Samen met Rosanne in bed computeren

Het is nu zaterdagavond en Rosanne en ik zitten samen in bed met onze laptop. Gezellig hoor. Annemarie brengt Florine naar een vriendje en wij hebben met TMF op de achtergrond onze eigen gezelligheid in bed.

Het was een bijzondere dag, vanmorgen ben ik zelfs met Annemarie en Rosanne naar Albert Heijn geweest, lekker boodschappen gedaan, daarna heb ik weer een uurtje geslapen. Pa en Els zijn geweest, was fijn en goed. Het gekke is dat je nu over heel andere dingen praat, maar ook over wat er voor me ligt en hoe we elkaar hierin gaan steunen. Ongelooflijk. We lijken allemaal heel sterk.

Nadat zij om een uur of vier weer wegreden, ben ik weer gaan slapen en nu lig ik eigenlijk alweer in bed. De pijn is er constant, wordt onderdrukt door pillen, maar ik vind het een goede dag.

Ik heb net mijn 'nachtpil' ingenomen...en ik heb het gevoel dat alle medicijnen goed werken.

Annemarie zei vanmiddag 'schat ik ben wel een beetje bang voor dinsdag' en eigenlijk ben ik dat ook wel....ik vind het doodeng...maar ik wil er zo graag voor gaan!!!!

Morgen komt mijn broer met Noor, ik had hem net nog aan de telefoon. Fijn hoor al die vormen van contact..

Ik ben duf van de medicijnen...zak af en toe weg. Mijn hoofd gloeit...heb last van mijn ogen...die tranen.

Rosanne vraagt zich af of jullie wel weten wie zij is, vandaar dat ik hier nog een foto er bij plaats, zodat echt iedereen weet wie Rosanne is.

Liefs

Anita

Wil ik nog even met jullie delen....

Lieverds, ik wil vandaag hier een foto plaatsen....zomaar om te laten zien waarom ik deze strijd moet overwinnen!!!

Met veel liefs, Aniet

Lekker geslapen vannacht...

Ja het is echt waar! Deze nacht heb ik, gezeten met allemaal kussens in mijn rug, volgestopt met pillen, van half twaalf tot half acht geslapen. Ik heb de klok gezien van 03.30 en opnieuw 40 mg morfine genomen en ben toen hand en hand met Annemarie in slaap gevallen.
Want ik moet proberen goed te slapen, goed uitgerust te zijn, om met voldoende energie alles wat voor me ligt te kunnen bestrijden. En ik wil heel graag bij en met Annemarie slapen, om zo samen met haar te zijn. Ik las net op mijn site dat Ronald, een vriend van me uit mijn ADP-tijd, de Alpe d'Huez gaat beklimmen voor mensen met kanker. Hij gaat dus nu fietsen voor mij, als eerbetoon voor de strijd die wij, mensen met kanker, moeten leveren. Nooit gedacht trouwens dat ik ooit zou schrijven, wij - mensen met kanker, en dat ik het dan over een doelgroep zou hebben, waartoe ik zelf ook behoor....maar ja, zo wilde ik ook boerin worden en ben ik uiteindelijk nu manager HR Services bij Arinso....soms vraagt het leven andere dingen van je....

En weet je, als we die vergelijking nog even trekken, om zo'n berg op te kunnen fietsen, heb je goede begeleiding nodig en veel supporters, en mensen die je verzorgen, en met wie je kunt praten...en zo voelt het ook. Annemarie is mijn dag- en nachtverzorger, en met haar haar moeder en Reynaud, mijn familie, onze vrienden. De meisjes niet te vergeten. En al die supporters dat is iedereen die met me meeleeft en mensen om mee te praten, die zijn er ook...dus als we doorgaan met deze vergelijking, dan moeten we met elkaar deze berg toch kunnen beklimmen? Dus help me maar, allemaal...ik heb jullie nodig...

Veel liefs, een mooie zaterdag, vanmiddag komt Pa met zijn Els. Fijn he...en ach er zullen nog wel wat mensen komen dit weekend, onverwachts, en laat maar komen...iedereen mag komen, alleen niet allemaal tegelijk, want ik wil even heel goed voelen en praten met iedereen die komt.
Het doet me zoveel goed...net heb ik weer een 'dagpil' genomen en het mooie is dat ik hierdoor, zo lijkt het....wat recht kan lopen en dat levert me ook weer energie op.

Oh ja, ons huis staat vol met prachtige bloemen, geel, rood, rozen, oranje...pioenen en rozen, vrolijke bloemen....

Anita

Huilen en veel pijn....

Lieve lieve vrienden van me...terwijl ik hier werkelijk zit te janken aan de computer, en de pijn zich weer meester van me maakt, wil ik jullie bedanken voor alle hartverwarmende momenten, woorden, telefoontjes, kaartjes en bezoekjes. Met jullie steun, jullie vriendschap en liefde knok ik verder. Maar ik vind het wel heel erg zwaar, vooral de pijn...en het verdriet wat ik veroorzaak nu. Als ik naar de kindjes kijk, naar Annemarie, naar mijn vader, Els, iedereen, dan is het zo oneerlijk. Ik wil deze strijd winnen en geef alles wat ik in me heb...en ik voel me gesteund door jullie allemaal.

Iedereen die op bezoek komt, is gekomen, gaat komen...ik zal proberen het wat te faseren, zodat ik rustig met iedereen kan praten, niet te veel tegelijk...ik wil genieten van alle momenten met al diegenen die me dierbaar zijn.

Ik hou van jullie...en alsjeblieft, let goed op mijn Annemarie...ook zij heeft jullie steun nodig. Annemarie en haar meiden...ze heeft zo geknokt voor mij, voor dit leven samen met mij...en we zijn nog lang niet klaar samen.
Dank je wel...

dikke zoen en ik hoop een goede nacht....met veel liefs
Anita

Slecht nieuws - lymfeklierkanker!!!

Lieve allemaal...ik hou het kort nu. We zijn net thuis en proberen mijn vader en anderen te bereiken.
Hou je vast - de uitslag is heel ernstig. Ik heb een vorm van lymfklierkanker die al in een groot gebied van mijn lichaam zit, en het is te groot om operatief te verwijderen.
Het is een kwaadaardige vorm van kanker, en a.s. dinsdag moet ik naar de gipskamer om een gipskorset aan te laten meten. Mijn wervels zullen broos worden door de bestralingen en chemo-kuren en daarom moet ik een gipskorset gaan dragen. Direct daarna heb ik een afspraak bij de hematoloog en woensdag moet er een CT-scan gemaakt worden.

Het is dus goed fout! Annemarie en ik zijn nu thuis, willen dit nieuws even in alle rust verwerken.
Maar ik kan jullie nu al aangeven dat ik ongelooflijk hard ga knokken om zoveel als mogelijk uit dit leven te halen wat er nog in zit voor me!

Dinsdag meer!
Dank je wel allemaal.
Liefs en liefs, en nog meer liefs
Anita en Annemarie

Vanmiddag afspraak bij de neuroloog

Zojuist gebeld door assistente van de neuroloog. Vanmiddag om 13.30 uur een afspraak in het LUMC met dr. Cox, de neuroloog.
Dus even afwachten weer. Deze assistente wist mij ook niets meer te vertellen op dit moment.
Afspraak moest vandaag gemaakt worden anders zou het te lang gaan duren.

Vanmiddag dus geen bezoek inplannen hier thuis.
Groet
Anita

Slapen in de woonkamer, in de stoel....

Ik dacht ik begin maar met een leuk plaatje, want zo zitten wij erbij overdag...en de dagen zijn tot nu toe leuker dan de nachten...want slapen dat doe je 's nachts die gaat hier niet meer op hoor!

Tja en het resultaat van deze nacht is, veel morfine, weinig lol, en slapen rechtop in de stoel in de woonkamer, zittend dus...vervolgens duurt het een half uur voor je weer op kunt staan, want mijn lijf is in elkaar gezakt door deze houding, maar op deze manier heb ik tussen half twaalf en nu, bijna zeven uur, wel een uur of vier/vijf geslapen...en dat is de beste score tot nu toe.


Pijn, tintelende benen en pillen die niet doen wat ze moeten doen, althans bij mij niet, de pijn wegnemen, zodat ik horizontaal rustig kan slapen...welnu, overal is een oplossing voor te vinden, zo ook voor dit slapen, dus zolang ik nog thuis ben doe ik dat dus in de stoel...





Vandaag is de dag...ik ben reusachtig benieuwd en hou jullie op de hoogte.
Ik ben sterk vandaag, ik voel het...dus ik wil er graag tegenaan, ik wil beginnen aan de eerste trede omhoog op de ladder! Let op!

Anita