Het voorjaar is begonnen!

Op deze prachtige zaterdagmiddag, terwijl het zonlicht, zo mooi op onze eettafel valt, lijkt het werkelijk alsof de wereld er totaal anders uitziet. En realiseer ik me, hoe je leven er echt zomaar opeens totaal anders kan uitzien. Wat dacht je hiervan een voormalige pastorie, uit 1795 onder voorbehoud financiering, wordt dit de plek, waar mijn Levenskunst activiteiten zullen worden uitgevoerd. Stel je voor, een wijnproeverij, in de hal bij de open haard, of in de tuin, met uitzicht op de kerk, het kan zomaar waarheid zijn en worden. Blij, anders dan toen Drenthe nog op mijn netvlies stond? Jawel, waarom, omdat het financieel 'lichter' voelt, omdat het dichtbij is, omdat de Randstad en Antwerpen, binnen rijafstand zijn. Omdat mijn Grevelingen, mijn eiland, slechts 25 kilometer van ons vandaag ligt. Omdat ik op de fiets naar de begraafplaats van mijn ouders kan, gek gevoel he. En toch speelt het mee, omdat ik dagelijks kan genieten van die mooie luchten. Omdat Annemarie haar atelier krijgt, omdat er ruimte is voor gasten, en toch de intimiteit van een gemeenschap. Omdat...ik kan nog wel even doorgaan. Ik samen met mijn vriendinnetje Monique, lekker kan gaan trainen. Omdat...vul maar in. Het klopt. Terugkijkend op deze week is er nog zoveel meer gebeurd, zo ben ik nu lid van een proefpanel voor een grote wijnhandel. Hoe leuk, ik krijg af en toe een doos met schitterende wijnen thuis geleverd, mag deze gaan beoordelen en hier recensies over schrijven, voor hun website. Als dit niet een vorm van levenskunst is. Ik ga twee mensen coachen, het gaat beginnen. En ik ga voor een landelijke organisatie, ook vanuit mijn Levenskunst mooie trainingen verzorgen. Leuk, hoe het leven je soms zomaar toelacht. Hoe je door zoals Carla altijd zo mooi zegt, een deur te sluiten, er vele nieuwe deuren en soms ook ramen opengaan. Een ongekend leuke man, uit mijn Mercedes wereld, komt zomaar out of the blue in de lucht. En we hebben contact over dit mooie merk, het rijden in een cabrio, gaan we ook een keer samendoen. Kop in de wind, en gaan. En tussen dit alles door, ben ik bezig met Praten over Verlies. De documentaire voor Amsterdam Zuidoost, het coachen van twee collega's bij Yarden, het meewerken namens Yarden aan een MD-traject. En probeer ik mensen te helpen, met hun verlies, hun rouw, hun leven weer op de rit te krijgen, na een verlies. Ja werken bij dit bedrijf heeft me veel gebracht en zal me nog veel brengen. Meepraten over de uitvaart van de toekomst, ik word uitgenodigd voor dit soort initiatieven. En ik realiseer me, ook al ga ik ooit nog wat anders doen, dat ik dit soort initiatieven gerelateerd aan Yarden, altijd met me mee zal dragen. Vandaag is een dag, waarop de zon mooi schijnt. Een dag waar krokussen, en narcissen zelfs alweer open gaan, het voorjaar laat zich zien. Het nieuwe leven, opent zich. Morgen jazz in Wassenaar, Cor Bakker, gezellig in Auberge de Kievit, met mijn schoonouders, en Joke en vast zullen we daar nog veel mensen zien, die we hier in dit fijne dorp hebben mogen ontmoeten. Oh ja, de krant, het kopje koffie, het boek MAAN, Wine Life, kortom zat te lezen en te bekijken. Heerlijk, ik wens jullie allemaal de rust toe, die ik nu voel en ervaar. Afscheid nemen bestaat niet, is volgens mij een tekst van Marco Borsato. En ik schrijf deze op, omdat je iedere dag, of iedere week wel afscheid neemt van iets of iemand, en ook dat hoort bij het leven. En ik zelf probeer er dan simpelweg te zijn voor die ander. En het mooie is, dat anderen er altijd zijn voor mij. Dank je wel, liefs!!

10 februari 2019

Mooi doorkijkje..ik zocht naar een foto die voor mij past bij een tekst. Een tekst waar ik bij moest glimlachen, omdat dit zo klopt voor mij. Een vriendin van mij zei altijd al 'jullie gaan in Zeeland wonen, niet in Drenthe' grappig hoe dit voelt en ook hoe dit uiteindelijk beter voelt. Zeeland, de mooie luchten, het water, de omgeving, mijn roots, mijn herkenning, al die verhalen, die horen bij mijn geboorteland. Jawel, ik hoor sommigen denken, jij bent geboren op Goeree en Overflakkee. En ja dat is Zuid-Holland, maar voor de gemiddelde mens is dit Zeeland. Voor mij niet, voor mij is Flakkee, Flakkee. En als ik van Flakkee, via de Grevelingendam, afsla richting Krammersluizen, tussen het water door rijd, dan kom ik op een plek, waar ik me hoop thuis te gaan voelen. Dit land, ook onder water gestaan in 1953, een monument, wat past bij deze omgeving. Dan kom ik in een gebied 'waar Zeeland Brabant kust'. Deze tekst en dan omgedraaid, las ik in een boekje, gekregen van de kroegbazin in Nieuw Vossemeer. Een kleine gemeenschap, en als ik een kilometer of twee loop, de brug over dan sta ik in Zeeland. Ik die nooit in Noord-Brabant wilde wonen, wie weet gaat het zomaar gebeuren. We zijn nog niet zover, maar het gevoel spreekt aan. Ik ben in mijn dikke Yarden boek, aan het rekenen, allerlei opties aan het uitwerken. Anco is achter de schermen mij aan het helpen, hier weer een bezichtiging, kortom beweging genoeg. En ik, ik heb er zin in. Aardappels poten in de tuin, een fruitboompje erbij, kortom...genoeg vooruitzichten, en nog even heel spannend. En terwijl mijn kop niet stil staat, luister ik naar hele mooie 'stille' muziek, van Jon Hopkins, piano muziek. Heerlijk...het idee, dat ik ooit ook zoiets zal kunnen. Ik ben dingen aan het bedenken, waar ik nooit aandacht aan heb gegeven, omdat ik het zo druk heb. Heerlijk vooruitzicht, een boek lezen. Muziek spelen, in de tuin werken, als ik later oud ben. Ik glimlach, terwijl ik dit schrijf, omdat het nog zo ver af staat, van waar ik nu sta. Nu voel ik mij een file rijder, een Randstad mens, een drukke agenda, veel te doen, veel mensen om je heen. En toch, kriebelt het ergens in mij...en dat is goed. Mijn laatste stap maken in mijn leven, qua wonen dan, en dan uiteindelijk ergens uitkomen, dichtbij mijn roots. Ik bewonder, die stabiele mensen, die dit direct hebben gedaan, die slechts 1 keer verhuisd zijn in hun leven. En nooit meer anders wilden. Ik, ik was op onderzoek, ben op onderzoek en weet nog steeds niet wat ik anders wil worden, dan onafhankelijk. Mijn opmerking toen ik 16 was, en mijn HAVO-diploma in ontvangst mocht nemen 'ik wilde onafhankelijk worden'. Welnu, dat is gelukt. Ik heb mijn hart gevolgd, ik mocht zijn wie ik ben, ik heb mooie mensen ontmoet, vrienden gemaakt, voor het leven. Ik ben wie ik ben. En dat alles dank ik ook aan die prachtige vrouw, die vandaag 87 zou zijn geworden. Ma van Loon. Haar verjaardag vandaag. En Mirna die me een lief berichtje stuurde, omdat ook zij zo dichtbij mijn mooie ouders staat en stond. Onafhankelijk zijn. Je keuzes durven maken. Dichtbij jezelf zijn. Ik heb er mee geworsteld, omdat oordelen dichtbij waren, en er soms waren. En omdat ik geloofde dat als er een god is, dat hij alleen maar wil, dat wij mensen elkaar lief hebben. Ongeacht ras, religie, achtergrond, geaardheid. Ik geloofde toen al in een wereld waar we met elkaar integreren en samenzijn. En ik zal hier altijd in geloven. Vrijdag hadden we een bijeenkomst van de Stichting Een Land Een Samenleving, en vanuit deze mooie Stichting, proberen wij ook met elkaar, mensen in dit leven, in dit land wat meer met elkaar te verbinden. Kijk maar eens op onze website. Terwijl de muziek heerlijk door de kamer klinkt, ik geniet van de rust, wens ik jullie een fijne zondag. Als je een borrel drinkt, of een mooi glas wijn, breng een toast uit op mijn moeder, mevrouw van Loon-Dirkx. Ik zal het ook doen, met een glimlach. Dank je wel Mam! Als ik ga wonen daar waar Zeeland Brabant kust, dan zal ik altijd dichtbij je zijn....

Dag Pap! het is 6 februari 2019 - alweer vier jaar geleden dat mijn vader overleed

De tijd vliegt. Ja dat klopt. De tijd gaat ongelooflijk snel, alweer vier jaar geleden, stonden wij met een prachtig team van mensen van Yarden, op de begraafplaats van mijn ouders, in Middelharnis. Voor het afscheid van mijn vader. Een dag, met mooie verhalen, veel mensen in een heel kleine ruimte, een eerbetoon aan een prachtig mens. Een mens, die met me meereist. Die zou glimlachen als hij zou lezen, dat ik afgelopen maandag met zijn kleindochter een glaasje wijn dronk en lekker heb gegeten in de oude Honig fabriek in Nijmegen. Een man, die het fijn zou vinden, te horen, dat Annemarie en ik laatst met 'zijn Elsje' hebben gegeten, in Middelharnis. De plaats waar zoveel herinneringen liggen. De man die het maar 'gekkigheid' zou vinden, dat ik vanuit mijn liefde voor hem en mijn moeder, mijn verhaal vertel in 'Ik mis je' op de tv. Maar diezelfde man, zou trots aan iedereen vertellen dat zijn kind, op tv zou komen. Zoals hij trots was, als ik iets moois deed voor iemand anders. Die trots was als ik een nieuwe Mercedes had. Of een mooie promotie mocht maken op het werk. Zoals hij aan de andere kant, zich zorgen kon maken, als ik ziek was, als ik het moeilijk had. En die altijd weer die grote, die lieve gerimpelde hand naar me zou uitsteken. En me vast zou houden. Me zou liefkozen zodat ik me nooit alleen zou voelen. Ja, simpelweg deze mens, was en is mijn vader. En als ik aan hem denk, dan glimlach ik, om zijn liefde voor vrouwen, voor wijn, voor het merk Mercedes, voor zijn eiland. En nog meer glimlach ik, omdat ik op hem lijk. Niet helemaal, maar wel een heel eind, ja mijn vader, al vier jaar geleden namen wij afscheid van deze mooie man. Dag pap!

En zomaar is het alweer februari 2019, de tijd vliegt voorbij...

Jawel, deze weg wordt misschien wel de weg, die ik vaak zal gaan afleggen in de toekomst. De weg langs de Krammersluizen, op weg naar het einde van het eiland Tholen, en dan de brug nog over en dan ben je in Brabant. Ik die altijd zei, nee in Brabant ga ik niet wonen. Carnaval enzo, het accent, maar toch lijkt het nu alsof we ooit ergens rond Steenbergen terecht gaan komen. We kijken nog wat rond, het laatste stadium van onze zoektocht is in zicht. Nog een keer huizen kijken en dan...dan gaan we ervoor. De weg naar een nieuw leven, een ander leven, en geloof me, zelfs het licht is anders. Prachtig licht, mooie luchten, water, dichtbij mijn roots, ik denk dat op de fiets naar de boerderij, hooguit 20 km is. Hoe leuk, en ja hoe vaak heb ik niet gedacht, 'ach had ik dit maar gedaan, toen Pa nog leefde' maar ja, achteraf denk je dit soort dingen. De keuze die ik nu maak, past bij deze fase in mijn leven. En ondertussen is deze week voorbij. Een rare week, eerst nog twee dagen vrij Ameland, ook al van die mooie luchten, ijskoud, maar oh zo gezellig. Een heerlijk hotel, een prachtige omgeving. En toen aan de slag, bij Yarden. Mooie gesprekken, maar allemaal met een raar randje, het randje van afscheid soms. Een ontmoeting met nieuwe studenten van Apres La Vie. Altijd fraai, mooi hoe Anja als ondernemer werkt en daar staat. Leuk, hoe mensen kiezen van HR Manager tot uitvaartverzorger, of van pedicure tot uitvaartverzorger. Mooi hoe mensen, uit de financiële wereld deze keuze maken. Ik hou ervan. Een ontmoeting met Gabija en Kirsten, mijn oude collega's van Northgate, in het prachtige restaurant Het Raadhuis van Vreeswijk. Telefoongesprekken, die me stof tot nadenken geven. En mails die langskomen en waar ik even over na wil denken. En gelukkig is het zaterdag nu. Lees ik lekker mijn NRC, en mijn wijnbladen, over de Corvina, de druif van Valpolicella en bedenk ik, een mooie maaltijd voor vanavond. Voor Emmy en Reynaud. Fijn is dat. Altijd weer fijn. En juist die combinatie van wijn en spijs, vind ik super. Gisterenavond, laat thuis, en een mooie gesprek gehad met Wilma. Fijn, hoe je gewoon zonder veel inspanningen, dichtbij elkaar kunt zijn. Steeds maar weer. En het is goed zoals het is. Ondanks het gemis van haar vrouw, ondanks het verdriet, kun je er gewoonweg zijn voor elkaar. Slimme meters geinstalleerd hier in het huis, kortom klaar voor de toekomst. Voor die nieuwe bewoner. En ja, iedereen vraagt het steeds 'hoe is het met jullie huis' gek, alle huizen binnen twee weken weg. Hier niet. Ach het zal er wel toe dienen, dat wij eerst echt zelf heel duidelijk voor ogen moeten hebben, wat wij willen, waar wij heen gaan en waarom juist daarheen. Welnu, dat beeld is klip en klaar. Niet te ver weg. Dichtbij de randstad, dichtbij familie en vrienden en toch die rust. Dat atelier, die logeerplekken, kortom...ik kan niet wachten. En ja, iedere keuze zal weer voor- en nadelen met zich meebrengen. Ik zie mezelf al fietsen naar de Grevelingen, over die prachtige sluizen, met uitzicht op het restaurant aan het Grevelingenmeer. Het restaurant waar ik af en toe met Pa in de rolstoelbus, naar toe ging. Waar hij zat te genieten van de watersporters, het leven om hem heen, waar hij ver weg kon kijken. En waar we simpelweg waren. Gek, hoe al die herinneringen nu ik ouder ben, belangrijker lijken te worden en zijn. Gek, hoe mijn leven een wending neemt, die ik niet heb kunnen voorzien. Die zich nu aandient, een leven gericht op een periode dat je niet meer hoeft te werken. Dat je het gras maait, dat je bezig kunt zijn, met misschien wel die oude buurman of buurvrouw, die zorg nodig heeft. Geen idee, wat er gaat komen. Ik zie er naar uit. Ik ben er aan toe. Leuk, hoe je mensen van vroeger, zomaar weer in je armen kunt sluiten, en dan kunt voelen dat het goed is. Ook al zie je elkaar drie jaar niet ofzo. Kirsten en ik, wij hadden het hierover gisteren. Het is gewoon simpelweg goed. Loopbanen veranderen, maar de intentie die je samen hebt, zal nooit anders worden of zijn. Dit is waar het over gaat in het leven. Hoe jij en ik het doen. En verder, maakt het niet zoveel uit. Lieve mensen, morgen een feestje, bij een van mijn leukste vriendinnen, bij Ada. 63 jaar jong, maar levend recht vanuit haar hart. Een vriendin van mijn vader dus, dat begrijp je. Hij moest zo lachen om haar. En als wij elkaar bellen, ik in de auto, Ada vanuit haar huis, dan is het heerlijk. Die vrolijkheid, het leven op een manier leven, waar menigeen niet mee om kan gaan, het leven aangaan vanuit liefde, ach en dat is waar Ada en ik jaren geleden op aanhaakten bij elkaar. Tijdens onze opleiding tot mediator. Dus heerlijk om morgen even bij haar te zijn, met andere vrienden, met onbekenden, maar vooral genietend, van alles wat is. En terwijl ik hier nog even uit dit prachtige raam kijk, net heerlijke dingen in huis heb gehaald, mijn Nespresso bij de hand, wens ik jullie een mooi weekend. Lekker rustig, of juist heel druk, spannend omdat er volgende week iets nieuws gaat gebeuren, het maakt niet uit. Geniet maar gewoon. Van het nu. Laat al die onaangename dingen die er ook zijn, van je schouders glijden (daarom hebben je schouders deze vorm, zei mijn moeder altijd, dan kun je dit soort dingen eraf laten glijden)en heb het goed! Fijn weekend, een volle en mooie week wacht je. Maar eerst vandaag en morgen! Dag! t strand van Ameland! Prachtig!

Ken je dat gevoel?

Deze foto staat op mijn telefoonscherm. Een prachtig beeld, en iedere dag, meerdere malen zie ik deze foto en krijg ik een glimlach. Aan de herinnering van deze fietstocht, maar ook omdat ik zo hou van dit soort beelden. Gewoon de rust die hiervan afstraalt. Vandaag is zo'n dag, waarop heerlijk niets hoeft. Een vrije zaterdag, een dag om zomaar een bloemetje te brengen bij iemand die je dierbaar is. Een dag, om te genieten van het mooie ochtendlicht. En te luisteren naar prachtige muziek. Nu hoor ik het nummer 'wash me mama' gezongen door Leona Philippo, heerlijk een beetje soulachtig. Lekker relaxed. Precies zoals ik me nu voel. Net kreeg ik het blad Happinez in de bus. En het blad was een beetje verfrommeld en ik merk dan, dat ik dat jammer vind. Want er staan vaak van die prachtige foto's in, en nu zit er in een heleboel bladzijdes een klein scheurtje. Ik glimlach, want lijkt dit verkreukelde blad niet een beetje op hoe wij het leven leven met elkaar. We lopen hier en daar een deukje op, een scheurtje, en toch gaan we meestal gewoon weer door. Even een stukje rustiger, omdat je weer moet vertrouwen op jezelf en op de ander, maar je gaat weer door. Omdat je beschikt over een enorme veerkracht en power. Ik sprak gisteren met een vriendin. Zij heeft ook best wel een pak op haar donder gehad van het leven, en zit weer volop in haar energie. En soms word je dan overmoedig en denkt echt weer alles te kunnen en soms val je dan zomaar even terug. En moet je een versnelling lager, en ja echt, daarna kun je gewoon weer doorschakelen. Als je maar reageert op dat seintje in jou. Ik heb dat zelf ook. Dat lijf van mij, heeft best wel een flinke opdonder gehad, jawel ook al is dat 10 jaar terug, maar het heeft wel iets met me gedaan. En normaal gesproken ben ik sterk als een rots, ben ik ongekend krachtig en positief. En soms gewoon eventjes niet. Dan heb ik iets minder lef. Ben ik iets minder sterk. En weet je hoe ik dat voel, mijn rug geeft me dan een tik. Dan ga ik slecht lopen, dan zeurt mijn onderrug, dan neem ik hele grote paracetamol pillen, 1000 mg tegelijk. En ja, dan gaat het weer. Maar het allerbeste is, gewoon even wat rust nemen. Jezelf even rust geven. En als de omgeving dan even niet meewerkt, dan helpt muziek, zingen in de auto. Op kantoor staan, zitten en fietsen achter je bureau. Niet een houding aannemen. Lachen helpt ook. En wat mij altijd helpt is me realiseren, wat ik allemaal heb in dit mooie leven. En niet qua bezit, maar qua rijkdom. Mijn vriendschappen, mijn geluk, mijn herstel, mijn gezondheid, mijn ontmoetingen, mijn...vul maar in. Ja dat is rijkdom. Ik mocht deze week aanwezig zijn op het Symposium over rouw en verlies in Haarlem. In een panelgesprek met allerlei prachtige mensen, onder leiding van Frenk van der Linden. En daar voelde ik de kracht, van mooie mensen, die steeds weer de hand reiken aan de ander. Aan die mens, die het even moeilijk heeft in het leven. Aan mensen die te maken krijgen met verlies. De zusjes van de Stichting Bretels, de dames van de stichting Nabestaandenzorg. Kortom, mooie mensen, en weet je als je dan naar huis rijdt, met prachtige bloemen in de auto, dan voel je die rug niet, dan voel je niet dat je soms stress hebt. Dan voel je alleen maar hoe rijk je bent, doordat je er gewoon mag zijn. En terwijl ik dit schrijf zingt Nick Schilder Halleluja, het lied van Leonard Cohen. Prachtig he...of eigenlijk is het geloof ik een lied van nog een andere zanger. En nu Willeke Alberti met 'mag ik dan bij jou'. Leuk Willeke is voor mij de opvolger van de Zangeres zonder Naam. Deze vrouwen waren een soort van 'moeder' voor de gay-scene in mijn jeugd. Zangeressen waarvoor de hele gay wereld in Nederland uitliep, en waar ik samen met mijn homo vrienden van vroeger, hardop stond mee te zingen, als deze vrouwen door de speakers galden. Leuke en vrolijke herinnering. Een vertedering maakt zich van mij meester, als ik terug denk aan mijn zeventiger jaren in den Haag. Op zoek naar mijn geaardheid, mijn levensrichting, mijn eigen zijn. En oh wat was dat leuk. Wat heb ik genoten, en mooie mensen mogen ontmoeten. Soms leek zo'n bar een duister hok, op een afgelegen plek, en binnen was het een warme woonkamer vol gelijkgestemden. Bomvol, bomvol liefde, en genegenheid. Ooit nam ik mijn vader mee naar zo'n plek en ach die arme man, wist werkelijk niet wat hij zag. Ik moest iedere keer uitleg geven dat het echt allemaal vrouwen waren. Ach en hij hield er zo van, van echte vrouwen. Ja opofferen dat was wat hij deed, uit liefde voor mij. Hij wilde één ding, en dat was dat ik gelukkig was. Maar wel het liefst met een mooie en charmante vrouw, welnu, hij was tevreden over de vrouw met wie ik nu getrouwd ben. Gelukkig maar. Ik glimlach terwijl ik dit schrijf. En ik glimlach om de mooie muziek, om het lekkere sfeertje om me heen vandaag. Een rommeltje van kranten, bladen, waterflessen en ja die Nespresso is er ook al geweest met een overheerlijke verse croissant van de franse bakker, geweldig. Echt een zaterdagochtend momentje. Als je het hebt over kwaliteit, dan is dit het volgens mij. Ik lees net in de Happinze 'ik hoef niet te streven naar beter of meer. Wat ik doe, wat ik heb, wie ik ben; het is goed, zowel op mijn werk als daarbuiten'. Een zogenaamde mantra. Dus mooi, om deze zin af en toe eens terug te lezen voor jezelf. Op die momenten, dat je rug even zeer doet. Of dat je moe bent, of even terugvalt. Gewoon omdat ook jij het af en toe nodig hebt. Monique mijn vriendinnetje zei deze week tegen me 'Hou je hoof koel en je hart warm'. Wijs he...ja en met zo'n bericht, krijg ik die glimlach weer terug op mijn gezicht. En kan ik eigenlijk gewoon weer alles aan. Ik wens het jou toe. Gisteren vroegen we als collega's aan elkaar wat we dit weekend zouden gaan doen en toen gaf ik als antwoord 'niet zo veel, morgen naar goede vrienden, en dan komt ons nichtje met haar vriend eten, Floor gaat koken' en vandaag voeg ik daar zomaar aan toe 'straks even verse tomatensoep eten bij Joke'. En wie weet wat dit allemaal nog kan betekenen. Leuk, als je het nog niet weet, als alles open ligt. Ook dit is zoals het leven is. Wie weet nu, wat er morgen komt...ik niet! Fijn weekend lieve mensen! Zorg goed voor jezelf. Liefs van mij!

Ik mis je in alle kleuren....

'Ik mis je in alle kleuren' is de titel van een boek. Een prachtig boek over rouw en verlies, prachtige gedichten geschreven door Margreet Jansen. Een werkelijk prachtig boek, een bekroond boek. En aan de titel van dit boek moest ik afgelopen week denken, toen ik samen met de camera ploeg van het tv-programma 'Ik mis je' voor het graf van mijn ouders stond. Daar in een prachtig winters zonnetje met een kop koffie in de hand. Een gesprek over mijn ouders, een eerbetoon, zoals de regisseur me later teruggaf. Een eerbetoon aan twee prachtige mensen. Op weg er naar toe, was het koud en regenachtig. En toen ik bij het graf stond, was het koud, en scheen de zon. Zoals deze ook scheen op de begrafenis van mijn moeder, 7 januari 2003, en op de begrafenis van mijn vader 6 februari 2015. Mooi, hoe het leek, alsof op het moment dat de zon begon te schijnen, en hierdoor een prachtig licht op hun graf scheen, het leek alsof zij vanuit de hemel mij even toelachten. Gek hoe je als mens, dit soort dingen hoopt, of hiernaar verlangt. Dat teken van leven, van iemand die niet meer leeft. Hoe graag wil je je vasthouden, aan mensen, aan dingen die niet meer hier zijn. Niet meer bij je zijn. Leuk ook, hoe de beheerder van de begraafplaats me herkende, als de dochter van Piet. Een glimlach verscheen rond de lippen van Minella van Bergeijk, de presentator van dit programma. Wat heel bijzonder was, was het gesprek, het ging als vanzelf. Hoe je als kind, kunt blijven vertellen, over deze twee prachtige mensen. Deze week was eigenlijk gewoon een heel erg mooie week. Een week vol goede gesprekken, openheid, eerlijkheid en een week vol perspectief. Keuzes lijken gemaakt te worden of te zijn. Stappen worden gezet. Zowel zakelijk als privé. Beweging in de huizenmarkt, kortom, een gevulde week. Mooie ontmoetingen met collega's, die nog rondlopen bij Yarden, maar eigenlijk al weg zijn. Iedereen is met zijn eigen plan bezig. Een gek gevoel. Terwijl ik het idee heb, nog volop in de organisatie te staan. Mijn bijdrage te willen leveren en te blijven leveren, op de een of andere manier. Maar aan de andere kant, merk ik iets bij mijzelf. En dat houdt me bezig. Ik merk, dat mijn lijf hapert en niet altijd even goed meewerkt. Dat mijn rug opspeelt, dat ik zo ongekend moe ben. Dat ik een aantal dingen wil, en echt ook een aantal dingen absoluut niet. En ik heb mij voorgenomen, hier heel helder en duidelijk in te willen zijn. Mijn grenzen te stellen, ongeacht wie er voor me staat. En dit alles maakt, dat ik bij elke keuze die voor me ligt, goed en weloverwogen deze keuze moet maken. En dat is lastig voor een impulsief mens zoals ik ben. Ik overweeg, en heroverweeg merk ik. Ik reken en bereken. Ik denk goed na, alvorens ik zeg 'ja'. En dat is een wijze les die ik geleerd heb. Want ik weet, dat het jaar 2018 voor mij een zwaar jaar is geweest. Welnu, genoeg hierover. Het jaar 2019 is begonnen. Met heel veel regen vandaag. Net mijn auto gewassen, omdat deze meer leek op een terreinwagen, dan op een zaken auto van Yarden. Boodschappen in huis, mijn schoonouders zouden komen eten, maar Reynaud is ziek, of weer ziek. Dus onze vuurpijlen, Geloof, Hoop en Liefde, gaan pas eind januari ofzo de lucht in denk ik. Komt goed, er zal een reden voor zijn en soms weet je die reden nog niet op het moment dat dingen anders worden. En morgen komt mijn oud collega, nu vriendin Marion Lips. Haar kerkbezoek in Den Haag, ter ere van haar overleden man, wordt altijd gevolgd door een kop thee hier. Een kop thee is het begin, daarna een glas champagne met een omeletje met zalm. En we eindigen bij Mila, met een overheerlijk diner, Joke sluit aan, dus de zondag wordt zomaar een super mooie dag. Gevuld met prachtige gesprekken en Marion kennende veel plezier. Leuk is, dat Marion aan de basis stond van mijn ontmoeting met Annemarie, op dat moment werkte ik nog net voor ADP. En was ik vol lof en liefde aan het vertellen aan Marion over Annemarie. Haha...en nu hebben wij jaarlijks deze leuke ontmoeting. En dit soort ontmoetingen kunnen altijd blijven bestaan, ongeacht waar je naar toe gaat. Hoe je leven gaat verlopen. Ik realiseer me, dat mijn vriendschappen anders worden en zijn geworden. En eigenlijk is dit niet erg. Ik ga dit jaar, met al mijn vrienden een hapje eten. Om bij te praten en te kijken, hoe we het samen goed kunnen blijven doen, zonder je schuldig te voelen, dat je elkaar niet zoveel ziet. Laatst las ik in de krant, dat zeggen 'ik heb het druk, of als iemand je vraagt 'hoe gaat het' je antwoord altijd is 'goed, maar druk'. En dit wil ik niet meer'. Ook al is je leven gevuld met allerlei prachtige dingen, of met dingen die er voor jou toe doen. Voor mij wordt 2019 het jaar van de kwaliteit. Kwaliteit van het ontmoeten, kwaliteit in werk, kwaliteit in de dingen die je eet en drinkt. Maar vooral kwaliteit van leven, kwaliteit in aandacht voor elkaar. En dus als dit betekent, net zoals Marion en ik dat doen, dat je elkaar een keer goed ziet. Dan is dat het moment, van waaruit je verder kunt. En waarbij je weet, dat altijd in het leven, deze mensen er zullen zijn, als het nodig is. De tijd en aandacht die je hebt voor je medemens, dat is waar alles om draait. Ja dit bordje met deze tekst en foto zag ik op het graf van een voor mij bekende 'vader' staan. Met zijn zoon heb ik nog in de klas gezeten. En bij het grafmonument, was al ruimte gemaakt, voor het geval mevrouw ook komt te overlijden. En deze tekst staat voor de verbinding van twee mensen, in het Nederlands 'wij samen'. Deze Flakkeese tekst vind ik prachtig. Zo eenvoudig, zo simpel en voor mij zo waar. Wij samen. Het is genoeg. Deze zaterdag met alle ingrediënten voor een goede zaterdag, de krant, de koffie, de fles Spa Henriëtte en af en toe een overheerlijke boterham ofzo, het is genoeg. Misschien wat sjoelen straks. Heerlijk is dat, ontspannen, niet zoveel hoeven. De komende week staat in het teken van veel. Ontmoetingen met RAB's, vergaderingen, een belangrijk gesprek met Ron, kortom veel avonden weg, maar ook dat is goed. En fijn. En nu maar duimen, dat die meneer die zijn euro's aan het tellen is, om ons huis te kopen, genoeg heeft, dan komt alles goed. Voor jullie een mooi weekend. Geniet van het feit, dat het buiten nat en guur is, en dan is het binnen meestal heel fijn en gezellig. Lekker rustig. Tijd voor jezelf. Een kopje koffie, een mooi boek, heerlijk! Dag, dank je wel dat je steeds weer mijn blog leest. Dank ook voor al die lieve reacties vanuit allerlei hoeken. Doet me goed. Dag!

Stormachtig en eerste volle werkdag in het nieuwe jaar!

En met deze foto begin ik deze blog. Een jaar vol dromen, ligt voor ons. Dromen dichtbij, en dromen nog wat verder weg. Voor mij begint het met een grote wens. Plezier. Gisteren was de Nieuwjaarsreceptie bij Yarden. Ron op de zeepkist. Leuk altijd, omdat volgens mij die zeepkist echt speciaal voor hem getimmerd is. Hij is niet zo groot namelijk. En het leuke is, dat alle relatiegeschenken gedeeld worden met het personeel. Je krijgt een nummertje. Mijn nummertje heb ik aan Ingrid gegeven, de dame van de receptie. In de hoop dat zij nu twee leuke dingen heeft. Grappig was, toen Edward boven kwam met een prachtige magnum Italiaanse wijn, toen hoopte ik maar, dat Ingrid zoiets zou lusten. Jaloezie, welnee...haha. Ik moet erom lachen, want soms heb ik een gebrek aan tijd, aan rust, aan samen zijn, maar nooit heb ik een gebrek aan wijn. Dus het zit wel goed he. En terwijl ik dit schrijf, stormt het hier om het huis heen. Vannacht was windkracht 10 voorspeld met een springtij. Vind ik altijd eng, komt vast door alle verhalen over de watersnoodramp vroeger. Verteld door mijn vader. Het nieuwe jaar, en Ron gebruikte als metafoor het karretje in de achtbaan. Welnu, daar zit ik al een poosje in. Het enige dat ik heb geleerd, is het maar gewoon te laten gebeuren. Maar dat is voor een van Loontje wel een uitdaging hoor. Het loslaten en weer verder gaan. Het niet kijken naar al die non verbale communicatie. Het niet horen van verhalen, die je eigenlijk niet wilt horen. En ga zo nog maar even door. Ja volgens mij hoort een achtbaan bij het leven en lijkt ons leven hier soms verdacht veel op. Woonde ik gisteren in gedachten nog in Drenthe, nu woon ik soms in Gelderland, soms in Zeeland, soms in...werkelijk geen idee. En ach, die achtbaan stopt wel een keer. En als ik er dan uitstap, dan liggen dingen weer op zijn plek. Dan vallen dingen samen en is het goed, zoals het is. Misschien ga ik wel hier wonen....

Mooi he, dat is bij de Krammersluizen, vanaf de Grevelingendam, ga je rechtsaf, richting Tholen en daar heb je een prachtige toren die je kunt beklimmen, en dan kijk je alle kanten op. Je ziet Flakkee, je ziet Tholen, je ziet Schouwen Duiveland, je ziet veel windmolens, maar vooral het uitzicht is prachtig. Een van de plekken die je ziet, is het restaurant gelegen aan de dam van Oude Tonge naar Bruinisse. En dit was het uiterste punt voor de rolstoelbus van mijn vader. En soms gingen we hier dineren, met Pa in de rolstoel. Dan kon hij kijken naar de paragliders, naar het water, de vissers, en de vergezichten. Dan werd zijn zo klein geworden wereld, een stukje groter. Leuk die vader van mij. Morgen word ik geïnterviewd voor het programma 'ik mis je' op de begraafplaats van mijn ouders, bij hun graf. Daarna zou ik naar tante Liezeke gaan met Mirna. Maar Mirna moet onverwachts werken, dus dat wordt anders helaas. Tante Liezeke ken ik al mijn hele leven. Zij was bevriend met mijn moeder, en haar man oom Leen, was een van de meest trouwe vrienden van mijn vader. Prachtig hoe die twee tot het laatst hun vriendschap hebben gedeeld. Oom Leen is kort na mijn vader overleden. Hun namen werden in dezelfde herdenkingsdienst in de kerk genoemd. We zijn nog met elkaar naar deze dienst gegaan. Mooi en klein. En zo is ook het contact met Mirna en met tante Liezeke gebleven. Mooi en klein. Nog steeds. Pa zou glimlachen bij dit bericht. Gisteren was de dag heel vol. Vandaag begin ik hier en heb ik vanmiddag een afspraak in Apeldoorn. Dus een dag vol variatie. Fijn wel, dat is het fijne van mijn leven nu. Oh ja, en gisteren een heel leuk telefoontje. Een verzoek om coaching, buiten Yarden. Ja ik zeg dit bewust, want binnen Yarden coach ik ook een tweetal collega's op dit moment. Fijn, coachen is wel mijn ding. Geeft mooie energie, en leuk is, dat mensen zelf komen tot een antwoord op hun vraag. Ik spiegel slechts.

Mooi he, spiegelen.... De hele week is gevuld, met ontmoetingen, gesprekken, alle vrijwilligers die een consulenten rol vervullen komen samen. Samen met de nieuwe vrijwilligers van Humanitas. Een bijeenkomst met een afvaardiging vanuit het hoofdbestuur. Ron weer gesproken gisteren. Kortom volop vooruit. De enige weg is vooruit volgens mij. Mouwen oprollen, doorgaan en uiteindelijk soms wat zaken van je afschudden. Loslaten, om verder te komen. Met elkaar. Elkaar vasthoudend, komen we best ver geloof me. En ook al weet je niet wat je bestemming is, als je gelooft in jezelf, dan komt het uiteindelijk goed. Van Loon heeft zich herpakt. Griep onder de knie. Snot nog niet helemaal weg. Maar 2019 is begonnen en ik ga vooruit! Dag, ik wens jullie allemaal dat je vooruit gaat. Niet gelijk in de hoogste versnelling. Soms wat vertragen, even vanuit een toren naar de wereld kijken. Dan zie je veel meer. Observeren en niet gelijk doorpakken. Rust nemen. En genieten van wat er is. Een mooi 2019 gewenst!