Van Neropasso tot pater Bertus....

Goedemorgen! Vandaag 17 februari 2020 ben ik vrij. Gewoon drie (eigenlijk vier) hele dagen achter elkaar, ga ik niet naar Hilversum. In de verwachting, dat dit prachtige team daar, gewoon lekker hun ding doet en zorgt, dat iedereen de juiste aandacht krijgt. Moe, zin in hele simpele dingen, een Nespresso, een krantje, een optreden van Blof in Middelburg, en een bezoekje aan meneer pastoor. Eigenlijk pater Bertus. Hij is jarig vandaag, 85 jaar en vanmorgen toen ik in de tuin rondliep, zag ik hem in de auto en vertelde hij me dit. Bijzonder he...een blij mens, die nog met al zijn in leven zijnde broers en zussen zijn verjaardag gaat vieren vandaag. En wat doet die Neropasso daar dan weer bij, vraag je je af. Want meneer Pastoor drinkt niet. En wij wel. Ja dat wist je al he...welnu, dit weekend, waren Jacqueline en Hans hier. Ja Jacqueline met wie ik vorig jaar in Oostenrijk naar de Wereld Gymnaestrada was.

En zij namen voor mij een super prachtige magnum van Biscardo mee. In een kist. En voor mij is dit net alsof ik het allerlekkerste snoepje bij mevrouw Vink uit de bak mag uitkiezen. Vroeger had je in het dorp, Stad aan het Haringvliet, een heel klein kruidenierswinkeltje, meneer en mevrouw Vink. Meneer kwam op de fiets naar de boerderij, en had allerlei aanbiedingen bij zich, en mijn moeder vulde dan haar boodschappenboekje in, en dan kwam hij het een paar dagen later weer brengen, op de fiets. En als je zakgeld had, dan ging je wel eens naar mevrouw Vink in haar kleine winkeltje, en dan zocht je voor vijf cent of voor 10 cent de allerlekkerste snoepjes uit, uit een soort grote bak. Een schuimblok, of een trekdrop. En wat ik toen voelde, dat voel ik nu, als ik een prachtige fles wijn in een kist krijg. En Jacq die weet dat, en die kwam met dit schitterende cadeau bij ons binnen. En Hans bracht een prachtige bak vol bloembollen, echt schitterende, mee. Wat kun je verwend zijn. En wat een rijkdom om met hele fijne vrienden, een prachtige avond, een diner en de volgende dag weer een ontbijt te genieten. Heerlijk, dat is het leuke van wonen hier. Dan mensen wat langer bij je zijn, dat je dus ook van die hele gave gesprekken hebt met elkaar. En...dat de wijn rijkelijk vloeit, maar dat is niet erg. De gezelligheid en het samenzijn, voert voor mij de boventoon. En het leuke is nu, dat ik alle bloembollen die nu in een bakje staan, laat drogen en die gaan straks in het najaar, allemaal weer de tuin in. Dus ook hier is maatschappelijk verantwoord leven, een stuk beter doorgevoerd, dan vroeger. Afval scheiden, volgens een prachtig systeem van Annemarie. En kijken wat we opnieuw kunnen gebruiken. Gek, hoe door anders te gaan wonen, ik ook anders ben gaan leven. Hoe ik anders auto rijd, dan vroeger. Hoe ik, even afkloppen, sinds ik hier woon, nog maar één bekeuring heb gehad, in de tijd dat wij verhuisden hierheen, op de dijk bij de Heen, daar reed ik 53 in plaats van 50. Hoe ik probeer met mijn mooie bolide, zo economisch mogelijk te rijden. Heerlijk...en dus zomaar 1 op 16 of soms zelfs 17 rijd met mijn E250. Heerlijk, alvast voorsorteren op de 100 km snelheid. Ach en op mijn traject, loont hard rijden niet, want bij een volgende splitsing of stoplicht, staan al die hardrijders drie auto's voor me... en dan die tuin van me.

Al die prachtige bollen, die uitkomen, hier de hyacint, die een tik heeft gekregen, doordat we met Vincent en Pauline, de latten tegen de muur plaatsten, en we per ongeluk, op dit mooie bolletje zijn gaan staan. Een soort van misvormd hyacintje. Gek, hoe en hier schrijf ik zo vaak over, alles klopt en past. Dit leven, is mijn leven nu. En hier in de luwte van alle drukte, geniet ik intens. Welnu, even iets opbiechten. Want er is één ding en daar kan ik zomaar heel erg tegenop zien. En dit is niet goed voor mijn imago hier in het dorp. Want carnaval....daar kan ik werkelijk niks mee. Dus ik ga gewoon werken volgende week. Ik kan niet meedoen, op een manier zoals een Brabander dat wel kan. Ik kan niet hossen en doorzakken in de kroeg. Ik kan niet meezingen en meedeinen en een hoedje opzetten. En op dat soort momenten, dan zie ik mijn moeder voor me. Toen zij per ongeluk in Maastricht in een polonaise terecht kwam. En hoe dat in zijn geheel niet klopte. En ik, ik klop dus ook niet in zo'n setting, echt niet. Dus ik probeer thuis te zijn als de praalwagens langs komen. Want hoe leuk was het, om te zien hoe de mensen zo'n carnavalswagen bouwen, echt geweldig gaaf. Al hun vrije tijd zit hierin. Een waar spektakelstuk staat daar nu. Zo gaaf.  En ik probeer te genieten van alles wat er is. En dan daarna ga ik lekker naar Hilversum. Carnaval, dat moet je ervaren, daar dompel je in onder en ik heb het nooit gekund. Mijn protest als ik vroeger verkleed moest, of naar een pyjama feestje moest. Ik ging niet en ik wilde niet. Ik heb dit ook, als je me nu zou vragen een jurk aan te doen. Het voelt zo onwerkelijk, zo niet Anita. Dus laat mij maar gewoon. En ja, je kunt me uittekenen, in het blauw, met mijn kekke schoenen aan. Het past bij me. Niet al te veel variatie, dat hoeft ook niet. Maar vraag me niet, opeens in het rood, of oranje te gaan lopen, want ook dan voelt het alsof ik het niet ben. Voer voor psychologen denk ik, maar ach, het is wel goed zo. Terwijl ik wel degelijk van een goed feestje hou. Van lekker dansen, genieten, lachen en meezingen, maar gewoon binnen mijn eigen comfortzone. Dus heb ik nu al tegen Annemarie gezegd, volgend jaar, gaan we met carnaval gewoon op vakantie. Heerlijk. Verder lieve mensen, is ook storm Dennis, zonder blijvende schade weer voorbij getrokken. Is de tuin een weldaad voor het oog, met al die kleuren, die zich nu gaan laten zien. De narcissen, een bloem die past vanwege de kleur bij mijn vader, nog gepland door Jan en Wilna, komen overal op.

Bij de boom, onder de eikenbladhortensia, heerlijk, om de tuin te zien ontluiken. Ik loop iedere dag wel een paar rondjes door de tuin, heerlijk vind ik dat, straks weer mijn gras maaien, de heggen worden alweer groener. En terwijl de dagen weer wat langer worden, ik straks weer bij daglicht thuis kom, mijn korte broeken straks weer aan kunnen, geniet ik nu vooral van vier dagen thuis zijn. Heerlijk. En ik hoop dat jij, waar je ook bent en wat je ook doet, een zelfde rust mag voelen in je. Dat je geniet van wat er is. Geniet van de stilte, van de rust, van je werk, van je vrij zijn. Dat je stil kunt zijn, of lekker een boek leest. Ik lees het nieuwste boek van Oek de Jong, de zwarte schuur. Een heel beklemmend intrigerend boek. Intens om te lezen, hoe een ervaring van vroeger, bepalend is voor je leven. Ook voor je innerlijke rust. Ik leg het af en toe weg, ik hou van zijn boeken. Prachtig. Maar je wordt er niet vrolijk van. Haha, terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me, dat ik in alles wat rustiger ben. Wat minder druk en heftig. Wat minder aanwezig denk ik ook. Gisteren vroeg ik nog 'is leven met mij niet saai'. Tja...ik geloof van niet...vraag het maar, aan de mensen om me heen. De kerkklok luidt, hij is van slag. Nu een keer, in plaats van tien, zondagochtend tien keer in plaats van negen, kortom Dennis of die andere storm, hebben wel iets van het ritme verstoord in ons leven. De kerkklok is van slag. Bijzonder, toen wij hier kwamen wonen, zei een buurman 'als de kerkklok het niet doet, dan mis ik hem'. En ik begrijp het nu, dus ik hoop dat ook deze regelmaat weer snel hersteld zal zijn...gewoon op het hele uur luisteren naar hoe laat het is. En die ene keer, ieder half uur weer, fijn...een mooie dag gewenst. Een mooie week, en voor iedereen die ervan houdt, geniet van de Carnaval! Het is bijna zover...

Overpeinzingen...

Terwijl Stef Bos de nu zo mooi zonnige woonkamer vult met zijn prachtige teksten en muziek, zit ik heerlijk vrij te zijn en te genieten van mijn kopje koffie. Lekker in mijn oude (heel oude, hij is al heel dun geworden) spijkerbroek aan tafel. Tijd om wat te schrijven. Hoe minder je praat, hoe meer je kan zeggen, zingt Stef nu. Prachtig...hoe langer je kijkt, hoe groter het inzicht....de teksten van Stef Bos zijn zo prachtig. Open jouw armen, een weg naar de stilte, gaat dwars door de storm....dit is muziek, die ik beluister, als ik helemaal alleen ben. Alleen met mijn gedachten, alleen in mijn huis hier. Heerlijk, hoe ik hier kan genieten van het alleen zijn. Gisterenavond zat ik hier op de bank, met een prachtig glas wijn, en toen zag ik Stef Bos bij DWDD, met zijn nieuwe cd 'de klim'. Een titelsong, die zo kenmerkend is, voor je leven, voor mijn leven. En eigenlijk was het dit lied, dat maakte, dat ik mijn leven en hierin mijn liefdes terugzag. De mannen, de vrouwen, de mensen die ik met me meedraag in mijn hart, ongeacht waar ik naar toe ga. Stef zingt 'er is geen weg terug, ik kan alleen nog maar vooruit...'. En zo is het ook met liefdes die ooit waren, en soms ook met vriendschappen, alhoewel dat anders voelt. Een liefde gaat soms voorbij, omdat er iemand anders is, of omdat de liefde verdwijnt en het is lastig om dan plaats te maken, en ruimte te maken met deze geliefde voor vriendschap. Dat lukt niet altijd, en soms wel. Ook hier heb ik voorbeelden van in mijn leven. Mensen van wie ik zielsveel heb gehouden, en op de een of andere manier, nog zielsveel hou, maar hun rol is zo anders geworden. En daarom is een avond als gisterenavond, een soort wandeling door je hart. Indrukken, momenten, soms nog een klein iets, een ding, een tekening, een cadeautje ooit, laten je ook daadwerkelijk zien, dat deze mens bij je is gebleven, door dit fysieke ding. Maar mooier vind ik, het gevoel, dat je bij je draagt, die glimlach op je gezicht, als je denkt aan die liefde van toen. Gek, hoe de pijn en het verdriet van het over zijn, verdwenen is, en hoe hier een zachte mooie intense laag voor is teruggekomen. Ik zie nog beelden voor me, hoe ik ooit genoot van een geliefde, toen zij onder de douche stond en ik mocht kijken. Ik zie mezelf nog als heel jonge vrouw, met een man die ik genadeloos aanbad, en hoe ik genoot toen hij mij met zijn handen aanraakte. Ik zie mezelf nog zitten op een muurtje bij de boerderij, toen ik voor het eerst vlinders in mijn buik voelde, voor een meisje. Ik was veertien. Ik voel me nog opgetild worden in het Grevelingenmeer, door mijn vriendje van toen. Ik weet nog dat ik Neil Diamond draaide in mijn studentenkamer in den Haag, en smoorverliefd was, en de volgende ochtend niet meer....Is dit dan ouder worden. Jawel, zeker wel. En hoe mooi is het, om op deze manier door het leven te wandelen, en na te denken over al die mooie momenten, over al die rijkdom (daar is weer zo'n 'Anita-woord'). Want hoe fijn is het, dat ik dit mag schrijven nu. Dat ik nog steeds kan glimlachen om al die mooie momenten, en al die mooie mensen. Soms kom je iemand tegen, soms in gedachten, soms schrijf ik in gedachten een brief, aan al die liefdes om hen te bedanken, voor wie zij zijn en waren, ja want sommigen zijn er al niet meer helaas, en hoe zij mij als mens gevormd hebben tot wie ik nu ben. En om hen te bedanken, dat het nu zo klopt in mijn leven hier met Annemarie. Wat een rijkdom. In dit leven hier, waar ik houten stammen stapel (van gekapte bomen op de begraafplaats) deze zijn we aan het delen, daar in Hilversum. Waar ik glimlach om al die vrolijke bolletjes, bloemetjes, die knipogen als je door de tuin loopt. Waar ik mijn zorgen heb, soms over werk, soms over mijn fysieke gestel, soms over jou, of over iets onbenulligs. Waar ik zomaar op donderdagochtend kan genieten van Stef Bos en Nespresso. Dus doe ik het maar op deze manier, in de hoop dat al diegenen die er niet meer zijn, of die ik niet meer zie, misschien op eenzelfde manier ooit nog eens denken aan mij, bedankt dat je bij en met me was. Ik ben je dankbaar, en het gaat goed met me. En ik hoop met jou ook. Dat jij je geluk gevonden hebt. Ik ben geen facebook mens, maar soms zie ik wel flarden van mensen, die ooit dichtbij me waren. En ik glimlach als het je goed gaat. Want dat is ook liefde toch, het loslaten en weer verder gaan. Ik herinner me nog mijn eerste liefdesverdriet, als heel jong meisje, en ik voelde een intense pijn, en toen ik later weer verliefd werd op iemand anders dacht ik 'hoe kan dat nou...'. en terwijl ik dit schrijf is er een muzikaal nummer, alleen piano muziek van Stef Bos, getiteld 'tijd om te gaan leven' dit nummer klinkt door de woonkamer. Mooi...het is tijd om te gaan leven, of om door te gaan met leven...het gaat vanzelf, geloof me...ik heb je lief, ik heb je liever lief elke dag....ook zo'n mooie tekst van Stef Bos. Dank je wel, dat ik door mocht gaan met leven. Het voelt zo rijk...

Waardevolle momenten en bijna voorjaar....

En dit soort beelden, maken me altijd heel blij. Enerzijds de herinnering, aan mijn moeder, anderzijds een zo kenmerkend beeld voor de tuin, die langzaam aan lijkt te ontwaken. Deze nieuwe (althans voor ons) tuin, voor de eerste keer zien, na de winter, is op zich al een feest. Ik heb weet ik hoeveel bollen in de grond gestopt, veel blauw en paars, maar hier en daar ook narcissen, en soms een prachtig vrolijk gekleurd pakket aan tulpenbollen. Op diverse hoeken, borders, en bij bomen en onder struiken. En nu ontwaakt de tuin. En vanmorgen lag ik in bed, door mijn luikjes heen naar de tuin te kijken en genoot ik van een roodborstje en een ander schattig vogeltje (tja, binnenkort toch maar eens op mijn wensenlijst dat vogelboekje zetten). Mooi om te zien, hoe het voorjaar geleidelijk aan begint. Het is al wat minder donker, en ook al regent het nu, de kleuren in de tuin veranderen geleidelijk aan weer van bruin, naar groen. Heerlijk en prachtig, het idee straks weer het gras te maaien en de heggen te mogen knippen. Welkom voorjaar in Nieuw-Vossemeer. Ik heb een tuinkalender gekocht, zodat ik weet, wat er ongeveer in welke maand te gebeuren staat. Ik heb nog wat onkruid weg te halen, doe ik weer als het droog is, en ik geniet. Dagelijks mijn rondje langs de bollen en hier en daar zie ik al een hyacint eruit komen, paars blauw...fraai. Ik zal jullie meenemen, maar leuker nog, is om het zelf te kunnen aanschouwen. Vrijdagavond was het gezellig met wat oud collega's hier en ook gisteren was het gezellig bij wat oud collega's in het Westen. Grappig, hoe ik nu spreek over het Westen, de Randstad. En zelf woon ik in Brabant, over een paar weken barst hier het carnaval los. Ik ga er niet in op, dat is me echt een brug te ver, maar ik wil de carnavalsoptocht wel zien, als de praalwagen hier door de straat komt, met Prins Carnaval en wat daar al niet bij zal horen. Genieten denk ik...ook al ben ik niet van het carnaval vieren. Ik kan het simpelweg niet. Hossen en verkleed in een pekske, zoals ze dat hier zeggen, meedoen in het feestgedruis.

Terwijl ik toch echt kan feesten, maar anders denk ik dan...dit was dus een mooi weekend, vol waardevolle herinneringen. Goed om mensen terug te zien en te zien, te horen, dat iedereen zijn weg weer heeft gevonden. En dat het leven, naast Yarden, ook weer heel mooie dingen kent en in zich heeft. Eigenlijk bijzonder om te zien, hoe we als mens weerbaar zijn, en wendbaar. Laatst sprak ik met mijn politie mensen over wendbaarheid. Ben je wendbaar in je communicatie, kun je meebewegen, anticiperen op wat komen gaat, soms van communicatiestijl wisselen, omdat dit effectiever is. Kun je soms achterover leunen en even niks zeggen. Ik merk aan mezelf, dat ik veranderd ben. Wilde ik vroeger het hoogste woord, en eiste ik soms wel de aandacht op. Nu kan ik, achterover leunen, voorsorteren en een ander voor laten gaan, en ook zomaar stil zijn in gezelschap. Fijn, ik ben ouder geworden en gegroeid. Ook rustiger geworden, veranderd als mens en ik hoop, dat deze fase in mijn leven, me nog meer inzichten zal geven. Me nog meer zal verrijken...dan tot nu toe het geval was. Leuk, hoe ik achter de schermen, mensen van advies voorzie, bij keuzes in hun leven. Bescheiden, subtiel, en zonder zichtbaar te zijn. En eigenlijk is dit dienstbaar leiderschap, zoals ik het in 2008 heb geleerd bij het Center for Servant Leadership. Een wijsheid, die ik met me mee draag, waar ik ook naar toe zal gaan. En een rol, die me in deze levensfase, goed past. En net, op deze heerlijke zondag, met straks een sing a song writer in het kerkje, zomaar even tijd voor bezinning. Tijd om na te denken, stil te staan en me te realiseren, dat dit het leven is, dat ik voor ogen heb. Buiten zijn, toch wat gezelligheid om je heen, een huis met een prachtig verhaal, de mooie oorspronkelijke details, kortom dit is mijn leven. Het past en het klopt. En terwijl ik dit zeg, realiseer ik me, dat het loslaten van het oude, van mijn baan, ons leven in Wassenaar, ook het nodige met me heeft gedaan. Laatst zat ik in Hilversum op de begraafplaats met iemand van Yarden te praten, in mijn kantoortje, aan de hoge tafel, met uitzicht op de bomen, de heide, de prachtige bomen, en toen realiseerde ik me, dat het me ook pijn heeft gedaan. Dat ik ergens een 'tikje' heb opgelopen, en dat heeft te maken met strijd en macht. En ik weet nog, hoe spannend ik het vond, de allereerste keer naar de Raad van Toezicht in Hilversum toe. En wat zijn dit een aardige mensen, wat is dit een andere sfeer, een andere manier van samenwerken. Weet je en mijn moeder zou zeggen 'kind voor alles is een tijd' en nu is het tijd voor deze vorm van samenwerken. Nu is het tijd voor dit huis, nu is het tijd om te kijken naar een zich openende tuin. Nu is het tijd, om iets minder hard te lopen. En het mooie van dit alles vind ik, dat ik al die tijd heb laten zien, dat een echte van Loon nooit opgeeft. En dat een echte van Loon, zoals ik, geen burn out krijgt. Waarom, omdat mijn basis goed is. Omdat ik goed in mijn schoenen sta. Met twee benen op de grond. Omdat ik niet bezig ben, met wat iemand anders van me denkt. Die tijd is voorbij. En betekent dit, dat ik niet interessant meer voor je ben, ook goed. Of betekent dit, dat ik niet meer met jou wil zijn, of jij niet meer met mij. Het is goed. Uiteindelijk is leven, vooral leven met dat wat er wel is. En dat probeer ik. Te leven met de mensen, die bij me zijn gebleven, van me zijn blijven houden en met me doorgaan, tot …..Te genieten van het kleine, en soms het grote, maar vooral te genieten van vandaag. Ik vind het nog steeds lastig om te denken 'later als....' omdat ik niet weet, of ik later mag halen. Ik denk het wel, want ik ben toch die echte van Loon, maar toch, mijn gezondheid is een gegeven. Ik heb geluk gehad, en ook daar ben ik me van bewust. Voorlopig is dit wat het is, de maand februari 2020 is begonnen. De tuin opent zich, en laat volgens mij steeds meer moois zien, het leven glimlacht, gisterenavond heb ik ook zo vreselijk gelachen met oud collega's. Heerlijk. Rijkdom. Het leven is rijkdom, en dat gaat niet over mijn banksaldo, maar dat gaat over zoveel meer. Maar ook, over zomaar wakker worden, de luikjes van mijn slaapkamer opendoen en naar buiten kijken. Dat roodborstje zien, en die blauwe hyacint. De meerpaal uit Terschelling op het terras, de bloemetjes in het gras. Me verheugen op mijn collega, die vrijdag jarig was, en ons morgen van een heerlijke lunch gaat voorzien. Gezellig, in Hilversum, bij mijn Uitvaartstichting. Trots en blij, tevreden en gelukkig. Wat een rijkdom...en nu, met mooi geknipte haren (dank je wel lieverd) straks naar het prachtige kerkje in Nieuw-Vossemeer, en genieten van mooie muziek. Een fijne zondag gewenst!

Oude muziek op mijn nieuwe plek....

En terwijl Cat Stevens zingt, zit ik in de hal, de 'wijnhal' zoals ik deze ook wel noem en ga ik een blogje schrijven. De tafel wiebelt nog, dus dat moet nog in orde gemaakt worden, maar verder is dit een soort van schatkamer voor mij. Prachtige magnums met mooie wijnen, 1,5 liter, 3 liter, 5 liter, en een (helaas lege) van 15 liter.

Een lust voor het oog, en ook voor je smaakpapillen hier. Mijn kelderkast, met een prachtige temperatuur en lekker donker, herbergt een rijkdom aan flessen. Ik heb vorige week alles geïnventariseerd en in mijn logboek verwerkt. Ik zit hier helemaal in het mosgroen, een prachtige ribbroek gekocht gisteren in Halsteren. Heerlijk, zomaar zin in, en straks komt Els, met Cor en Sandra, om lekker hier te lunchen. Een glas champagne in het atelier, en dan een superfijne lunch met een heerlijk glas Nau Mai erbij. Jawel uit Nieuw-Zeeland natuurlijk. Lekker fris. Leuk om Els hier te mogen ontvangen, net alsof mijn vader even op bezoek komt. Dit weekend heb ik telefoondienst en een aardige collega ondernemer belde mij gisterenochtend al om kwart voor zeven uit bed. Ik liep verdwaasd rond, zonder bril, maar kon uiteindelijk iets betekenen voor deze dame en haar familie. Fijn. Leuk ook, om zo bezig te zijn. In de tuin, rond het huis en gewoon aan het werk eigenlijk. Nu zingt Janis Ian, heerlijk al die oude muziek. En bij al die oude muziek horen mooie herinneringen. Fijn. Ik zit dus simpelweg te genieten hier in huis. Ik voel een heerlijke rust, ik ben blij met alle bollen in de tuin, die voorzichtig hun groene gezichtjes laten zien. Wat zal er allemaal uit gaan komen. Ik ben meer dan benieuwd. Gisteren hoorde ik een mevrouw in een winkel tegen iemand anders zeggen, dat de winter nog komen gaat. Brrrrr ik hoop van niet. Ik wil dat het voorjaar komt, dat de zon, net als vandaag, mooi schijnt, en alles in het licht zet. Vanmorgen vroeg had ik een uitvaartondernemer, een vriendin van me, eigenlijk, aan de telefoon. Leuk met haar praat ik altijd over personeelsbeleid. Fijn om te sparren af en toe met iemand, die ook een bedrijfje heeft. Ik voel me soms een beetje alleen, met alle verantwoordelijkheden die ik heb binnen mijn huidige baan. Ik maak zoveel keuzes, en wil af en toe eens lekker sparren met iemand, die ik vertrouw en goed ken. Dus bedankt lieve collega voor ons contact vandaag. En inmiddels is het alweer 19 januari 2020. De eerste maand van een nieuw jaar, en deze maand is druk begonnen. Met veel crematies, begrafenissen. De bekende 'piek' een piek vol verdriet, voor al die nabestaanden. Gek, omdat Els vandaag komt, zat ik wat foto's van mijn vader te bekijken. En zag ik die glimlach, die mooie kop met haar, die leuke truien die hij altijd droeg. En realiseer ik me, dat het gemis er altijd is. En dat is anders dan in het eerste jaar na iemands overlijden, en het is anders, omdat mijn Pa wel 86 jaar mocht worden, en sommigen worden nog niet eens 1 jaar. Dus verdriet is er in veel maten en soorten. En voor iedereen anders. Sommigen blijven hangen in het gemis, of in boosheid, anderen gaan door, herpakken zich en leven voort op de manier, zoals hij of zij dat zo graag gezien zou hebben. Ik kies voor het laatste, want ons leven gaat door. En missen, doe ik zoveel mensen. Ook mensen die nog leven soms. Maar missen hoort ook bij het leven. Net zoals pijn voelen. En net zoals genieten. Het leven is voor mij een prachtig palet aan kleuren ( veelal blauw, groen en bruin tegenwoordig voor mij). Ik lach, want ja, je kunt mij uittekenen in een van mijn blauwe colberts, of af en toe in een groene trui. Thuis veelal bruin, mijn oude kloffie. En ook daarin lijk ik denk wel heel erg op iemand, over wie ik veel schrijf. Ik zit met een enorme grijns op mijn gezicht nu. En geniet. Straks een glas champagne om te toasten op het leven. En op al die mooie mensen die dichtbij mij zijn en van wie ik hou. Dank je wel! En terwijl de blauwe druifjes voor mijn moeder, me toelachen, lach ik vandaag met jou. Ik ben gelukkig!

Jij ontbreekt mij...wat een mooie woorden...

Uitvaartstichting Hilversum heeft een rouwcafé, een ontmoetingsplek, iedere derde zondag van de maand, in De Einder, onze koffiekamer op de Zuiderhof. En op dit moment zijn wij aan het bedenken, hoe gaan we dit jaar, ervoor zorgen dat mensen die hier behoefte aan hebben, de weg gaan vinden naar dit rouwcafé. En al zoekend op internet, kom je bij prachtige initiatieven terecht, die er al zijn. En in de regio Haaglanden is er een rouwcafé genaamd Jij ontbreekt. En als je het verhaal van de initiatiefnemer Barbara leest, dan komt deze naam voort uit een eigenlijk een liefdeszin, die zij en haar inmiddels overleden man, elkaar stuurden 'tu me manques' of te wel 'jij ontbreekt mij'. Een zinnetje, met zoveel meer diepgang dan 'ik mis je'. Want jij ontbreekt mij, heeft een diepere lading, het doet je beseffen en voelen, hoe compleet je samen met iemand kunt zijn, en als die liefde er niet meer is, dan ben je echt een stuk van jezelf kwijt. Dan lijkt het alsof je een essentieel onderdeel van jezelf mist. Jij ontbreekt mij...
Woorden, taal, wat een rijkdom, en hoe kun je soms met een woord, of een zin, het verschil echt maken. Hoe kun je geraakt worden, door een zin. Soms krijg je met de kerst van die kaarten, waar men echt voor is gaan zitten. Waar je echt de tijd neemt om de ander te schrijven. Eigenlijk was dat wel heel leuk. Vroeger had ik een correspondentievriendinnetje in Utrecht,..leuk, en aan haar schreef ik altijd brieven, en iedere week zat ik voor mijn gevoel, uren te schrijven, aan die vriendin die eigenlijk geen deel uitmaakte van je leven op de boerderij, maar met wie ik wel zoveel deelde. Woorden. Ik hou zo van woorden. In het NRC staat 'oordelen begint niet met spreken maar met luisteren'. Luisteren, is een kunst. Zo kennen we allemaal wel een collega, die altijd dwars door jouw zinnen heen praat. Luisteren, is ook stil zijn. En dat is ook zo mooi, in ons rouwcafé. Je kunt zomaar stil zijn, je hoeft niet te praten, je mag gewoon je kop koffie, je glas wijn drinken, en voor je uit staren over die prachtige heide. Ik doe dit ook vaak als ik thuis ben, dan zit ik aan de keukentafel en staar ik voor me uit, de tuin in, ik zie de vogeltjes...ik geniet van het gazon, de bomen, de kleuren die langzaam aan, door de zachte winter, weer anders lijken te worden. De bolletjes die voorzichtig uit de grond komen. Zomaar staren in de stilte. Gisteren op mijn vrije dag, was ik even op Flakkee, bij mijn vrienden in de polder. En als je bij hen in de keuken zit, dan staar je de ruimte in en Hans zei 'ik verveel me nooit' en ook al doe je niet zoveel. En soms is voor je uit staren, de ruimte op je in laten werken, heel erg fijn.
Terwijl ik dit schrijf, draai ik 'the essential van Leonard Cohen'. Laatst sprak ik over mijn muzieksmaak. En deze is nogal serieus volgens mij, met af en toe een spannende uitspatting, en Cohen is een van mijn favoriete zangers. Zijn laatste, postuum uitgebrachte cd, is prachtig. Zo intens...vijf sterren in de recensies. Echt bijzonder, die diepe lage stem van hem. Geweldig...en nu die film, in de bioscoop over hem. Ik ga deze graag zien, heerlijk...en deze muziek maakt me rustig. Ondertussen denk ik na over geloofsbelijdenissen, over samenzijn met een kerkeraad, a.s. zaterdag. Over de komst van een oude collega, hij komt logeren dit weekend, bijzonder, hoe mijn leven zich vult met mooie ontmoetingen. Gesprekken, samenzijn met mensen. Ontmoeten van mensen, nieuwe mensen in een nieuwe wereld, Hilversum. En warm bad, met af en toe wat rare ontwikkelingen, en deze wil ik graag het hoofd bieden. En tussen al dit soort momenten door, kreeg ik het gedicht van Toon Hermans - er moeten mensen zijn die zonnen aansteken - en bij dat soort mensen wil ik horen. Ik wil confetti strooien, ik wil het licht weer aandoen, ik wil liefde geven en ontvangen, ik wil mijn armen openen, ik wil dansen en lachen. En vooral samen met iemand anders, met de mensen om me heen. Prachtig, deze man, mijn moeder was zijn fan, was een woordkunstenaar. Hij kon schrijven, zingen en hij liet je lachen. Een bijzonder mens. Weer een mens vol woorden, mooie weloverwogen woorden...zijn tekst over sterven, was de tekst van mijn moeder. En dan ben je aan je laatste beetje toe...

En met deze woorden ontstaat in mij, mijn eigen tekst :
Ik mag het leven aanraken. Heel intens, zo intens, dat het soms pijn doet. Ik word geraakt, aangeraakt, en raak soms gewond, door wat er om me heen is. Ik verbind mijn wonden en sta op, ik ga door. Ik leef. En in alles voel ik dit. Steeds maar weer. Een echte van Loon, staat steeds weer op en geeft nooit op. En raakt aan, tikt aan soms. Met eigenlijk maar een doel, het leven te omarmen, liefde te geven, te ontvangen, en dankbaarheid, hoort daarbij. Dankbaar voor dat kopje koffie aan je keukentafel, die lach, terwijl er eigenlijk niet zoveel te lachen is. De vriendschap, die door alles stroomt. Je telefoontje, je woorden. Je 'ik mis je' of je stem door de telefoon. Je kaartje met de kerst. Het gedicht over je kinderlijk verbazen. Iemand oprecht kunnen missen. En nu, denk ik aan mijn vader. Want wat kan ik deze mens missen. Zo vreselijk, omdat hij alles in zich had, wat mij gevormd heeft. Met gelukkig, een beetje Ma van Loon er bij, ik moet nu lachen, omdat we het hier gisteren nog over hadden aan die mooie keukentafel met elkaar. Dus dank je wel, dat ik dit leven op deze manier mag leven, mag voelen, mag doorleven, mag aanraken.
En nu, wil ik eigenlijk wel op een andere manier eindigen, dan andere keren. Want ik vind, als ik dit alles teruglees, mijzelf wel bloedje serieus de laatste tijd. Terwijl ik toch eigenlijk meestal wel een beetje gek ben. Van een feestje hou, graag de voetjes van de vloer gooi, en probeer dansend het leven te omarmen. Dus ga ik vandaag deze dag, een vrolijke wending geven. En dit betekent niet dat ik nu opeens verkleed in de carnavalsoptocht mee ga lopen. Gewoon eerst maar eens een nespresso en dan een stukje muziek uit de 70'er jaren. Lekker...heb een lekkere dag!

2020 - een mens krijgt wat hij kan dragen -

2020, het nieuwe jaar is begonnen. Is mooi begonnen, met vuurwerk in de verte, wij waren bij Pauline en Vincent in Welberg, en vanaf de dijk bij hun huis, zagen wij prachtig vuurwerk in het weiland, schitterende flitsende lichtpartijen. En 2020 ging van start met Happy New Year van Abba op de speaker. Een muziekstuk, dat mij altijd doet denken aan mijn schoonmoeder omdat zij altijd zo vrolijk wordt van Abba. En hierdoor ik ook. Zojuist meneer pastoor aan tafel voor een kopje thee. En al pratende vertelde ik over mijn moeder, zij zei altijd 'god geeft wat je kunt dragen' en hier in mijn eigen woorden nu van gemaakt - een mens krijgt wat hij kan dragen -. En we kunnen wel wat dragen realiseer ik me altijd. En gelukkig maar, want daardoor kan ik mijn armen openen en mijn hart openen voor jou. Omdat in mij een rust is gekomen, die ongekend fijn en veilig voelt. Omdat ik weet, dat ik ouder mag worden, en ja soms veel aan mijn hoofd heb, en soms iets twee keer vertel (ik ben altijd bang voor beginnende alzheimer, maar het schijnt dat meer mensen van mijn leeftijd dit hebben, dus ik ben weer gerust). Maar ik weet ook, dat ik veel aan kan. En dat mijn basis, mijn fundament stabiel en rustig is. Weer iets dat ik heb meegekregen vanuit mijn jeugd. En ach, als het soms gaat stormen of eventjes tegen zit, dan ga ik wel door. Dan geef ik niet op. En daarom deze foto, de symboliek van een deur die open staat, een hart dat open staat, voor jou. Er is plaats voor jou, in mijn huis, in mijn hart. Wat een mooi begin van 2020. Ik hou van dat getal. Ik hou van afgeronde getallen. Ik merk dat ook met mijn bankrekening. Als er een niet afgerond bedrag op staat, dan doe ik mijn best om het bedrag van 473 euro bijvoorbeeld aan te vullen tot 500. Dus zal wel een tikje autistisch of zoiets zijn. Geeft niet. Ik merk, dat ik dit altijd doe. Getallen rond maken. Ik leg ook altijd dingen recht, en naast elkaar, hou van stapeltjes. En doosjes. En zie mezelf dit altijd doen. Ik hou ook van een hoekige auto, een Mercedes, een G-klasse, zo'n soort jeep achtig ding, echt heel vierkant, echt gaaf om te zien. Stel je voor dat ik ooit genoeg geld zou hebben, dan koop ik dat model. Bijzonder, hoe je als mens toch allemaal je afwijkingen hebt.
Gisterenavond kreeg ik, net als iedereen, prachtige filmpjes, berichtjes, woorden van allerlei echt mooie mensen in mijn leven. En voor mij is dat rijkdom. Pure rijkdom. Dus lieve mensen, ik heb het afgelopen jaar al zoveel teruggekeken, geëvalueerd, en gereflecteerd, we laten 2019 voor wat het was. En een van de berichten die ik mocht ontvangen was 'het is een goed jaar, om een goed jaar te hebben'. En volgens mij wordt dit de essentie van 2020. En ik ga ervoor, om dit er van te maken. Een goed jaar. Goed voor iedereen, goed voor alle nabestaanden die bij ons komen in Hilversum, goed voor de ondernemers die onze dienstverlening afnemen, goed voor de mensen die bij Uitvaartstichting Hilversum werken, goed voor de partners met wie ik mag samenwerken, goed voor mijn vrienden, mijn familie, goed voor jou en goed voor mijzelf ook. En goed voor mijzelf betekent wel iets van gas terug nemen. Want het lijf van deze van Loon, protesteert wel een beetje soms. Het lijf van mij is moe. Ik loop slechter, ik heb last van mijn rug. Dus goed voor mijzelf betekent ook een beetje pas op de plaats. Vroeger naar bed, rustiger leven, niet alles hoeft morgen klaar. En bewuster kiezen voor wat ik wel en niet ga doen. Dus 2020 wordt een goed jaar. Tja...en dit schrijvend, realiseer ik me, dat niet iedereen dit kan zeggen. Dat is echt zo klote...want potverdomme als je te horen hebt gekregen dat je ALS hebt, of kanker, of reuma, of weet ik watvoor klote ziekte dan ook. Excuseer mij voor het woord. Ja dan wordt 2020 echt geen goed jaar. Dan heb je werkelijk geen idee, wat er voor je staat en ligt. Wat er komen gaat. Maar weet in ieder geval, dat ik er voor je zal zijn en dat meen ik uit de grond van mijn hart. En dat ik met je mee denk, er voor je ben, een keer voor je zal koken, of een keer met je zal doorzakken, als je dat wilt. Of een keer met je rond ga rijden in mijn supersonische Mercedes cabrio...ik neem je mee en zal je dragen, waar ik dat kan. Want in deze essentie ook, wordt 2020 een goed jaar. Dus sta je op de drempel, van allerlei nieuwe dingen, een nieuwe baan, een nieuwe liefde, een nieuwe....vul maar in, heb maar vertrouwen. En lukt het even niet, of wankel je een beetje...dan mag je even leunen, bij mij. Ik realiseer me, net zoals meneer pastoor zich dat realiseert, dat een mens krijgt wat hij kan dragen. En ik, ik ben er klaar voor, 2020 wordt een goed jaar. Voor mij, voor jou, voor ons allemaal.....volgens mij is dat ook een stuk van een lied. Ik ben het boek van Frits Spits aan het lezen, over zijn overleden vrouw, over zijn rouw, zijn verlies...en hoe muziek je dan kan dragen...en terwijl ik dit schrijf, ga ik de cd's die bij dit boek horen, draaien. La vie est belle....een prachtig 2020 gewenst van mij!

Een rustige kerst in Nieuw-Vossemeer

Goedemorgen allemaal. De kerkklokken maakten mij wakker om half negen. En dat is niet erg, want ik heb de telefoon van kantoor mee deze kerstdagen, dus ik kan alle boekingen aannemen. Contact hebben met mensen die nu aan het werk zijn, om mensen die tijdens deze kerstdagen een dierbare verliezen, bij te staan. En hoe fijn is het dan, als je op de achtergrond wat mee kunt denken of mee kunt helpen. En mijn collega's zijn eventjes vrij vandaag en morgen. Want wat is er hard gewerkt, bij mijn Uitvaartstichting Hilversum. Wat doen we een mooie dingen met elkaar. En wat zijn we bezig met onze herpositionering, en hoe fijn om samen te werken, met al die mooie uitvaartondernemingen in Hilversum en omgeving. Om die kleine intieme vorm van dienstverlening te mogen aanbieden. Goedemorgen, het is kerst, eerste kerstdag 2019. Het jaar 2019 loopt naar zijn einde toe. En wat een bijzonder jaar was dit. Een jaar van afsluiten, loslaten, opnieuw beginnen. Ik vond het een intens jaar. Ik ben moe merk ik. Moe van alle indrukken, moe van misschien wel het weer herpositioneren, hier in Nieuw-Vossemeer, en in Hilversum. En het mag zomaar, dat moe zijn. Eergisteren was Annemarie jarig, en op deze verjaardag, was er een prachtige mix van mensen, ver weg, dichtbij, oud en nieuw. En het was heerlijk, dus allemaal dank je wel, dat jullie gekomen zijn. Fijn.
En nu op deze vroege kerstochtend, realiseer ik me, hoe heerlijk ik deze stilte vind. Zondag op een feestje bij Joke, vroeg iemand me, hoe het is, en of we Wassenaar niet missen. En ik vind dat altijd lastig. Want ik mis Wassenaar wel, soms, even een boodschap halen. Maar de mensen uit Wassenaar van wie ik ben gaan houden, die zijn er nog steeds. Die komen nog steeds hier. En hier, in dit mooie kleine dorpje, is het leven fijn en goed. Geniet ik intens van het bezoekje van meneer Pastoor, of van een prachtige kaart in de brievenbus van het oudere artsenechtpaar, of noem maar op. Van onze nieuwe vrienden Joke en Seb, of van even het praatje in de SPAR. Maar vooral van de stilte hier, de tuin, de vogeltjes, het atelier met de houtkachel, van het samenzijn.

En dat laatste is nog niet zo vaak, want het werk heeft mij/ons wel opgeslokt. Het was wel en het is wel veel. Maar een ochtend zoals nu, het is heerlijk. Ik las een interview in het NRC en deze man zei 'ik probeer goed te luisteren naar mijn hart'. En ik, ik probeer dit al heel lang, en vaak lukt het ook, maar soms vergeet je even naar je hart te luisteren. En nu ik hier woon, probeer ik dat weer beter te doen. Mijn hart, mijn lichaam, mijn innerlijke stem, het wijst me echt de weg. Zo heb ik ook geluisterd en gekozen, toen het over mijn werk ging. Zo heb ik ook geluisterd, toen het over dit huis ging. En zo voel ik nu, dat het goed is. Ik maak de juiste keuzes en dat geeft me rust. En wat zo bijzonder is, hier kan ik dit echt zo voelen en doen. In Wassenaar lukte me dat niet. Ik voelde daar niet de rust, die ik hier mag voelen. En het fijne is dat ik soms wat schoffel in de tuin, wat onkruid weghaal, wat blad weghaal. En alleen al dit bezig zijn is fijn. Dus ik hoop dat dit gevoel in 2020 mag blijven. De rust, de eenvoud soms, het stil zijn. We kregen met de kerst, een boekje van Pater Bertus, onze buurman. En een mooie kaart. Bijzonder, deze man, had tijdelijk iemand in huis genomen, die geen huis meer had. Mooi en toen hij een kopje koffie met taart kwam eten op de verjaardag van Annemarie zei hij 'leuk al die vriendinnekes'. Geweldig he...Brabant, als je me ooit gezegd had dat ik hier zou wonen, dan zou ik heel hard zijn gaan lachen. Maar het leven is fijn, in het Brabantse land. De mensen, zijn zo vriendelijk. Zo is er een buurman bezig voor Annemarie met het doortrekken van de internetkabel van het atelier naar binnen hier in het huis, die man is gisteren al een uur of vijf bezig geweest, en maandag komt hij weer. Zo lief...en lieve mensen, het jaar 2020 staat voor de deur. Ik mag met een kerkeraad een strategie sessie voorbereiden en zelfs de geloofsbelijdenis opnieuw vaststellen met elkaar. Prachtig lijkt me dat. Ik denk dat mijn moeder zou glimlachen, als ze zou weten, dat ik vanuit mijn bedrijfje Anita van Loon - Levenskunst, dit soort mooie trajecten mag begeleiden. Ook mag ik weer een dag voor de Nationale Politie verzorgen. Fijn! Maar ook verheug ik me, op de tuin, het gras, de heggen, de bloemen, ik zie overal al bloembollen tot leven komen, blauwe druifjes voor mijn moeder. Ik zie de klimhortensia vol met knoppen. Ik zie de vijgenboom vol knoppen, ik kan niet wachten tot dit nieuwe leven, zich hier laat zien. Ik verheug me op fietsen door de polders, op vrienden die komen logeren en ook gaan fietsen. Ik verheug me op het lezen van dat boek, ik kreeg van Annemarie een abonnement op book-a-zine. Romans in tijdschrift vorm, heerlijk, zomaar voor in de tuin. Ik ga met mijn nichtje in Groede, het jaar 2019 evalueren en kijken wat 2020 ons gaat brengen. Leuk, hoe ik een volle neef van me tegenkwam tijdens een presentatie in Hilversum. Henk Dirkx. Een zoon van de broer van mijn moeder. Familie. Dit was een hele leuke ontmoeting in een onverwachte setting, althans voor mij. In 2020 ga ik ook af en toe zomaar een lang weekend vrij nemen, en lekker zwemmen in de Grevelingen, of vul maar in. En we gaan weer naar El Gouna, in november heerlijk! In 2020 ga ik echt minder werken, en meer thuis zijn. Ik wens ieder een kerst, zoals hij of zij dit zich wenst. Ik wens je, dat je dromen uit mogen komen, dat het leven je aanreikt wat je nodig hebt. Dat je niet alleen bent, dat je opnieuw verkering krijgt als je dat wilt, dat je gelukkig bent, en vooral wens ik je gezondheid. En als die gezondheid er niet is, of niet mag zijn, dan wens ik je dat iedereen ongelooflijk goed voor jou zorgt. En je vasthoudt, als het even niet meer gaat. Dat je gedragen wordt, als dat nodig zou zijn. Dat wens ik je...en voor nu wens ik je nog wat stilte toe...omarm het maar. Fijne kerstdagen en een prachtig 2020! Liefs, Anita van Loon