Het leven komt weer in beweging...

Goedemorgen! Op deze hele mooie Hemelvaartsdag, waar ik al vroeg geïnterviewd werd door NH Radio, over wandelen over de begraafplaatsen van Uitvaartstichting Hilversum, zit ik in korte broek, met iets te lang haar, aan de Nespresso. De zon laat zich al zien, en de dag lijkt veelbelovend te worden. Geleidelijk aan, zie je steeds meer beweging in ons leven ontstaan. Zit je weer met vrienden in de tuin, en sta je soms zomaar vijf minuten stil in een soort van file. Maar ondertussen is er ook wel veel anders geworden, vandaag een drive thru uitvaart, waar mensen een laatste groet brengen aan hun dierbare, vanuit de auto. Wandelen met eenzame ouderen over onze begraafplaats, of zomaar een gesprek met iemand, op 1,5 meter afstand. Gek, als je beste vriend binnenwandelt in je kantoor, dat je dan alleen maar liefdevol glimlacht naar elkaar, maar elkaar niet omhelst. Nu vind ik het wel fijn, dat ik niet meer van iedereen drie zoenen krijg, of soms zelfs een zoen op mijn mond. Maar toch, zo selectief vind ik het wel fijn, om af en toe mensen eens heel dicht tegen me aan te houden. De mensen van wie ik echt hou. En dat, dat gaat voorlopig nog niet...er is een nieuwe realiteit, een nieuwe werkelijkheid, en daar ben ik nog wel alert op, merk ik. En toch maak ik zakelijk gezien, al plannen, voor de Uitvaartstichting, voor mijn personeel, en soms ook heel voorzichtig voor mijzelf. Wel weer een training in september? Het zou fijn zijn, toch een live coachgesprek, fijn. Mensen ontmoeten, en hen gewoon de ogen kijken. Of blijven we zoomen. En ik, als ouderwets mens, wil het liefst gewoon contact, face to face. Kijken wat je non verbaal zegt of doet. Aan je ogen zien, dat het goed of minder goed met je gaat. Het past bij mij. Vandaag tijd weer voor de tuin, onkruid wieden, gras maaien, misschien de beukenhaag al knippen vanwege de wolluis. En jawel, op bezoek bij de dorpskapper, om 14.50 uur. Spannend, een beetje fatsoeneren, want ik ben wel zo'n type die nu met een enorme bos grijs haar rondloopt en iets eraf en iets dunner, is wel beter denk ik. Gisteren een supergave dag gehad, met de architecten de tekeningen van het gebouw Bosdrift mogen bekijken.

Wel, en dan wordt je echt blij. Zo indrukwekkend mooi. Zo puur, zo basic. Ik word er heel blij van. Dus ik loop met de tekeningen in mijn tas, alsof ik een schat bij me draag. Prachtig, hoe een verhaal, vertaald is naar een beleving, een beeld. Hoe mijn wensen zijn vertaald, naar een gebouw, waar werken, ontmoeten, stil staan, verleden en heden samenkomen. Wat knap. Dit is een groot project en het doet me denken, aan de verbouwing van onze eigen 'oude dame' hier in Nieuw-Vossemeer. Het pand vol mannen, en geleidelijk aan zie je veranderingen ontstaan, en zie je het heden en het verleden in elkaar overgaan. En juist het behoud van al die details als de luiken die open en dicht geschoven kunnen worden. De raampartijen, de nok van het dak bewaren en in takt houden, het is zo mooi en zo waar een dergelijk gebouw nog mooier van wordt. En dus lijkt het soms alsof mijn leven, waarvan een vriendin zegt,' alles is op zijn plaats gevallen bij je', klopt. Mijn baan in Hilversum, de plannen die we daar aan het uitvoeren zijn. Het natuurbegraven, en dan hier in Nieuw-Vossemeer, de mooie energie van de tuin, het oude huis, onze 'oude dame' (zo noemde de vorige eigenaar dit huis) en de autorit van huis naar werk en weer terug. Heerlijk. Rustig rijden, in die mooie Mercedes. Gisteren zag ik een 300 CE cabriolet, een oud model, en die meneer en ik zwaaiden naar elkaar. Fijn is dat he. Vroeger was dat ook zo bij berijders van een 2CV. En nu doe ik dat weer, rijdend in mijn mooie Mercedes. Genieten. Gek, hoe genieten voor iedereen een andere invulling kan hebben.

Gisterenochtend lag er een dame te slapen, een zwerfster, een nog jonge vrouw, voor het terras van onze koffiekamer De Einder. En toen ik haar wekte met een 'goedemorgen mevrouw' kwam er een verward verhaal. Zij lag daar goed ingepakt, met een rugzak en nog wat spulletjes en haar fiets stond tegen het hek. Zij sliep vlakbij een begraafplaats en had het over haar overleden vader. En toen ik terug naar kantoor liep, was ik geraakt door dit verhaal. Wat zou er spelen in het leven van deze jonge vrouw. Zij vond ons vriendelijk en pakte haar spulletjes en fietste weer weg. Ze wilde naar het Zuiden, want daar zijn de mensen vriendelijker, zo zei ze....tja en daar raak je wel iets. Het doet me denken aan een liedje, van Daniël Lohues 'Ie maggen hier altied henkommen'. Luister er maar eens naar. Prachtig. Het gaat er eigenlijk over, dat hij zingt, dat je altijd weer naar huis mag komen. Dat je altijd welkom bent in zijn huis. Dat er wijn in de kast staat en eten is. Dat je de kachel aan mag doen en lekker mag gaan slapen. Dat er een plek is, waar je veilig bent. Dit liedje, daar moest ik aan denken, toen dat meisje wegfietste...op weg naar het Zuiden. Waar zou zij vannacht geslapen hebben? Dit liedje doet me denken aan vroeger, aan dat veilige huis, die oude boerderij, waar ik altijd weer terug naar toe ging, als het even niet zo goed lukte. Of als ik uit een relatie stapte, en even geen huis had, dan kwam ik altijd weer thuis. En ik hoop dat mijn 'oude dame' hier voor mijn vrienden, de kinderen, dit gevoel oproept. Je kunt hier landen. Stil zijn, wandelen door de tuin, of zomaar slapen, lezen, zijn. En ik hoop ook dat ons nieuwe kantoor straks op Bosdrift, voor velen een plekje zal worden, om zomaar te zijn. Te zijn temidden van al die beweging, die er is, in ons leven. Temidden van al de drukte, die we soms maken met elkaar, klein, intiem en vooral stil. Een plekje waar we aandacht hebben voor elkaar. En als ik dan denk aan mijn rol hier op deze aarde, dan is dit mijn rol wel denk ik, verbinden, er zijn. En weer kom ik uit bij die hand, die reik ik naar je uit, nu en straks, temidden van alles wat er al is in je leven. Of wat er komen gaat, stap maar eens binnen bij me. Praat even, drink een kop koffie, en ga weer als je dat wilt. En als het even niet lukt, dan ben ik er gewoon. Hier in mijn eigen 'oude dame' of straks in dat mooie pand in Hilversum. Nu nog even in de porto, het tijdelijke kantoor, kom gewoon maar even binnen. Dat zei ik gisteren aan de telefoon tegen die mevrouw, wiens man op 18 mei 1994 is overleden en bij wiens graf zij regelmatig de plantjes komt water geven, 'komt u gewoon maar even binnen mevrouw, dan loop ik een keer samen met u naar het graf van uw man'. En ik denk zomaar dat zij morgen even binnen komt lopen. 'Ie maggen hier altied henkommen'...ja jij ook...

Mei, een maand vol bijzondere dagen

Ja en vandaag begin ik met de dag van de moeders en dus een foto van mijn eigen moeder. Deze foto is uit 1979 schat ik zo in. Toen was zij nog sterk en gezond, had zij mooi grijs haar en kon zij nog intens genieten van het leven. Hierna werd zij ziek, en bleef die rotziekte kanker, haar lastig vallen, keer op keer. Totdat zij in 2003, pas 70 jaar jong, hieraan overleed. En deze vrouw, zij heeft me opgevoed, weliswaar samen met mijn vader, maar de kracht van onze opvoeding zat in deze vrouw. Streng, liefdevol, rechtvaardig, strijdlustig, trots, zij leerde mij als vrouw, onafhankelijk te zijn. Dat was zij ook, zolang zij kon. Zij leerde mij waarden, als respect, aandacht voor je medemens, niet oordelen, zij leerde mij om te zien naar anderen. Zij zorgde ervoor, dat ik nu soms van die mooie wijze dingen zeg, en dan met een ondeugende glimlach, die hoort bij mijn vader. Altijd in mijn leven, en dit heb ik al zo vaak opgeschreven, denk ik aan haar, als ik het moeilijk heb, als ik het ingewikkeld vind, of als ik het eventjes niet weet. Dan vraag ik mij steeds weer af 'wat zou mijn moeder nu hebben gedaan'. Dus ja Moederdag, voor mij een dag waarop ik haar mis. Maar ik mis haar op zoveel momenten. En gisteren, dit weekend, was het weekend van en voor alle moeders in Nederland. En dus ook voor haar. Nee ik ben niet op of bij haar graf geweest, nee ik heb geen bloemen neergelegd, maar ik heb aan haar gedacht, toen Annemarie's moeder hier was, toen ik hoorde van vriendinnen, of las van vriendinnen, hoe zij verwend waren op Moederdag. En ik, ik was eventjes ook een beetje moeder, een bonus moeder, de lieve woorden, kaartjes van de meisjes, van Roos en Floor, en een cadeautje voor mij. Bonus moeder, een soort van eretitel in mijn leven. Ik was het al eens eerder in mijn leven, voor andere kinderen, en toen zelfs kleinkinderen. En ook aan hen en hun moeder heb ik gisteren even gedacht. Nu ben ik het vol trots weer. Gek, moeder zijn, het was altijd een droom van me. Moeder zijn van Basje van Loon, en dan getrouwd zijn met een boerin, en wonen op de boerderij, mijn vader opvolgen. Welnu, het is zo anders gegaan en gelopen. En Basje is nooit geboren. En het is prima zo, want nu is mijn leven gevuld, met prachtig werk, met mooie mensen om me heen en zelfs bonuskinderen. En mijn moeder, die zou glimlachend haar goedkeuring geven. En trots zijn. Ze zou me nu wel aanspreken over mijn lange haren, of mijn korte broek, of mijn soms wat stoere imago. Maar ze zou ook genieten en denken, 'die meid, die is toch maar mooi onafhankelijk, die doet het zelf en kan het zelf'. Dat zou haar passen en zij zou tevreden zijn met mijn keuzes. Met mijn vrouw en mijn bonuskinderen. Met mijn carrière en waar ik nu sta. Zij zou net als ik niet piepen, als het ingewikkeld, of pijnlijk wordt soms. Dus lieve moeder van Loon, dank je wel, dat je mijn moeder bent. Dank je wel, voor je soms stevige opvoeding (had ik misschien wel nodig, haha..) en dank je wel, dat ik zoveel van je heb mogen leren. Ik voel het iedere dag. Ik hoor het in mijn woordkeuze, ik merk het in mijn zakelijke houding. Dank je wel mama...ik hou van jou. En ik mis je, en dat zeg ik niet zo vaak....

Mei, de maand waarin wij Nederlanders 75 jaar geleden bevrijd werden. Waarin een einde kwam aan onderdrukking, en waarin de Canadezen ons land bevrijden. En afgelopen week hebben wij deze soldaten, die ons land in Hilversum bevrijd hebben en die toch zijn omgekomen, herdacht op de Noorderbegraafplaats. Prachtig, een klein en waardig eerbetoon.

Bloemen gelegd door onze burgemeester Broertjes, de namen van de slachtoffers opgelezen door wethouder Scheepers. En ik mocht, als directeur van Uitvaartstichting Hilversum, daarbij aanwezig zijn. Trots, op mijn team, die ervoor zorgden, dat onze graven er prachtig uitzagen. Schoon en met mooie beplanting. Respectvol moment. Mei de maand, waarin we herdenken, vieren, stil staan bij Anne Frank, als symbool voor de Joodse gemeenschap. Stil staan bij een woord als vrijheid, en wat dit met je doet. En deze maand mei, is vrijheid extra beladen, doordat wij te maken hebben met een samenleving, die nog voor een deel in lock down is. En omdat wij allemaal voelen, hoe we 'ingekaderd' zijn als we niet kunnen doen, wat we willen. Hoe we voelen dat er aan onze vrijheid wordt getornd, als we niet met onze vrienden op een terras kunnen zitten en een kop koffie kunnen bestellen. Hoe we ons beperkt voelen, als we niet naar het theater kunnen, of niet massaal mee kunnen zingen tijdens een pop concert. Dus vrijheid in mei 2020 voelt anders dan in mei 2019. En deze beperking in onze vrijheid, doet je voelen, hoe rijk wij zijn hier in Nederland, wat er allemaal is en kan in dit land. Hoe we mensen kunnen helpen, die uit landen komen, waar vrijheid een onmogelijk iets is.

In dit land (althans dat probeer ik uit te dragen) zijn we tolerant naar mensen met een andere religie, of cultuur. En accepteren we dat jij het net anders wilt doen dan ik. Ik denk in mei aan hoe  tolerant we kunnen zijn, naar mensen die zich net even anders voelen, dan de gemiddelde mens om ons heen. Hoe je hier gewoon samen kunt leven met je geliefde, ongeacht zijn of haar sexe. Hoe je hier in Nederland als mens ervoor kunt kiezen, naar welk land je op reis wilt gaan. En ga zo maar door. Dus mei, de maand vol bijzondere dagen, is ook de maand van vrijheid. En hoe mooi is het, dat ik juist in deze maand mei 2020 gevraagd ben toe te treden tot de Raad van Toezicht van de Stichting Islamitisch Begraven in Nederland. Een contact nog uit mijn Yarden-leven. Een contact, dat is blijven bestaan en een soort dank je wel is, voor mijn inspanningen voor het eerste Multi culturele rouwcentrum in Nederland. Prachtig dit initiatief in Amsterdam Zuidoost, door Yarden gerealiseerd nu. Trots hierbij mijn bijdrage te hebben mogen leveren en nu, als directeur van Uitvaartstichting Hilversum, door te mogen gaan, met hetgeen ik gezaaid heb in die tijd. Een bezoek van de voorzitter van de Moskee in Hilversum, nadenken over eeuwigdurende graven en nu deze rol als lid van deze Raad van Toezicht. Trots als vrouw hiervoor gevraagd te zijn. En ook dat is vrijheid, dit soort keuzes te mogen en kunnen maken in je leven. Om vanuit je kern, vanuit je hart, ergens volmondig 'ja' tegen te mogen zeggen. Mijn moeder zou glimlachen, als zij dit zou lezen nu. En trots zijn, want haar betrokkenheid bij de samenleving is mij altijd bijgebleven, zij heeft mij geleerd om te zien naar een ander. Zij deelde wat zij had, met mensen die het nodig hadden. Zij respecteerde iedereen, en leerde mij dit ook te doen. Dus dank je wel mam, dit is vast weer een eerbetoon aan jou, als moeder. En laten we dus proberen, om ook na deze maand mei, op eenzelfde manier met elkaar om blijven gaan. Laten we gewoon elkaar die hand toereiken, zodat die ander, ongeacht wie dit is, even houvast krijgt. Voor zijn pijn, zijn verdriet, zijn verlies nu, laten we het samen doen, zo zegt meneer Rutte steeds. Want alleen als we het samen doen, lukt het ons. Zo hebben wij gisteren samen met onze buurman meneer Pastoor, de heg gesnoeid. Hij aan zijn kant, wij de rest, samen alles opgeruimd. En daarna een kop thee met een koekje. Hoe fijn...dat is nog eens samenwerken. En nu, ga ik samen met al die mooie mensen om me heen, ervoor zorgen, dat iedereen ook af en toe nu even rust krijgt, na een intensieve en drukke periode. Hopelijk wordt het leven nu geleidelijk aan weer wat normaler, wat rustiger, en kunnen we mensen weer een afscheid geven, zoals ze dat van ons gewend zijn. Met voldoende tijd en aandacht. Met iedereen om je heen, van wie je houdt. Met stiltes en rust, mooie muziek, erehagen, een glas wijn en een bitterbal. Laten we het samen doen. Dan mogen we vast ook op enig moment, weer een keertje eindigen op het terras van het Wagenhuis, met Jack en zijn glimlach, met een mooi glas wijn. De zon op ons gezicht en dan kunnen we elkaar weer zien.
En weer terwijl ik dit schrijf, voel ik een intense pijn in mijn hart, want ik weet, dat er mensen zijn, dichtbij me, die dit nooit meer mee gaan maken. Die ziek zijn, en misschien niet meer beter kunnen worden. En ik eindig dus met de woorden, ik ben er voor je. En dat meen ik, heel oprecht. Kracht en liefde gewenst! En hier een mooie bloem voor jou. Speciaal voor jou.

Heb het leven lief....

Gisteren keek ik op Bevrijdingsdag 2020 omhoog en was dit het beeld, dat ik zag. De prachtige boom, die naast het huis van meneer Pastoor staat afgetekend tegen een strak blauwe lucht en gisterenavond zong Simone Kleinsma 'heb het leven lief'...en wat anders kan ik doen nu. Dankbaar zijn voor dit leven, het leven omarmen, en genieten van alles dat er is. Deze prachtige natuur, niet alleen hier, maar overal in ons land. Als ik naar Hilversum rij, dan zie ik die prachtige groene tinten, zo fris, zo helder, zo mooi. En dan realiseer ik me, hoe heerlijk dit leven is. Ja, ik ben me ervan bewust, dat dit niet voor iedereen geldt nu. Als je in een isolement zit, niet mag of kunt werken. Als je dierbare op de IC ligt, of ziek is. Maar ik probeer vooral mee te leven, met al die mensen om me heen, maar ook te genieten van de momenten, die er ook zijn. Van mijn eigen omgeving hier, en om in deze omgeving in stilte te zijn. Als deze blog klaar is, ga ik op het bankje bij het atelier zitten, in de zon. Met een kopje Nespresso, een krantje en een boek. Gisteren hebben we, Annemarie en ik, heel hard gewerkt in de tuin. Nieuwe borderplanten erin gezet. gras gemaaid en bemest, en daarna de tuin lekker gesproeid met water. Het rook gisterenavond heerlijk, net alsof er een verse regenbui is gevallen. Met hier en daar een snufje mestgeur, net als toen ik vroeger op mijn fiets door de Oostmoer fietste op weg naar school, of op weg naar een vriendinnetje. Die geur van verse regen op het land, en toen was ik me zo niet bewust van de schoonheid van mijn omgeving.

Gek, dat je daar eerst ouder voor moet worden, om je te realiseren, hoe fraai het is, waar je woont. Welnu, gelukkig voel ik dit in iedere vezel van mijn lijf. Hoe fijn het is, om hier te zijn. Als tegenhanger voor het werken in het westen, in de drukte en hectiek, die dat soms met zich meebrengt. En sprekend over de Oostmoer, dat is de polder waarin onze boerderij stond. Op die boerderij die ooit van mijn vader was, komt nu een zorgboerderij en ik heb, dankzij Leonie contact met deze familie gelegd. En ik ga hen een keer bezoeken. Fijn en bijzonder, en ik realiseer me, dat het fijn is, als je ouderlijk huis een mooie bestemming krijgt. Een bestemming waar mensen, die niet zelfstandig kunnen leven, kunnen gaan wonen. Omgeven door dieren en een prachtige natuur. Leuk en bijzonder, dat ik daar mag komen nog een keer. En weer heb ik het leven lief. Omdat er zulke mooie dingen gebeuren. Iedere keer als ik in de tuin werk, werk ik met het gereedschap van oom Gerard. Een oom die ik een paar keer in mijn leven heb ontmoet. Een oom van Jolanda, een vriendin van mij in Voorschoten. En toen oom Gerard overleden was, kreeg ik van Jolanda zijn tuingereedschap. Fijn, het is net alsof ik hiermee aan het verleden recht doe. Ik heb altijd spijt gehad, dat ik nooit oog had, voor de schrepels van mijn vader, of de hark, of de schep. En dat deze spullen waarschijnlijk bij mijn broer zijn. Geeft niks. Maar nu, heb ik gereedschap van oom Gerard. En gek, deze bijzondere oude man, leeft nu voort in mijn tuin. Gereedschap met een verhaal. Floor zat hier vorige week en vroeg opeens waar de melkbus vandaag kwam. Welnu, die is nog wel van de boerderij. Staat hier op mijn terras, gewoon in zijn oorspronkelijke rode kleur. Leuk, hoe het verleden voortleeft in het heden. En ik hecht niet zo aan spullen, alleen aan sommige spullen wel. De brievenopener van mijn vader, ooit heeft hij die gekregen van de Suikerunie (hier in Dinteloord) die ligt nog op mijn bureau in mijn werkkamer. En soms, maak ik er een brief mee open. Mijn vader maakte al zijn post hiermee open. Mooi he...

Gisteren keek ik naar 75 jaar bevrijding in Nederland en toen hoorde ik het verhaal van die oma, die aan haar kleinzoon vertelde, dat toen zij in de oorlog in de gevangenis zat (zij zat in het verzet) dat zij het lied zong 'die Gedanken sind frei'. Mooi he...al zetten ze je gevangen, men kan je nooit je gedachten afnemen. Je hebt altijd de vrijheid om te denken en te blijven denken, wat jij wilt. Die kracht, die onafhankelijkheid. Prachtig als je die oude sterke dame zag. Ik bewonder mensen, die authentiek zijn, die durven het verschil te maken. Die durven een keuze te maken, vanuit het hart, of omdat je ergens een sterk geloof in hebt. Die een stap durven te zetten, op weg naar het onbekende, en in je leven, ontmoet je zoveel mooie voorbeelden. Van mensen, die hun hart volgen, en alles wat hierdoor ontstaat of wat met deze keuze samenhangt, erbij nemen. Prachtig. Verloochen nooit wie je zelf bent. Ik heb voorbeelden te over, van mensen die niet durven te kiezen voor wie ze zijn. Omdat er dan mensen zijn, die je afkeuren, of die je niet meer willen zien, welnu, het zij zo. Zelf heb ik dit al heel vroeg in mijn leven ervaren. Een tante die me schreef, dat ik een schande voor de familie was, omdat ik van vrouwen hou. En op dat moment, ik was pas 19 jaar, heb ik voor mijzelf de keuze gemaakt, dat ik echt wil zijn en blijven wie ik ben. Ongeacht wat de impact van deze keuze is. Ik kan niet anders. En toen ik bij de HTM werkte en druk was met het organiseren van het nachtvervoer voor North Sea Jazz in Den Haag, toen nog, toen vroeg een chef buitendienst aan me 'Aniet wat vindt jouw man er nu van, dat je altijd maar werkt...' toen gaf ik als antwoord 'mag het ook mijn vrouw zijn'. En ik lachte erbij. En deze meneer ook, misschien wat ongemakkelijk. Maar ik wilde mijzelf niet verloochenen, heb dit ook nooit gedaan gelukkig. Dus vrijheid, 75 jaar vrijheid staat voor zoveel meer. Mooi hoe mensen nu opstaan, als we elkaar niet respecteren, of niet op de juiste waarde zetten. Respect voor onze medemens, voor een andere religie of cultuur. Van huis uit meegekregen, van mijn ouders. En nu, nu draag ik het uit. Amsterdam Zuidoost, het eerste multiculturele rouwcentrum in Nederland, de film 'rouwen' gemaakt door Paul Rigter, waaraan ik een bijdrage heb mogen leveren, heeft me doen beseffen, dat rouw en verlies, gerelateerd aan verschillende culturen en religies, een andere vorm kent, andere rituelen kent. En ik probeer, ook nu, in mijn werk, binnen Uitvaartstichting Hilversum, hier mijn bijdrage aan te leveren. Het islamitische grafveld op mijn Noorderbegraafplaats is hier een mooi voorbeeld van. Ik ben me ervan bewust, dat ons leven zoveel mooier is, als we elkaar accepteren, respecteren en zien, zoals we zijn. En steeds kom ik door teksten als deze bij een lied. En nu kom ik bij Ramses Shaffy met zijn 'laat me'. Een lied dat past bij hetgeen ik net schreef. Ramses een van de favoriete zangers van mijn moeder. Gek, hoe hij en Liesbeth List, allebei zijn overleden. Laatst zei ik tegen Annemarie, gek, hoe al die belangrijke mensen, waar je vroeger naar opkeek, of van wiens muziek je hield en nog houdt, al overleden zijn. En dit is wel een teken, dat je zelf ook ouder wordt. 60, straks 61 jaar...wat een leeftijd. En dan nog zo te mogen leven, mazzelaar die ik ben. 'Jij, jij bent geboren voor het geluk..' dat zeiden zowel mijn moeder als mijn vader tegen me. En soms, soms geloof ik het. Als ik nu naar die prachtige blauwe lucht kijk, op mijn vrije dag, dan besef ik me, dat het zomaar waar is. Ik ben geboren voor het geluk. En beter nog, ik ben gelukkig. Laat me...laat me mijn eigen gang maar gaan...ik, ik heb het leven lief! Een mooie fijne dag gewenst, of je nu werkt of vrij bent, en als je ziek bent, of ongelukkig, dan wens ik je beterschap, kracht en sterkte, en dan ben ik er gewoon, voor jou. Dat kan, omdat ik zoveel geluk heb in mijn leven, juist daarom kan ik er zijn voor jou. Dag, zorg goed voor elkaar, en blijf dat ook doen, ook als we straks weer meer 'ruimte' krijgen en meer 'vrijheid', blijf voor elkaar zorgen!Want ons leven is ons lief toch...

Heb jij dat ook?

Heb jij dat ook, dat je soms een fractie van een seconde denkt 'oh alles is weer gewoon'. Dat je eventjes vergeet, hoe onze nieuwe werkelijkheid, zoals meneer Rutte zegt, er uitziet. En dat je denkt 'straks ga ik even spontaan een kop koffie drinken bij...'. Of dat je in een impuls je vriendinnetje uitnodigt om een glas wijn op het terras te drinken ergens. Of dat je zegt 'ik moet naar de tandarts in Wassenaar, zullen we daarna samen een hapje eten...' of....vul maar in. En nu, op 26 april 2020 is dit een droom. Is dit iets, waar je intens naar kunt verlangen, het gewone, het kunnen delen van die hele mooie fles wijn, met je schoonouders. Of met je vrienden, die zomaar de tuin in komen lopen. Heb jij dat ook? dat je gewoon iemand een knuffel wil geven, omdat hij of zij verdrietig is. Dat je iemand even vast kunt houden, simpelweg omdat het fijn is. Dat je als je zin hebt, gewoon weer op het terras van het Wagenhuis kunt gaan zitten en je schnitzel a la Anita, daar kunt bestellen. En dat de eigenaar, je dan met zijn grote glimlach verwelkomt. Dat alles weer gewoon is. Dat die kennis die kanker heeft of die vriend met ALS, zonder risico's gewoon behandeld kan worden in het ziekenhuis. En dat die oude oma, of tante, die je af en toe bezocht in de zorginstelling, gewoon bezoek kan krijgen. Ja, ik realiseer me dat iedereen dit ook zo voelt. En toch verwonder ik me maar weer, dat er zoveel mensen zijn, die zich nu eventjes niet gedeisd kunnen houden, totdat we geleidelijk aan weer toe kunnen, naar elkaar ontmoeten, elkaar zien, elkaar begroeten. Nee het is geen pleidooi, of geen tuttig gedoe, het is gewoon mijn gevoel. Ik mis jou en jullie. Ik mis het spontane, het gekke soms, waardoor het leven, dat al zo mooi is, net nog een mooier gekleurd randje krijgt. Nee ik hoef niet te winkelen, want daar hield ik toch al niet van. Ik vind online shoppen prima. Maar ik kan me zo voorstellen, dat het heel gezellig is, om binnenkort weer naar De Zeeland te gaan in Bergen op Zoom, en te genieten van al het lekkers in de slagerij, de bakker en kaasshop daar, om een wijn-spijswandeling te maken, met wat vrienden. Of om zomaar neer te ploffen bij Mila in Wassenaar op het terras, en wat vriendinnen te zien. En dan te genieten van een glas Aalderingh uit Zuid-Afrika en een caesar salade met gamba's. Bijvoorbeeld...en ja natuurlijk kun je zelf van alles in elkaar flansen (niet zo lekker als bij Mila hoor), en dan heb je het thuis ook heel goed. Maar wij als mensen, wij zijn niet gemaakt, om hele dagen als je vrij bent, in de tuin te vertoeven. Fijn dat het kan, maar niet als het moet. En dat moeten, daar zit natuurlijk altijd al een dingetje bij mij, ik wil mijn eigen regisseur zijn van dit leven, die eeuwige onafhankelijkheid komt hier weer even langs. Liever achteraf om vergiffenis vragen, dan vooraf om toestemming. Ja mijn moeder zit nu op een wolkje en kijkt mij streng aan, van bovenaf. En spreekt mij toe, dat ik niet te bijdehand moet zijn nu. Want zo had zij deze uitspraak ooit niet bedoeld. Het is geen vrijbrief, om maar te doen wat je wilt Anita van Loon.

Ik glimlach, want altijd kom ik bij die mooie ouders van mij uit. Bij mijn familie. Gek, hoe een leven zonder ouders is. Hoe leeg dat soms kan voelen. Hoe eenzaam soms ook. Zo vaak, zo graag praat ik nog met hen. Denk ik aan hen. En zo vaak denk ik nu, hoe leuk zou het zijn geweest, als ik als jongere vrouw, bij het leven van mijn ouders nog, hier in Nieuw-Vossemeer zou zijn gaan wonen. Dan zou ik nu mijn ouders ophalen en lekker voor hen koken, hen aan tafel in de zon zetten, en laten genieten samen. Dan zou mijn vader, op de dag dat ik alleen thuis zou zijn, of ook als Annemarie er zou zijn, gewoon de tuin in lopen en zeggen 'he lieve meid, ik dacht...Aniet zal wel thuis zijn' en dan zou ik hem voorstellen aan mijn grote vriend van het Wagenhuis. Dan zou hij plezier hebben en zeggen 'wat een leuke vent is dat'. En we zouden een schnitzel bestellen en genieten. Ja, dat alles dat heb ik zo af en toe. En ik kan me zo voorstellen, dat jij dat ook hebt...dat verlangen naar. Naar vroeger, soms naar heel vroeger, naar een tijd, dat al die mooie mensen er nog gewoon waren. En terwijl ik dit schrijf denk ik aan dat liedje 'een mens weet pas wat hij mist, als het er niet meer is...'. En dus is dit ook tegelijkertijd een pleidooi voor jou, om in het hier en nu te blijven en te genieten van wat er is. Hoe klein een vooruitgang ook is, of kan zijn, geniet ervan. Hoe intens een contact ook is, geniet ervan. Maar ook van het kleine, het onbeduidende bijna, geniet ervan. Kijk eens om je heen, en luister en zie...het leven is zo ongekend mooi. Dus nog even leren verlangen naar, ook zo'n uitspraak van mijn moeder, als ik iets heel graag wilde hebben, zei ze 'kind leren verlangen naar..'. Dank je wel Ma, wij verlangen naar een wereld, die weer wat meer contact mogelijk maakt, en we zullen er nog even naar verlangen, en ons best doen om dit met elkaar te bereiken. Dag, een fijne zondag, ik werd wakker en had zin om deze blog te schrijven. Voor ons allemaal. voor die  '17 miljoen mensen, op dat hele kleine stukje aarde, die schrijf je niet de wetten voor, die laat je in hun waarde...'

Stille stilte om me heen.....

Ja dit is de spiegel waarin mijn vader in zijn laatste jaren steeds keek, als hij probeerde zich te scheren. En deze spiegel, die twee kanten heeft, die laat mij soms zien hoe de ouderdom ook mij raakt. Maar gelukkig kun je dan de spiegel omdraaien en zie je jezelf niet meer vergroot. En vanmiddag zat ik dus in deze spiegel naar mijn huid te kijken, en toen zag ik de mooie kerktoren erin. Zomaar een 'stil' plaatje in deze stille stilte. Een dag hier alleen thuis, is werkelijk stil. De vogeltjes zingen een prachtig lied. Je hoort soms een auto in de verte, die door de straat rijdt, maar verder zie je niets dan bloemen en planten, en mooi nieuw leven dat voorzichtig zijn kopje boven de aarde steekt. De stille stilte overvalt je dan. Het maakt mij rustig, maar doet mij ook beseffen, hoe stil ons leven is, als we elkaar niet meer kunnen ontmoeten, als we niet een hapje kunnen gaan eten, of kunnen luisteren naar een mooi concert in de schouwburg. Of als we niet met een groep vrienden samen een feestje kunnen bouwen. De stille stilte is er. En zal er nog wel even blijven, tot 20 mei in ieder geval. En persoonlijk vind ik het goed. Terwijl ik me ook realiseer, dat het iets met je doet. Een afscheid vieren, of naar de uitvaart gaan van de moeder van je vriend, die hand op je arm. Die lieve omhelzing, die je soms krijgt of geeft. De stille stilte wordt hier onderbroken ieder half uur, door de kerkklok. Helder, vertrouwd en fijn. Alsof er iemand uit de hemel zo eens even naar ons kijkt. Laatst zat ik op mijn bankje in de tuin, en keek ik omhoog naar een strak blauwe hemel en was ik in gedachten even in gesprek. In gesprek met mijn ouders. Meestal doe ik dit soort dingen als ik aan het autorijden ben, maar soms heel soms doe ik dat nu in deze mooie stille omgeving. En die gesprekken gaan dan over keuzes die ik wil maken, dingen die ik doe, en dan vraag ik alsof ik nog een kind ben, soms om raad, om advies. Terwijl ik het wel weet, maar soms zomaar eventjes wil leunen. Soms voelt het alsof ik even mijn verantwoordelijkheid voor mijn werk, wil delen.

Of er gewoon even over wil vertellen, aan mensen die ik vertrouw. Bij wie ik me goed voel. Afgelopen week, had ik mijn vriendin Carla aan de telefoon en toen zei ze 'en bellen he...Anietje, als het even nodig is'. Mooi he...dat is vriendschap voor mij nu. Even bellen, of een appje met wat foto's sturen en even zeggen 'ik mis je'. En dit is dus voor mij de opbrengst van deze stille stilte...dat we nu echt zeggen, wat we voelen en denken. En hoezeer we iemand missen. En als ik voor mezelf spreek, ik ben me zoveel bewuster van mijn leven, mijn omgeving, de natuur om me heen, de schoonheid van alles wat bloeit en groeit. De stille stilte heeft me dit alles gebracht. Het heeft me doen beseffen, wat waardevol is in mijn leven. Van welke mensen ik onvoorwaardelijk hou. En wat mijn waarden zijn, waar ik als mens voor sta. En ik zei het nog tegen een vriendinnetje van me. Wij mensen, wij willen teveel, we zijn op zoek naar meer en er is al zoveel. Kijk eens om je heen, respecteer wat er is en zorg ervoor dat dit kan blijven. Hele filosofieën zijn er over het waarom van dit virus. Ik denk er het mijne van, en het heeft ook met die drang naar meer te maken. Terwijl uitspraken als 'wie het kleine niet eert...is het grote niet....' liggen hieraan ten grondslag. Ik wil het niet zeggen, ik wil het niet denken, maar onze welvaart heeft ook een keerzijde. En die keerzijde, is net als die spiegel van papa, die doet je beseffen, waar jouw leven echt om gaat. En gelukkig ben ik me daar al een tijdje van bewust. Leef ik al het leven, dat bij mij past. Respecteer ik al die stilte. Toen ik gisterenavond thuis kwam, parkeerde ik mijn auto in de garage en dacht ik 'die haal ik er dinsdagochtend pas weer uit. Hooguit eerder, om haar te wassen'. Fijn!
Gisteren liep ik in Hilversum over de begraafplaats, om te zien wat de natuur, de bomen, de planten hier laten zien. En toen zag ik mensen zomaar op een bankje zitten, in alle rust, in de stilte. We glimlachten naar elkaar en wensten elkaar een mooie dag toe. Fijn. En toch gebeuren er ook andere dingen.

Als je bij de begraafplaats Zuiderhof moet zijn, dat is er een parkeerterrein en een weg die vanaf dit parkeerterrein naar de koffiekamer De Einder en het crematorium loopt. En er ligt een prachtig grasveld tussen, en aan de andere kant zie je de heide. En over deze weg rijden alle rouwauto's met vaak familieleden die erachter lopen, op weg naar de aula, of op weg naar het crematorium. En terwijl er net een rouwauto aan kwam rijden, was er een moeder met haar kinderen aan het stoepranden hier. Weet je wel met een voetbal de randen van de stoep zien te raken, een heel leuk spelletje. Maar niet een spelletje dat je gaat spelen, ook niet in Coronatijd, op deze weg, waar eigenlijk alleen maar rouwauto's rijden, waar mensen zijn die afscheid komen nemen van hun dierbare. Maar deze mevrouw wel. Ze stopte even om de rouwauto door te laten en ging vrolijk door daarna. Totdat ik haar hierop aansprak. En een beetje verontwaardigd pakte zij de bal onder haar arm, stuiterde deze nog een keer en liep weg met haar kinderen. En ik, ik verwonder me...ik oordeel niet. Ik bedacht me, 'ach voor deze mevrouw is het misschien ook zoeken, nu in deze tijd, hoe haar kinderen bezig te houden'. En zo verwonder ik me met regelmaat. Vandaag was ik thuis, mijn vrije dag. En deze dag heb ik eigenlijk niet gepraat. Gelezen, mijn Nespresso in de zon, wat gekookt alvast, en nu begint mijn telefoondienst tot dinsdagochtend. En dus zal mijn achtertuin, mijn natuur, mijn omgeving zijn. Leuk hoe het leven op een dag als vandaag in deze tuin zich afspeelt. Ik begin achterin, bij het bankje met uitzicht op het atelier, de carport en garage achter me.

Dan ga ik even liggen lezen op de ligbedden op het grote grasveld en uiteindelijk kom ik op het terras aan tafel, hier eten we, drinken we een glas wijn en lezen we de krant. Hoe fijn...de stille stilte in mijn tuin. De vele boeken die ik weer lees, de aandacht voor het kleine. Vandaag vroeg ik aan de dame in de Spar, 'hoe gaat het' (dit is die mevrouw die mij altijd vroeg toen we hier vorig jaar kwamen wonen 'hoe is het met de klus'). Een heel vriendelijke jonge vrouw, ik schat in een jaar of 40. En ze was wat zorgelijk, ze maakte zich zorgen over deze tijd, de tijd van het Coronavirus.  Er rijden hier nu af en toe rouwauto's door het dorp, of ambulances. En in een dorp van 2400 inwoners, kennen we elkaar. En maakt dit ons stil. Ze zei 'succes jij, want bij jullie zal het ook wel druk zijn, in de uitvaart'. Tja...dat klopt. Die stille stilte...is verraderlijk om zich heen aan het slaan. Zoveel verlies, zoveel zorgen, zoveel ellende, en dit gaat nog verder dan wat we nu zien, de economie, de werkeloosheid, de 1,5 meter samenleving, kunnen we het volhouden, met elkaar...die stille stilte. Ik hoop het zo...het is nog zo nodig. Zo nodig, om nog even stil te blijven. Laten we nog maar even leunen in gedachten bij elkaar, laten we nog maar even bellen en dichtbij blijven op afstand, laten we elkaar maar nog even vasthouden. Die stille stilte is niet voor niets...we zijn nog niet klaar. We hebben elkaar. We houden elkaar vast. We houden van elkaar. Dag, tot mijn volgende blog. Dank je wel, want schrijven is voor mij ook even leunen. Tegen jou aan...

Deze tijd raakt me...

Goedemorgen, op deze zaterdag, waar de zon voorzichtig zich laat zien, open ik met jullie deze hele oude deur. Een deur in mijn toekomstige kantoor, op de Bosdrift. En wat ik zo mooi vind, is de geschiedenis van dit pand, gebouwd in 1892 door architect Andriessen in Hilversum. Met wachtkamers eerste en tweede klas, voor mensen, die vanuit deze wachtkamer, aan konden sluiten bij een rouwstoet op weg naar een van die prachtige graven op deze romantische begraafplaats. En soms als ik rondloop over mijn begraafplaatsen in Hilversum, waar de natuur zich zo mooi laat zien, de eekhoorntjes, de hazen en de vogels, dan lijkt het net alsof er niks aan de hand is in onze wereld. En als ik dan weer onderdeel uitmaak van de wereld daarbuiten, als ik dan weer een met desinfecteer middel schoongemaakt karretje in mijn handen krijg, en moet wachten voor een streep in de supermarkt, dan realiseer ik me, wat er aan de hand is. Het corona tijdperk is er. Een virus, waar de samenleving nog geen antwoord op heeft. Een virus, dat veel mensen raakt, heel hard, soms persoonlijk, soms zakelijk, soms een combinatie van beide zaken. Een virus, waar nog geen vaccin voor is. Cijfers van mensen die overlijden aan dit virus en cijfers van mensen, die doordat ze kwetsbaar zijn, nu sneller overlijden dan normaal gesproken, kortom een heel serieus iets. En deze tijd raakt me...in iedere vezel. Je voelt eenzaamheid, je voelt soms ook weerstand, en ergens diep in mij, doet het pijn. Als ik al die uitvaarten zie, en soms kijk ik met een live stream mee. En dan is het alsof ik in de aula zit, en de woorden hoor, die uitgesproken worden. En gisteren sprak iemand 'je moet gehecht zijn om te kunnen loslaten'. En die zin, die wil ik delen met jullie. Gewoon, omdat een zin als deze zo intens is. Het zegt zoveel. En loslaten is ook zo'n mooi woord, soms laat je uit liefde iemand los, als hij of zij uit zijn lijden verlost zou zijn. En dan is je liefde sterker dan de pijn. En potverdomme, wat zie ik deze dagen een pijn. Wat zie ik een verdriet, een verlaten zijn, een verloren zijn. Eergisteren stonden overal mensen ver van elkaar met een roos in hun handen en liepen zij, ver van elkaar achter de rouwauto aan. Namen zij afscheid van iemand, van wie zij hielden en houden. En het feit, dat zij niet kunnen en mogen knuffelen, elkaar niet mogen omhelzen, of aanraken, dat raakt. Gek, ik vind het best okay, dat niet iedereen me nu zomaar drie zoenen geeft. Dat hoeft voor mij niet zo, al dat gezoen. Soms zoenen mensen je gewoon bijna op je mond, nu, dat hoeft al helemaal niet voor mij. Dus wat dat betreft geeft het me wat ruimte nu. Maar het feit, dat ik je hand niet even vast kan houden, om je even kan omhelzen, dat vind ik ingewikkelder. En dat zie je ook, als mensen afscheid nemen van elkaar. Als mensen elkaar loslaten, omdat voor de een het leven niet meer door kan gaan en de ander juist wel door moet, na dit verlies.

Ja lieve mensen, in welk een tijd zijn wij nu terecht gekomen, wat gaat er allemaal nog gebeuren. Hoe gaan we het fixen met elkaar. Hierna, bedoel ik dan, een anderhalve meter samenleving. Wat is dat dan? Wat betekent dit dan. Op kantoor ben ik hier al een beetje klaar voor. Deze uitdaging is niet zo groot, maar wel voor de uitvaarten, de locaties, koffiekamer De Einder, wat ga ik hiermee doen? Dus genoeg om over te piekeren, en oplossingen voor te bedenken. Maar vooralsnog is onze grote uitdaging nu, hoe zorgen we ervoor, dat mensen, ook nu, of juist nu, waardig afscheid kunnen nemen, en daarbij eervol zijn naar de overledene. En ondertussen geef ik jullie een inkijkje in een van de zolders, van het Bosdrift gebouw. Prachtig, vanuit dit raampje kijk je naar de begraafplaats. En ook daar dwaal ik nu heel graag rond. Een zo unieke en bijzondere plek. Vandaag is het zaterdag, was ik al eventjes bij de SPAR en dagen zoals deze ben ik gewoon alleen maar thuis. In de tuin, sproeien, maaien, onkruid wieden, lekker schoffelen, kortom buiten bezig. Mijn krantje, mijn blog, mijn Nespresso, kortom vandaag is tijd, kwaliteit en bijkomen, en uitrusten. Want deze tijd maakt ook moe. Afgelopen week keihard gewerkt met mijn team. En je voelt, dat iedereen op zijn of haar manier, een vorm van moeheid kent, die er anders niet is. Er ligt een laagje over alles heen lijkt het wel. Een laagje van verdriet, van pijn, van angst wellicht. En angstig ben ik niet, maar wel bezorgd. En ik hoop van harte dat we met elkaar als mensen in staat zijn, een vorm te vinden, om dit virus te beteugelen. Om ons hiertegen te wapenen, zodanig dat een grote uitbraak niet meer kan voorkomen. Ik hoop ook echt, dat al die mensen, zich normaal gedragen, en luisteren naar de instructies. Respect hebben voor elkaar, voor je medemens. Hoop. Geleidelijk aan is dit een tijd, waarin je woorden als hoop, verlangen naar, uitzien naar, meer gebruikt dan voorheen. De online kerken en kerkdiensten worden volgens mij geod gevolgd, want mensen zoeken houvast. De gesprekken die je voert met een ander, zijn ook anders, intenser. Zo kwam mijn vriendin Monique gisteren even binnenstappen en samen raakten wij juist die snaren, die we soms ongemoeid laten. Zeggen tegen elkaar dat je elkaar waardeert, van elkaar houdt, even stil zijn en elkaar voelen, op afstand. Hoe mooi is dat. Hoe intens is dat. En nu, met mijn Nespresso op de tafel, lees ik een prachtig bericht van Monique. Het raakt dit bericht, we raken elkaar en hebben elkaar geraakt. En dit is wat er nu speelt in ons leven. Je vindt, je raakt, je deelt. En hoe mooi is deze vorm van houvast. Een vriendinnetje bellen, en afspreken elkaar weer te gaan zien. Een boeket bloemen laten bezorgen, bij mensen die het moeilijk hebben, door ziekte nu, of zomaar om te zeggen, dat je hen waardeert, of van hen houdt.

Dat kaartje in de bus. Dat telefoontje met je nicht. Deze tijd raakt me...intenser dan wat ook. Een mooi lied, laat me soms zomaar huilen. Een traan glijdt soms zomaar over mijn wang. In de auto zing ik soms heel hard mee, om even te ontladen, de grasmaaier helpt me, door fysiek even iets heel anders te doen. Een vriendelijke glimlach naar een mevrouw die in Hilversum, haar hond uitlaat, een zwaai in de auto, naar een andere automobilist. Een lieve mail, naar een vriendin of bekende. Aandachtig zijn en stil, het past bij deze tijd, deze tijd die raakt me zo...
Dag, heb het goed vandaag. Zorg voor jezelf, zorg voor die ander. Breng een plakje cake naar meneer pastoor en glimlach, als die ander naar je glimlacht. Deze tijd raakt je....deze tijd raakt me...

Paasweekend 2020

Het Paasweekend 2020 zullen we niet licht vergeten. We zijn terecht gekomen in een tijd, waarop grip op het leven, voor een groot deel lijkt te zijn verdwenen. Mensen die oersterk lijken, vallen om. Energie die vandaag nog goed is, kan morgen niets meer waard zijn. Vandaag staat in de krant, als je vandaag negatief getest bent op Corona, kun je zomaar morgen positief zijn. En dit alles doet me denken aan een tijd, heel lang geleden, 2007 voor mij. Een tijd, waarin iets anders dan jijzelf, de regie lijkt over te nemen, een tijd, waarin je even terug moet vallen, op je oerkracht lijkt het wel. Ik werd toen ziek, kreeg kanker stadium 3 tot 4. Niet zoveel kans het te overleven, dat was de boodschap 30%. En misschien ben ik wel het voorbeeld, en hou ik mezelf dit voor ogen, ook nu, dat het kan, dat ook jij beter kunt worden. Dat die oerkracht in jou aangesproken kan worden. En voor het eerst in jaren, keek ik dit jaar naar the Passion, luisterde ik naar het verhaal van Jezus, en begreep ik, waarom mijn moeder een vorm van houvast vond, in haar Remonstrantse kerk. Want dit is wat wij nodig hebben, houvast, aan elkaar op afstand, aan een vorm van geloof, en vooral houvast aan en naar jezelf toe. En Anita van Loon, staat altijd voor optimisme, voor positiviteit, voor kracht. En geloof me, dit is ontstaan in 2007. Was ik daarvoor ook Anita van Loon, maar ik was wel verworden tot een materialistisch wezen, altijd op zoek naar meer en groter en beter. En toen, in 2007, werd ik de Anita die ik nu ben. Ik kreeg een genadeloos pak op mijn donder, mijn lijf werd gigantisch onderhanden genomen en ik knokte zoals mijn moeder me geleerd heeft te knokken. En nu, in 2020 is dat weer zo. Nu knokken we met elkaar, die geweldige meneer Gommers van de IC's, onze premier Rutte, al die artsen, verpleegkundigen, al die mensen, die steeds genoemd worden en ook al die mensen, die niet genoemd worden, we knokken. Al die mensen in de Uitvaartzorg, mijn team in Hilversum, maar ook mijn collega's bij Yarden, Dela, Monuta en al die prachtige ondernemers, zijn keihard bezig om ervoor te zorgen, als je dan toch deze strijd verloren hebt, of als je gewoon oud en versleten bent en komt te overlijden, jou een respectvolle laatste reis te bieden. En we knokken ook als mensen die gewoon doorgaan met leven. We sturen lieve kaartjes, soms met bloemzaadjes erin, soms met opbeurende woorden, we sturen elkaar boeken, bloemen en we denken aan elkaar. We leunen op elkaar, we steunen elkaar. We zijn er weer voor elkaar. We bellen elkaar op, en houden elkaar in onze verbeelding vast. We hebben elkaar lief, ook al zien we elkaar niet. We bidden soms zomaar weer. Ik bid wel eens in de auto, als ik alleen ben, hardop. Voor al die mensen, die in mijn hart zitten. Voor die ene man in het dorp, die mij vanaf dag één dan ik dit dorp binnenreed, mijn 'vriend' is. En die nu op de IC ligt en wij denken aan hem, iedere dag. En gisteren in de auto, heb ik voor hem gebeden. Ik die bijna nooit meer bid, maar eigenlijk toch zo vaak weer in stilte ben, en denk aan al die mensen, die in mij zijn. Tja een paasweekend zonder schoonouders, zonder kinderen van Annemarie. Een paasweekend is al een aantal jaren, een paasweekend met An's familie, omdat mijn ouders niet meer leven. En het paasweekend 2020 is een paasweekend samen. Gelukkig hebben wij nu hier in dit mooie Nieuw-Vossemeer een prachtige tuin, een ruimte vol bloemen en planten. En soms komen daar schitterende planten bij, zo kreeg ik gisteren van mijn team, een prachtige bloeiende Camellia Japonica in een mooie rieten mand.
Geweldig en met die prachtige plant naast mij in de Benz, reed ik heel rustig naar huis terug. Deze tijd ben ik vier dagen per week in Hilversum. Wie weet straks vijf dagen, het hangt ervan af. En dit voelt meer dan goed. Er zijn, met mijn team samen zijn en samen werken. Wat een rijkdom is dit. En ja, ik weet het, altijd zeg ik dit, want tot nu toe heb ik mijn hele leven vanaf mijn 17e jaar, gewerkt. En genoten, plezier gehad en veel meegemaakt. Genoten met mijn collega's. En soms nog als ik op de radio een liedje hoor, bijvoorbeeld Love Generation, dan denk ik aan mijn team bij Arinso, Kirsten en Gabija en hoe we langzaam aan dansten en overal op het Service Centrum, de radio's even harder gingen. En nog, als ik dit nummer hoor, swing ik voorzichtig mee. Met een glimlach. Dus muziek verbindt juist nu. In de auto luister ik naar de radio en dan kun je vaak muzieknummers aanvragen voor mensen van wie je houdt. Of voor mensen aan wie je denkt. En nu, denk ik zomaar aan mooie nummers uit de Top 2000, die ik voor mijn 'vriend' zou willen draaien, of voor zijn familie hier in Nieuw-Vossemeer. Voor mij is Avond van Boudewijn de Groot ook zo'n mooi nummer. En natuurlijk Hotel California. Het nummer wat voor mij kenmerkend is, voor mijn vertrek van Flakkee als jong meisje. Ik woonde op kamers in Den Haag en had deze elpee. Geweldig. Ik ga het gelijk beluisteren nu. Maar ook tegenwoordig hoor ik nieuwe liedjes, die me recht in mijn hart raken, zo hoorde ik gisteren een liedje van de nieuwe cd van Daniël Lohues genaamd 'Ie maggen hier altied henkommen' ik zou het eens beluisteren. Want juist nu, is dit wat je zo graag tegen mensen zou willen zeggen, 'kom maar hier, je bent hier altijd welkom'. En juist dit, dit kan niet nu. En juist dit, is wat we zo missen. Mijn schoonouders, die hier zo welkom zijn. Gewoon elkaar een knuffel geven, elkaar het gevoel geven, dat je er bent, ook echt bent en niet op afstand. Maar ook is dit lied kenmerkend voor mijn jeugd, het huis dat altijd open stond voor anderen. Ging het even niet goed met je, dan kon je daar op die boerderij gewoon even landen, even samenkomen of zomaar even alleen zijn. Tot rust komen. En ik hoop zo, dat dit prachtige plekje hier, ook een soortgelijk gevoel kan geven aan mijn vrienden, aan de mensen van wie ik hou. Een plekje waar je rustig in de tuin kunt zitten, je boekje kunt lezen. Waar je een wandeling kunt maken in de mooie omgeving, waar je op het terras van het Wagenhuis, je schnitzel kunt eten. Waar je een glas wijn kunt drinken, zomaar een mooie fles uit de kast kunt halen en mag zijn. Niks meer dan dat, gewoon zomaar zijn. Ik hoop, dat als we ooit in die nieuwe 1,5 meter afstand samenleving terecht komen, en het leven op een andere manier kunnen hervatten, dat dit gewoon zomaar kan.

En dat jij je dan net zo gelukkig zult voelen hier, als ik me nu voel. Ik, ik ben thuisgekomen hier in dit dorp. Ik ben na een tijd van jarenlang leven en zwerven door Nederland, na mijn woonplaatsen Den Haag, Zoetermeer, Boskoop, Groot-Ammers, Schoonhoven, Voorschoten en Wassenaar, ben ik nu thuisgekomen. Een bijzonder gevoel. En thuiskomen is eigenlijk een heel compleet iets geworden, want ook bij Uitvaartstichting Hilversum, heb ik het gevoel dat alles in mij is thuisgekomen. Alles lijkt te kloppen, mijn leven, mijn zijn, mijn vriendschappen, mijn leven hier met Annemarie, alles. Weet je, en het enige dat nu echt niet klopt, is de angst die ik om me heen voel door dit ongekend ingewikkelde virus. Het feit, dat mensen gewoon gaan fietsen en erop uitgaan, om elkaar te zien, terwijl we eigenlijk gevraagd zijn, dit niet te doen. Ja en ik realiseer me, dat ik makkelijk praten heb, met deze tuin, met mijn leven. Maar het gaat nu niet om die vergelijking, het gaat er nu om, dat we met elkaar in staat zijn, om dit leven, dit virus, het hoofd te bieden. Door verstandig te zijn, afstand te houden, respect te hebben voor elkaar. Voor de ander. Laten we zorgvuldig zijn, alsjeblieft, doe het voor jezelf, voor je medemens. Doe het, zodat we ooit met elkaar, zorgvuldig verder kunnen leven. Laten we leren van deze les. Ja, de Paasdagen 2020 we zullen deze niet eenvoudig vergeten. Laten we er vooral van leren. En laten we er zijn, voor elkaar. Ik denk aan jou, aan je familie, je zieke man, vrouw of vader. Ik denk aan je, en ja, ik bid voor je. Liefs!