Nog eventjes....

Rosanne vindt het ook een beetje eng...al die visite die komt. Zo stond gisterenochtend Jan Knipmeyer voor de deur. En Rosanne had al vaak de telefoon aangenomen en dan was het Jan Knipmeyer, dus Jan was voor iedereen in het gezin hier al een bekende naam, echter niemand had Jan in levende lijve gezien. Dus Rosanne zat bij me op het bed ergens gisteren en toen zei ze 'ik had gedacht dat Jan Knipmeyer in het echt er heel anders uit zou zien'. Maar toen Jan er was, liet Rosanne zich niet zien, vond ze eng...maar ze heeft dus wel naar Jan gekeken, terwijl hij met Annemarie en mij in de keuken zat te praten.
Was trouwens weer zo'n moment, waarop je terug gaat in de tijd, de tijd van unit 4, voor de ADP'ers onder ons. De tijd vanaf 1997...dat was ook een hele mooie tijd. Nog veel contacten van mij met ADP'ers stammen uit die tijd...en Jan is gelukkig nu weer mijn collega, bij Arinso, we hebben dagelijks met elkaar te maken. Heerlijk...dank je wel Jan.
Dikke zoen
Aniet

Soms gaat het wat beter en soms weer wat minder.....

En de afgelopen nacht was wat minder, rusteloze benen, willen liggen, maar het niet kunnen...eerder wakker, frequenter wakker, meer pijn dan de vorige nacht en nu maar weer even eruit. Het mooie van deze nacht is, dat Annemarie en ik lief en zorgzaam zijn voor elkaar en naar elkaar. We houden elkaar vast, we praten over onze situatie, het gekke is je raakt er niet over uitgepraat. Wat ons bezig houdt is dat ik zo snel zieker word nu, dat ik in een maand tijd zoveel ben achteruit gegaan....dat vind ik eng. Maakt me ook wat onzeker soms. Reden temeer om maar snel te gaan beginnen met kuren.
We hebben gisterenavond in bed een lijst met vragen opgesteld, die we dinsdag aan de arts willen voorleggen. Er is nog zoveel onduidelijk.

Ondertussen circuleert mijn weblog overal, en krijg ik reacties uit allerlei hoeken, van mensen die ik soms alleen maar ken van een keer zien. Maar ook oud-collega's van ADP, erg lief allemaal. Fijn om te constateren dat, ondanks mijn vertrek bij ADP, er nu toch weer aan mij gedacht wordt. Ja ook daar had ik een goede band met veel mensen. Leuk ook hoe mensen inspelen op het leven van Annemarie en mijzelf, zo kreeg ik van Aldo (ja die Aldo...de man waardoor ik uiteindelijk de beslissing nam om ADP te verlaten) een prachtig kaartje met een afbeelding van een vrouw erop. Dank je wel Aldo, dat waardeer ik echt!

Rosanne was gisteren een beetje van slag. Haar stemmingen wisselden erg. Soms was ze boos, op mij, op iedereen, daarna weer heel lief. En dan krijg je kusjes en zorgt ze ongelooflijk goed voor je. Zo'n klein mensje die zich zorgen maakt, die dit alles op haar eigen wijze verwerkt. Ze verwart ook al die medische termen. Zo zei ze zaterdag 'ik wou maar dat je een tumor had' en ze bedoelde 'ik wou maar dat je een hernia had'.
Florine doet het op haar eigen wijze. Nog meer msn'en, knuffelen met haar poes. En ze maakt af en toe een boterham voor me klaar, of raapt iets op, waar ik niet bij kan. Echt lief.

Meer dan ooit praat ik nu ook over de dood, en dood gaan. Terwijl ik vastbesloten ben dat pas te doen over een jaar of 25, maar toch....het speelt door mijn hoofd. Een van mijn vragen is 'wat zijn mijn kansen'. Ongelooflijk eng, maar ik denk er zoveel over na. Vraag mij steeds af, wat hiervan de bedoeling is of kan zijn. Heb ik eindelijk de vrouw van mijn leven gevonden, heb ik mij voor het eerst in mijn leven echt aan iemand verbonden tot de dood ons scheidt en dan krijg je dit gesodemieter. Dat kan toch niet waar zijn. Annemarie en Anita is pas net begonnen, en we hebben echt nog heel veel tijd samen op ons verlanglijstje staan.
Maar ik ben een optimist en reken er dus ook maar op, dat ik uiteindelijk met heel hard knokken, ook dit verlanglijstje kan realiseren in de praktijk. Dus let op - ik doe mijn best en met mij doet iedereen om me heen mijn best.

Heb ook bloemen gekregen van Hugo, de ex van Annemarie. En heb naar aanleiding van dit gebaar, hem een lange mail geschreven, in de hoop dat wij nu met elkaar in gesprek komen en dat dit uiteindelijk als effect heeft, dat het voor de kinderen minder ingewikkeld is. En dat zij zien dat hun ouders met eventuele partners in staat zijn, op een goede manier met elkaar te communiceren. Ben in afwachting van een reactie...
Zo zie je maar, dat ziek zijn, ook een brug slaat en nieuwe contacten brengt en oude contacten doet herleven.
Mijn jeugdliefde, Jan Jacobs, belde me. Zo schattig. Hij had op Flakkee gehoord over mij en het feit dat ik kanker heb en wilde dit graag van mij horen. Lief...ja hij was lief...alleen dat gevoel van mij, wilde een andere kant op he...en kijk waar dit mij gebracht heeft bij Annemarie. Heerlijk toch!!
Gisteren was mijn broer hier met dochter Noor. Was fijn. Ook Ellen was er, een vriendin van mij, en dit was weer erg fijn. Ik was alleen heel moe en ben naar bed gegaan, onvoorstelbaar hoe dat werkt. Mijn benen gaan tintelen en ik kan bijna niet meer staan, mijn lijf geeft aan dat het klaar is voor dat moment. Ik zei nog tegen Annemarie ´een maand geleden werkte ik nog keihard ongelooflijk´.

Kijken of ik nog even kan slapen. Oh ja nog even wat .... ooit heb ik tegen Noor gezegd, mijn nichtje. ´Noor je moet goed onthouden dat een echte van Loon nooit opgeeft!´ en gisteren toen ze wegging zei ze ´Anita, een echte van Loon, geeft nooit op!`

Dag, fijne tweede pinksterdag, zomaar in de zon...
Aniet

Bezoek, telefoon, post, mail en liefdevolle reacties.....

Lieve mensen,

Wat een mooie warme deken spreiden jullie met elkaar over me uit...iedereen wil op bezoek komen, ongelooflijk zo lief...verrassend ook. Probeer samen met Annemarie hier wat overzicht in te krijgen....zodat ik ook kan rusten in de middag. Betekent niet dat ik geen bezoek wil, maar probeer het wat te stroomlijnen. Eind van de ochtend bezoek, dan poosje slapen, en dan in de loop van de middag weer bezoek, dan wat eten, en rusten/slapen.
Lief allemaal...dus alsjeblieft in overleg met Annemarie wat inplannen, zodat zij het overzicht kan houden. Ik hou wel van bezoek, dat weten jullie wel, maar moet ook energie opbouwen om de chemo's te weerstaan!
Zelfs mijn lieve tante Tanneke, de zus van mijn moeder komt op bezoek volgende week, helemaal uit Zeeuws Vlaanderen, echt ruim 200 km hier vandaan. Haar dochter, Annemarie, rijdt haar heen en weer. Fantastisch he...ben hier erg blij mee!
Vanmorgen stond Jan voor de deur, schattig, mooi om te voelen wat je deelt met mensen, hoe warm en liefdevol mijn vriendschappen zijn. Ik voel me zo gelukkig....klinkt gek he...maar ik voel me rijk, ongelooflijk rijk met al deze warmte!
Als je hier naar kijkt, moet het toch gewoon lukken om deze ellende te overwinnen of niet dan?

Vanmorgen zei Els 'die Annemarie van jou is echt goud he...' en echt mensen, ik kan jullie niet vertellen, wat een mazzelaar ik ben, dat ik haar ontmoet heb. Onze lieve heer heeft hier wel een heel erg dikke vinger in de pap gehad he....goede vinger!

Gisterenavond heb ik met Rosanne afgesproken dat zij twee proeflessen drumles krijgt van me...en als het goed gaat, en ze vindt het leuk, dan gaan we op marktplaats op zoek naar een drumstel voor op haar kamer....geweldig he...
en je begrijpt wel wat ze nu aan het doen is....ze zit op marktplaats drumstellen te bekijken...heerlijk he...dan wordt dan haar verjaardagskado....spannend wel he...maar ze moet nog even wachten, want ze is in september jarig....maar....oh wat spannend!

Florine is samen met Noortje, een vriendin van haar, een dansje aan het oefenen in de woonkamer voor de musical (de slotavond van haar lagere schoolperiode ergens in juni), leuk hoor. Ben erg benieuwd.

Een heel mooie rustige zondag allemaal! Dank voor de lieve berichten en alles erom heen...
liefs,
Anita

Zittend slapen......

Goedemorgen, terwijl ik kijk naar een schitterend boeket met grote donkerrode rozen (de mevrouw die ze kwam brengen keek heel blij en je zag haar denken 'wat romantisch deze mevrouw krijgt bloemen van haar geliefde....'en zei 'bent u mevrouw van Loon....dan heb ik prachtige rozen voor u')begin ik op zondagochtend om tien over acht in mijn weblog te schrijven.
Heerlijk om de dingen van me af te schrijven.

Vannacht weer goed doorgeslapen tot 04.00 uur, toen weer 2 morfine-tabletten (samen 40 mg) en nu weer mijn dagpil. Ondertussen wel hoofdpijn van de medicijnen, en soms duizelig, want het is wel veel he...maar het werkt. Ik heb zittend kunnen slapen en ik vind he zo belangrijk om samen met Annemarie de nacht door te brengen. Heerlijk...

Vandaag weer een rustige dag...ik slaap nu overdag ook al meer. Het lijkt wel alsof ik zieker ben, of zou dat psychisch zijn. Of door de medicijnen komen. Ik ben moe, lees wat, de krant, een blad, een boek en schrijf, want dat wil ik iedere dag doen en slaap. Niet veel meer, erg ongezellig voor iedereen.
Mijn lijf doet pijn, mijn rug en mijn benen maar ik ben wel recht gelukkig...
Ik wens jullie een mooie zondag toe. Veel liefs, mijn broer komt met Noor, en ik vind het met name voor mijn familie wel confronterend, we denken hierdoor weer zoveel meer terug aan het ziekbed van mijn moeder. Die ook een vorm van lymfklierkanker had...bizar he...ben benieuwd of er een vorm van erfelijkheid is op dit gebied.

Dikke zoen, Aniet

Samen met Rosanne in bed computeren

Het is nu zaterdagavond en Rosanne en ik zitten samen in bed met onze laptop. Gezellig hoor. Annemarie brengt Florine naar een vriendje en wij hebben met TMF op de achtergrond onze eigen gezelligheid in bed.

Het was een bijzondere dag, vanmorgen ben ik zelfs met Annemarie en Rosanne naar Albert Heijn geweest, lekker boodschappen gedaan, daarna heb ik weer een uurtje geslapen. Pa en Els zijn geweest, was fijn en goed. Het gekke is dat je nu over heel andere dingen praat, maar ook over wat er voor me ligt en hoe we elkaar hierin gaan steunen. Ongelooflijk. We lijken allemaal heel sterk.

Nadat zij om een uur of vier weer wegreden, ben ik weer gaan slapen en nu lig ik eigenlijk alweer in bed. De pijn is er constant, wordt onderdrukt door pillen, maar ik vind het een goede dag.

Ik heb net mijn 'nachtpil' ingenomen...en ik heb het gevoel dat alle medicijnen goed werken.

Annemarie zei vanmiddag 'schat ik ben wel een beetje bang voor dinsdag' en eigenlijk ben ik dat ook wel....ik vind het doodeng...maar ik wil er zo graag voor gaan!!!!

Morgen komt mijn broer met Noor, ik had hem net nog aan de telefoon. Fijn hoor al die vormen van contact..

Ik ben duf van de medicijnen...zak af en toe weg. Mijn hoofd gloeit...heb last van mijn ogen...die tranen.

Rosanne vraagt zich af of jullie wel weten wie zij is, vandaar dat ik hier nog een foto er bij plaats, zodat echt iedereen weet wie Rosanne is.

Liefs

Anita

Wil ik nog even met jullie delen....

Lieverds, ik wil vandaag hier een foto plaatsen....zomaar om te laten zien waarom ik deze strijd moet overwinnen!!!

Met veel liefs, Aniet

Lekker geslapen vannacht...

Ja het is echt waar! Deze nacht heb ik, gezeten met allemaal kussens in mijn rug, volgestopt met pillen, van half twaalf tot half acht geslapen. Ik heb de klok gezien van 03.30 en opnieuw 40 mg morfine genomen en ben toen hand en hand met Annemarie in slaap gevallen.
Want ik moet proberen goed te slapen, goed uitgerust te zijn, om met voldoende energie alles wat voor me ligt te kunnen bestrijden. En ik wil heel graag bij en met Annemarie slapen, om zo samen met haar te zijn. Ik las net op mijn site dat Ronald, een vriend van me uit mijn ADP-tijd, de Alpe d'Huez gaat beklimmen voor mensen met kanker. Hij gaat dus nu fietsen voor mij, als eerbetoon voor de strijd die wij, mensen met kanker, moeten leveren. Nooit gedacht trouwens dat ik ooit zou schrijven, wij - mensen met kanker, en dat ik het dan over een doelgroep zou hebben, waartoe ik zelf ook behoor....maar ja, zo wilde ik ook boerin worden en ben ik uiteindelijk nu manager HR Services bij Arinso....soms vraagt het leven andere dingen van je....

En weet je, als we die vergelijking nog even trekken, om zo'n berg op te kunnen fietsen, heb je goede begeleiding nodig en veel supporters, en mensen die je verzorgen, en met wie je kunt praten...en zo voelt het ook. Annemarie is mijn dag- en nachtverzorger, en met haar haar moeder en Reynaud, mijn familie, onze vrienden. De meisjes niet te vergeten. En al die supporters dat is iedereen die met me meeleeft en mensen om mee te praten, die zijn er ook...dus als we doorgaan met deze vergelijking, dan moeten we met elkaar deze berg toch kunnen beklimmen? Dus help me maar, allemaal...ik heb jullie nodig...

Veel liefs, een mooie zaterdag, vanmiddag komt Pa met zijn Els. Fijn he...en ach er zullen nog wel wat mensen komen dit weekend, onverwachts, en laat maar komen...iedereen mag komen, alleen niet allemaal tegelijk, want ik wil even heel goed voelen en praten met iedereen die komt.
Het doet me zoveel goed...net heb ik weer een 'dagpil' genomen en het mooie is dat ik hierdoor, zo lijkt het....wat recht kan lopen en dat levert me ook weer energie op.

Oh ja, ons huis staat vol met prachtige bloemen, geel, rood, rozen, oranje...pioenen en rozen, vrolijke bloemen....

Anita