Lieve allemaal, deze dag zit erop...de bloemisten in Voorschoten kennen ons al...en Blokker is uitverkocht als het om vazen gaat, geweldig, Rosanne opperde al 'dat we wel bloemen kunnen gaan verkopen'. Dank je wel allemaal! De kogel is door de kerk - ik ga niet voor een pruik - ik doe het met doekjes, of gewoon met een mooi bruin kaal koppie...de zon gaat mij hierbij helpen.
En ik begrijp van Carla (ik weet inmiddels via Peter wie je bent Carla, heel veel sterkte jij ook!!) dat het allemaal wel went. Dus we gaan er voor!
Nu ga ik een beroep doen op jullie harten let op! A.s. zaterdag zou ik voor mijn Hospice, samen met nog een grote groep vrijwilligers gaan sponsorzwemmen in het zwembad in Gorinchem. Gewoon zoveel mogelijk baantjes trekken en zoveel mogelijk geld bijeen zwemmen. Vorig jaar hebben we met elkaar een kleine 6 duizend euro bij elkaar gezwommen. Ik zelf heb heel fanatiek 60 baantjes gezwommen en ruim 800 euro bij elkaar gezwommen. Fantastisch. Dit jaar was ik dit weer van plan. Maar nu ben ik zelf niet de beste staat en heeft Karin Keizer-de Jong, een goede vriendin van mij, zich aangemeld om namens mij te gaan zwemmen. En nu wil ik jullie allemaal vragen een bedrag, groot of klein, het maakt niet uit over te maken op bankrekening nummer 397222637 tnv stichting Hospice/VTZ te Gorinchem onder vermelding van sponsor Karin/Anita.
Het zou geweldig zijn als wij met elkaar in staat zijn om dit jaar een fantastisch bedrag over te maken voor dit geweldige doel. Ik hoop dat ik jullie dit mag vragen en op jullie bijdragen mag rekenen.
Namens het Hospice en het VTZ ongelooflijk bedankt! Ik zal de penningmeester vragen om uiteindelijk door te geven hoeveel Karin bij elkaar gezwommen heeft!
En dat laat ik jullie dan nog weten!
Voor nu is het genoeg...we zijn moe, gaan vanavond met Rosanne in bed, de film Step Up kijken, een vrolijke romantische dansfilm. Florine is op schoolkamp en geniet van heel andere dingen...heerlijk he!
Morgen nog een lastige dag, eind van de dag meld ik mij weer. Ik wens jullie een mooie avond toe en ben zielsgelukkig met alles wat mij tot nu toe bereikt via post, mail, telefoon of op een andere manier. Dank je wel, met jullie naast me, ga ik het redden! Let maar op!
veel liefs
Aniet en Annemarie
Ja want ook zij voelt zich gesteund door alle lieve woorden, kaartjes, aandacht en bloemen!
Oh ja ik vroeg nog aan de arts 'mag ik een wijntje drinken tijdens de chemokuren?' hij reageerde 'pardon? Daar zult u even geen trek in hebben, maar niets is verboden...'
Hoe is dat Carla, heb je daar nog zin in?
dinsdag 29 mei 2007
Even kort de tussenstand - Non Hodgkin
Lieve allemaal
Helemaal kapot van vermoeidheid ben ik net thuis. Oma Emmy en Opa Reynaud hebben Rosanne opgevangen tussen de middag, want Annemarie en ik zaten nog in het ziekenhuis.
Dit is een kort verslag, ik ga zo slapen :
om 09.00 uur werd een gipskorset aangemeten en dat heb ik nu om, een soort hemd wat onder mijn bh begint en tot over mijn broekband zit. Geeft veel steun.
Hierna naar haemathologie voor een vingerprik bij Ria, een ongelooflijk aardig mens. De uitslag van het bloed zou 10 minuten later bekend zijn bij mijn arts, de heer Roel Willemsen.
Nadat hij Annemarie en mijzelf kwam halen, zijn we lang met elkaar in gesprek gegaan. Ik heb een vorm van non hodgkin lymfoom. Er zijn grofweg drie indicaties, zeer agressief, gemiddeld en laag agressief. Zoals het er nu uitziet, maar de heer Willemsen gaat dit nog nader onderzoeken lijkt mijn vorm op gemiddeld. Dit betekent dat er een kans is op remissie (geen non hodgkin symptomen meer aanwezig) van 70% en bij 50% hiervan is er een kans op genezing. Dus dit biedt perspectief. Hij gebruikt het woord genezen nooit, hij gebruikt de term remissie.
Gezien mijn pijn, wil hij er veel spoed achter zetten.
Morgenochtend om 10.00 uur hebben we een afspraak bij de kapper, want ik zal al direct na of tijdens de eerste chemokuur kaal kunnen worden. Om half twaalf morgen en beenmergpunctie en aansluitend om 14.45 uur een CT Scan. Dit is om te kijken of er nog uitzaaiingen elders te vinden zijn. Dus weer een ongelooflijk spannende dag.
En dan gaan we a.s. donderdag 31 mei, op de verjaardag van mijn pa, beginnen om 09.00 uur met de eerste chemokuur (dit betekent steeds eerste dag een dagopname aan het infuus, waarbij de chemokuur wordt ingebracht), daarna de resterende dagen van de week van huis uit pillen in nemen en dan 2 weken herstellen. Op 25 juni de tweede chemokuur, zelfde verhaal. Zo krijg ik in 24 weken 8 chemokuren en aansluitend gaan we verder met bestralingen.
Al met al heel heftig.
De bijverschijnselen zijn :
ik word kaal, misselijkheid (maar hier zijn goede medicijnen voor), op de eerste kuurdag tintelende vingers en tenen en koorts. Het kan zijn dat je zo'n opgeblazen prednison hoofd krijgt, maar ja dat zien we dan weer...lijkt me wel heel erg.
Verder ongelooflijk veel medicijnen, drankjes en rotzooi. Hoop is wel dat de pijn snel zal verminderen en ik goed kan slapen. Ik hoop het echt.
Later schrijf ik meer. Nu ben ik, zijn we, kapot en gaan we eventjes slapen..
Ik hou van jullie, de strijd gaat beginnen, help me maar...ik ben nu eventjes helemaal kapot door alle berichten en wil gewoon even huilen...
maar lieverds er is een kans dat we deze strijd gaan winnen, en daar teken ik voor!
Aniet
Helemaal kapot van vermoeidheid ben ik net thuis. Oma Emmy en Opa Reynaud hebben Rosanne opgevangen tussen de middag, want Annemarie en ik zaten nog in het ziekenhuis.
Dit is een kort verslag, ik ga zo slapen :
om 09.00 uur werd een gipskorset aangemeten en dat heb ik nu om, een soort hemd wat onder mijn bh begint en tot over mijn broekband zit. Geeft veel steun.
Hierna naar haemathologie voor een vingerprik bij Ria, een ongelooflijk aardig mens. De uitslag van het bloed zou 10 minuten later bekend zijn bij mijn arts, de heer Roel Willemsen.
Nadat hij Annemarie en mijzelf kwam halen, zijn we lang met elkaar in gesprek gegaan. Ik heb een vorm van non hodgkin lymfoom. Er zijn grofweg drie indicaties, zeer agressief, gemiddeld en laag agressief. Zoals het er nu uitziet, maar de heer Willemsen gaat dit nog nader onderzoeken lijkt mijn vorm op gemiddeld. Dit betekent dat er een kans is op remissie (geen non hodgkin symptomen meer aanwezig) van 70% en bij 50% hiervan is er een kans op genezing. Dus dit biedt perspectief. Hij gebruikt het woord genezen nooit, hij gebruikt de term remissie.
Gezien mijn pijn, wil hij er veel spoed achter zetten.
Morgenochtend om 10.00 uur hebben we een afspraak bij de kapper, want ik zal al direct na of tijdens de eerste chemokuur kaal kunnen worden. Om half twaalf morgen en beenmergpunctie en aansluitend om 14.45 uur een CT Scan. Dit is om te kijken of er nog uitzaaiingen elders te vinden zijn. Dus weer een ongelooflijk spannende dag.
En dan gaan we a.s. donderdag 31 mei, op de verjaardag van mijn pa, beginnen om 09.00 uur met de eerste chemokuur (dit betekent steeds eerste dag een dagopname aan het infuus, waarbij de chemokuur wordt ingebracht), daarna de resterende dagen van de week van huis uit pillen in nemen en dan 2 weken herstellen. Op 25 juni de tweede chemokuur, zelfde verhaal. Zo krijg ik in 24 weken 8 chemokuren en aansluitend gaan we verder met bestralingen.
Al met al heel heftig.
De bijverschijnselen zijn :
ik word kaal, misselijkheid (maar hier zijn goede medicijnen voor), op de eerste kuurdag tintelende vingers en tenen en koorts. Het kan zijn dat je zo'n opgeblazen prednison hoofd krijgt, maar ja dat zien we dan weer...lijkt me wel heel erg.
Verder ongelooflijk veel medicijnen, drankjes en rotzooi. Hoop is wel dat de pijn snel zal verminderen en ik goed kan slapen. Ik hoop het echt.
Later schrijf ik meer. Nu ben ik, zijn we, kapot en gaan we eventjes slapen..
Ik hou van jullie, de strijd gaat beginnen, help me maar...ik ben nu eventjes helemaal kapot door alle berichten en wil gewoon even huilen...
maar lieverds er is een kans dat we deze strijd gaan winnen, en daar teken ik voor!
Aniet
Dinsdag de 29e.....een spannende dag!
Vanmorgen heel vroeg wakker, na een wat onrustige nacht...beetje zenuwachtig denk ik en weer die gekke benen. Die doen gewoon iets anders dan dat ik wil dat ze doen...ingewikkeld hoor!
Gisteren was een dag die weer bol stond van vriendschap, liefde en warmte. Telefoon, bezoek, verwacht en onverwacht, spontaan, vrienden van ver en vrienden van hier uit Voorschoten...onvoorstelbaar, wat een rijkdom. Ik blijf het herhalen...Rosanne ging tussendoor lekker tennissen met Maurtis en Florine heeft haar dansje voor het schoolkamp (jawel vandaag voor vier dagen!!) geoefend met Noortje. Gesprekken, intenser dan voorheen en een glas wijn zomaar midden op de dag. Slapen tussendoor en op bed liggen, met Roel naast mijn bed, wij hand in hand. Zo mooi en zo intens...
Vanmorgen toen ik wakker werd een prachtige ongelooflijk intense reactie van Nicolien, de zus van Els uit Amerika. En door dit soort dagen en reacties weet ik een ding, ik moet deze strijd winnen. Ik wil doorgaan met deze intensiteit van leven, ik wil genieten van alles wat er om mij heen is ontstaan en nu staat. Soms bellen er ook vrienden, die ik niet eens aan de telefoon krijg, omdat ik slaap, of met iemand zit te praten.
Leuk om te zien, hoe de kinderen er tussendoor laveren, ze msn'en of doen een spelletje op de computer. Of Rosanne, die ongelooflijk lief gaat helpen, opruimen, afwassen, kastjes netjes maken. Echt zo geweldig...en waar je nu ook rondloopt overal staan bloemen, kaarten of ligt een boek. Een mooi gedicht, een dvd met een intense film, zodat ik even goed kan huilen....of de muziek van Il Divo...eigenlijk wilde ik schrijven, het leven kan bijna niet mooier zijn dan het nu is...
en eigenlijk zie ik het maar zo, het leven is geweldig en jullie doen met zijn allen zo ongelooflijk mijn best, om mij steun te geven, om mij bij te staan, met woorden, gebaren, bezoekjes, telefoontjes en mailtjes en het kan gewoon niet anders zijn, dan dat wij met elkaar sterker zijn dan ergste tumor ook!
Vandaag wordt een spannende dag. Eerst mijn gipskorset (ik roep wel tegen Annemarie, wie weet heb ik wel maatje 36 als ik eruit kom...lijkt me knap benauwd zo'n ding aan)aanmeten en dan een gesprek met de haematholoog (schrijf je dat zo?) waar het behandelplan wordt besproken. En aan wie ik al mijn vragen kan stellen, ik ben zo benieuwd...want een van mijn eerste vragen zal zijn - wat zijn de kansen, wat is mijn perspectief - en ik ben zo benieuwd. Ik zag een documentaire op tv van een meneer die een vorm van lymfklierkanker had en een prognose had dat hij nog een paar maanden zou blijven leven en ondertussen is hij vier jaar verder. Kijk en ik heb gelukkig een geweldige moeder als voorbeeld, die heeft nog 24 jaar doorgeleefd met kanker. Weliswaar was haar vertreksituatie wat gunstiger dan de mijne nu...maar toch...
Annemarie en ik hebben al onze vragen verzameld en ik zal zodra ik terug ben alles weer op de site zetten! Dan hebben we allemaal dezelfde informatie.
En morgen een CT-scan om te kijken of we alles goed in beeld hebben en of er niet hier of daar ook nog een uitzaaiing zit, of iets anders...ook weer spannend. Maar ik zei gisterenavond voor het slapen gaan tegen Annemarie 'het is wel genoeg zo he...'.
Oh ja, nog even dit. Annemarie en ik trekken dit weekend een dag de telefoon eruit, de deurbel werkt niet, we werken de log niet bij en nemen een kwaliteitsdagje voor onszelf. Om even samen te zijn en alle emoties en indrukken, die er nu ontstaan en die wij ook samen moeten verwerken, even een plekje te geven. En ik heb me voorgenomen dit af en toe te doen, om ook samen te zijn en samen tijd voor elkaar te hebben....want dat hebben we nu wel nodig. Samen zijn is samen lachen, samen huilen, zo zingt Willeke Alberti toch?
Lieverds allemaal, ga maar weer door met duimen, met alle lieve gedachten, gebeden, met alles waarmee jullie mij/ons steunen...ik kan geen woorden vinden hiervoor. Dank je wel.
Veel liefs...ik ga een kopje thee maken voor mijn lief.
Anita
Gisteren was een dag die weer bol stond van vriendschap, liefde en warmte. Telefoon, bezoek, verwacht en onverwacht, spontaan, vrienden van ver en vrienden van hier uit Voorschoten...onvoorstelbaar, wat een rijkdom. Ik blijf het herhalen...Rosanne ging tussendoor lekker tennissen met Maurtis en Florine heeft haar dansje voor het schoolkamp (jawel vandaag voor vier dagen!!) geoefend met Noortje. Gesprekken, intenser dan voorheen en een glas wijn zomaar midden op de dag. Slapen tussendoor en op bed liggen, met Roel naast mijn bed, wij hand in hand. Zo mooi en zo intens...
Vanmorgen toen ik wakker werd een prachtige ongelooflijk intense reactie van Nicolien, de zus van Els uit Amerika. En door dit soort dagen en reacties weet ik een ding, ik moet deze strijd winnen. Ik wil doorgaan met deze intensiteit van leven, ik wil genieten van alles wat er om mij heen is ontstaan en nu staat. Soms bellen er ook vrienden, die ik niet eens aan de telefoon krijg, omdat ik slaap, of met iemand zit te praten.
Leuk om te zien, hoe de kinderen er tussendoor laveren, ze msn'en of doen een spelletje op de computer. Of Rosanne, die ongelooflijk lief gaat helpen, opruimen, afwassen, kastjes netjes maken. Echt zo geweldig...en waar je nu ook rondloopt overal staan bloemen, kaarten of ligt een boek. Een mooi gedicht, een dvd met een intense film, zodat ik even goed kan huilen....of de muziek van Il Divo...eigenlijk wilde ik schrijven, het leven kan bijna niet mooier zijn dan het nu is...
en eigenlijk zie ik het maar zo, het leven is geweldig en jullie doen met zijn allen zo ongelooflijk mijn best, om mij steun te geven, om mij bij te staan, met woorden, gebaren, bezoekjes, telefoontjes en mailtjes en het kan gewoon niet anders zijn, dan dat wij met elkaar sterker zijn dan ergste tumor ook!
Vandaag wordt een spannende dag. Eerst mijn gipskorset (ik roep wel tegen Annemarie, wie weet heb ik wel maatje 36 als ik eruit kom...lijkt me knap benauwd zo'n ding aan)aanmeten en dan een gesprek met de haematholoog (schrijf je dat zo?) waar het behandelplan wordt besproken. En aan wie ik al mijn vragen kan stellen, ik ben zo benieuwd...want een van mijn eerste vragen zal zijn - wat zijn de kansen, wat is mijn perspectief - en ik ben zo benieuwd. Ik zag een documentaire op tv van een meneer die een vorm van lymfklierkanker had en een prognose had dat hij nog een paar maanden zou blijven leven en ondertussen is hij vier jaar verder. Kijk en ik heb gelukkig een geweldige moeder als voorbeeld, die heeft nog 24 jaar doorgeleefd met kanker. Weliswaar was haar vertreksituatie wat gunstiger dan de mijne nu...maar toch...
Annemarie en ik hebben al onze vragen verzameld en ik zal zodra ik terug ben alles weer op de site zetten! Dan hebben we allemaal dezelfde informatie.
En morgen een CT-scan om te kijken of we alles goed in beeld hebben en of er niet hier of daar ook nog een uitzaaiing zit, of iets anders...ook weer spannend. Maar ik zei gisterenavond voor het slapen gaan tegen Annemarie 'het is wel genoeg zo he...'.
Oh ja, nog even dit. Annemarie en ik trekken dit weekend een dag de telefoon eruit, de deurbel werkt niet, we werken de log niet bij en nemen een kwaliteitsdagje voor onszelf. Om even samen te zijn en alle emoties en indrukken, die er nu ontstaan en die wij ook samen moeten verwerken, even een plekje te geven. En ik heb me voorgenomen dit af en toe te doen, om ook samen te zijn en samen tijd voor elkaar te hebben....want dat hebben we nu wel nodig. Samen zijn is samen lachen, samen huilen, zo zingt Willeke Alberti toch?
Lieverds allemaal, ga maar weer door met duimen, met alle lieve gedachten, gebeden, met alles waarmee jullie mij/ons steunen...ik kan geen woorden vinden hiervoor. Dank je wel.
Veel liefs...ik ga een kopje thee maken voor mijn lief.
Anita
maandag 28 mei 2007
Nog eventjes....
Rosanne vindt het ook een beetje eng...al die visite die komt. Zo stond gisterenochtend Jan Knipmeyer voor de deur. En Rosanne had al vaak de telefoon aangenomen en dan was het Jan Knipmeyer, dus Jan was voor iedereen in het gezin hier al een bekende naam, echter niemand had Jan in levende lijve gezien. Dus Rosanne zat bij me op het bed ergens gisteren en toen zei ze 'ik had gedacht dat Jan Knipmeyer in het echt er heel anders uit zou zien'. Maar toen Jan er was, liet Rosanne zich niet zien, vond ze eng...maar ze heeft dus wel naar Jan gekeken, terwijl hij met Annemarie en mij in de keuken zat te praten.
Was trouwens weer zo'n moment, waarop je terug gaat in de tijd, de tijd van unit 4, voor de ADP'ers onder ons. De tijd vanaf 1997...dat was ook een hele mooie tijd. Nog veel contacten van mij met ADP'ers stammen uit die tijd...en Jan is gelukkig nu weer mijn collega, bij Arinso, we hebben dagelijks met elkaar te maken. Heerlijk...dank je wel Jan.
Dikke zoen
Aniet
Was trouwens weer zo'n moment, waarop je terug gaat in de tijd, de tijd van unit 4, voor de ADP'ers onder ons. De tijd vanaf 1997...dat was ook een hele mooie tijd. Nog veel contacten van mij met ADP'ers stammen uit die tijd...en Jan is gelukkig nu weer mijn collega, bij Arinso, we hebben dagelijks met elkaar te maken. Heerlijk...dank je wel Jan.
Dikke zoen
Aniet
Soms gaat het wat beter en soms weer wat minder.....
En de afgelopen nacht was wat minder, rusteloze benen, willen liggen, maar het niet kunnen...eerder wakker, frequenter wakker, meer pijn dan de vorige nacht en nu maar weer even eruit. Het mooie van deze nacht is, dat Annemarie en ik lief en zorgzaam zijn voor elkaar en naar elkaar. We houden elkaar vast, we praten over onze situatie, het gekke is je raakt er niet over uitgepraat. Wat ons bezig houdt is dat ik zo snel zieker word nu, dat ik in een maand tijd zoveel ben achteruit gegaan....dat vind ik eng. Maakt me ook wat onzeker soms. Reden temeer om maar snel te gaan beginnen met kuren.
We hebben gisterenavond in bed een lijst met vragen opgesteld, die we dinsdag aan de arts willen voorleggen. Er is nog zoveel onduidelijk.
Ondertussen circuleert mijn weblog overal, en krijg ik reacties uit allerlei hoeken, van mensen die ik soms alleen maar ken van een keer zien. Maar ook oud-collega's van ADP, erg lief allemaal. Fijn om te constateren dat, ondanks mijn vertrek bij ADP, er nu toch weer aan mij gedacht wordt. Ja ook daar had ik een goede band met veel mensen. Leuk ook hoe mensen inspelen op het leven van Annemarie en mijzelf, zo kreeg ik van Aldo (ja die Aldo...de man waardoor ik uiteindelijk de beslissing nam om ADP te verlaten) een prachtig kaartje met een afbeelding van een vrouw erop. Dank je wel Aldo, dat waardeer ik echt!
Rosanne was gisteren een beetje van slag. Haar stemmingen wisselden erg. Soms was ze boos, op mij, op iedereen, daarna weer heel lief. En dan krijg je kusjes en zorgt ze ongelooflijk goed voor je. Zo'n klein mensje die zich zorgen maakt, die dit alles op haar eigen wijze verwerkt. Ze verwart ook al die medische termen. Zo zei ze zaterdag 'ik wou maar dat je een tumor had' en ze bedoelde 'ik wou maar dat je een hernia had'.
Florine doet het op haar eigen wijze. Nog meer msn'en, knuffelen met haar poes. En ze maakt af en toe een boterham voor me klaar, of raapt iets op, waar ik niet bij kan. Echt lief.
Meer dan ooit praat ik nu ook over de dood, en dood gaan. Terwijl ik vastbesloten ben dat pas te doen over een jaar of 25, maar toch....het speelt door mijn hoofd. Een van mijn vragen is 'wat zijn mijn kansen'. Ongelooflijk eng, maar ik denk er zoveel over na. Vraag mij steeds af, wat hiervan de bedoeling is of kan zijn. Heb ik eindelijk de vrouw van mijn leven gevonden, heb ik mij voor het eerst in mijn leven echt aan iemand verbonden tot de dood ons scheidt en dan krijg je dit gesodemieter. Dat kan toch niet waar zijn. Annemarie en Anita is pas net begonnen, en we hebben echt nog heel veel tijd samen op ons verlanglijstje staan.
Maar ik ben een optimist en reken er dus ook maar op, dat ik uiteindelijk met heel hard knokken, ook dit verlanglijstje kan realiseren in de praktijk. Dus let op - ik doe mijn best en met mij doet iedereen om me heen mijn best.
Heb ook bloemen gekregen van Hugo, de ex van Annemarie. En heb naar aanleiding van dit gebaar, hem een lange mail geschreven, in de hoop dat wij nu met elkaar in gesprek komen en dat dit uiteindelijk als effect heeft, dat het voor de kinderen minder ingewikkeld is. En dat zij zien dat hun ouders met eventuele partners in staat zijn, op een goede manier met elkaar te communiceren. Ben in afwachting van een reactie...
Zo zie je maar, dat ziek zijn, ook een brug slaat en nieuwe contacten brengt en oude contacten doet herleven.
Mijn jeugdliefde, Jan Jacobs, belde me. Zo schattig. Hij had op Flakkee gehoord over mij en het feit dat ik kanker heb en wilde dit graag van mij horen. Lief...ja hij was lief...alleen dat gevoel van mij, wilde een andere kant op he...en kijk waar dit mij gebracht heeft bij Annemarie. Heerlijk toch!!
Gisteren was mijn broer hier met dochter Noor. Was fijn. Ook Ellen was er, een vriendin van mij, en dit was weer erg fijn. Ik was alleen heel moe en ben naar bed gegaan, onvoorstelbaar hoe dat werkt. Mijn benen gaan tintelen en ik kan bijna niet meer staan, mijn lijf geeft aan dat het klaar is voor dat moment. Ik zei nog tegen Annemarie ´een maand geleden werkte ik nog keihard ongelooflijk´.
Kijken of ik nog even kan slapen. Oh ja nog even wat .... ooit heb ik tegen Noor gezegd, mijn nichtje. ´Noor je moet goed onthouden dat een echte van Loon nooit opgeeft!´ en gisteren toen ze wegging zei ze ´Anita, een echte van Loon, geeft nooit op!`
Dag, fijne tweede pinksterdag, zomaar in de zon...
Aniet
We hebben gisterenavond in bed een lijst met vragen opgesteld, die we dinsdag aan de arts willen voorleggen. Er is nog zoveel onduidelijk.
Ondertussen circuleert mijn weblog overal, en krijg ik reacties uit allerlei hoeken, van mensen die ik soms alleen maar ken van een keer zien. Maar ook oud-collega's van ADP, erg lief allemaal. Fijn om te constateren dat, ondanks mijn vertrek bij ADP, er nu toch weer aan mij gedacht wordt. Ja ook daar had ik een goede band met veel mensen. Leuk ook hoe mensen inspelen op het leven van Annemarie en mijzelf, zo kreeg ik van Aldo (ja die Aldo...de man waardoor ik uiteindelijk de beslissing nam om ADP te verlaten) een prachtig kaartje met een afbeelding van een vrouw erop. Dank je wel Aldo, dat waardeer ik echt!
Rosanne was gisteren een beetje van slag. Haar stemmingen wisselden erg. Soms was ze boos, op mij, op iedereen, daarna weer heel lief. En dan krijg je kusjes en zorgt ze ongelooflijk goed voor je. Zo'n klein mensje die zich zorgen maakt, die dit alles op haar eigen wijze verwerkt. Ze verwart ook al die medische termen. Zo zei ze zaterdag 'ik wou maar dat je een tumor had' en ze bedoelde 'ik wou maar dat je een hernia had'.
Florine doet het op haar eigen wijze. Nog meer msn'en, knuffelen met haar poes. En ze maakt af en toe een boterham voor me klaar, of raapt iets op, waar ik niet bij kan. Echt lief.
Meer dan ooit praat ik nu ook over de dood, en dood gaan. Terwijl ik vastbesloten ben dat pas te doen over een jaar of 25, maar toch....het speelt door mijn hoofd. Een van mijn vragen is 'wat zijn mijn kansen'. Ongelooflijk eng, maar ik denk er zoveel over na. Vraag mij steeds af, wat hiervan de bedoeling is of kan zijn. Heb ik eindelijk de vrouw van mijn leven gevonden, heb ik mij voor het eerst in mijn leven echt aan iemand verbonden tot de dood ons scheidt en dan krijg je dit gesodemieter. Dat kan toch niet waar zijn. Annemarie en Anita is pas net begonnen, en we hebben echt nog heel veel tijd samen op ons verlanglijstje staan.
Maar ik ben een optimist en reken er dus ook maar op, dat ik uiteindelijk met heel hard knokken, ook dit verlanglijstje kan realiseren in de praktijk. Dus let op - ik doe mijn best en met mij doet iedereen om me heen mijn best.
Heb ook bloemen gekregen van Hugo, de ex van Annemarie. En heb naar aanleiding van dit gebaar, hem een lange mail geschreven, in de hoop dat wij nu met elkaar in gesprek komen en dat dit uiteindelijk als effect heeft, dat het voor de kinderen minder ingewikkeld is. En dat zij zien dat hun ouders met eventuele partners in staat zijn, op een goede manier met elkaar te communiceren. Ben in afwachting van een reactie...
Zo zie je maar, dat ziek zijn, ook een brug slaat en nieuwe contacten brengt en oude contacten doet herleven.
Mijn jeugdliefde, Jan Jacobs, belde me. Zo schattig. Hij had op Flakkee gehoord over mij en het feit dat ik kanker heb en wilde dit graag van mij horen. Lief...ja hij was lief...alleen dat gevoel van mij, wilde een andere kant op he...en kijk waar dit mij gebracht heeft bij Annemarie. Heerlijk toch!!
Gisteren was mijn broer hier met dochter Noor. Was fijn. Ook Ellen was er, een vriendin van mij, en dit was weer erg fijn. Ik was alleen heel moe en ben naar bed gegaan, onvoorstelbaar hoe dat werkt. Mijn benen gaan tintelen en ik kan bijna niet meer staan, mijn lijf geeft aan dat het klaar is voor dat moment. Ik zei nog tegen Annemarie ´een maand geleden werkte ik nog keihard ongelooflijk´.
Kijken of ik nog even kan slapen. Oh ja nog even wat .... ooit heb ik tegen Noor gezegd, mijn nichtje. ´Noor je moet goed onthouden dat een echte van Loon nooit opgeeft!´ en gisteren toen ze wegging zei ze ´Anita, een echte van Loon, geeft nooit op!`
Dag, fijne tweede pinksterdag, zomaar in de zon...
Aniet
zondag 27 mei 2007
Bezoek, telefoon, post, mail en liefdevolle reacties.....
Lieve mensen,
Wat een mooie warme deken spreiden jullie met elkaar over me uit...iedereen wil op bezoek komen, ongelooflijk zo lief...verrassend ook. Probeer samen met Annemarie hier wat overzicht in te krijgen....zodat ik ook kan rusten in de middag. Betekent niet dat ik geen bezoek wil, maar probeer het wat te stroomlijnen. Eind van de ochtend bezoek, dan poosje slapen, en dan in de loop van de middag weer bezoek, dan wat eten, en rusten/slapen.
Lief allemaal...dus alsjeblieft in overleg met Annemarie wat inplannen, zodat zij het overzicht kan houden. Ik hou wel van bezoek, dat weten jullie wel, maar moet ook energie opbouwen om de chemo's te weerstaan!
Zelfs mijn lieve tante Tanneke, de zus van mijn moeder komt op bezoek volgende week, helemaal uit Zeeuws Vlaanderen, echt ruim 200 km hier vandaan. Haar dochter, Annemarie, rijdt haar heen en weer. Fantastisch he...ben hier erg blij mee!
Vanmorgen stond Jan voor de deur, schattig, mooi om te voelen wat je deelt met mensen, hoe warm en liefdevol mijn vriendschappen zijn. Ik voel me zo gelukkig....klinkt gek he...maar ik voel me rijk, ongelooflijk rijk met al deze warmte!
Als je hier naar kijkt, moet het toch gewoon lukken om deze ellende te overwinnen of niet dan?
Vanmorgen zei Els 'die Annemarie van jou is echt goud he...' en echt mensen, ik kan jullie niet vertellen, wat een mazzelaar ik ben, dat ik haar ontmoet heb. Onze lieve heer heeft hier wel een heel erg dikke vinger in de pap gehad he....goede vinger!
Gisterenavond heb ik met Rosanne afgesproken dat zij twee proeflessen drumles krijgt van me...en als het goed gaat, en ze vindt het leuk, dan gaan we op marktplaats op zoek naar een drumstel voor op haar kamer....geweldig he...
en je begrijpt wel wat ze nu aan het doen is....ze zit op marktplaats drumstellen te bekijken...heerlijk he...dan wordt dan haar verjaardagskado....spannend wel he...maar ze moet nog even wachten, want ze is in september jarig....maar....oh wat spannend!
Florine is samen met Noortje, een vriendin van haar, een dansje aan het oefenen in de woonkamer voor de musical (de slotavond van haar lagere schoolperiode ergens in juni), leuk hoor. Ben erg benieuwd.
Een heel mooie rustige zondag allemaal! Dank voor de lieve berichten en alles erom heen...
liefs,
Anita
Wat een mooie warme deken spreiden jullie met elkaar over me uit...iedereen wil op bezoek komen, ongelooflijk zo lief...verrassend ook. Probeer samen met Annemarie hier wat overzicht in te krijgen....zodat ik ook kan rusten in de middag. Betekent niet dat ik geen bezoek wil, maar probeer het wat te stroomlijnen. Eind van de ochtend bezoek, dan poosje slapen, en dan in de loop van de middag weer bezoek, dan wat eten, en rusten/slapen.
Lief allemaal...dus alsjeblieft in overleg met Annemarie wat inplannen, zodat zij het overzicht kan houden. Ik hou wel van bezoek, dat weten jullie wel, maar moet ook energie opbouwen om de chemo's te weerstaan!
Zelfs mijn lieve tante Tanneke, de zus van mijn moeder komt op bezoek volgende week, helemaal uit Zeeuws Vlaanderen, echt ruim 200 km hier vandaan. Haar dochter, Annemarie, rijdt haar heen en weer. Fantastisch he...ben hier erg blij mee!
Vanmorgen stond Jan voor de deur, schattig, mooi om te voelen wat je deelt met mensen, hoe warm en liefdevol mijn vriendschappen zijn. Ik voel me zo gelukkig....klinkt gek he...maar ik voel me rijk, ongelooflijk rijk met al deze warmte!
Als je hier naar kijkt, moet het toch gewoon lukken om deze ellende te overwinnen of niet dan?
Vanmorgen zei Els 'die Annemarie van jou is echt goud he...' en echt mensen, ik kan jullie niet vertellen, wat een mazzelaar ik ben, dat ik haar ontmoet heb. Onze lieve heer heeft hier wel een heel erg dikke vinger in de pap gehad he....goede vinger!
Gisterenavond heb ik met Rosanne afgesproken dat zij twee proeflessen drumles krijgt van me...en als het goed gaat, en ze vindt het leuk, dan gaan we op marktplaats op zoek naar een drumstel voor op haar kamer....geweldig he...
en je begrijpt wel wat ze nu aan het doen is....ze zit op marktplaats drumstellen te bekijken...heerlijk he...dan wordt dan haar verjaardagskado....spannend wel he...maar ze moet nog even wachten, want ze is in september jarig....maar....oh wat spannend!
Florine is samen met Noortje, een vriendin van haar, een dansje aan het oefenen in de woonkamer voor de musical (de slotavond van haar lagere schoolperiode ergens in juni), leuk hoor. Ben erg benieuwd.
Een heel mooie rustige zondag allemaal! Dank voor de lieve berichten en alles erom heen...
liefs,
Anita
Zittend slapen......
Goedemorgen, terwijl ik kijk naar een schitterend boeket met grote donkerrode rozen (de mevrouw die ze kwam brengen keek heel blij en je zag haar denken 'wat romantisch deze mevrouw krijgt bloemen van haar geliefde....'en zei 'bent u mevrouw van Loon....dan heb ik prachtige rozen voor u')begin ik op zondagochtend om tien over acht in mijn weblog te schrijven.
Heerlijk om de dingen van me af te schrijven.
Vannacht weer goed doorgeslapen tot 04.00 uur, toen weer 2 morfine-tabletten (samen 40 mg) en nu weer mijn dagpil. Ondertussen wel hoofdpijn van de medicijnen, en soms duizelig, want het is wel veel he...maar het werkt. Ik heb zittend kunnen slapen en ik vind he zo belangrijk om samen met Annemarie de nacht door te brengen. Heerlijk...
Vandaag weer een rustige dag...ik slaap nu overdag ook al meer. Het lijkt wel alsof ik zieker ben, of zou dat psychisch zijn. Of door de medicijnen komen. Ik ben moe, lees wat, de krant, een blad, een boek en schrijf, want dat wil ik iedere dag doen en slaap. Niet veel meer, erg ongezellig voor iedereen.
Mijn lijf doet pijn, mijn rug en mijn benen maar ik ben wel recht gelukkig...
Ik wens jullie een mooie zondag toe. Veel liefs, mijn broer komt met Noor, en ik vind het met name voor mijn familie wel confronterend, we denken hierdoor weer zoveel meer terug aan het ziekbed van mijn moeder. Die ook een vorm van lymfklierkanker had...bizar he...ben benieuwd of er een vorm van erfelijkheid is op dit gebied.
Dikke zoen, Aniet
Heerlijk om de dingen van me af te schrijven.
Vannacht weer goed doorgeslapen tot 04.00 uur, toen weer 2 morfine-tabletten (samen 40 mg) en nu weer mijn dagpil. Ondertussen wel hoofdpijn van de medicijnen, en soms duizelig, want het is wel veel he...maar het werkt. Ik heb zittend kunnen slapen en ik vind he zo belangrijk om samen met Annemarie de nacht door te brengen. Heerlijk...
Vandaag weer een rustige dag...ik slaap nu overdag ook al meer. Het lijkt wel alsof ik zieker ben, of zou dat psychisch zijn. Of door de medicijnen komen. Ik ben moe, lees wat, de krant, een blad, een boek en schrijf, want dat wil ik iedere dag doen en slaap. Niet veel meer, erg ongezellig voor iedereen.
Mijn lijf doet pijn, mijn rug en mijn benen maar ik ben wel recht gelukkig...
Ik wens jullie een mooie zondag toe. Veel liefs, mijn broer komt met Noor, en ik vind het met name voor mijn familie wel confronterend, we denken hierdoor weer zoveel meer terug aan het ziekbed van mijn moeder. Die ook een vorm van lymfklierkanker had...bizar he...ben benieuwd of er een vorm van erfelijkheid is op dit gebied.
Dikke zoen, Aniet
Abonneren op:
Posts (Atom)