten - lekkere worteltjes. Zalig, werkelijk waar. Inmiddels branden de kaarsen hier in het huis, het is al weer zo echt winter nu. Gezellig eigenlijk wel. Vroeg donker, guur koud soms. De auto is weer koud en soms zelfs al een klein laagje ijs op de ruit. Morgen winterbanden eronder. Klaar voor alles dat komen gaat. Nu Nespresso. Heerlijk. Ik las net in de krant een hele kleine rouwadvertentie van vrienden, die hun vriend verloren hebben. En hoe je leven er dan uitziet, als jouw lief, jouw man of jouw vrouw, er niet meer is. Hoe leeg het dan kan voelen, dat raakt me altijd weer. Ik lees altijd die advertenties, steeds maar weer. Haal er mooie teksten uit, en voel de pijn en de leegte, als jouw lief niet meer bij je is. En terwijl ik dit schreef, en net een foto zocht, kwam ik zomaar een foto van Eveline tegen.En ach, al die prachtige mensen, van wie ik hou, die er niet meer zijn. Althans niet hier, aan hen draag ik dan maar mijn gedachten en liefde op. Ik mis jullie echt. Gisteren sprak ik over verlies, en realiseerde ik me, hoe vaak verlies voelbaar is. Hoe vaak ik verlies voel. Een appje van een vriendin, die weduwe is. Een woord van iemand, die alleen is, of eenzaam soms. Verlies is echt een heel vervelend ding. Het doet zeer, het raakt me in mijn ziel. Het tikt aan. En verlies gaat verder dan verlies van een mens. Ook verlies van je kind zijn, of verlies van je veilige plek, of verlies van vertrouwen. Of verlies van...en hierover nadenkend, dan open ik mijn armen, mijn hart voor jou. Leun maar gewoon even tegen mij aan dan, ik ben zomaar weer die sterke, die oersterke Anita van Loon geworden. Ik kan je weer vasthouden en je mag wel even schuilen bij mij. Kom maar. Ik kan het weer. Dankzij deze blog, dankzij die advertentie in de krant, realiseer ik me mijn eigen rijkdom, mijn zegeningen en zal ik er voor je zijn. Dag, nu Nespresso, nothing else...

Ontvangen

En dit was weer een week waarin ik zoveel mocht ontvangen. Bijzonder hoe mijn leven een aaneenschakeling is, van prachtige momenten, of zou het komen, doordat ik op een bepaalde manier kijk. Want er zijn ook genoeg dingen, die anders gaan, of niet gaan, maar het lijkt alsof ik die van me af kan laten glijden. Een eeuwige optimist, of een aarts optimist, zo ziet men mij vaak. En ik geloof het ook dat ik dat ben. Ik zie bijna iedere dag wel ergens de zon, de mooi gekleurde lucht in de file, of die leuke auto die naast de mijne staat. Die mevrouw, die vriendelijk lacht, of die collega, die zomaar 'opfleurt' als je zegt 'wat zie je er leuk uit vandaag'. En volgens mij is dat waar het soms gebeurt. We kijken niet zo goed meer naar elkaar. Gisteren stond er een oude dame voor de deur bij de HEMA, met rollator. En die deur is een zware deur. Mevrouw stond te wachten en toen deed een meneer de deur voor haar open, en ik zag een enorme glimlach op haar gezicht. Zonder het te vragen, werd zij geholpen, en had die ander haar gezien. En dit soort dingen noem ik nu ontvangen. Ik was gisteren lekker boodschapjes aan het doen, bij de slager, de visboer, de bakker en de groenteboer. Ik hou van de kleine ondernemers, gewoon, omdat ook daar dat woord, die aandacht nog geldt. Een broodje kopen, lekker fruit, mooi stukje vlees en vis, oh genieten is dat. Ja ik heb een dunch gemaakt voor mijn schoonouders, met een kleine wijnreis erbij. Van de Nocturne, een sec champagne van Taittinger, naar een prachtige Nieuw Zeelandse Sauvignon Blanc, eindigend bij een Chateauneuf du Pape..genieten. En wat ik ook heerlijk vind, is om cadeautjes te mogen kopen, voor mensen die jarig zijn, of voor onze collega die Yarden gaat verlaten. Heerlijk naar de boekwinkel. Genieten is dat. En toen ik met tassen vol heerlijkheden thuis kwam, lag er een pakje voor mij in de brievenbus. En als ik een pakje krijg, dan is het net alsof ik dat kleine meisje ben, die jarig is, dan ben ik bijna opgewonden, van blijdschap. En ik krijg met regelmaat wel een pakje, soms van mijn nichtje, soms van een vriendin, of een mooie kaart. Ik kan er intens van genieten. En dit was gisteren ook zo. En dit was een heel persoonlijk pakje. Een prachtig boek, om al mijn avonturen in 2019 in op te schrijven. Een dagboek, met mijn naam erin gegraveerd, geweldig, in een woord geweldig. Maar wat nog mooier bijna is, is het kaartje dat erbij zat. Zo mooi. En dan zit ik als een kind zo blij, te genieten. Het boekje met de kaart ligt naast mijn stoel. En ik raak het wel tien keer aan. Zo fraai. De vriendin die me dit stuurde kent me zo goed. Weet dat ik de vrouw ben van de boekjes, al die boekjes, met zinnen, citaten, mooie woorden, mooie gedachten. Een uitspraak die iemand maakt, echt prachtig. Op kantoor heb ik een kast, en daar liggen ook zoveel boekjes in, ik zal deze eens verzamelen en meenemen naar huis. Boekjes waar ik gedachten, opdrachten voor mezelf, indrukken die ik kreeg van mensen, in opgeschreven heb. Gek, hoe ik al die boekjes bewaar. Want de inhoud staat voor een periode in mijn leven, maar het boekje zelf is een stukje van mij, vaak zijn het ook prachtige boekjes, net zoals dit boekje. Paars leer, met mijn naam erin gestempeld, schitterend. Wat een rijkdom. Vrijdag was ook een prachtige dag, uitgenodigd door Monique, mijn vriendin. Zij is bezig met een prachtig nieuw concept, een leergang, een opleiding, en dit concept heeft zij aangehouden tegen een mooie groep mensen. Ik mocht meedenken en meedoen. Heerlijk. Op dit soort momenten voel ik, dat Anita van Loon - Levenskunst echt mijn bedrijf is. Dat dit heel goed bij mij past. Leuk, want Mark en Annemarie zijn nu bezig met mijn website. Echt super denk ik. tekst, beeld, eenvoud, puurheid, dichtbij mijn hart, het komt er volgens mij allemaal uit. Spannend, straks levenskunst in de Oshaar. Hoe gaaf is dat. Mijn droom die uit gaat komen.

En deze tekst, die past daar bij. Want dit gaat over jouw authenticiteit. Jij bent wie je bent, jij bent uniek, jij bent jij. En vaak zit ik in een gezelschap, en dan zie ik mensen, die veelal hetzelfde doen, die zich gedragen zoals de ander dat ook doet. En niks is goed of slecht. Oordeelloos zie ik dit gebeuren. En hoe mooi is het dan, als iemand dan iets zegt, waardoor je glimlacht en voelt, oh ja, het gaat niet om erbij horen, het gaat om zijn. Denk aan de woorden van Toon Hermans, je bent iemand, je bent iets. Terwijl ik dit schrijf, zit ik heerlijk aan mijn Nespresso, met een iets te droge boterham, met overheerlijke kip grill worst erop. Genieten zeg. Straks een heerlijke lunch bij vrienden, die 12,5 jaar getrouwd zijn. Feestje. Ik heb er zin in. En dan eindigen we dansend rond de tafel, jazz bij Mila. Genieten, meer dan genieten. Met de leukste meisjes van Wassenaar. Ik heb er nu al zin in, dit wordt een feestdag. Ik ben dan ook netjes aangekleed, mooi, een prachtig jasje, iets anders dan al die andere jasjes, maar wel blauw, met een streepje. Dag, blijf maar dicht bij wie je bent, en ontvang gewoon af en toe eens iets, een glimlach, een mooi gebaar. En vergeet niet, de deur open te doen, voor die oude dame of heer. Kijk maar gewoon naar je medemens, het leven is prachtig!

Ontmoeten of ont-moeten....

en soms mag je zomaar op de eerste rij zitten en Hugo Borst ontmoeten. De Hugo Borst die liefdevol spreekt over zijn 'moedertje'. Over hoe hij zich inzet om de zorg voor dementerende ouderen in Nederland te verbeteren. Indrukwekkend, een avond georganiseerd door twee prachtige vrijwilligers, twee van de zeven zussen. Deze twee vrouwen, doen zoveel voor Vereniging Yarden. En schijnbaar met zoveel gemak, zo recht vanuit hun hart, Irene en Margreet. Kijk hoe ze hier staan, naast Hugo Borst, eigenlijk heel bescheiden, maar oh zo belangrijk voor mij en voor u.

En dat is wat er steeds maar weer speelt in mijn leven. Ik ontmoet en ik mag prachtige mensen spreken. En gisterenavond was weer zo'n avond, waar ik samen met wat vriendinnen aanwezig ben, vrijwilligers en collega's ontmoet. Mensen tegenkom, en me realiseer, dat dit mijn leven is. Ontmoeten...en straks ook ont-moeten, niet meer moeten, hoeven, maar mogen, keuzes maken, vanuit vrijheid verbonden zijn. Heerlijk. Mooi als je naar woorden kijkt, hoe dat dan werkt en uitpakt. Straks ga ik met Mark en Annemarie werken aan mijn website. Ja werkelijk waar, het vormgeven van die website voor mijn nieuwe bedrijfje. Met foto's en beelden, met prachtige teksten, met datgene wat zo relevant is in ons leven. Vanuit je kracht, je passie, je vrije keuze, een contact aangaan of juist niet meer aangaan. Het dan wel netjes afhechten, hoe doe je dat dan...dat is levenskunst. Voor veel mensen, een woord, een zin, die wellicht een huivering bij je oproept, want dit raakt je. Ergens diep van binnen. Want dit gaat over jou, en over waar jij voor staat in je leven. Wat jij wel en niet doet. Wat jij aangaat of juist nalaat... Vorige week had ik een gesprek met iemand die boos, verdrietig en teleurgesteld was. En wat we toen samen hebben gedaan, is deze boosheid omzetten in kracht, in actie, in daadkracht. Met als uiteindelijk doel, dat je het gesprek aangaat, een antwoord krijgt en verder kunt. De uitkomst is dan meer en biedt perspectief. En dat doet boosheid niet. En zo werkt het ook voor mijzelf in het leven. Soms lijkt het leven je toe te lachen, krijg je een opdracht, en dan opeens wordt deze gecanceld. En eigenlijk is het dan belangrijk om voor jezelf na te gaan, hoe ga ik hiermee om. Hoe ga ik om met iets dat tegenvalt, of iets minder positief is dan het oorspronkelijk leek, of...Welnu, voor mij geldt bij alles dat ik doe, dat ik heel goed luister naar mijn innerlijk of mijn innerlijke stem. Want deze wijst mij de weg. Klinkt alsof ik een heilige ben, of een zwaar gelovig iemand. Nee echt niet. Broodje nuchter, en echt met twee voetjes op de vloer. Me bewust van alles in het leven. Me ook bewust van de harde realiteit. Soms voelt het alsof je dichtbij iemand bent, en dan opeens voel je, dat dit niet meer zo is. Dit doet zeer. Mensen doen me zeer. Maar materie en geld doet veel minder pijn. Mensen kwijt raken, mensen van wie je zielsveel houdt op afstand voelen staan, ja dat doet zeer. Echt zeer. Want dat wil ik niet. En dan doe ik alles wat in mijn vermogen ligt, om dit weer te veranderen. Maar een opdracht die niet doorgaat, ach er komt wel weer een nieuwe denk ik dan maar. En een zakelijk contact, waar wat afstand in ontstaat, ach, ook dat overleef ik wel. En volgens mij kan ik zoveel overleven, heb ik zo ongekend veel kracht in mij. Dat voel ik, dat voel ik als ik emotioneel ben, omdat ik een mooi liedje hoor. Of omdat ik verdriet zie bij mijn medemens. De traan op Annemarie's gezicht, als zij geraakt is, raakt mij. Uit pure liefde. Een vriendinnetje dat ziek is, of huilt om haar liefde, dat raakt mij. Een vriendin die zorgen heeft om haar ouders, of iemand bij wie ik binnen stap en zie, hoeveel pijn hij heeft, dat raakt mij. En ik, ja ik kan ook geraakt worden, maar ik red me wel. Die oer onafhankelijkheid in mij, maakt me sterker dan wat ook. Ik heb altijd het gevoel, dat ik de hele wereld aankan. En bij die wereld hoort de zonkant en de schaduwkant, hoort het mooie en het minder mooie. Maar bovenal hoort bij die wereld, de liefde voor mijn medemens. En deze liefde draagt mij. En zorgt ervoor, dat ik jou kan dragen, dat ik jou kan vasthouden, op het moment, dat het even niet meer gaat. Dan zorg ik voor jou, vergeet dat nooit. Mijn armen zijn sterk, mijn hart is groot, mijn gemoed is vrolijk en optimistisch en mijn liefde voor het leven is groter dan wat ook. Dus zoals Claudia zo mooi zingt 'je mag best wel even bij mij' ja hoor dat mag! Toon Hermans zei ooit 'als je vandaag een schitterende dag hebt gehad, kun je morgen niet denken 'ik doe het weer zoals ik het gisteren heb gedaan'. Die vlieger gaat niet op. Je moet namelijk niet 'iets doen', je moet 'iets zijn'. Daar zit het raadselachtige in. Je bent. Bedankt dat jij er bent. Altijd weer.