November 2020

Wat een rare tijd waarin we nu leven zeg. Een stille tijd ook vind ik. Een tijd, waarin je ontmoetingen anders ziet en waardeert. Een tijd, waarin het gesprek met je collega op het werk, een andere waarde krijgt. Een tijd waarin je de kleine dingen belangrijk vindt, zoals dat kaartje in de bus, of dat lieve berichtje. Als je naar de supermarkt gaat, dat praatje bij de kassa. Of, zoals hier thuis, dat heerlijke stille werken in de tuin. Een miezerig regenbuitje op je kop krijgen, modderige laarzen, en genieten van de papaverzaadjes die boven de grond uitkomen. Of de vlinderboom, die blad verliest. De felle geelachtige kleuren groen, en de mooie oranje bruine bladeren die je ziet. Soms rijd je over een dijkje en zie je een prachtige mix van herfstkleuren. Ik kan er intens van genieten. Inmiddels is de zomer overgegaan in de herfst en in december gaat de winter van 2020 beginnen. 2020 wat een bijzonder jaar. Mondkapjes, handschoenen, gel, wassen, schrobben, alles extra goed schoonmaken, elkaar niet aanraken. Soms angstig zijn als je een keer moet niezen en jezelf steeds weer de vraag stellen ‘moet ik me wel of niet laten testen nu’. Angst voor een uitslag en als deze goed is, blij zijn. En schrikken als er iemand in je omgeving, of wat verder weg, positief getest is. Angst voor besmetting, angst en een behoefte om je schoonmoeder even flink te omhelzen en het dus gewoon niet doen. Je gedrag, je omgangsvormen, alles wordt anders en staat verder van je af. Alles wat je geleerd hebt van je ouders, lijkt te zijn vergeten. En mensen maken gekke bewegingen met hun benen of armen als een vervanger voor de handdruk. Ikzelf leg mijn hand maar op mijn hart. Ik weet het anders ook niet meer…en ik ben dus blij, dat ik in deze tijd kan werken in de tuin. Vandaag de nieuwe planten van buurvrouw Annie erin gezet, nog wat mooie bollen geplant, en wat blad weggehaald. Een enorme tak van de boom van meneer pastoor was in mijn tuin beland, met geweld, want ik moest deze eerst in stukken zagen, voordat ik hem weg kon halen. Wat een klusje zeg. En er moet nog meer af vrees ik, nog een weekje werken en dan anderhalve week vrij. Echt van die klusjes om dan te gaan doen. Mijn border verbreden, en deze netjes uitmeten en dan wegscheppen. Mooi, en dan een border vol bloeiende bloemen. Lijkt me zo leuk…en fijn ook! En de vakantie staat deze keer ook in het teken van de auto. Want jawel, Anita van Loon heeft haar geweldig mooie cabrio verkocht. Jaja…een cabrio op benzine is eigenlijk te duur, voor woon-werk verkeer naar Hilversum. En dus, is er een prachtige jonge Mercedes C Klasse 220 CDI Estate station voor terug gekomen. Een zware, sportieve uitvoering, met schuifdak en bomvol met leuke spannende opties. Natuurlijk weer een Mercedes, nummer 14 in mijn leven. Grappig hoe ik een auto enorm geweldig mooi en prachtig kan vinden, maar hoe ik ook met groot gemak afstand kan doen van deze auto. Hoe mooi ik deze ook vind. Hoe verliefd ik er ook op was. En nu, nu ga ik rijden in een stoere zwarte pittige bak. Veel zuiniger, veel economischer, jawel nog wel een diesel, maar voor dit moment is dat de beste optie, als je ca. 1000 kilometer per week woon-werk verkeer rijdt. Mercedes jawel, dat merk, ik was 6 jaar, toen mijn vader op zijn 36e zijn eerste Mercedes Benz kocht. En ik was direct smoorverliefd op die auto, die mooie grill met ster erop. Jarenlang heb ik die grill nog gehad, ik poseerde bij de auto. En ik zelf was ook 36 jaar, toen ik mijn eerste eigen Mercedes kocht. Ik had er al eentje gehad, toen ik 25 was, maar die had ik van mijn vader gekregen, een hele oude grijze 250E met schuifdak en blauw leren bekleding. En toen ik 36 was gaf ik mezelf een 190E AMG styling Mercedes cadeau. En toen mijn ouders op visite kwamen, zat mijn vader de hele dag in de auto, en liet hij alle snufjes zien aan iedereen die het maar wilde. De cd-wisselaar, die in de zonneklep zat, het schuifkanteldak, en de mooie styling. En daarna volgden er nog vele, zakelijk en privé. En ik hoop dat ik als ik ooit oud en rimpelig ben, ik nog steeds zal rondrijden in een Mercedes. Werkelijk mijn grote liefde dit merk.

Een gekke blog deze keer, over Corona tijd, de tuin, en de auto en mijn liefde hiervoor. Eigenlijk heel belangrijk in deze tijd, dat er dingen zijn, waar je van houdt, waar je mee bezig kunt zijn, waar je van kunt genieten, simpelweg, omdat deze tijd je doet beseffen, dat je leven klein is geworden. En hoe fijn is het dan, om in deze stille tijd, tevreden te zijn, met alles wat er is. Ik lees mooie berichten op social media. Ik zie mensen zich ontwikkelen, je ziet prachtige initiatieven, mensen die een koffieshop hebben en nu gaan helpen in de zorg. Mensen die gaan wandelen met ouderen. Mensen die een gespreksmomentje nodig hebben soms, even blij maken met een bezoekje, of een bloemetje. Ik zelf doe niet zoveel, ik bezoek af en toe meneer Pastoor, of Pater Bertus, breng een plakje zelfgebakken cake ofzo.. Ik zou wel mantelzorger willen zijn, voor iemand die eenzaam is, hier in het dorp ofzo. Een kopje koffie, een wandeling zo nu en dan, een bezoekje. Dus wellicht leest iemand dit, en zet hij mij op het spoor van een medemens, hier in Nieuw-Vossemeer, waar ik iets mee kan ondernemen. Voor nu, wens ik je een mooie zondag toe. Jawel het regent, en misschien gaat je haar hiervan in de war, maar dat is niet zo erg…dat komt weer goed. Mondkapje op en gaan…sterkte!

Documentaire Rouwen

Rouw is van alle tijden zegt men toch? En dat geloof ik ook, rouw is wel heel rauw vind ik. Steeds maar weer. Ik schreef er al eerder over. Ik hou wel van dat woord, rauw, ruw, ongepolijst en puur. Staat een beetje voor wie ik ben en waar ik van hou. Ik gebruik dus mijn hele leven al geen make-up, anders dan een creme voor mijn gezicht. Ik kleur mijn haar niet, ga niet naar de nagelmevrouw, en epileer mijn wenkbrauwen niet. Tja…ik realiseer me, dat ik daarmee niet aan veel schoonheidsidealen voldoe. Maar ik kan niet anders, dit is wie ik ben. Gewoon een beetje rauw, een beetje puur. En deze woorden horen voor mij ook bij je hart, dichtbij je hart zijn. Pijn voelen zorgen voelen, emoties voelen. Geraakt kunnen worden en zijn. Gisteren las ik voor mijn team het verhaaltje van Winnie de Phoe voor, over ‘het is vandaag een moeilijke dag’. Waarbij de essentie van het verhaal is, dat je soms een moeilijke dag hebt, stil bent, stil wilt zijn, niks wilt zeggen. Maar als er ergens in je leven, op zo’n moeilijke dag, iemand is, die er altijd voor je zal zijn, dan is zo’n moeilijke dag wat minder rauw, dan doet het wat minder pijn. Mijn Uitvaartstichting heeft ‘een moeilijke dag’ door al het persoonlijke leed binnen het team, ziekte, verlies, verdriet, angst, gemis, onzekerheid, kortom een heleboel woorden die ook te maken hebben met rouw. En dan opeens zomaar komt dat mooie bericht, dat de documentaire waar ik jarenlang (toen ik nog bij Yarden werkte) aan heb meegewerkt, de film van regisseur Paul Rigter, gekozen is om te worden getoond op het IDFA, Internationale Documentaire en Film Festival. En ik mag, jawel ook nu we maar met een paar mensen samen mogen komen, met Paul mee naar de premiere. Want deze film, die gaat echt over rouwen, rouwen in Nederland, waarbij Paul prachtig laat zien, dat mijn persoonlijke rouw, mijn persoonlijke verdriet er zo anders uit ziet dan het verdriet van de Ghanese gemeenschap, of de Surinaamse gemeenschap. Een prachtig document, mede mogelijk gemaakt, doordat Yarden mij deze ruimte gaf, en wat geresulteerd heeft in een prachtig multicultureel rouwcentrum in Amsterdam Zuidoost. Nee ik werk er niet meer, nee ik was niet op de opening, wel uitgenodigd, maar de officiële opening was in Corona tijd en ging niet door. Maar het gaat daarbij niet om mij, want er is nu een plek in Zuidoost waar mensen kunnen rouwen, afscheid kunnen nemen. Prachtig en dat maakt mij ook zo trots op Yarden, want zij durfden het aan. En Paul heeft die zoektocht vol twijfels mogelijk gemaakt. En deze film van 74 minuten, daar ben ik geloof ik 60 minuten of meer de hoofdrolspeler, daar zie je mij en mijn vader, onze band is zo mooi gevisualiseerd. Dus deze film is voor mij een eerbetoon aan mijn vader. Daar zie je Marcel zingen tijdens zijn uitvaart, daar zie je zoveel van mij. Daar zie je soms ook mijn onvermogen, mijn puurheid, mijn eenvoud, daar zie je mij met Majid, ja ik ben echt enorm trots op dit document. Als je naar de trailer kijkt https://vimeo.com/445598270 dan ben ik ervan overtuigd dat je meer wilt zien. Ga naar de website van het IDFA want je kunt tegen betaling de film ook online zien, 24 november en op 6 december. En ik, ik zal erover vertellen, nadat ik op zondag 22 november a.s. bij de premiere aanwezig mag zijn. Echt een eer. En met deze film, met deze zoektocht naar rouw, en wat dit doet met mij, sta ik ook wel stil bij hoe ik zelf rouw, en hoe ik rouw ervaar. In mijn werk, in mijn leven. Want rouw gaat verder dan de dood, rouw is ook weer het opnieuw zoeken naar een weg, een vorm, als iets anders is geworden. Rouw is ook pijn, als je iets niet meer kunt. Of als je afscheid neemt van iemand. Rouw is rauw. En terwijl ik dit schrijf denk ik weer aan vele mensen, dichtbij, of wat verder weg. Die doorgaan met leven, en zich afgescheurd voelen, of verwond voelen, en soms ga je door los van elkaar, ieder met een ander leven. En soms ga je door, omdat die ander overleden is. En iedere dag zie ik mensen, die leven met rouw. Betty op de fiets, die bijna dagelijks even naar haar overleden man gaat. Of die hele oude meneer die vroeger op de fiets en nu met zijn rollator komt, om zijn vrouw dagelijks even te groeten. Of die dame, die onwennig in Corona tijd, afscheid neemt van haar man. En die niet omhelst kan worden, door haar vrienden en bekenden. Dat is rauwe rouw he…tja rouw, het raakt me…iedere dag weer. En toch zou ik niks anders willen doen, niks anders willen doen, dan werken bij de Uitvaartstichting in Hilversum. Juist daar ja, hoe ingewikkeld soms ook, juist daar. Ik ga de uitdaging steeds weer aan. Samen met mijn collega’s. Ja vooral dat samen….en met hen, rouw ik mee. En net als Phoe, in de wetenschap dat je het samen doet, kun je ook moeilijke dagen dragen . Nu de tuin in, tussen de buien door. Ik krijg van iedereen prachtige planten en verander geleidelijk aan de tuin. Ik ben de benamingen even kwijt, maar die zoek ik er in het voorjaar weer bij. Zodat mijn tuinplattegrond weer op orde komt. Ik ben benieuwd, straks komen er nog wat bollen, en dan ben ik klaar. Prachtig, een nieuw boompje erbij, een hybiscus van pater Bertus gekregen. Dus gezegend en wel wat zal die mooi bloeien in het voorjaar. Voor nu wens ik iedereen een prachtige dag toe. Soms is daar zomaar opeens de zon, en licht de tuin mooi op. Het gras nog wat bemesten en klaar ben ik weer. Rauw en puur, dit werken in de tuin. Een bandje om mijn hoofd, zodat mijn haren niet voor mijn ogen hangen. Beter als je dit niet ziet..haha…gewoon lekker gewoon!

Indrukken

 

Goedemorgen! Zaterdag 10 oktober, 10-10-2020, mijn plekje aan de keukentafel in Nieuw-Vossemeer weer ingenomen. De Nespresso binnen handbereik, een stapeltje kranten, telefoondienst voor de Uitvaartstichting en bomvol met indrukken. En graag schrijf ik hierover, zodat de rust weer terugkeren mag in mijn hoofd en hart. Want de afgelopen week was werkelijk een heel mooie en vooral heel indrukwekkende week. Soms heb je van die weken, waarop alles veel en vol lijkt. En waarop veel hoogtepunten, of belangrijke momenten elkaar opvolgen in een  hoog tempo. En op maandagmorgen lijkt het dan alsof je een heel hoge berg gaat beklimmen. En op vrijdagavond voelde het alsof ik vanaf een hele lange glijbaan naar beneden was gerutscht, en toen ik de landde, was ik moe maar voldaan. En deze week was er veel, onderhandelingen, besprekingen, een Avond vol Licht, speechen met de burgemeester, een heel belangrijke operatie in mijn familie, een vierde dag Levenskunst!

En soms lijkt het alsof het leven je zomaar van die kleine cadeautjes geeft. Een ontmoeting, na heel veel jaren en je pakt gewoon de draad weer op samen. Iemand die bij je thuis binnenstapt en dan is het net alsof je hem of haar al jaren kent. En soms hoor je het levensverhaal van iemand, en dan ben je stil, heel erg stil. En gisteren hebben wij kaarsjes gebrand in het kapelletje hier naast de Katholieke kerk, kaarsjes voor al die mensen die ons ontvallen zijn. En iedereen was op zijn of haar manier zomaar even stil. Deze week staat echt in het teken van het licht. Donderdagavond mocht ik samen met de burgemeester van Hilversum, bijna 80 mensen toespreken, in twee groepen opgesplitst, omdat zij in Corona tijd afscheid hebben moeten nemen van hun dierbare. En speciaal voor deze nabestaanden, maar ook voor alle andere mensen, die een dierbare hebben verloren, heeft Uitvaarstichting Hilversum een Acacia geplant, een levensboom, met daaromheen een prachtige herdenkingsbank, gemaakt door Annemieke de Graaf.

En deze bank is onthuld door de burgemeester samen met de wethouder en een aantal nabestaanden. En hiermee is er nu op begraafplaats Zuiderhof een prachtige plek, voor iedereen, waar je kunt mijmeren, stil kunt zijn, kunt herdenken en zomaar kunt zijn. In alle rust, ook in Corona tijd, ga hier eens lekker zitten, overdenk het leven, voel je liefde, en praat met diegene die jou ontvallen is. En op deze bank staat een prachtige tekst speciaal voor jou.

En hoe mooi is het om dan te ervaren dat je samen met je team, hele mooie dingen doet. Dat je door de gesprekken met de nabestaanden voelt, hoe waardevol het is, dit zo te mogen organiseren en uitvoeren. En dat de liefde van een ieder, zo voelbaar is voor onze medemens. In deze voor onze nabestaanden. Ik voel me dan trots en gelukkig, dat ik dit mag doen, dat ik hier mag zijn en werken. En steeds weer besef ik hoe gelukkig ik ben, steeds maar weer. Hoe fijn het is, dit leven. Gisteren zei iemand ‘Corona-tijd brengt me ook iets. Het besef dat het kleine er weer toe doet.’ Mooi toch…als wij als mens in staat zijn, om ook op moeilijke momenten, de kleine prachtige dingen te zien, te ervaren. Te voelen zelfs. En dit was ook zo gisteren tijdens onze dag ‘levenslessen in levenskunst’ hier in Nieuw-Vossemeer. Een kleinere groep, door wat last minute afmeldingen, maar een zo mooie groep. En de weergoden waren ons gunstig gezind, dit begon al donderdagavond. Onze Avond vol Licht zou om 19.00 uur starten en opeens, na een hele dag keihard regenen, werd het droog. Hartstikke droog, totdat het voorbij was. En ook gisteren hebben wij nog buiten op het grasveld, en in het atelier onze dingen kunnen doen. De houtkachel aan, hoe fijn.

En nu, op deze zaterdag, met een nog wat stille telefoondienst, wens ik jou een mooi weekend toe. Heb je rust, neem je rust, geniet, van al wat is of mag zijn. Sta stil bij diegene die je lief is, hou de ander even vast. Doe voorzichtig, hou afstand, en doe het goed. Dank je wel voor deze week, het gesprek, de ontmoeting. Voor jouw zijn in mijn leven. Dag!…..

 

 

 

 

 

 

Zomaar een dag.....

 

Terwijl de maand oktober een soort van grillige schoonheid laat zien, schijnt daar zomaar opeens de zon. Waardoor de kleuren groen, geel, bruin en rood onze tuin zo mooi doen oplichten. De achterdeur nog open, maar toch ook wel bezig met hout voor de houtkachel. Een trui aan, en toch nog je korte broek aan willen. Maar eigenlijk te koud..een hoofd vol dingen, gedachten, tranen soms bij een afscheid, en een glimlach bij een herinnering. Al livestreamend meekijken naar een uitvaart,  voelt als net niet echt, en toch doet het je beseffen dat er weer iemand ergens anders is…weg hier, weg bij zijn geliefde, bij zijn gezin..en mooi hoe woorden gesproken worden, en hoe een mens wordt neergezet, als een penseel waardoor het doek, het schilderij van iemands leven wordt ingekleurd. Prachtig, luisterend naar Sanne, die mooie liedjes van Stef Bos op haar geheel eigen wijze zingt en ook weer van kleur en klank doet veranderen. Mooi hoe we in dit leven, ons dingen eigen maken. Hoe we laten zien, aan elkaar, hoe het leven ook kan zijn. Een filmpje opnemen en daardoor eventjes heel dichtbij komen. Corona doet me beseffen, dat het leven zo anders is geworden dan het voor 15 maart was. 2020 is een gek en heel bijzonder jaar. Een jaar van pijn, verdriet, loslaten, ingewikkeld voelen, maar ook een jaar van groeien, aanraken, dichtbij komen en licht aan de horizon zien. 2020 het jaar van de USH, van de natuurgraven, de bomenweide, de bloemenpracht, de lichten, en de mensen die ons dit jaar ontvallen zijn. De week van de aandacht, en wij doen daar aan mee. Morgenavond op de Zuiderhof. Intens, intiem en dichtbij…pfffft zo mooi. Voor mijzelf is 2020 een mooi jaar, wat zoeken, wat onderzoeken, maar vooral heel dichtbij mezelf komen en blijven. Mijn leven is mooi en heel rustig geworden. Fijn. Af en toe een dagje alleen, hier in Nieuw-Vossemeer. Bezig met houtblokken, met de tuin, met de regenmeter, de heg knippen, de dahlia’s knippen zodat ze misschien nog wel een keer uitkomen.

Ik zie dit jaar ook als een jaar, waarin ik nadenk over alles wat voor me ligt. De Covid-19 tijd, de Corona tijd maakt, dat je soms meer tijd en rust hebt om goed na te denken, over alles wat er speelt in je leven. Dagen zoals vandaag, waar ik wat stukken schrijf, wat nadenk, wat lees, wat buiten ben, geeft me juist de tijd om te reflecteren. Heerlijk….Om me heen stoppen mensen met werken, gaan vervroegd met pensioen. Ik ben nog niet zo ver. Hoe en wat er dan gaat gebeuren weet ik niet. Het ligt nog helemaal open. USH dat blijft en Levenskunst ook, heel klein dat wel, want anders lukt het me niet meer…fysiek bedoel ik dan. Ik ben moe merk ik…moe maar voldaan. Zou dat de juiste omschrijving zijn….en dus is het fijn, dat we lekker nog twee weekjes vrij zijn in november. Zomaar samen vrij zijn. Niks hoeft en alles mag…uitslapen, wandelen, fietsen, boekjes lezen. De tuin echt winterklaar maken….De herfst is begonnen. De stilte past daar bij. De rust in huis hier is voelbaar. Heerlijk. Voor nu, een mooie dag gewenst. Dag!

 Hier een prachtig gedicht van Joris Vincken – ik zocht –

Ik zocht

Ik zocht,
maar kon geen einde vinden,
ik keek,
maar zag geen horizon.

Ik dacht,
maar kon niet begrijpen,
ik hield,
maar kon niet houden.

Want dit is eindeloos,
zonder horizon,
onbegrijpelijk,
onhoudbaar.

Dit is

Joris Vincken

Terwijl mijn moeder me lachend aankijkt, mijn vader die ondeugende blik heeft, zit ik hier in mijn werkkamer in Nieuw-Vossemeer heel stil te zijn. Omringd door de herinneringen van mijn leven, frutsels, kaartjes, Mercedes sterren, pennen en potloden en foto’s van de mensen van wie ik hou. Ik ben allerlei documenten aan het voorbereiden, ga zo tussen de middag even naar de kapper, hard nodig, en realiseer me dat de herfst zijn intrede heeft gedaan. De kruiwagen is bezorgd, en straks kan ik in mijn mooie eigen kruiwagen, allerlei grond en grind zelf vervoeren. Ik glimlach, omdat ik dit allemaal zo leuk vind. Ik vind hier een brief geschreven aan mijn vader, precies 1 jaar nadat hij overleden is. En deze brief lezend, voel ik de tranen over mijn wangen rollen. En ook die bekende zin ‘niet het loslaten doet pijn, maar het afgesneden zijn’. En ik schrijf erover dat ik je in het licht zal zetten en precies dat is, wat we gaan doen op 8 oktober, we zetten iedereen in het licht, die we verloren zijn. Een prachtige avond, waar we een levensboom hebben geplant, en hieromheen wordt een schitterende bank geplaatst, gemaakt door Annemieke de Graaf. Zij is ook degene, die ooit voor mij hele mooie dingen heeft gemaakt. Haar houten bordje ‘ieder moment van een zoektocht, is een moment van ontmoeting’ geschreven door Coelho hangt hier in mijn werkkamer. Deze ruimte is een ruimte, waar ik mij omring, met allerlei kleine mooie dingen. De knijper die altijd op mijn vaders bureau lag, met hierin zijn post, zijn briefjes. Hij ligt nu hier, alsof het jouw bureau is. Een foto van mijn vader en ik,  ik denk 42 jaar geleden gemaakt, prachtig. Zijn handschrift lees ik soms nog terug, en koester ik, het is me zo dierbaar.

En vandaag 30 september 2020, is het de stilte die me omringt, een telefoontje tussendoor, een bericht, een zakelijk onderwerp wat in mij leeft en speelt. Thuiswerken anno 2020, ja ook ik doe het af en toe. Om de energie goed te verdelen, tussen Hilversum en Nieuw-Vossemeer. Beide plekken hebben mij geraakt, om wat er is en speelt. Mooie hele mooie plaatsen, hele mooie thema’s. En ik, ik mag er zomaar zijn.

De rijkdom van dit te voelen, te ervaren, geeft me nu die glimlach. Soms aangetikt, door de woorden die gesproken zijn, of worden. Door oneerlijkheid of onrecht, maar vaker nog, geraakt door schoonheid, intensiteit, dat mooie kaartje in de bus met de tekst ‘Geniet. Want waarom zou je het niet doen?’ of die woorden van mijn collega ‘hoe is het nu met jou’. Fijn, want dit is wat een ieder nodig heeft, dichtbij je hart blijven. Bij jezelf en zorgvuldig je dingen doen. Gisteren werd ik geraakt door de berichten in de krant over mijn vorige werkgever. En dan ben ik in gedachten bij iedereen die hiermee te maken heeft. En hoe lief als dan een vriendinnetje schrijft ‘wat doet dit nu met jou lieverd’. Want ook dat raakt. Als je ooit van iets of iemand hebt gehouden en het gaat hem of haar niet goed, dan voel je dit en zo’n eenvoudige ziel ben ik ook. Jawel zo ben ik, ook ik.

En nu, terwijl ik vogeltjes hoor buiten, de kou een beetje voel, omdat ik natuurlijk nog in mijn korte broek loop, ga ik naar de kapper. Dag, dit was zomaar zo’n kleine geluksmomentje. In de stilte, in de rust, ik gun het jou ook. Oprecht

Doe ik mijn korte broek aan vandaag.....

Tja en het is even geleden, dat ik dit soort gedachten had op een vrije dag. Want die korte broek, die hoort bij mij, bij hier thuis, bij de tuin, bij de zomer, bij Covid19? Maar vooral bij mij. Leuk was dat een van de deelnemers van een vorige dag 'levenslessen in levenskunst' mij een app stuurde deze week 'geen korte broeken weer' en toch had ik woensdag heerlijk die korte broek weer aan. Wel met een trui en geloof me, we hebben lekker ook nog heel veel buiten gedaan. En wat was dit weer een mooie dag. Een liedje 'wat een mooie dag voor de dood' flitst nu even door me heen. En nee, laat die dood maar even. Deze tijd lijkt wel gevuld van enge dingen, van ziektes, kanker vooral, en ik heb niet zo snel aan iets een hekel, maar wel aan kanker, en wat dat met jou doet. En met die ander, je geliefde, je man, je vrouw, je moeder, je vader, maar ook met jezelf. Die onzekerheid, dat lijf wat niet doet wat jij wilt. Kanker, en gelukkig zijn die geweldige artsen, die verpleegkundigen in het ziekenhuis, die specialisten zo kundig, dat er veel mensen kunnen genezen. Maar het voelt alsof er een bom gelegd wordt onder je hele bestaan. De bodem dondert eruit, de muren zijn besmeurd, je onbevangenheid is in één klap weg. En nu ik deze woorden teruglees, voel ik mijn eigen pijn. En raakt jouw en jouw verhaal mij intens. En nu is het zaterdag 26 september 2020. Een week vol ingewikkelde dingen, het afscheid van Reinier, een vriendin met Corona (gelukkig alweer beter), de levensboom Acacia geplant, voor onze Avond vol licht, op 8 oktober a.s. Prachtige gesprekken met mensen, mooie verhalen, een lief kaartje als 'dank je wel' en gisteren met Joke, na het afscheid van haar broer, even eten bij Mila. Vertrouwd, gezellig en troostend. En nu, in korte broek, aan de keukentafel. De Nespresso, het NRC en mijn watertje.

Een dag voor kranten, tijdschriften en boeken. Een dag om uit te rusten, bij te komen, tussen de buien door, even naar buiten te gaan. Een dag die ik zomaar mag invullen, zoals ik dat wil. De herfst is begonnen, de zomer is voorbij, een andere tijd, minder licht, meer binnen, en dus ook een ander ritme lijkt het wel. Het ritme van de regen tegen het raam. De zonnebank daar kruip ik straks even onder, lekker warm, niks hoeft en alles dat mag. Mijn wijnkast wat opruimen, zo'n dag vol klusjes, wat lummelen en muziek draaien. Herinneringen komen dan vaak bij me boven. Aan vroeger, aan oude vriendschappen of liefdes, aan de boerderij, aan …..vul maar in. Een dag om te mijmeren, te overdenken, soms met een glimlach, soms met een traan.  En in mijn 'gevulde leven' zijn deze dagen pareltjes. Ik las een verhaal over de rust die je ervaart in een kano, en moest terugdenken aan de kano die ik ooit bezat in Groot-Ammers, en hoe we daar over het water van de rivier De Boezem aan het peddelen waren. De kano soms in het riet lieten lopen en dan midden in een weiland zomaar even zaten. Of vroeger met Cees, mijn jeugdvriend, in zijn zeilbootje het Haringvliet richting Tiengemeeten gingen, de boot het riet in lieten lopen en daar gingen zonnen, of iets anders deden, leuke en fijne, en vooral rustige herinneringen. Ik koester dit alles, ik draag het in mij, en bij mij. En het lijkt alsof ik steeds meer mag koesteren, mag vasthouden, mag meedragen naar ooit. En ik denk, dat als ik ooit oud en alleen ben, en in een zorginstelling woon, op een kamertje van 5 bij 4, dan glimlach ik, omdat mijn hart een onuitputtelijke schat aan ervaringen en herinneringen in zich draagt. En ik zie mijzelf dan aan die arme verpleegkundigen, die heel hard moeten werken, van die mooie verhalen vertellen, over levenslessen in levenskunst, in het atelier in de tuin van onze voormalige pastorie in Nieuw-Vossemeer. En dan hoop ik maar dat zo'n meneer of mevrouw tegen me zal zeggen 'zullen we nog een Nespresso nemen, het is zo leuk al die 'oude' verhalen'. En met deze rijkdom in mij, zal ik nooit eenzaam zijn. Mijn leven is een schatkist gevuld met prachtige verhalen. En als ik hier door mijn huis loop en een kistje of doosje open doe, dan is daar weer zo'n mooi verhaal. Ik ga weer verder lezen, een mooi weekend gewenst. Dag!

Mistige ochtend de herfst is begonnen.....

 

Goedemorgen, en zomaar is het herfst. Dichte dichte mist, minder dan 50 meter zicht. En ik, ik zag niks. Dus gedraaid op de Oude Heijdijk en nu lekker aan de keukentafel, nog even terug naar bed, ook lekker. En nu thuis aan het werk. Nog in korte broek, maar met de trui binnen handbereik. Niet willen wennen aan deze verandering van weer, en toch, de bladblazer bij de hand, de kleuren die anders worden, en de beukenhaag, die al weer van kleur aan het veranderen is. De eikenbladhortensia, de bladeren worden al bruin en rood, het leven buiten gaat geleidelijk over naar een leven binnen. En ook deze tijd is weer zo mooi. Veel mensen reageerden op mijn rauwe randje, een vriend overleden zondagmiddag en het leven staat dan weer zomaar even stil. Het loslaten, je eigen herinnering aan loslaten komt voorbij. Herfst in je hart, kou, leeg, je liefste is niet meer hier bij jou. En zoals ooit iemand zei 'hij leeft verder in jou, in je hart'. Mijn laatste ontmoeting met hem, blijft dichtbij. Rust zacht. Het leven lijkt ingepakt te zijn door Covid19. En alles wat daarmee samenhangt, we knuffelen niet meer, we raken niet meer aan. We maken gekke bewegingen met handen en voeten. En ik, ik leg mijn hand maar op mijn hart. Ik zwaai naar je en kijk je aan en zeg 'hallo' of 'dag ik ben Anita van Loon'. 2020  wat een bijzonder jaar. Feestjes zijn er niet meer, althans niet hier, hangen of dansen in de kroeg, doen we niet meer. Carnaval moet creatief gevierd gaan worden, hoorde ik op het journaal. Ziekenhuisbezoeken zijn veranderd van spannend naar nog spannender, door alle regels. Voor mensen die van structuur houden, is dit misschien wel fijn. Voor mij is dit wel een ingewikkelde tijd. Maar ook wel goed. Ik denk goed na, bij alles wat ik doe. Ik ben voorzichtig en soms wel angstig. Ja ik kan ook angst hebben, niet zo vaak en niet zo veel, maar toch...en ondertussen lees ik een prachtig stuk over Teun Toebes, een jongeman van 21 jaar die leeft tussen de demente bewoners in een zorginstelling in Utrecht. Deze man vervult een rol waar in Nederland behoefte aan is, gewoon door gewoon te zijn temidden van mensen die het soms even niet meer weten. Prachtig. Wat kunnen we nog veel doen voor de ander. En wat doen we eigenlijk weinig. Dit soort verhalen raken mij, omdat een mens als Teun, ons leven net wat mooier maakt. Levenskunst heet dat. Het verschil maken simpelweg door je zijn, en door te zijn. Mijn leven is een aaneenschakeling van mooie en vooral bijzondere momenten. De premiere van de documentaire Rouwen, onze Avond vol Licht, onze dagen vol Levenskunst, een uitnodiging om Levenskunst voor een advocatenkantoor te gaan verzorgen, het voorwoord voor een boek mogen schrijven, een nieuw boek overhandigd  krijgen tijdens een formeel samenzijn straks in november. Bijzonder en het maakt me wat verlegen. Mensen mogen begeleiden in hun zoektocht naar....vul maar in. Weet je, soms ben ik er echt van overtuigd, dat er ergens iemand is, die mij helpt en stuurt, die mij de weg wijst in mijn leven. Iemand die ervoor zorgt dat dit leven mijn leven is. Iemand die van mij houdt, om wie ik ben. Mooi om dit zo te voelen. Stef Bos zal hier vast wel een liedje over hebben gezongen, zo hoorde ik hem zingen 'een lied voor niemand anders'. Prachtig, want soms mag dat er ook zijn, iets zomaar alleen voor jou. Gek, ik kan alles delen in mijn leven en soms wil ik iets hebben, voor mezelf. Zo kreeg ik van Nespresso een pen van hergebruikte koffiecapsules en toen hoorde ik mezelf aan Annemarie vragen ' mag ik die pen hebben '. Mooi he...hoe je soms met zoiets kleins zo gelukkig kunt zijn. Zo kreeg ik van een familie, met wie ik een ingewikkelde stukje vanuit het verleden op een van mijn begraafplaatsen heb opgelost, een prachtige zeefdruk van hun vader. Een kunstenaar, die bekend staat om het schilderen van koeien, in deze Lakenfelders, en deze zeefdruk heeft nu een mooie plek hier in mijn huis. En ik voel me zo gezien, het raakt me, en het raakte me, toen ik dit kreeg. Ik vertelde over mijn vader en toen ik ooit in Groot-Ammers ging wonen en mijn vader belde, dat ik van die bijzondere koeien had gezien met grote witte vlakken en toen zei mijn vader 'mijn kind, dat zijn nu Lakenfelders'. En deze familie gaf mij een zeefdruk met door hun vader geschilderde Lakenfelders. Het leven is mij goed gezind. Het maakt mij dankbaar en ook klein. Een mooie dag, ik droog je tranen, ik hou je vast, ik denk aan je. En ik zal je missen, dat zeker!