Verhuizen

En jawel, vandaag vrijdag 19 juli 2019, is de grote dag. Er lopen hier zes mannen rond, en voor de deur staat de verhuiswagen. In no time brengen zij dozen en spullen naar beneden. En vandaag wordt ons mooie huis in Wassenaar op een paar kleine dingen na leeg gemaakt. Na 4 jaar en 7 maanden, verlaten wij deze fijne plek. Grappig een aantal mannen die er toen waren, zijn er nu weer bij. En weten dus precies, hoe de vorige keer de piano bijvoorbeeld naar twee hoog is getild. Een precisie werkje, en het lukt. Steeds maar weer. En temidden van al dit geweld, ja dit lijkt op geweld, maar wel geweld met aandacht, zit ik aan tafel en schrijf deze blog. Mijn rol is faciliteren vandaag, kopjes koffie, glaasjes cola, straks warme saucijzenbroodjes, koeken etc. dat is wat ik doe. Gisterenavond kwamen er al wat buren, even langs om gedag te zeggen. Onze burenborrels zijn een mooie herinnering aan het wonen hier. Rekening houden met elkaar. Zorgen voor elkaar. Fijn.
Dit weekend zal verder een weekend zijn, met eten met vriendinnen, eten met Joke en Suzanne, op bezoek bij Max en Marijke, met Jolanda en Daan. Borrelen, eten, en vooral ook gezellig samenzijn.
En weer sluiten we een hoofdstuk af. Deze week is van het afsluiten. Mijn mooie matgrijze Mercedes GLA is ingeleverd, mijn laptop en mobiele telefoon overgenomen van Yarden, en gisteren was ik ook nog even in Almere, bij Yarden. Om alles van mijn mobiel en mijn laptop weg te halen. Leuk om daar te zijn, waardering voor alle collega's die in deze moeilijke tijd, hun meters blijven maken. Trots zal ik altijd blijven op dit bedrijf! Weer een afsluiting, formeel 1 september, maar nu is het vakantie. En dit jaar is vakantie voor ons verhuizen, sjouwen, regelen en onze nieuwe woonplek in orde maken. Fijn. Ik heb er zin in. En als alles dan achter de rug is, dan mag ik mij met volle aandacht richten op mijn nieuwe baan. Bij de Uitvaartstichting Hilversum. Leuk, om met alles wat ik in me heb, samen met een nieuwe groep mensen, deze Stichting tot een succes te maken. Fijn.
Ik zal dus de komende tijd, wat minder intensief van me laten horen. Ik ben even 'in de luwte' en ik ben even druk, met ons huis, en alles wat daarbij hoort. Tuinkamers bouwen, keukens, badkamers, toiletpotten, etc. kortom veel en anders. En daarna, daarna zal ik jullie meenemen in mijn leven, daar waar Zeeland Brabant kust. Een leven, waar ik hoop stil te staan bij de mooie natuur, de stilte, de rust, de begraafplaats achter mijn huis. Maar ook de prachtige begraafplaatsen in Hilversum. Kortom van Loon komt terug, mijn moeder zou zeggen 'een echte van Loon geeft nooit op' en dat doen we ook niet.
Dus wens ik al die mensen, die vertrekken naar Toscane, Sardinië, Zuid-Frankrijk en verder, een heerlijke vakantie toe. Ik stuur later wat foto's van het mooie Zeeuwse land, van onze logeerpartij bij Roos, van alles wat nu voor ons ligt. De afgelopen periode heb ik mooie dingen beleefd in Dornbirn. Bij de Wereldgymnaestrada samen met Jacqueline en nog een hele mooie groep mensen. Een sportevenement met 65 landen, met ruim 18 duizend deelnemers, en het bijzondere was, geen ruzie, geen dronkenschap, geen politie, geen gedoe, het thema was ook 'come together, show your colours'. met het lied 'like a Rainbow in the sky'. Geweldig, wat een mooi samenzijn. En wat was dit een heerlijk intermezzo, zomaar eventjes tussendoor. Prachtige shows, een vergelijking met Cirque du Soleil, werkelijk bijzonder, hoe jong en oud, hou mensen vanuit de wereld hier dansten op dit ene lied. Like a Rainbow in the sky.
En last but not least heb ik veel publiciteit op mijn hals gehaald in Hilversum, met mijn wens om op zondag te mogen cremeren. Vandaag weer een stuk in de krant. Het komt goed, uiteindelijk komt alles goed. Want weet je, het leven wordt iedere dag een beetje beter. En citaat van mijn moeder, recht uit haar hart. Als je soms verdrietig bent, het even niet meer weet, realiseer je dan, dat op enig moment, het iedere dag een klein beetje beter zal gaan. Soms lijkt het alsof je drie stappen achteruit gaat, en op enig moment bemerk je, dat je weer in beweging komt, en dat je weer de goede kant opgaat. Ik denk aan mijn vriendinnetje Monique nu. En voel je maar omringt, door de liefde van je vrienden en familie. Soms draagt het leven je even.
Een wat zwaar einde wellicht, maar de zomer is er, de zon schijnt, het wordt lekker weer, de cabrio bevalt me goed. En ik, ik heb zin in alles wat voor me ligt! Fijne zomer!!!

Oostenrijk en NIeuw-Vossemeer

Zo lieve mensen, en nu is het echt bijna zover. De komende week ga ik naar Oostenrijk, met een delegatie van oud bestuursleden van de Wereldgymnaestrada. In Dornbirn zitten we. Ik ga samen met Jacqueline, ooit hebben wij elkaar daar ontmoet, althans bij de organisatie van het vervoer naar Berlijn, de zoveelste Wereldgymnaestrada. Ik mocht namens mijn werkgever het totale vervoer vanuit Nederland verzorgen en ook in Berlijn was ik aanspreekpunt. En voor Jacqueline had ik lekker voor in de bus, een plekje gereserveerd. En bijzonder, hoe deze ontmoeting de basis was voor onze vriendschap. een vriendschap die dus al jaren duurt. En dit is ook weer zo'n vriendschap, als ik op weg naar Zwolle langs Ermelo reed, stopte ik even, soms lunchten we samen. Soms spraken we elkaar jaren niet. Soms op een verjaardag ontmoeten we elkaar weer. En als we elkaar zagen was het goed. Meer dan goed. Vertrouwd, vrolijk en bijzonder. Afgelopen jaar toen ik 59 werd, was ze er weer samen met haar partner Hans. En nu, gaan wij samen naar Oostenrijk. Om bij te praten, te lachen, te delen. Helaas is zij door een overlijden niet in staat om met de bus mee te gaan op de heenweg. Maar komt zij met de trein en haal ik haar donderdagochtend op het station op. Fijn, ik heb er zin in. En als ik terugkom, is het zover, dan lever ik die week mijn Yarden auto in. Mijn mooie trouwe GLA, waar ik bijna 170.000 km mee heb gereden, mijn super kekke mat grijze Mercedes. En dan halen we de Range Rover op, voor Annemarie natuurlijk. Want jawel, mijn auto is dan die super stoere chique E250 AMG cabrio, daar mag ik in gaan rijden, iedere dag als ik dat wil. Welnu, iedere dag niet. Want ik hoop in het mooie Nieuw-Vossemeer, dat deze bolide ook af en toe een paar dagen staat uit te rusten in de garage. En dat ik dan aan het werk ben in de tuin. Of een wijnproeverij mag organiseren in mijn 'wijnhal' of dat ik piano leer spelen, voor de 20e keer, ga ik dit proberen. Een echte van Loon geeft namelijk nooit op. Leuk ik kreeg al bericht van iemand uit de Ledenraad van Yarden, hij wilde op bezoek komen bij me. Kan nog even niet, eerst even alle verbouwingen en rommel opruimen. Mijn verwachting is, dat we medio september helemaal klaar zijn. Jawel, en de 29e barst alles los. Eerst logeren wij een week nog bij Roos en bij vrienden, En zaterdag 27 juli krijgen we de sleutel van onze nieuwe plek. En dus is aan alles bijna een eind gekomen, want het einde van ons prachtige plekje in Wassenaar is nu heel dichtbij. Eind volgende week komt de verhuiswagen en sjouwen die mannen al die dozen, al die spullen naar beneden. Een hapje eten bij Mila nog met twee vriendinnen. En 8 augustus ga ik voor de laatste keer naar Yarden toe, ik heb nu heerlijk vakantie, en die dag loop ik nog langs een paar collega's om echt afscheid te nemen. En dan, dan is het voorbij, mijn periode bij Yarden. Een mooie tijd zit erop. Gek om een bedrijf in een lastige periode los te laten en inmiddels al te hebben gekozen voor een nieuwe baan. 1 september a.s. ben ik directeur van de Uitvaartstichting in Hilversum. Leuk, om in Hilversum kennis te maken met bijzondere mensen, met mensen die vanuit hun hart leven voor de begraafplaats. Fijn eigenlijk ook, nieuwe en andere energie. En dus verandert bijna alles in mijn leven, mijn huis, mijn auto, mijn baan. Gelukkig blijft verder alles bij het oude. Ik moet er niet aan denken, dat er nog meer verandert. Gek, net las ik dat de dame die vroeger een vrouwenbar in Den Haag runde en op wie ik wel een beetje verliefd was, destijds, nu is overleden. Gek, hoe in het leven, steeds weer dit soort berichten langskomen. Verlies van mensen, veraf en dichtbij, oud en jong. Ik realiseer me, dat ik ook dat wel goed geregeld heb. Een verzekering bij Yarden (nee daar hoef ik me geen zorgen over te maken, echt niet), straks directeur van een prachtig crematorium in Hilversum, en een begraafplaats in mijn achtertuin. Welnu, daar heb ik geen zorgen over. Als ik ooit kom te overlijden, cremeren in Hilversum, en een urn in mijn eigen tuin, waar een prachtige boom zal groeien, en een glas wijn in mijn eigen huis. Wijn, ik heb voldoende. Want vanmiddag spelen de Nederlandse dames, en jawel, zij gaan me er toch een spektakel van maken. Dus met wat vriendinnen, kijken wij naar het vrouwenvoetbal met een mooi glas wijn, tussen de dozen. En straks, ooit tussen de rozen. Haha...ik ben er klaar voor. Voor alles. En nu eerst naar Oostenrijk, genieten met oude bekenden en vooral met mijn lieve Jacqueline!

Afscheidsadvertenties

Ander woord voor rouwadvertenties. Ik lees deze altijd. Zo ook vandaag, en soms lees je dan door al die prachtige woorden, wat voor mens overleden is. Hoe actief hij of zij ook was. Of hoe positief. Zo'n zin als : met grote bewondering en respect hebben wij je afstand zien nemen van alles wat je dierbaar en lief was' of 't is beter te zijn, dan niet te zijn. Vooral in de lente.' Soms een citaat van een schrijver. Soms een zin die zon kenmerkend is, voor de mens die niet meer hier is. Op de een of andere manier ervaar ik het verlies, dan zomaar als buitenstaander. Ik heb dat ook op begraafplaatsen, bij grafmonumenten. Soms lees ik zo'n tekst en mijmer ik weg. En daarom, juist daarom is het verhaal op een begraafplaats zo bijzonder. En ga ik dus straks rondleidingen verzorgen voor mensen, die hier interesse voor hebben, over onze drie bijzondere begraafplaatsen in Hilversum. Zodat wij die nog leven, het verhaal te horen krijgen van zij die ooit geleefd hebben. Afscheid nemen bestaat niet. Ook aan die zin hecht ik waarde. Ik hou zo niet van afscheid nemen. En soms doe je dat wel. Dan neem je afscheid van hoe het ooit was. En het leuke is dan, dan begint er iets nieuws. Dat heb je ook met geliefden. Hoe mooi is het om afscheid te nemen als geliefde, en dan die mens als vriend te mogen behouden. Ik heb een aantal mensen in mijn leven, met wie ik ooit een andere relatie had, dan nu het geval is. En weet je, als je dan het geluk hebt, om vrienden te mogen zijn, dan zou ik eigenlijk ook wel een soort van afscheidsadvertentie willen plaatsen. Iets in de sfeer van :
'dank je wel voor wie je was en dank je wel, voor wie je nu bent geworden in mijn leven'. En soms geldt dit ook voor vriendschappen, die veranderen door de loop der jaren heen. Was het vroeger heel intensief, eigenlijk is dat een basis voor alles dat komen gaat. Minder hoge frequentie, een ander gesprek, passend in een nieuwe fase in je leven. En zo verandert je leven, steeds maar weer. De kleur, de geur, je smaak, je plek, je werk, je huis, en ja, ook jijzelf verandert door het leven heen. Ik glimlach, want soms kijk ik naar mezelf en dan denk ik 'tja van Loon ouder worden is ook al gelukt..'. Want terwijl ik vroeger met groot gemak over hekjes klom, vanmorgen met het opruimen en afvoeren van oude spullen, sjouwde ik me een breuk, voelde ik mijn rug, en deed ik op de stortplaats alsof ik het allemaal heel soepel kon en wilde ik terug in de auto, de stoelverwarming aan, omdat mijn rug zo'n zeer deed. Haha..ouder worden doet pijn soms. Maar aan de andere kant ben ik blij en trots als iemand zegt, nadat ik gezegd heb dat ik volgende maand 60 jaar ga worden '60...goh, dat zou je niet zeggen' en als ik wegloop probeer ik net iets soepeler en rechter te lopen dan ik normaal gesproken doe. En terwijl ik dit schrijf, glimlach ik maar, en hoop ik dat het hierbij blijft. Dat ik er niet meer last van krijg, dan ik nu heb. Anders schrijf ik er een afscheidsadvertentie over :
'een rimpel, een vlekje, iets minder strak, maar ach 't is beter te zijn, dan niet te zijn'.
Fijne dag, en kijken he, naar onze Oranje dames!

Dozen en overal dozen...Oranje op de achtergrond

Zo en op deze prachtige zonnige, vrolijke zaterdag, zie ik overal waar ik kijk, dozen. Gevulde verhuisdozen. In totaal ik weet niet hoeveel al. En ook dozen champagne, kisten wijn, dozen witte wijn, zodat we goed kunnen starten in Nieuw-Vossemeer. En steeds weer gaan er allerlei prachtige dingen door je handen. En stapelt alles zich op. Oranje, de Nederlandse dames op het voetbalveld, hebben het warm. Werken zich een slag in de rondte en op de achtergrond hoor ik de geluiden. Gek ik word altijd een beetje nerveus van dit soort wedstrijden, dus ik zoek iets anders om te doen.

En er is genoeg te doen. Nog wat opdrachten uitvoeren, een gesprek met de politie, een prachtig traject ingepland gekregen, 2 x 4 dagen inclusief overnachting. Pffftt is best wel wat. Maar gelukkig duurt dit nog even. Na alle drukte pas. En over tien dagen vertrek ik met een leuke groep naar Oostenrijk, met mijn vriendinnetje Jacqueline. Lang bijpraten samen, en stil staan bij wat het leven ons de afgelopen 25 jaar heeft gebracht. Hoe het geluk ons omringt en hoe liefde een onderdeel is geworden van ons leven. Zij is gelukkig, en ik ben het ook. Rijkdom, en zo had ik er het met Joke over vanmorgen, zit vooral in dit soort kleine dingen. Hoe fijn, een kopje koffie. Een glimlach, een ontmoeting, en bovenal gezondheid. Hoe vaak hoor ik de laatste tijd weer, dat mensen ziek zijn. Mensen met wie ik nog niet zo lang geleden een glas wijn dronk. Kanker ligt altijd op de loer. En onze reactie is altijd 'ik hoop lieverd dat wij samen nog heel gelukkig mogen zijn, en dat wij samen nog heel lang samen mogen zijn'. En altijd noemen wij op dit soort momenten de namen van al die mooie vrienden en vriendinnen die ons ontvallen zijn. De pijn, die wij zo vaak nog dichtbij voelen. Het gemis, dat er altijd is. En altijd zal zijn. Gisteren sprak ik met iemand, en hadden wij het over de 'voorzorg' hoeveel behoefte er is aan voorzorg. Want wat doe je, als je hoort dat je liefdevolle partner, ziek wordt. En wat voor vragen komen er dan allemaal langs, waar heb jij behoefte aan. En hoe mooi is het als mensen je juist dan begeleiden en bij je blijven. Ingewikkeld, voorzorg op het moment dat jij daar behoefte aan hebt en weet dat je leven eindig is. Pfffftttt...als ik hoor dat de vriend van mijn vriendin, ziek is geworden en een kans heeft van 20% dan krijg ik het koud. Dan ben ik bang, en deze week was ik al niet zo sterk, en niet zo stevig, stond ik soms wat wiebelig op mijn benen. Omdat het 'veel' is. Omdat ik 'ouder' ben geworden. Omdat ik het warm heb, haha, gewoon warm. Niet zo gek toch. Ik loop hier thuis en overal in mijn korte broek als het kan. Zalig. Ik geniet, van een kopje koffie buiten, met een glas water erbij. In de zon, of juist in de schaduw. Ik geniet van de stilte, de prachtige kleuren van de bomen, de bloemen. Paars lijkt intenser paars als de zon schijnt, het leven lijkt intenser als de zon schijnt. En misschien heeft het ook echt te maken met ouder worden, bewuster leven dan ik ooit heb gedaan. En ik, ik dompel mij onder in de volledige intensiteit der dingen. In het leven en ik voel me rijker dan een koning, dat ik dit allemaal mag beleven. Dank je wel voor de zon, voor de 38 graden, voor de prachtige kleurenpracht, dank je wel voor de vriendschappen, de mooie woorden, voor jou en jou, voor dat kopje koffie vanmorgen op het terras, voor dat gesprekje bij de deur, en dat meen ik, meer dan ik in woorden zeggen kan.

Ken je mij.....wie ken je dan, weet jij mij beter dan ik.....

Terwijl Trijntje Oosterhuis 'ken je mij, wie ken je dan...' zingt, zit ik lekker thuis aan tafel te schrijven. De krant, een berg met rotzooi naast me. Een hoofd vol, een hart vol, en nog veel meer wat er rond doolt in mij. Kon ik vroeger loslaten als de beste, vergeten en weer doorgaan. Nu is dat voor mij, wat ingewikkelder. Vanavond gaan we eten met de buren, een soort van 'afscheid' van Wassenaar. Gek, en steeds weer, laat ik een klein stukje los. En soms laat ik dit contact hier alleen los, want dan kan het contact ook daar, gewoon weer verder gaan. Maar dan niet meer als buren, want buren zijn, dat hoort bij Wassenaar. En voel ik van alles hierbij. En terwijl Trijntje, een prachtige tekst zingt, geschreven door haar vader Huub Oosterhuis. De dichter die veel gezangen en liedteksten gemaakt heeft voor de Remonstrantse kerk. De kerk van mijn moeder. En weer is de cirkel rond. Weer kom ik terug, bij wat ooit was, mijn jeugd, mijn moeder in dit geval. Hoe zij mij meenam naar haar kerkje in Sommelsdijk. Hoe ik met de collecte moest verzorgen in haar kerkje, maar pas nadat zij mij een seintje had gegeven. En soms begon ik samen met Loes, met een collecte die nog niet was aangekondigd en dus veel te vroeg kwam in de dienst. Omdat ik dacht dat mijn moeder een seintje had gegeven. Maar zij hield ons extra in de gaten, omdat we ook in de kerk, soms de boel op stelten hebben gezet. Ja, die jonge van Loon, was best een boefje. Dus die ken ik wel. Ik glimlach terwijl ik dit schrijf. Leuk om terug te gaan in de tijd, door de tijd. Stil te staan bij al die stappen in mijn leven. Mijn jeugd, mijn jonge jaren in den Haag, mijn grote liefdes, mannen, vrouwen, vooral hele mooie mensen. En nu, een nieuwe fase breekt aan. Zo voelt het werkelijk. Met hierbij een soort prachtige onzekerheid soms. Alles nieuw, alles anders. En mijn moeder zou nu tegen me zeggen 'kind vertrouw op jezelf, je kunt het. Je weet wat je te doen staat'. En ik weet het ook. Ook in mijn toekomstige baan, weet ik dondersgoed wat ik wil, waarheen ik wil. En ook in mijn toekomstige huis, weet ik heel goed, hoe alles gaat zijn. En verder, weet ik het even niet. En weet je, dat geeft ook niet, ik hoef niet alles te weten. Ook ik mag soms gewoon even onzeker zijn, even heel klein zijn wellicht. Het even niet weten. Fijn, om dit te kunnen zeggen. En terwijl ik dit schrijf, denk ik even aan die Oranje dames. Die het best goed doen, maar soms ook zo zoeken, terwijl ze zo goed kunnen spelen. Ik geloof dat wij mensen soms allemaal een stukje onzekerheid in ons meedragen, een beetje angstig zijn voor het onbekende. En als dit er gewoon maar mag zijn, dan is het genoeg. Nu zingt Brace hetzelfde lied 'ken je mij' en zo klinkt het weer anders. Mooi hoe je je dingen eigen kunt maken. Hoe je als uniek mens, van een bestaande plek jouw plek kunt maken. Hoe je als uniek mens, van een bestaande route, jouw route kunt maken. Hoe je als uniek mens, je eigen herinnering hebt of maakt. Je eigen kleur kunt geven aan dit leven. En hoe mooi is het, als er iemand is, heel dichtbij, die je door en door kent. Mijn vader, mijn nichtje, mijn vrouw, een paar vrienden. Wat een rijkdom dat zij mij zo goed

kennen, dat zij mij woordeloos verstaan. Ongeacht hoe ik eruit zie, ongeacht wat ik heb of niet heb, gewoon omdat ik Anita van Loon ben. Dank je wel 'weet jij mij beter dan ik' zingt Trijntje.....

Memory lane.....

En vandaag is een dag, waar we volgens de weersvoorspellingen de 30 graden gemakkelijk aan gaan tikken. Lag ik vroeger gelijk op het strand, en wilde ik bruin of bijna zwart worden, nu is dit een dag, waarop ik nog even wat dozen heb gevuld. En dozen vullen, spullen door je handen laten gaan, is werkelijk alsof je door je leven wandelt. Op de dozen staat 'hal' of 'kantoor Anita' of vul maar in. En als er hal op staat, dan zit er vaak iets heel fraais in. Mooie wijn gerelateerde zaken, schilderijen, een houten snijplank van Ilja Gort, mooie sommeliersmessen, kastjes met plaques (metalen capsule die onder de muselet van een champagnefles zit ).

Een verzameling, die ik begonnen ben, ik denk toen ik een jaar of 35 was. Allerlei champagne huizen bezocht ik in de Champagne streek, auto's vol champagne reed ik terug naar Nederland. Bij ADP had ik heel veel collega's als klant, voor hen nam ik dozen vol mee. En ook gisteren weer, lagen er achter in de cabrio, zes dozen champagne, ik hoefde niet zo ver. Ik reed ervoor naar Flakkee, naar Chris, en heb toen aan Joke, die achterin zat, de boerderij laten zien. Bijzonder, je geboorteplek, en toen Joke me vroeg hoe dat voelde, glimlachte ik...en het voelt goed. En het voelt goed. Het voelt ook geweldig, om die mooie blauwe luchten te zien, over de Grevelingendam te rijden naar Nieuw-Vossemeer. Zo puur Hollands, die geur, van zeewier, de fietsers, en toen, stonden we zomaar voor ons nieuwe huis. Wow, wat een geweldig gevoel. De stilte, de rust, de serene rust bijna van de kerk en de begraafplaats, de mooie beplanting in de tuin. En nu, nog drie en een halve week. En dan komt de verhuiswagen voorrijden, dan wordt alles verhuisd hier, naar beneden gedragen, ik hoop voor die mannen, dat het dan niet zo heel erg warm is. Wel droog, ook wel fijn. En zo komt er een einde aan 4 jaar en zeven maanden Wassenaar. Wat een gave tijd hebben we hier gehad. Heerlijk. Jazz bij Mila, ook afgelopen vrijdag weer, Laura Fygi en Wassenaar dansend met elkaar. Gezellig, daarna nog fijn in de tuin bij Rachel, mooi hoe spontaan het leven is en kan zijn. En in die hal, daar in Nieuw-Vossemeer, daar hoop ik uren aan tafel te mogen doorbrengen met vrienden, een mooi glas wijn. De hal wordt de 'wijnkamer' waar ik vanuit mijn Levenskunst een 'wijnproeverij' kan gaan organiseren. Maar vooral een plek, waar ik mijn vrienden, en familie, mag trakteren op een mooi glas. Een glas om van te genieten, en met dat glas in je hand, mag je wandelen door de tuin, kun je genieten van de zon, of van een schaduwplekje. Heerlijk, het zal een prachtige plek worden, waar samenzijn weer een andere dimensie krijgt. Fijn! En ook had ik vandaag twee schitterende beelden in mijn handen, een bronzen beeld, gemaakt door kunstenaar Ad Haring. Ooit mocht ik hem ontmoeten bij Adje Middelbeek, in Drenthe. Zij had daar een schitterende boerderij, B&B en atelier annex werkplaats. En daar stond dit schitterende beeld. Veel te duur, veel te bijzonder en toch heb ik het gekocht. Nooit spijt van gehad, echt zo gaaf. En dat andere beeld, een buste heb ik ooit van Annemarie voor mijn verjaardag gekregen. Echt prachtig.

En samen zijn zij nu in een doos verstopt, en komen zij over een maand weer boven water. Dan krijgen zij een plek in ons bijzondere nieuwe huis. Heerlijk...en terwijl ik dit schrijf, kijk ik om me heen. En realiseer ik me, dat Wassenaar ons mooie nieuwe vrienden heeft gebracht, een omgeving, waar het gezellig is, waar mensen elkaar groeten, waar je te voet alles kunt doen. En straks is alles anders. Fijn, ik hoop daar te kunnen genieten van alle boeken, van de stilte, de bloemen in de tuin en natuurlijk ook de mensen, die de moeite willen nemen om op bezoek te komen. Hoe heerlijk kan het zijn. Ik ga nog even verder, op mijn Memory Lane, ik wandel door mijn leven, ruim op, gooi weg, en neem mee. En ook al is het niet meer tastbaar, ik draag alles in mijn 'rugzak' mee. Bijna 60 jaar aan herinneringen, krijgen een nieuwe plek in Nieuw-Vossemeer. Mijn foto's, mijn ouders, mijn vrienden, mijn collega's, oud en nieuw, ik neem het mee. Ik neem jullie mee, waar ik ook ga. Dag!

 
 

Zomer, zaterdag, zomaar.....

Zomer, nee niet altijd. Vannacht per ongeluk alle kussens buiten laten liggen, en jawel door en door nat. Ach, deze kussens zijn aan het einde van hun leven gekomen, we doen ze weg, voor 19 juli a.s. dus niet zo erg. En die regen is wel fijn, alles groeit en bloeit, de plantenbakken staan er mooi bij. Voor de nieuwe bewoner. Fijn. Zaterdag, straks naar Beats & Bites, een beetje 'afscheid nemen' van Voorschoten. Met wat vriendinnen samen. Gezellig. Wat muziek, een klein hapje, en misschien wel ergens bij Floris V een mooi glas wijn. Het kan maar zo gebeuren! Zaterdag, een tafel vol troep, kranten, papieren, planningen, tekeningen, foto's, en alles heeft te maken met de voorbereiding voor alle nieuwe dingen. Want werkelijk de 29e juli dan barst alles los, verhuiswagens rijden voor, klusjesmannen, keukenbouwers, aannemers, tuinmannen en graafmachines, nieuw aangekochte meubels worden gebracht, toiletpotten, spiegels, douchecabines, welnu een groot gekkenhuis. En in mijn hoofd is dat het ook. Ellenlange calculaties, planningen wat wanneer kan komen. Ondertussen lever ik 16 juli mijn superlieve fijne Mercedes GLA in. Een auto, die mij steeds maar weer overal heeft gebracht, overal naar toe heeft gereden, gisteren bracht zij mij nog naar Yarden Apeldoorn en maandag weer naar Yarden Doetinchem. Kortom zij doet nog dienst, maar steeds minder. En als ik dan in mijn toekomstige auto stap, mijn E250 AMG gestylde cabrio, dan doet dit afscheid minder pijn. Oh wat een patser ben ik he...Maar toch, de auto lever ik in. Vanaf 1 juli begint mijn vakantie, en vakantie is dus voorbereiden van de verhuizing, en alles wat daarna komt. En tussendoor ben ik bezig met coachen, trainen, met de voorbereiding voor de nieuwe baan in het prachtige Hilversum, bij de Uitvaartstichting Hilversum. En terwijl ik dit schrijf ben ik ongelooflijk blij en trots, dat mijn voltallige oude team van Yarden, een schitterend nieuwe uitdaging heeft gevonden. Ieder op zijn eigen passende wijze en als het straks 1 september is, zijn we allemaal begonnen aan een nieuwe volgende stap in ons werkzame leven. Mooi, en ik, ik ben trots, trots op Yarden en alle mogelijkheden die wij allen gekregen hebben, om deze nieuwe weg in te slaan. Dus dank je wel! Afgelopen week werd mij gevraagd naar mijn dilemma Yarden versus Uitvaartstichting Hilversum. En ja het loslaten was mijn dilemma, maar uiteindelijk valt alles op zijn plaats. En wacht mij, ons, een nieuw leven buiten Yarden. Dus lieve ex-collega's van het team Verenigingszaken, gefeliciteerd allemaal en een goede start! Ik zit hier aan tafel, temidden van alle papieren, en geniet van alle kleine losse eindjes die nu nog besteld worden. Een basis voorraad wijn, zodat we met elkaar een goede start kunnen maken. Een tafeltje, een frutseltje, heerlijk. Morgen vaderdag, en dat betekent een glas wijn drinken met mijn schoonvader hier. En ook voor hem, hebben we een zo bijzonder cadeau. Voor een echte liefhebber, echt geweldig. En terwijl ik dit schrijf, denk ik natuurlijk weer aan die andere twee vaders, de vader van Annemarie, en mijn vader. Vanmorgen zag ik op facebook het schilderij, ooit door Harmen gemaakt van mijn vader. Prachtig, en hoe fijn, dat ik zijn schilderij, en zijn foto, een hele mooie plek ga geven in mijn kamer, straks in Nieuw-Vossemeer. De vaders en mijn moeder, nemen we mee, naar onze nieuwe plek. En gelukkig gaan mijn schoonouders, Emmy en Reynaud (An's moeder en haar partner, man) gewoon mee. Ze zijn er al gaan kijken. Dus zij kunnen in levende lijve meegenieten van ons huis, onze nieuwe plek. Zij kunnen er zijn, en kijken, en dat eerste mooie glas wijn met ons drinken. Ik kan bijna niet wachten. Zaterdag, de krant, het croissantje, heerlijk...en natuurlijk de Nespresso, zomaar even rust, even niks. Fijn, gisterenavond even heerlijk tv gekeken, It takes two...muziek, mensen die samen hele mooie dingen doen, Suus die er nog heel even bij kwam, fijn...ik hou ervan, zomaar zijn op een zomerse zaterdag. Ik gun iedereen de zon op deze zomerse zaterdag. Geniet! Mooie vaderdag gewenst, dag Pap!