Een nieuw begin...in een nieuw jasje....


Leef! En geniet van het nu....en realiseer je wat een rijkdom dit is...zomaar mogen leven....




zaterdag 26 september 2020

Doe ik mijn korte broek aan vandaag.....


Tja en het is even geleden, dat ik dit soort gedachten had op een vrije dag. Want die korte broek, die hoort bij mij, bij hier thuis, bij de tuin, bij de zomer, bij Covid19? Maar vooral bij mij. Leuk was dat een van de deelnemers van een vorige dag 'levenslessen in levenskunst' mij een app stuurde deze week 'geen korte broeken weer' en toch had ik woensdag heerlijk die korte broek weer aan. Wel met een trui en geloof me, we hebben lekker ook nog heel veel buiten gedaan. En wat was dit weer een mooie dag. Een liedje 'wat een mooie dag voor de dood' flitst nu even door me heen. En nee, laat die dood maar even. Deze tijd lijkt wel gevuld van enge dingen, van ziektes, kanker vooral, en ik heb niet zo snel aan iets een hekel, maar wel aan kanker, en wat dat met jou doet. En met die ander, je geliefde, je man, je vrouw, je moeder, je vader, maar ook met jezelf. Die onzekerheid, dat lijf wat niet doet wat jij wilt. Kanker, en gelukkig zijn die geweldige artsen, die verpleegkundigen in het ziekenhuis, die specialisten zo kundig, dat er veel mensen kunnen genezen. Maar het voelt alsof er een bom gelegd wordt onder je hele bestaan. De bodem dondert eruit, de muren zijn besmeurd, je onbevangenheid is in één klap weg. En nu ik deze woorden teruglees, voel ik mijn eigen pijn. En raakt jouw en jouw verhaal mij intens. En nu is het zaterdag 26 september 2020. Een week vol ingewikkelde dingen, het afscheid van Reinier, een vriendin met Corona (gelukkig alweer beter), de levensboom Acacia geplant, voor onze Avond vol licht, op 8 oktober a.s. Prachtige gesprekken met mensen, mooie verhalen, een lief kaartje als 'dank je wel' en gisteren met Joke, na het afscheid van haar broer, even eten bij Mila. Vertrouwd, gezellig en troostend. En nu, in korte broek, aan de keukentafel. De Nespresso, het NRC en mijn watertje.

Een dag voor kranten, tijdschriften en boeken. Een dag om uit te rusten, bij te komen, tussen de buien door, even naar buiten te gaan. Een dag die ik zomaar mag invullen, zoals ik dat wil. De herfst is begonnen, de zomer is voorbij, een andere tijd, minder licht, meer binnen, en dus ook een ander ritme lijkt het wel. Het ritme van de regen tegen het raam. De zonnebank daar kruip ik straks even onder, lekker warm, niks hoeft en alles dat mag. Mijn wijnkast wat opruimen, zo'n dag vol klusjes, wat lummelen en muziek draaien. Herinneringen komen dan vaak bij me boven. Aan vroeger, aan oude vriendschappen of liefdes, aan de boerderij, aan …..vul maar in. Een dag om te mijmeren, te overdenken, soms met een glimlach, soms met een traan.  En in mijn 'gevulde leven' zijn deze dagen pareltjes. Ik las een verhaal over de rust die je ervaart in een kano, en moest terugdenken aan de kano die ik ooit bezat in Groot-Ammers, en hoe we daar over het water van de rivier De Boezem aan het peddelen waren. De kano soms in het riet lieten lopen en dan midden in een weiland zomaar even zaten. Of vroeger met Cees, mijn jeugdvriend, in zijn zeilbootje het Haringvliet richting Tiengemeeten gingen, de boot het riet in lieten lopen en daar gingen zonnen, of iets anders deden, leuke en fijne, en vooral rustige herinneringen. Ik koester dit alles, ik draag het in mij, en bij mij. En het lijkt alsof ik steeds meer mag koesteren, mag vasthouden, mag meedragen naar ooit. En ik denk, dat als ik ooit oud en alleen ben, en in een zorginstelling woon, op een kamertje van 5 bij 4, dan glimlach ik, omdat mijn hart een onuitputtelijke schat aan ervaringen en herinneringen in zich draagt. En ik zie mijzelf dan aan die arme verpleegkundigen, die heel hard moeten werken, van die mooie verhalen vertellen, over levenslessen in levenskunst, in het atelier in de tuin van onze voormalige pastorie in Nieuw-Vossemeer. En dan hoop ik maar dat zo'n meneer of mevrouw tegen me zal zeggen 'zullen we nog een Nespresso nemen, het is zo leuk al die 'oude' verhalen'. En met deze rijkdom in mij, zal ik nooit eenzaam zijn. Mijn leven is een schatkist gevuld met prachtige verhalen. En als ik hier door mijn huis loop en een kistje of doosje open doe, dan is daar weer zo'n mooi verhaal. Ik ga weer verder lezen, een mooi weekend gewenst. Dag!

dinsdag 22 september 2020

Mistige ochtend de herfst is begonnen.....

 


Goedemorgen, en zomaar is het herfst. Dichte dichte mist, minder dan 50 meter zicht. En ik, ik zag niks. Dus gedraaid op de Oude Heijdijk en nu lekker aan de keukentafel, nog even terug naar bed, ook lekker. En nu thuis aan het werk. Nog in korte broek, maar met de trui binnen handbereik. Niet willen wennen aan deze verandering van weer, en toch, de bladblazer bij de hand, de kleuren die anders worden, en de beukenhaag, die al weer van kleur aan het veranderen is. De eikenbladhortensia, de bladeren worden al bruin en rood, het leven buiten gaat geleidelijk over naar een leven binnen. En ook deze tijd is weer zo mooi. Veel mensen reageerden op mijn rauwe randje, een vriend overleden zondagmiddag en het leven staat dan weer zomaar even stil. Het loslaten, je eigen herinnering aan loslaten komt voorbij. Herfst in je hart, kou, leeg, je liefste is niet meer hier bij jou. En zoals ooit iemand zei 'hij leeft verder in jou, in je hart'. Mijn laatste ontmoeting met hem, blijft dichtbij. Rust zacht. Het leven lijkt ingepakt te zijn door Covid19. En alles wat daarmee samenhangt, we knuffelen niet meer, we raken niet meer aan. We maken gekke bewegingen met handen en voeten. En ik, ik leg mijn hand maar op mijn hart. Ik zwaai naar je en kijk je aan en zeg 'hallo' of 'dag ik ben Anita van Loon'. 2020  wat een bijzonder jaar. Feestjes zijn er niet meer, althans niet hier, hangen of dansen in de kroeg, doen we niet meer. Carnaval moet creatief gevierd gaan worden, hoorde ik op het journaal. Ziekenhuisbezoeken zijn veranderd van spannend naar nog spannender, door alle regels. Voor mensen die van structuur houden, is dit misschien wel fijn. Voor mij is dit wel een ingewikkelde tijd. Maar ook wel goed. Ik denk goed na, bij alles wat ik doe. Ik ben voorzichtig en soms wel angstig. Ja ik kan ook angst hebben, niet zo vaak en niet zo veel, maar toch...en ondertussen lees ik een prachtig stuk over Teun Toebes, een jongeman van 21 jaar die leeft tussen de demente bewoners in een zorginstelling in Utrecht. Deze man vervult een rol waar in Nederland behoefte aan is, gewoon door gewoon te zijn temidden van mensen die het soms even niet meer weten. Prachtig. Wat kunnen we nog veel doen voor de ander. En wat doen we eigenlijk weinig. Dit soort verhalen raken mij, omdat een mens als Teun, ons leven net wat mooier maakt. Levenskunst heet dat. Het verschil maken simpelweg door je zijn, en door te zijn. Mijn leven is een aaneenschakeling van mooie en vooral bijzondere momenten. De premiere van de documentaire Rouwen, onze Avond vol Licht, onze dagen vol Levenskunst, een uitnodiging om Levenskunst voor een advocatenkantoor te gaan verzorgen, het voorwoord voor een boek mogen schrijven, een nieuw boek overhandigd  krijgen tijdens een formeel samenzijn straks in november. Bijzonder en het maakt me wat verlegen. Mensen mogen begeleiden in hun zoektocht naar....vul maar in. Weet je, soms ben ik er echt van overtuigd, dat er ergens iemand is, die mij helpt en stuurt, die mij de weg wijst in mijn leven. Iemand die ervoor zorgt dat dit leven mijn leven is. Iemand die van mij houdt, om wie ik ben. Mooi om dit zo te voelen. Stef Bos zal hier vast wel een liedje over hebben gezongen, zo hoorde ik hem zingen 'een lied voor niemand anders'. Prachtig, want soms mag dat er ook zijn, iets zomaar alleen voor jou. Gek, ik kan alles delen in mijn leven en soms wil ik iets hebben, voor mezelf. Zo kreeg ik van Nespresso een pen van hergebruikte koffiecapsules en toen hoorde ik mezelf aan Annemarie vragen ' mag ik die pen hebben '. Mooi he...hoe je soms met zoiets kleins zo gelukkig kunt zijn. Zo kreeg ik van een familie, met wie ik een ingewikkelde stukje vanuit het verleden op een van mijn begraafplaatsen heb opgelost, een prachtige zeefdruk van hun vader. Een kunstenaar, die bekend staat om het schilderen van koeien, in deze Lakenfelders, en deze zeefdruk heeft nu een mooie plek hier in mijn huis. En ik voel me zo gezien, het raakt me, en het raakte me, toen ik dit kreeg. Ik vertelde over mijn vader en toen ik ooit in Groot-Ammers ging wonen en mijn vader belde, dat ik van die bijzondere koeien had gezien met grote witte vlakken en toen zei mijn vader 'mijn kind, dat zijn nu Lakenfelders'. En deze familie gaf mij een zeefdruk met door hun vader geschilderde Lakenfelders. Het leven is mij goed gezind. Het maakt mij dankbaar en ook klein. Een mooie dag, ik droog je tranen, ik hou je vast, ik denk aan je. En ik zal je missen, dat zeker! 


donderdag 17 september 2020

Een rauw randje

En soms dan laat het leven dat hele rauwe randje zien. Dan voel je dit tot in iedere vezel van je lijf. Dan raakt het je, tot diep in je ziel. Je voelt de pijn, het verdriet, de emotie en je wilt meer doen dan wat je kunt. Om er te zijn voor al die mensen om je heen, die pijn voelen, angstig zijn, verdriet hebben. En ook al ben je dan van huis uit een levenskunstenaar, die rauwheid, die hardheid van het leven, daar is kracht voor nodig, om daar mee om te gaan. Om door te kunnen gaan, terwijl je weet, dat die verse ouders zoveel zorgen hebben om hun pasgeborene. Of die man, die angst heeft omdat er kanker is geconstateerd bij zijn vrouw, stadium vier. Of die mooie familie, die hun man en vader gaan verliezen. Of die collega, die de medische molen ingaat, om te zien of ook zij kanker heeft. En al die rauwheid, al die pijn, die is er ook. Naast al die zaken die je zo anders raken. Dat gesprek met dat echtpaar vandaag, zij 81 en hij 59 schat ik zo in, vanuit liefde voor elkaar gekozen, al heel lang geleden. En nu zoeken zij samen een graf uit, alleen maar voor het geval dat. Zij willen dit graf te voet kunnen bezoeken vanuit hun huis. En dan praat je over liefde en wat liefde vermag. En dan komt dat telefoontje, die voicemail 'Anita wil je me even bellen'. En die stem, die klankkleur maakt me al bezorgd. Ja dit alles hoort ook bij leven. Rouw, rauwe rouw, verdriet, pijn en angst. En dan zomaar dat kunstwerk dat ik krijg, de afronding van een ingewikkeld proces op het werk, de maker van dit werk, is begraven op mijn begraafplaats. Zaken die ooit niet goed zijn gegaan, en een schilderij krijgen, omdat een oplossing zo menselijk en waardig is gegaan. Dus dankbaarheid, pijn en verdriet, het ligt bijna op dezelfde lijn. Een vriend wiens ouders dinsdag op één dag begraven worden. Hoe bizar kan dit leven zijn. Hoe rauw is dit randje. En nu, terwijl ik de tuin aan het sproeien ben, schrijf ik deze blog. En ben ik stil...en voel ik me heel nietig en klein...dag!

zondag 13 september 2020

Stil zijn...

En nu ben ik even stil. Na een weekend lang wandelen met prachtige mensen, over de drie begraafplaatsen in Hilversum, na veel uitleg, woorden en ontmoeten, luister ik nu naar de kerkklok in de tuin in Nieuw-Vossemeer. Het is acht uur in de avond, na een weekend hard werken, ben ik nu zomaar stil. Geniet ik van leuke berichten op Linkedin over Levenskunst, denk ik na over mijn gesprek met Noor en Reinier, en glimlach ik, bij de herinneringen aan deze prachtige week. Een week met de tweede dag Levenskunst hier in de tuin, een lach, een traan, maar ontmoetingen in de puurste vorm. Mijn hart is deze week zoveel keren geraakt. Ik heb zoveel mogen ontvangen, en zoveel mogen geven. Genieten, en vanmiddag toen ik thuis kwam, heb ik heerlijk in de zon geslapen. Ik was zomaar even heel moe...Annemarie sproeit de tuin, zorgt voor mijn inwendige mens, en ik, ik ben stil. Deze week was zomaar een week, waarin alles weer zo klopte, de mensen hier in de tuin, Monique en ik met ons programma, het weer, het werk, de collega's in Hilversum. De verjaardag van Reynaud, dat mooie glas Eradus, de kleur weer op mijn wangen, en straks lekker op tijd naar bed. Want moe ben ik wel, vanmiddag zei Miek, de meubelmaker die een prachtige spiraalvormige bank maakt voor mijn levensboom, mijn herdenkingsboom op de Zuiderhof 'ik zie het aan de manier waarop je loopt'. Ach, niet zo erg, want moe worden van hele mooie dingen, is simpelweg fijn. Die dame, die alle drie de wandelingen met me mee liep, een trouwe bezoekster, Flos, mijn 'vriendin in Hilversum' met al haar verhalen en kennis, samen 10 duizend stappen zetten, die moeder en dochter die vanmiddag moesten huilen,want pas drie weken geleden hebben zij hun man, hun vader begraven bij mij. En met elkaar waren wij stil in de aula, de deuren open, het prachtige uitzicht, de 'weg naar boven' en dan mogen daar de tranen zijn. Ondertussen het nummer Jerusalema luisteren en heerlijk dansen in gedachten, muziek ververbindt, en deze week was een al verbinding, recht vanuit mijn hart. Ik heb genoten en ben er nu even stil van...fijne avond nog!

zondag 30 augustus 2020

Levenskunstenaar is 61 jaar geworden!

Ja deze levenskunstenaar is in Corona tijd 61 jaar geworden. Dus geen omhelzingen, zoenen, aanrakingen, maar wel ongelooflijk veel indrukken, woorden, kaarten, verrassingen, bijzondere momenten en zomaar begonnen aan een nieuw levensjaar. Bijzonder vind ik, dat in deze fase van mijn leven, er ook allerlei formele berichten binnenkomen, over opgebouwde pensioenen, lijfrentes en nog meer van dat soort zaken. En de levenskunstenaar in mij, ziet ook hier weer veel perspectief voor nu en straks. Wat een prachtige week ligt er achter me. Een week met heel hard werken bij de USH, veel gesprekken, bomvolle agenda. Een week vol ontmoetingen, onze eerste dag Levenslessen in Levenskunst, samen met Monique. En wat gaaf, om zoveel mensen hier thuis te mogen ontvangen, om de voordeur te mogen openen, mensen welkom te mogen heten in mijn leven. Heel dichtbij mij, daar waar ik nu ook weer ben en zit. Aan de keukentafel, of in de hal, in het atelier of zelfs de tuin. Dit huis, dat voelt als een heerlijke warme jas. En terugdenkend aan 27 augustus, alle reacties nalezend op social media, kan ik niets anders zeggen, dan dat het een heerlijke dag was! En in plaats van feestjes voor mijn verjaardag, was gisteren een dag, waarop we bezoek kregen, in de ochtend en later ook in de avond. Dus eigenlijk werd alles toch zo bijzonder en zo feestelijk. Mensen die elkaar niet kennen, samenbrengen, dat is toch wel een soort van feestje. En het woord, dat nu bij me opkomt is dankbaarheid. Als ik al die prachtige woorden nalees. Als ik denk aan de cadeautjes die hier zijn gebracht door Post.nl of DHL, als ik denk aan al die lieve mensen, die iets zingen voor me. Of als ik denk aan het diner met mijn schoonouders, dan raakt dit me. Dan voel ik mij geliefd, gewaardeerd en vooral gezien als Anita. Ik voel mij soms een einzelgänger in dit leven. Ik voel mij soms alleen, en dit alles zal terug te voeren zijn, op het feit dat mijn ouders er niet meer zijn en ik geen kinderen heb gekregen in dit leven. Ik voel mij soms, een mens met nagenoeg geen familie meer. En dit raakt me. En op momenten zoals er deze week heel veel waren, voel ik mij vooral samen met anderen. Voel ik een liefde, die er is. Dichtbij, en verder weg.
En toen ik gisteren mijn appelboompje aan het planten was, met een enorme glimlach en een hoofd vol herinneringen weer aan de boomgaard vroeger, toen realiseerde ik me, dat ik nieuw leven aan het geven ben, ook aan Nieuw-Vossemeer. Een appelboom, en over een paar jaar zal ik hier in de tuin, mijn appeltje plukken. Ik heb de boom zo geplant, dat ik er makkelijk appels van kan plukken. Ik vind het altijd zo zonde, als ik fruitbomen zie, waar heel veel gevallen fruit onder ligt te rotten. Fijn voor de vlinders en de bijen, maar deze boom, gekregen van vier prachtige mensen, die krijgt een uniek bestaan hier in onze tuin. Mooi die omschrijving over genegenheid geven. Prachtige symboliek. Symboliek was er genoeg, deze week. Met onze groep Levenskunstenaars wandelden wij door dit mooie dorpje, en stapten wij een deur binnen, van de Protestantse kerk. Waar Joke ons ontving, en ons vertelde over de geschiedenis. Prachtig, anders en bijzonder. Ook zo mooi, dat iemand deze moeite neemt om bij ons te zijn, om er voor ons te zijn. Mooi om stil te staan bij wat er allemaal is, hier en zo dichtbij!
Wat mij deze week ook verwonderde is het verhaal achter een mens. Leuk om zoveel bijzondere mensen te mogen ontmoeten, met ieder een prachtig eigen verhaal. Een verhaal vol ervaringen, waar je wel of niet iets mee kunt, maar die je wel met je meedraagt, overal waar je gaat. En krachtig om te zien, hoe een ieder zijn of haar rugzak van het leven draagt. En ouder worden is ook nadenken over je eigen leven. En ik merk bij mijzelf, dat ik niet meer op zoek ben naar grootsheid en meer. Maar dat ik vooral op zoek ben naar rust en balans, naar tijd voor jou en mij, tijd voor vriendschap en dat ik een soort 'herberg' wil zijn, voor mensen in mijn leven. Een plek wil bieden, waar je je hoofd even neer mag leggen, even mag bijkomen, uitrusten. Waar je even kunt zijn, voor je weer verder gaat op weg naar ergens anders. Waar je mee mag eten, waar je natuurlijk een glas levenskunst mag drinken, waar je mag landen. Waar je wonden mogen helen, je hart even mag uitrusten, maar waar je ook kunt dansen en zingen en genieten. En als ik dit mag zijn voor jou, dan is mijn doel behaald in dit leven. Dan ben ik tevreden en gelukkig. En ik voel het ook zo. Ik ben tevreden en gelukkig. Ik kan intens genieten, van de dingen die ik doe. Van jou en mij. Van een diner met mijn schoonouders, in een geweldige ambiance in Den Haag, CP Chez Pierre, zo ontzettend de moeite waard. En natuurlijk is dit zo bijzonder, omdat deze mensen mij het gevoel geven, alsof ik ouders heb, ergens bij hoor, en ik pure liefde voel. Pffft terwijl ik het schrijf, voel ik het weer. Meer dan intens. Wat een mazzel heb ik he...en ik weet nog dat mijn vader vroeger zei 'jij, jij bent voor het geluk geboren'. En heel vaak denk ik 'lieve Pap wat heb jij mij goed gekend..ik voel het ook'. En nu vandaag, nu alles eventjes voorbij lijkt te zijn, zit ik heerlijk met mijn Nespresso, mijn NRC, mijn watertje. En kijk ik naar het veel te hoge, maar helaas natte gras, de regen buiten, en realiseer ik me, dat deze zondag een echte rustdag is en mag zijn. Dat ik mijn wijnkast ga opruimen en ook nog een kast hier in de keuken. Dat ik lekker wat administratie ga doen, wat ga rommelen zomaar. En vooral dat we alle lekkere restjes, dat laatste beetje champagne, of rode wijn, samen soldaat gaan maken. Zomaar even samen, zomaar even niks verder. Dus iedereen, die ergens deze week, mijn leven zo heeft aangeraakt, door hier te zijn, door je cadeau, of door je kaartje, of door je lied via de app, of telefoon, of zomaar doordat je in mijn gedachten er ook bij was, dank je wel. Mijn 61e levensjaar is zo ongelooflijk intens begonnen, onze eerste dag Levenskunst, een beetje geholpen door het mooie weer, is prachtig geweest. Ik voel me een rijk mens, en dompel mij vandaag maar even onder, in al dit moois, ik kruip weg op de bank, met een mooie boek, of blad. Ik zal even heel stil zijn en heel gelukkig...dag, geniet van je zondag! En weet je mijn deur, staat altijd open. Voor jou...

donderdag 20 augustus 2020

Mijn laatste dagje vrij...

Terwijl ik op dit moment aan de keukentafel zit te schrijven zie ik die prachtige grote kerk naast ons huis, in dat hele mooie licht. Het regent en de tuin geniet. Net als ik. Ik geniet van deze vakantie, ik vind het gek, dat Annemarie nu al werkt, en ik nog thuis ben. Maar vandaag is wel mijn laatste dagje vrij. Van een heerlijke 2,5 week vrij. Zomaar vrij en zomaar thuis. Geen plannen, geen reizen, geen mondkapjes, de achtertuin was onze vakantiebestemming en af en toe een uitstapje niet zo ver bij ons vandaan. Een fietstochtje, een autoritje, ontmoetingen in de tuin, meestal met vier mensen. Kortom genieten in optima forma. Gisterenavond was Monique hier, en hebben we de laatste hand gelegd aan onze vier dagen Levenskunst. Geweldig, wat zal dat leuk worden, met respect voor die 1,5 meter, met hygiënische doekjes, met veel zeep en handenwassen en voor iedereen een eigen plek. Een prachtige mix van mensen, op alle vier de dagen. En genieten, dat zullen we. De eerste keer is 27 augustus, een dag na mijn verjaardag. Ik heb er meer dan zin in. Eerst gewoon lekker jarig zijn, geen feestjes, en dan een workshop. Dus volgende week weer volop aan de bak. Het is tijd en het is goed. Met Monique een gouden avond gehad, ze bleef slapen op zolder, en dat was gewoonweg erg gezellig. Vanmorgen samen ontbeten en uitgezwaaid, toen zij hier de Achterstraat weer uit reed. Leuk, hoe dit huis, een huis, een thuis kan zijn voor velen. Dat was mijn droom, mijn wens. Leuk hoe levenskunst in optima forma hier wordt 'geleefd' en hoe we dit nu gaan delen samen. Monique en ik, we gaan nog veel meer leuke dingen doen met elkaar, die allemaal terug zijn te voeren naar levenskunst. Een eigen wijn of eigen champagne, die natuurlijk onze naam Levenskunst krijgt, vervolgdagen, niks zweverigs, maar gewoon lekker aan het werk. Genieten, delen, ontmoeten, met je voeten in de modder staan, of door de regen stampen, gewoon heel erg genieten van alles wat er is. Al die dingen die je in het hier en nu kunt zien, kunt ervaren. Levenskunst, het wordt vervolgd. Deze vakantie was ook een soort van tocht door het verleden, mensen ontmoeten, plekken zien, waar stukjes van mij, van ons gevormd zijn, waardoor we mede geworden zijn wie we zijn. Fijn. En zo is ondanks Corona, ondanks de nieuwe samenleving, mijn leven deze zomer een stukje rijker geworden. Gewoon door me steeds weer te realiseren, te beseffen, dat alles wat er is, wat er mag zijn, mij zo intens gelukkig maakt. En ja, het wordt dus even wennen, om morgen weer netjes gekleed een persmoment te hebben in de aula, in het pand Bosdrift. Maar dat geeft niet, want zaterdag en zondag, kan die korte broek weer aan. Kun je me weer uittekenen. En vrijheid zit niet in een lange of korte broek, vrijheid, en geluk zit in mijzelf. Dus dank je wel mooie zomer, voor deze zomer. Voor deze plek, voor deze tuin. Voor mijn samenzijn met Annemarie hier, voor al die lieve vriendschappen, dank je wel, de zomer van 2020 was niet groots en meeslepend, maar was nee is wel prachtig! En als ik de weergoden mag geloven, gaat vanmiddag de zon nog even schijnen en dan doe ik nog een lekker tukkie op mijn bedje in de tuin. En morgenvroeg ben ik in Hilversum. Ik heb er zin in en ben er klaar voor.

maandag 17 augustus 2020

En toen begon het te regenen...

Ik lag gisteren een boek te lezen op de bank, want het was heel hard gaan regenen en toen ik uit het raam keek, de Achterstraat in, toen wist ik niet wat ik zag, een straat vol met water, een buurman, die druk bezig was met zijn bezem en de hele straat stond blank. Bijna liep het bij ons de stoep op en de hal in, nog net niet. De steeg was al nat. En het bijzondere van zo'n moment is dat je samen met de buren, tegenover je, buiten staat, en ik stond met een klein buurmeisje in het water. Ze kwam naast me staan, want daar was het water op zijn diepst. Schattig ze tilde haar jurkje op, zodat deze niet nat kon worden. Leuk, hoe kinderen zijn en reageren. De putten konden het niet aan. En als er een auto heel hard doorheen reed, dan was de kans op water binnen groot. Dus buurman Jan zette zijn auto met knipperlichten op het hoger gelegen gedeelte en we maanden de andere auto's tot heel rustig rijden. En geleidelijk aan zag je het water kolken boven de putten en zakken. Spannend, weer een nieuwe ervaring, weer een manier van samen met de buren zijn. Bijzonder hoe het leven in dit mooie dorp toch zijn kan. Meneer pastoor kwam nog even naar buiten en toen zei de buurman 'ik dacht u komt met uw surfplank' deze beste man heeft tot zijn 80e levensjaar gesurft. Meneer pastoor kwam trots vertellen dat er wel 22 mm regen was gevallen. Geweldig toch! Maar ook wel spannend, zo'n oude dame waarin wij nu mogen wonen, kent hier en daar wel wat spannende dingen. Zo viel van de winter ineens een deel van de stroom uit. En daarna kwam het gewoon weer terug. Een soort van heel fijn en mooi spookhuis. Maar niet om bang van te worden, gewoon om van te houden. Om te koesteren en goed te verzorgen. En dat doen we dus, ik heb de stoep aan de voorkant schoongemaakt, alle sprieten uit de leilinde geknipt, netjes weer. En de tuin achter, het gras wordt door die mooie regenbui, weer mooi groen, we hielden het redelijk, maar het trekt nu goed bij. Fijn. De bloemen en planten, met al die groentinten daar geniet ik van. Intens. En inmiddels is een druk weekend voorbij. De Nederland-Indië herdenking op de Noorderbegraafplaats, met allerlei hoogwaardigheidsbekleders erbij, een lange dag weer, zeker voor Gert-Jan en Jacob, die pas rond half zeven klaar waren. Wij waren toen al onderweg weer, naar Bloemendaal. Een live concert in de openlucht van Willeke Alberti.
Willeke is voor mij de 'moeder van de gay-scene' nadat de Zangeres zonder naam was overleden. En deze vrouw is nog zo kwiek, die Willeke en Caprera is zo'n gaaf theater in Bloemendaal. Zo prachtig gelegen, zo sfeervol, en zo goed ingericht op 1,5 meter. Echt super. Ja die 1,5 meter houdt ons bezig. Nog steeds, steeds meer landen weer code oranje, of rood zelfs. En mensen die terugkeren verplicht 2 weken in quarantaine. Ik ben het er mee eens. Ik hoop zo, dat we met elkaar, het vol kunnen houden, en er voor kunnen zorgen, dat een feestje kan, een samenzijn kan, maar wel met die 1,5 meter. En volgens mij zou dit moeten lukken. Ik realiseer me, dat ik het wel jammer vind, dat ik bepaalde mensen niet mag knuffelen, een aai over hun bol mag geven, of even tegen me aan mag houden. Het is zo dubbel, het went en toch zal het nooit helemaal wennen denk ik. Een verandering in mijn leven is het in ieder geval. Ik ben wel een mens die houdt van het fysieke contact. Niet overdreven, maar wel een hand, een aanraking. En nu probeer ik mijn hand maar steeds op mijn hart te leggen, zodat ik op die manier ook jou kan begroeten. Want de taal van het hart, verstaat iedereen volgens mij. Heerlijk, maandagochtend 17 augustus, de verjaardag van mijn vriendin Nathalie (ik heb haar al gefeliciteerd en doe dit nu weer omdat ik weet dat zij mijn blog leest), nog een paar dagen vrij en dan begin ik weer met werken. Dan begin ik ook met mijn lessen in levenskunst, samen met Monique. Geweldig, dat dit concept zo bijzonder is. Zo aanspreekt ook. We gaan ermee door. In welke vorm dan ook. Daar denken we nog over na samen. Wordt vervolgd. Ik heb wel zin om weer te gaan werken, maar ik geniet ook nog enorm van dit moment. Het wakker worden, Nespresso drinken, krantje, boekje, wat er ook maar te lezen is. Wandeling door de tuin, even een moment voor jezelf. Ik stel mij zo voor, dat dit mijn leven is, na mijn werkzame leven, maar ach, dat duurt nog een jaar of 7 dus nog tijd genoeg om het goede te doen toch. Nu vooral genieten. Van a.s. vrijdag de Raad van Toezicht, van de persconferentie, van mijn collega's, van al die mooie dingen die er mogen gebeuren in Hilversum. Zaterdag stond ik nog even met de burgemeester te praten, hij vroeg me naar de Uitvaarstichting, leuk hoe hij hierin geïnteresseerd is. Leuk, hoe ik hem nu mag kennen en we tijd hebben voor een gesprekje. Ik, Anita vanuit mijn rol als directeur. Ik ben trots op waar we nu staan als Uitvaartstichting en trots dat iedereen dit ziet. Mijn team, daar ben ik trots op, ik zeg het vaak en voel het in me. Trots is zo'n mooi gevoel. Trots staat voor erover willen vertellen, gaan glimmen als je er aan denkt, een glimlach op je gezicht krijgen, een gevoel in je hart. Trots is iets dat ontstaat, door het samen te doen, door er samen aan te werken, door het samen op te lossen. Trots ook, op het rouwcafé, gisteren Annette en Evelien, samen hebben zij weer 8 mensen mogen ontvangen, door met hen te praten, door hen een kopje thee aan te bieden, mensen die verlies kennen. En sommigen onder u zullen denken, 8 maar, dat levert toch niets op. En dan zeg ik heel trots - ja het levert heel veel op. Het brengt iets naar deze mensen toe, het geeft houvast, het geeft vertrouwen, het zorgt ervoor, dat mensen hun verhaal kwijt kunnen, ook al is het al tien keer verteld, het mag er zijn, jouw verdriet doet er toe. Jij krijgt de ruimte, de aandacht, die jij nodig hebt. Dus ja, dit rouwcafé, of er nu 1 of 10 mensen komen of 30, dat maakt niet uit. Dit doet er toe. Omdat jij er toe doet. Altijd weer. Dus ook hierop ben ik trots. En eigenlijk is trots wel iets dat bij mij hoort. Te trots soms om hulp te vragen, omdat ik altijd vind dat ik het zelf moet kunnen, ik die onafhankelijke Anita van Loon. Maar ook trots op waar ik nu sta, nu ben, vandaan kom, en trots op waar ik naar toe zal gaan. Trots op dit leven, op de mensen die van me houden, op de mensen die bij me zijn. Simpelweg trots en tevreden.
En met deze mooie foto, gemaakt tijdens de boottocht met Hans en Jacqueline in het Westland, eindig ik deze blog. Een blog, die begon met wateroverlast, en me deed beseffen, dat ik naarmate ik ouder word, me minder druk maak, om de buitenkant, maar steeds meer stil sta, bij wat ik voel en ervaar. En ik probeer, heel dicht bij mijn hart te blijven, bij alles wat ik doe. Bij alles wat ik voel. Ik, die bijna 61 mag worden, over 9 dagen is het zover, en ik voel dat ook deze fase in mijn leven, voor mij heel bepalend is. Dat ik me zo bewust ben, van die kleine dingen en in gedachten hoor ik Willeke zingen 'het zijn de kleine dingen die het doen, die het doen, het zijn de kleine dingen die het doen'. Dus dat kaartje in de brievenbus, dat appje op mijn telefoon, dat lieve mailtje, of zomaar dat liedje op de radio, die zelf geplukt bloem uit de tuin, die hand die je me reikt, dat kaartje met 'dag lieve vrouwen' en daarop twee kussende zangeressen, geweldig, het maakt me blij. Het feit, dat ik met mijn schoonouders ga eten als ik 61 word, het maakt me blij. Simpelweg blij, omdat ik hen mis. Omdat ik jou mis. Dag, geniet van deze dag, tot snel weer!