Chemokuur 3 zit erin!!!

Hallo, net thuis uit het ziekenhuis en mijn lijf is weer volledig gevuld met alle mogelijke troep en ellende...en zo voelt het ook. Bewust is geprobeerd de mabtera langzamer te laten lopen via het infuus, maar ik voel me weer niet lekker. Beetje duf en gammel, koud, grieperig, misselijk, kortom het feest mag weer beginnen. Maar eigenlijk is het wel een beetje feest, want ik heb een geweldige MRI-uitslag. De tumor is weg aan het gaan, het beeld is goed. Alles krimpt, de arts is tevreden. Er zit nog wel iets bij de L2 ofzo...maar dat gaat allemaal goed komen. Leuk dat berichtje van Carla over die neusharen die wegzijn, dus ja het klopt ik heb regelmatig een loopneus, het water loopt er zo uit...bizar allemaal. Mijn keelpijn is door de prednison vanmorgen verdwenen, dus prednison werkt ook hier.

Gek toen ik in het ziekenhuis kwam, stond er een man in een ochtendjas op de roltrap en ik zei tegen Annemarie 'dat is Jix' mijn huurder uit Schoonhoven. Hij was goed aangepakt, had tumoren in hals en nek die tegen de slokdarm aandrukten die zijn weggehaald. Hij moet nabehandeld worden met chemo's en bestralen, maar ziet hier van af. Hij is alleen. Heeft niemand en geeft aan gewoon dood te willen gaan. Bizar....en triest...ben erg benieuwd hoe dit gaat aflopen. Realiseerde me en zei ook tegen hem dat het aangaan van chemo's je toch kans geven op een continuering van je leven. En realiseer me ook hoe rijk je bent met mensen om je heen die van je houden, die met je meeleven en je steunen. Geweldig en mijn perspectief neemt toe, dat moge duidelijk zijn. Ik ga dit gevecht winnen.

Vanmiddag in het ziekenhuis lag ik naast een mevrouw, iets ouder dan ik (begin 50 schat ik in) en zij werd begeleid door haar vriend. Zij vroeg 'hebben ze tegen jou ook gezegd dat je nooit kunt genezen....' en we hebben een tijdje gepraat over kanker en wat dit met je doet. Er liggen overal boekjes over het verwerken van kanker, over het gevoel wat je hebt als je 'klaar' bent, dat de kans groot is dat je dan in een diep dal terecht komt. Dat je dan pas zelf van alles gaat verwerken. Ik hoop dat door het schrijven van mijn boek ik dit al eerder kan gaan doen en dat door de steun, de support van jullie ik dit niet alleen hoef te doen. Ben benieuwd.....tot nu toe gaat het goed. Ik ga nu aan de thee en straks naar bed. Het komt helemaal goed met Anietje....dank voor de lieve kaartjes, de bloemen, de smsjes, de steun. Ik voel me rijk.
Liefs, Aniet

Zondagavond....beetje snotterig, verkouden lijkt het wel....

Na een dag die beloofde vol zon te zijn, en uiteindelijk veel regen bracht, rustig samen thuis (ons bezoek Kirsten kon niet komen omdat een van de meisjes de waterpokken begint te krijgen....jammer...), een beetje gesnoeid hier en daar in de tuin (vooral Annemarie, ik raapte de blaadjes op.....beetje vegen enzo...en dan weer op het bankje zitten) nog even een klein stukje schrijven.
Gisteren kwamen Artje en Gemma, Artje heeft voor ons gekookt hier....goddelijk lekker, buiten gegeten....en uiteindelijk was ik erg moe, maar wel ook erg voldaan. Leuk is dat.....wij waren als het ware te gast in ons huis. Er werd voor ons gezorgd. Ergens in oktober doen we het weer en dan komt Gemma voor ons koken. We worden verwend....heerlijk!
Nu ben ik een beetje moe, beetje verkouden ook lijkt het wel...veel snotteren en mijn neus snuiten...hoop niet dat dit morgen een belemmering is. Heb me naar mijn gevoel keurig gedragen...maar er hoeft maar iets te zijn, of ik kan het overnemen van je...iedere keer neem ik me voor, de volgende keer niet meer te zoenen...maar daar moet ik nog aan wennen. Denk wel dat dit nog beter is. Zal het eens vragen morgen...hoor van anderen (Carla) dat zij niet meer zoent. De enige die ik altijd blijf zoenen is Annemarie, daar pieker ik niet over hoor...dat lijkt me zo ongezellig....
morgenochtend gaan we naar het ziekenhuis, kwart voor twaalf bloed prikken, dan de dokter, MRI en dan de kuur hoop ik. Nummer drie...morgenavond als ik thuis kom uit het ziekenhuis meld ik me nog wel even.
Tot dan...mooie zondagavond!
Aniet

Kantoor en de auto....

Deze foto is gemaakt toen ik thuiskwam na de tweede chemokuur. Ik voelde me zo ziek...en ik verwacht dat ik a.s. maandag er ongeveer zo weer uitzie...lekker ik heb drie van die dikke truien gekocht, ik heb het steeds zo koud!

Gewerkt in Utrecht!!!

Tja vandaag was het dan zover, op tijd opstaan, douchen en aankleden en zelf rijden in de auto naar kantoor. Zo rond een uur of tien kwam ik daar aan. Heerlijk, het grote verschil met de vorige keer was, dat iedereen wist dat ik kwam en al gewend was aan mijn kale koppie....en ik heb gewoon gewerkt. Functioneringsgesprekken gevoerd samen met Hylke, was leuk. En ook nog een gesprek met twee collega's. De laatste spullen uit mijn kamer opgeruimd, Kirsten had al heel veel voorwerk gedaan. Kortom orde op zaken gesteld, zodat mijn spullen verhuisd kunnen worden naar het nieuwe kantoor in Nieuwegein. Leuk, Erwin mijn collega en ik krijgen hier samen een mooie nieuwe kamer. Dus de volgende keer zie ik iedereen op hun nieuwe werkplek. Lijkt me super. Het autorijden viel me wel zwaar, maar toen ik thuiskwam was ik wel moe, maar ik wilde nog niet naar bed.
Oh ja en ik heb de mercedes laten ophalen door de leasemaatschappij. Voelt helemaal goed. Hoeft hij niet zo zielig voor de deur te staan. Hij wordt gestald bij de leasemaatschappij en als ik zover ben, bel ik en dan brengen ze hem weer terug bij me. Mooie service he...

Annemarie had een heerlijke pastasalade gemaakt en we hebben buiten in de tuin gegeten, met een glaasje Cloudy Bay, een heerlijke nieuw zeelandse sauvignon blanc...je likt je vingers erbij af...goddelijk lekker! Overal kaarsen aan, het was een supersfeertje, lekker samen genieten!
Praten over dromen, over ons werk, over de toekomst en hoe we de dingen zien.
Tijdens mijn afwezigheid had Annemarie het ook heerlijk gehad. De kapper, lekker met een vriendin ergens koffie gedronken, gewoon een beetje gerommeld, naast het inpakken van de spullen van de kinderen en alle dagelijkse dingen die zij hier ongemerkt altijd doet. En ik mocht zowaar weer thuiskomen. Dat is ook altijd lekker he...



Ja ik voel me goed. Ik geniet van het even lekker samenzijn. Even niks hoeven dan gezelligheid, 't wordt nog een druk weekend, met aanloop enzo...en dan gaan we weer naar het LUMC. Ik zie er niet tegenop, we gaan gewoon en het is weer een stap dichterbij mijn herstel. En dat is waar ik voor ga. Vandaag heb ik het nog gezegd tegen Hylke, ik kom terug...en dat doe ik op alle fronten, terugkomen. En dus hoort daar het LUMC bij, de chemo's, de bestralingen, de hele rimram...en dus ook het ziekzijn. Ik ga weer heerlijk boeken lezen op bed, met bril, want mijn ogen gaan snel achteruit...ik zie echt niks zonder bril (dichtbij hoor...).
Nu neem ik nog een slaappil en ga daarna hoop ik lekker onderuit...slaap lekker en een goed weekend. Ik schrijf maandagavond vanuit mijn bed.
Dikke zoen.


Aniet

even snel....ik ga naar kantoor vandaag

Eventjes snel...het gaat goed, druk gewoon, Vincent en Pauline uit Welberg (bij Steenbergen in de buurt) waren er, gisteren een geweldige lunch met Arie en Fransje vanwege ons huwelijk nog....super! Een optreden van Sophie, het nichtje van Annemarie, met haar koor, erg leuk....nu een dagje Arinso en de auto achterlaten. Het weekend nog bezoek....kortom veel te doen voordat we maandag naar het LUMC vertrekken voor kuur drie en de uitslag van de MRI.
Spannend wel even...de volgende keer moeten we ook die goede week weer anders plannen, maar het is ook zo logisch dat je van alles wilt doen. Vandaag gaan de kinderen weer naar Hugo...ik heb vanmorgen nog huiswerk met Rosanne geoefend. Leuk vind ik dat...om samen met haar aan het werk te zijn. Ze is lekker ongeduldig, en doet me denken aan mijn eigen jeugd. Er zijn zoveel leukere dingen te doen, dan huiswerk....

Ik ga voor het eerst weer een heel stuk autorijden. Ben benieuwd, zal vanavond wel erg moe zijn denk ik...Jan brengt me weer thuis.
Fijne dag allemaal.
Anita

Heerlijk een goede week....

Gisterenochtend kwam Jannie langs. Ze had, zoals zo vaak, een geweldig boek bij zich - Uit liefde voor het leven - van Benoite Groult. Prachtig, volgens mij net zo'n soort boek als - Zout op mijn huid - intens, heerlijk...voor als ik aan het infuus lig, stel ik mij zo voor. Maandag is zo'n dag dan lig ik de hele dag te lezen in het ziekenhuis. Heerlijk, een goede manier van afleiding, en verder kun je toch weinig doen. De dag ervoor kreeg ik ook al zo'n prachtig boek - Duizend schitterende zonnen - van Khaled Hosseini, Ellen en Hanneke kwamen hiermee aan. Heerlijk al die boeken, wat ben ik toch verwend! En dat lezen, dat neemt de tijd weg...het is weer mijn goede week, en dat is genieten, van het eten, van alles...je bent eigenlijk alleen maar moe, meer niet!
Gisterenavond zijn we met elkaar (Emmy, Reynaud, Anke, Sophie, Rosanne, Annemarie en ik) naar de musical gegaan van Florine en haar groep 8. Leuk om Florine zo te zien dansen en zingen. Leuk ook, om te zien hoeveel mensen wij samen al kennen hier in Voorschoten, hoe makkelijk je integreerd, ook op school rondom de meisjes. We kennen al zoveel ouders. Voelt ook goed om zo betrokken te zijn bij de meisjes en de school. De meisjes worden tenslotte nu ook voor een gedeelte door ons/mij opgevoed hier. Ik vind die betrokkenheid fijn. Je bent niet alleen maar de partner van, je geeft die meisjes ook iets mee. Ik probeer hen de normen en waarden mee te geven die ik zelf heb meegekregen van mijn ouders. Dat het belangrijk is om te delen, om met elkaar gelukkig te zijn. Dat gezelligheid en openstaan voor elkaar er toe doen. Dat het niet uit maakt wat iemand is of doet, arm of rijk, maar dat het gaat om liefde, vertrouwen, vriendschap. Vanmiddag ga ik samen met Annemarie naar school, naar de juf van Rosanne, zij heeft een eerste cito gedaan in groep 6 en de resultaten zijn dusdanig, dat je hier even over na moet denken. En dat je hier wellicht ook consequenties aan moet verbinden, ik ben benieuwd. Gisterenavond nog heel leuk gepraat met de oma van een vriendinnetje van Floor, die ook non hodgkin heeft gehad. Mooi om te zien hoe sterk zij nu weer is, ik zei - ik hou me maar aan u vast mevrouw -! Goed he....
Emmy kwam met een bijzonder schilderij aan voor ons. Een kadootje van haar zuster Annelies, die volgens mij (ik heb haar slechts twee keer mogen ontmoeten helaas...) een galerie heeft. Dit schilderij (moeilijk te verwoorden wat je ziet op een schilderij) laat in mijn beleving, een soort van sprookjesfee zien, een symbool voor mijn herstel. Ik heb het even in de kamer neergezet totdat we een mooie plek hiervoor hebben bedacht samen.
Voor we naar bed gingen kwam Rosanne met twee lieve kadootjes (ze komt dan tussen de middag bij me en heeft een plan, maar nog geen middelen om dit plan te realiseren, dat lossen we dan samen even op...)voor haar zus die had opgetreden. Zo typisch Rosanne, om haar zusje of iemand anders te verwennen. Was erg vertederend!
Wij waren lekker moe samen...en hebben dus heerlijk geslapen, tot een uur of half zes (ik althans...) nu breng ik Annemarie een kopje thee en dan gaan we nog even verder slapen....heerlijk! Oh nee...Annemarie moet er zo uit voor de meisjes...ik mag nog even lekker slapen!
Ik voel me prima, alleen een beetje moe, lekker zo'n week. Deze tweede kuur is eigenlijk best aardig gegaan toch! Duimen voor kuur drie (kuur drie alweer....).
Hoop dat we vandaag nog even buiten kunnen zitten....net als gisteren, lekker is dat!
Succes vandaag allemaal, of mensen die op vakantie gaan, geniet ervan, heb het goed!
Anita

Slapen met een slaappil

Lieve mensen, gisterenavond na een goede tip van Jo-Anne, gewoon mijn pil genomen en toen ben ik lekker in slaap gevallen. Handig dit soort tips en je nachten worden een stuk rustiger....langzaam aan werd naar bed gaan, iets ingewikkelds.

Vanmorgen lag er een kaartje in de bus van Truus van het Hospice, geweldig met een gedicht erop van Hans Andreas, wat ze speciaal voor Annemarie en mij heeft aangepast tekstueel.

Voor de dag van morgen
wanneer het morgen anders is,
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je houd
vertel het aan de wind
die in de bomen klimt
of uit de takken valt
hoeveel ik van je houd
vertel het aan een kind
dat oud genoeg is om het te begrijpen
vertel het aan een dier
misschien alleen door het aan te kijken
vertel het aan de huizen van steen
vertel het aan de stad
hoe lief ik je had
maar zeg het aan geen mens
ze zouden je niet geloven
ze zouden niet willen geloven dat
alleen maar een vrouw
alleen maar een vrouw
dat een mens een mens zo liefheeft
als ik jou!

En weet je dit zijn weer van die dagen, die wil je in een lijstje doen. De zon die schijnt, je lijf wat het normaal doet. Slapen wat gewoon lekker is, een boterham die je goed smaakt. Soms heb ik neiging om mijn haar weg goed te doen, en dan realiseer ik me...ik heb geen haar. En als ik heel veel doe heb ik geen energie, maar verder is alles goed...oh ja, mijn wenkbrauwen worden steeds dunner en ook mijn wimpers...dus de zon moet schijnen, want anders wordt het wel een heel bleek bolletje met twee grote bruine ogen erin...
Dikke zoen voor vandaag!
Anita

een nachtje piekeren...

Tja...en zomaar opeens lig ik weer een aantal uren wakker, ga ik piekeren, denken en helaas niet dromen....eruit dus maar. Weblogs lezen van vriendinnen die op reis gaan, de wereld in trekken, de een naar Palestina, de andere naar Santioga de Compostela. Leuk om hen op deze manier te volgen....en af en toe hen te kunnen schrijven, door een berichtje achter te laten....
Ik was zo moe, hoe kan dat nou.....geen slaappil genomen. Ik wil er niet afhankelijk van worden. Annemarie ligt zo heerlijk te slapen...ik vind het luisteren naar haar slapen, heel rustgevend...een lekker geluid. Je bent niet alleen. Gisteren vertelde een vriend van mijn broer me dat hij samen met mijn broer in een tentje had geslapen en dat Arie, mijn broer, zo ongelooflijk snurkt. Volgens mij is dat niet zo erg als het je geliefde is, die snurkt (let op ....Annemarie snurkt niet hoor, die maakt zo'n lief pruttelgeluidje....), maar als je naast een vriend of vriendin ligt, die bizarre geluiden maakt, wil je volgens mij oordoppen of iets hebben, waardoor je dit niet meer hoort. Volgens mij zit het verschil in de manier waarop je met iemand verbonden bent, de intensiteit, de liefde...
Tja daar denk ik zomaar over na nu...

Nu ga ik proberen weer naast haar te kruipen, ik zit alweer ruim twee uur in de keuken achter de computer....slaap lekker nog, en voor morgen, heb een goede dag....succes op het werk, maandag is het altijd druk....ik denk aan jullie.

Anita