MRI en ontstoken arm!!

Na een mooie dag, was ik gisterenavond enorm misselijk, buikloop en steeds weer aandrang om over te geven. Vervelend, ik voelde me klam en beroerd. Vanmorgen leegde mijn maag zich volledig, gelukkig op een normale manier, maar ik ben dan helemaal op. Een lastig pijnlijke linkerarm en hiervoor even het LUMC gebeld. Voordat ik door de MRI ga, moet ik even langskomen om bloed te prikken, mijn leukocyten zullen wel weer hun dieptepunt hebben bereikt schat men zo in...en even kijken of ik een antibiotica kuur moet krijgen hiervoor. Daarna de MRI-scan om kwart voor elf.

Verder weinig te melden, buiten dat ik me ongelooflijk moe en brak voel...mijn gewicht neemt weer sterker af en ik ben nu ruim 7 kg lichter dan voordat ik ziek werd, staat wel leuk met strakke truitjes, maar toch....het gaat zo hard, gemiddeld een kg tot anderhalf per dag wat ik nu weer even verlies...bizar...je voelt je zo slap hierdoor.

Lieve mensen, gisteren was een goede dag, en morgen zal weer een betere worden dan vandaag.
Als ik de krant lees, zal het weer wat beter worden...let's hope..
Anita

Een mooie feestelijke verjaardag van Emmy...

Gisterenochtend zijn we, ik voor het eerst weer netjes aangekleed, naar de verjaardag van Annemarie's moeder gegaan. Het was een intiem moment, waarop Ruud een interactieve speech over het leven van Emmy heeft verzorgd. Erg leuk om op deze manier kennis te mogen maken met de familie van Annemarie, en we hebben met elkaar een glas pink champagne gedronken! Was erg feestelijk vond ik en fijn!

Thuis gekomen kwamen Pa en Els langs, en met hen hebben we lekker in de tuin gezeten en ook dat was fijn, aan het einde van de dag, was ik doodop, mijn maag was wat van streek (door de taart en allerlei lekkers denk ik...) en hebben we in bed naar het Concert for Diana gekeken. Was lekker en ontspannen....ik was nog steeds klaarwakker, en kon tot half drie niet slapen. Maar ik was zo moe, dat ik ben blijven liggen en uiteindelijk in slaap ben gevallen, gelukkig. Ondertussen heb ik een zere linker arm, mijn hand die in het ziekenhuis een beetje ontstoken was, doet pijn. En langzaam trekt dit door mijn hele arm. Morgen in het ziekenhuis maar even vragen wat dit kan zijn....morgen moet ik namelijk weer naar het ziekenhuis voor een nieuwe MRI-scan met contrastvloeistof. Zodat de arts kan zien wat mijn tumor doet, na twee chemo's....de uitslag zal ongeveer een week op zich laten wachten. Deze zal ik wel krijgen als ik mijn derde kuur krijg.
Ben erg benieuwd, hoop op goed nieuws, en ga hier eigenlijk ook wel van uit.

Verder was het een rustig weekend. De rust na alle commotie rondom mijn kanker,lijkt een beetje te zijn teruggekeerd. Op alle fronten wordt het rustiger, en eigenlijk moet dat ook. Alles gaat gewoon weer door, het leven krijgt een nieuw en ander ritme voor me...en ook voor de kinderen en Annemarie. En ook voor alle mensen om mij heen, voor velen begint de vakantie, komen er reizen aan, leuke dingen en dat is maar goed ook.
Het jammere vind ik wel dat we niet op vakantie kunnen en mogen...en dat maakt de tijd die voor ons ligt, nog zo lang...gisterenavond werd ik hier even verdrietig van. Ook voor Annemarie, zij moet ook wel afzien al die tijd....maar wie weet kunnen we als alles achter de rug is, nog eventjes weg samen...oh ik heb daar zoveel zin in...gek dat je zo kunt verlangen naar een vakantie....

Ik ga wat minder frequent schrijven de komende tijd, want er moet wel nieuws te melden zijn.
Heb een mooie dag, kreeg gisteren van Nicolien, de zus van Els uit Amerika, het boek 'Mijn dinsdagen met Morrie' een schitterend verhaal dat je hart voorgoed verwarmt. Lief he....
dank je wel Nicolien, super....

Oh ja en twee prachtige petten van tante Anita en oom De....lief he...ik zal nog een keer een foto plaatsen met pet!
Liefs,
Anita

Gewoon de hele tijd klaar wakker....niet kunnen slapen....

Na een nacht niet slapen, kon ik gisteren overdag ook alleen maar liggen, ik was moe...maar slapen lukt me niet. Ook toen ik rond een uur of half elf naar bed ging dacht ik 'nu ben ik moe genoeg....' maar het lukt me eenvoudigweg niet om te slapen. Ik ben moe, maar kan de rust niet vinden. Mijn gedachten vliegen alle kanten op...en volgens mijn arts duurt dit een aantal nachten en dan is het weer voorbij...dus nog eventjes...

Gisteren was een goede dag....lekker laat uit bed, de krant lezen, even wat boodschappen doen, weer heel moe zijn...geluncht bij het Wapen van Voorschoten, even op de bank gelegen en toen kwamen Jannie en Joost even een kop koffie drinken...kortom een dagje niks doen, me een beetje lamlendig voelen, maar zoveel beter dan tijdens de eerste chemo...dus dat is mijn winst!
Nu ga ik spelletjes doen op de computer, totdat mijn ogen dichtvallen en dan ga ik weer naar bed...Annemarie slaapt. Ze had mijn ochtendjas en sloffen al klaar gelegd in de keuken, voor het geval dat ik weer uit bed zou gaan...lief....

Heb geen nieuws, het leven is soms een beetje stil en saai....maar volgens mij niet in mijn lijf, daar gebeurt van alles...en daar richten we ons maar op. Een mooi weekend verder, allemaal....
Anita

Moe, koud en niet kunnen slapen...

Moet oppassen dat mijn verhaal niet saai gaat worden.....gisterenavond werd ik moe, kreeg ik het weer even heel erg koud. Slaap nu met broek en shirt met lange mouwen aan en een extra dekentje over mijn dekbed, moet niet gekker worden! Maar ja ik zeg nog slapen.... en zoals je ziet aan dit idiote tijdstip, kon ik vannacht weer niet slapen. Draaien, en nog eens draaien, een keer uit bed, en uiteindelijk nu maar even echt uit bed....zodat Annemarie lekker kan slapen. Die verheugde zich al op een keertje uitslapen op zaterdagochtend...dus zit ik weer in de keuken. Bizar die nachten......je hoofd staat niet stil. Het maalt maar door, niet alleen vervelende dingen, ook leuke en lieve dingen, het gaat alleen continue door.

Gisteren heb ik al mijn kaarten, brieven, post ingeplakt in twee dikke boeken. Ongelooflijk wat er dan op je afkomt...hoe intens en hartverwarmend, tekeningen van kinderen, foto's van baby's, kaarten van familieleden heel ver weg, gedichten, brieven...wat een liefdevolle aandacht. Ja want onze boeddha zat steeds bedolven onder de kaarten en wij willen hem de volle aandacht geven. Florine vindt hem ook erg leuk, hij lacht zo vrolijk met zijn dikke buik...

Soms heb je samen van die mooie gesprekken, over onze liefde, over het geluk wat we mochten hebben elkaar op deze bijzondere manier tegen te komen en vooral over de klik...het gevoel dat je thuis bent gekomen, na een ingewikkeld leven, een reis als het ware....vind ik heerlijk en zo zijn we gisteren ook gaan slapen samen....fijn is dat, voelt zo intens...
Ik sprak na het streetdance optreden een moeder van een van de meisjes die ook op streetdance zit. Zij heeft haar zoontje een paar jaar geleden verloren. Dit jonge kind had kanker. Zij sprak mij aan op straat. En het knappe van deze vrouw vond ik dat zij zei dat zelfs dit verlies haar/hen ondanks het enorme verdriet, toch ook al veel gebracht heeft. Onvoorstelbaar zoals zij daar stond, achter haar kinderwagen, met twee kleine meiskes erin en zij mij aansprak omdat zij via een gezamenlijke vriend gehoord had over mij. Mooi, moedig, terwijl sommigen je slechts aankijken en doorlopen, zij, juist zij de kracht heeft voor een confrontatie. Soms kun je nog zoveel leren van de mensen om je heen....

Gisterenavond zei ik tegen Annemarie 'als alles achter de rug is, zal ik zeggen, ik had het liever niet gehad, maar daar heb ik geen zeggenschap in. En dan kan ik zeggen dat ik kanker heb gehad of kanker heb, en kan ik alleen maar zeggen, dat ik er zo ongelooflijk veel van geleerd heb. Het heeft me nu, vanaf eind april tot nu, al zoveel gebracht'. Maar ook door alles erom heen, door de intensiteit van de contacten, maar soms ook de betrekkelijkheid van die contacten.

Zo heb ik gisteren met Annemarie overleg gehad over mijn lease-auto. Volgens mij mag je als werkgever deze terugvragen als een medewerker langer dan drie maanden ziek is. Arinso is erg zorgvuldig naar mij en begint hier niet over tot nu toe, men garandeert mij alleen dat ik mij geen zorgen hoef te maken over mijn baan etc. En ik heb besloten dat deze auto gebruikt mag worden door mijn werkgever, door iemand anders. Zodat ik niet onnodig een dure leaseauto voor de deur stil heb staan, en Arinso wellicht voor iemand anders een contract moet afsluiten. En dan zien we wel weer na mijn herstel...want dan is zes maanden vanaf nu nog erg lang. En duur, voor mij en voor het bedrijf. Ik heb dit voorstel aan mijn baas voorgelegd. Een hele stap want vanaf mijn 28e rijd ik in leaseauto's en steeds leukere, en nu deze mooie zwarte mercedes, maar ach...het is maar een auto en daarbij is hij niet eens de mijne. Weer een stap voorwaarts die ik een half jaar geleden nog niet had kunnen zetten...we rijden wel in die prachtige oude Jeep van Annemarie...en geweldig chique bakbeest, niet economisch, maar voor dit moment goed en ook over deze auto hebben we al heel veel gesprekken. Want rijden in een Jeep voor de boodschappen, maakt je ook een klant van de ANWB, dat ding vreet stroom, en regelmatig is de accu leeg, doordat we te weinig rijden....dus wie weet waarmee wij binnenkort of ooit de boodschappen gaan doen. Weer een stukje loslaten en afscheid nemen van iets wat ooit belangrijk was, maar nu niet meer. De kinderen protesteren als je het hierover hebt...want voor hen is het weer een andere emotie...en dat is ook weer zo begrijpelijk. Maar zover is het nog niet, weer een stap verder...

Voor morgen, hoop ik op een beetje zon...een straaltje zo hier en daar, zodat de deuren weer open kunnen. Voor iedereen die vrij is, hoop ik op een heerlijk weekend. Hier is het rustig, de meisjes zijn bij Hugo en wij zijn samen. Zondag hopen wij de verjaardag van Annemarie's moeder te mogen vieren en Pa en Els komen dit weekend langs. Fijn, rustig en goed. Geniet van alles wat je doet....'want het leven....duurt maar even' hoor je steeds op de radio! Dus doen!

Anita

Dit schilderij is ook een schilderij van Annemarie. Is weer een van de schilderijen die mij erg aanspreekt.....hangt in onze slaapkamer....

De zon, lekker gegeten en een streetdance optreden van Rosanne....

Tja en gisteren na een wat trage start ben ik de hele dag opgebleven. Met Floor samen geluncht, Annemarie was met Rosanne naar de tandarts. En het leuke is dat Floor me up to date houdt als het over muziek gaat. Ze laat dan de nieuwe songs van Webbe horen enzo...en dit gaat gepaard met haar eigen gezang. Leuk is dat vind ik altijd weer!
Heb gezellig wat gegeten op het terras hier met Annemarie's moeder en Reynaud en Annemarie, wat buiten met een dikke trui aan in het zonnetje gezeten, wat gelezen en aan het einde van haar laatste streetdance les dit seizoen, zijn Emmy, Reynaud, Annemarie, Florine en ik gaan kijken naar een streetdance optreden van Rosanne. Vier super leuke swingende dansjes...voor Rosanne naar bed ging, heeft ze haar spreekbeurt voorgedragen, kortom een goede dag!

Langzaam aan protesteer ik weer tegen het niet leveren van een bijdrage aan wat dan ook...niet echt mogen bukken, vegen, stofzuigen, maar ook niet kunnen werken. Soms kan ik dan wat doorschieten en nadenken over de dingen die je mist, maar ook over het feit dat je loopbaan gewoon een jaar stil staat. Dat je niets bijdraagt aan het succes van je bedrijf, dat je geen bijdrage levert aan new wins zoals we dat zo mooi zeggen...en aan de andere kant moet ik me hierbij neerleggen. Het leven gaat door en in dit opzicht, staat alles even stil. Soms maak ik me zorgen over mijn persoonlijke groei, ondanks het feit dat Arinso me zegt, dat dit niet hoeft. Maar dat is ook de maagd in mij, die optimistisch kan zijn, maar toch ook bij dit soort zaken stil kan blijven staan, soms even zwaar op de hand kan zijn zelfs...en zeker als ik dan wakker in bed lig, dan ga ik er maar uit...dan stoppen deze gedachten weer even...
gek hoe alles kan malen en door kan blijven malen....het is even weg, en het komt weer terug....maar als ik terugdenk aan het boek The Secret dan is overal een oplossing voor, en ja ik ben dus reusachtig benieuwd naar de film hierover Hanneke, lijkt me goed.....maar voor vandaag is het genoeg met deze serieuze gedachten!!
En op dit soort momenten hou ik me maar vast aan het feit dat ik in 2007 heel hard moet knokken om overeind te blijven, om door te mogen gaan met leven en dat is nu, en gelukkig hebben veel mensen me dit al gezegd, het allerbelangrijkste!!

Deze week heb ik weer reacties mogen ontvangen van mensen die ik soms al menig jaar niet heb gesproken, ik laat wat van me horen. Ik stel soms hele gekke prioriteiten, maar vergeet jullie reacties niet. Soms wil ik alleen maar even een heel intens kwaliteitsmoment met Annemarie hebben, omdat zij er zo moe uit kan zien...en omdat ik zoveel van haar hou! Zeker nadat ik een paar dagen in mijn bed heb gelegen en weinig gezelligheid en warmte heb kunnen bieden, dan snak ik werkelijk naar dit soort momenten!
Grappig Jantje, dat je nog een reactie toevoegde met je naam erbij, en toen je schreef over mijn moeder, wist ik dat jij het was...leuk he...die verbondenheid!

Een mooie dag gewenst, het zal weer gaan regenen geloof ik...gisteren kwam Rosanne thuis en ze had een takje lavendel voor me geplukt...staat nu heel lief in een vaasje...
Aniet

Gisteren was ik gewoon heel ziek.....

Alweer heel vroeg op en uitgebreid een site bestudeerd die Jo-Anne me doormailde. Interessant, stevig en veel informatie op mijn ziektebeeld, maar ook over de chemo's die ik nu krijg en de bijverschijnselen. Prima dit alles te weten en het is dus logisch als ik dit lees, dat ik ziek uit het ziekenhuis kom, en de eerste dagen wat in bed vertoef, met alle bijverschijnselen die ik heb. Misselijkheid, koorts, algehele malaise, weinig trek, buikloop, koud, vooral heel erg koud...'s nachts transpireren, kortom het is er allemaal. En het mag er zijn als ik het goed begrijp.
Zo leer je van elke kuur weer en zo weet je ook, dankzij dit soort tips, waar je je op voor kunt bereiden, als je dat al kunt. Want het gekke is, dat je zodra je je goed voelt, je snel weer went aan dit goede gevoel en die ellende even achter je laat...ja zo is het nu eenmaal. Gelukkig maar zijn we als mens steeds weer in staat, om de goede dingen de overhand te geven en de mindere dingen achter ons te laten. Zo blijf je volgens mij rechtop staan in dit leven en vooral voorwaarts gaan! En dat is wat ik steeds weer moet doen, hoe lang de periode die voor me ligt, nog duurt nu...ik moet voorwaarts gaan. Ik moet vooruit, ik moet blijven geloven in een tijd dat het allemaal onder controle is. Dit weet je, dit lees je en dit hoor je. Mijn moeder zei altijd als je haar vroeg 'hoe is het nu met u?' - 'iedere dag een beetje beter' en dit hield zij vol, totdat zij haar ogen definitief sloot. Ongelooflijk vond ik dat, maar deze instelling heeft gemaakt dat zij steeds weer de kanker kon overwinnen en zoals ik nu begrijp in een remissie terecht kwam. En zoals de arts zegt 'je blijft altijd een kankerpatient' dat geeft niet, je blijft onder controle en in mijn geval kan een tumor nooit meer zo groeien als deze nu gedaan heeft, door deze regelmatige controles. Men is er nu veel sneller bij, dan de eerste keer, denk ik dan maar. En we gaan voor een hele lange remissie, nee we gaan voor volledig herstel, dat heb ik aan Annemarie en al die mensen om me heen beloofd. Dus dat is mijn doel.

Ik heb het koud, maar wilde al die vroege vogels, die nu al op het werk zijn, en alweer uren erop hebben zitten, alvast wat schrijven. Zodat jullie dag weer goed kan beginnen, ik ga nog even naar bed, het is koud hier, ik heb mijn ochtendjas in de slaapkamer laten hangen, zit wel met mijn warme sloffen aan en ik wil nog even slapen....heerlijk, oh ja...ik heb nog geen hyper aanvallen gehad, deze keer, zou fijn zijn....kan ik lekker de nachten doorkomen, samen met Annemarie...
dag lieverds allemaal, succes vandaag, met functioneringsgesprekken, vergaderen, tickets en telefoon, of met heel andere dingen. Ik ben soms een beetje jaloers op jullie, zou zo graag mee willen doen. Maar ik kom echt terug...ook al duurt het nog wel even.....dag,
Anita

De zon en een tuin vol bladeren....

Na een heerlijke nacht, hier en daar wat wakker, maar toch lekker geslapen, zit ik hier met mijn pillen en bakje vla achter de pc. Ondertussen is Annemarie al het blad aan het wegvegen en maakt weer allerlei vazen leeg...mijn grote dikke boeddha doet het goed hoor, hij glimlacht me tegemoet en deze woensdag lijkt me best een lekkere dag te gaan worden. Mijn maag houdt zich redelijk, mijn lijf heeft even genoeg rust, dus straks stap ik onder de douche en ga ik mij lekker aankleden. Gisteren stond Jannie uit Den Haag voor de deur met zonnebloemen en Annemarie kwam gezellig met Marga terug..was leuk. Ondertussen verslind ik boeken en tussendoor geniet ik van The Secret, mijn kadootje van Gabija...Het mooie is dat dit boek je doet nadenken over hoe je bijvoorbeeld nu naar je ziektebeeld kijkt. Ga je erin mee, of ga je er zodanig mee om, dat je zelf het heft in handen neemt. En dat laatste dat doe ik. Ik knok tegen alles....gisteren heb ik naar Vinger om de Pols gekeken, naar Willem Nijholt, die keelkanker had. Hij spreekt over before cancer en after cancer...goed om naar dit soort programma's te kijken. Het relativeert, en het geeft je als het ware tips hoe ermee om te gaan...hoe ingewikkeld het ook is. Want uiteindelijk moet je zelf die strijd strijden, ondanks alle support, alle liefde, het is jouw lijf wat het gevecht aan gaat. Maar mijn lijf is sterk, en knokken kan ik, dus het komt goed.

Ondertussen ben ik tussendoor bezig met van alles, met contacten leggen, met sites bezoeken die me van alle kanten worden aangereikt (ja Jo-Anne graag ontvang ik die sites van jou....ik mail je nog!) en met contacten leggen met uitgevers, om van deze weblog een boekje te maken, voor lotgenoten, voor jullie, voor iedereen die het maar lezen wil. Wie weet wat er allemaal komen gaat...ik ben heel benieuwd. Ik hou jullie op de hoogte.., ik had mij voorgenomen in deze periode van minder aktief in de maatschappij staan, voor mijzelf een plan van aanpak voor mijn leven te gaan maken. Dus als straks die hyper nachten weer komen gaan, dan ga ik daarmee aan de slag. Als mijn hoofd niet meer stil wil staan, dan ga ik hiermee verder. Een eigen bedrijfje starten, voor het schilderwerk van Annemarie en voor mijzelf, om af en toe freelance wat te kunnen doen, lesgeven of iets heel anders. Leuk...zomaar voor later. Ik heb er nu alweer zin in en heel veel zin...
En in mijn goede week, volgens de arts gaan dus die leukocyten weer opbouwen na de 14e dag...dus aan het einde van die week, ga ik steeds even naar Arinso. Gesprekje met Chea, haar coachen in haar rol, overdracht van Kirsten naar Rob regelen en gesprekjes met Hylke. Lijkt me heerlijk...alle mensen weer even zien, vasthouden en een praatje hier of daar...geweldig. En op deze manier redden we het wel met elkaar en hoop ik in januari 2008 weer met frisse moed bij Arinso te mogen beginnen, maar voor die tijd hoop ik me nog met veel dingen bezig te mogen houden ook voor Arinso, zodat ik niet een zinloos/nutteloos Arinso-jaar achter me heb liggen. Het meest zinvolle dit jaar blijft wel voor mij de kanker te overwinnen en daar ga ik voor!

Annemarie gaat naar een koffie-ochtend met ouders van de groep van Rosanne. Dit is een beetje de groep waar de school zijn/haar handen aan vol heeft, dus hier is genoeg te bespreken. De groep is al in 2-en gesplitst en de school is alert op het samenspel van al deze karaktertjes.
Vanmiddag krijg ik de spreekbeurt van Rosanne te horen, over jawel...katten, want volgende week vrijdag mag zij op de boerderij bij mijn pa haar poesje uitzoeken....oh wat zal ze blij zijn! Semmie 2 is dus in aantocht.

Ik wens jullie een mooie dag toe, met wat zon indien mogelijk. Ik hoop dat de zon doorbreekt. Doet altijd goed, of je nu binnen bent of buiten.
Dikke zoen, Anita