Loslaten en je overgeven.....

Soms moet je alles loslaten en je maar helemaal overgeven. Maar dat is wel moeilijk als je altijd de regie wilt houden...en soms lukt het je niet meer. Zo was ik vrijdag op kantoor en kreeg daar te horen (en zakelijk is dit correct en goed naar de klant toe) dat er toch een interim manager komt voor mijn functie. Omdat het te veel is voor mijn directeur en we een aantal zaken richting klant niet optimaal invullen nu. En dat is logisch. Alleen betekent dat voor mij, dat ik echt buiten spel sta. Zo voel ik het althans. Ik doe gewoon echt niet meer mee. En dat doet zeer. Deze meneer is al aangenomen en krijgt mijn verantwoordelijkheid tot 1 maart 2008. En toen ik dit hoorde, was het ok, en toen ik thuis kwam nog steeds en vannacht werd ik wakker en moest ik enorm huilen en nu zit ik met dikke tranen in mijn ogen achter de pc. Annemarie zit naast me, die werd wakker van mij. Huilen doe ik in de nachten, dan komen de tranen los....het is zakelijk gezien zo logisch, maar emotioneel doet het zo'n pijn. Accepteren dat ziek zijn in deze vorm betekent dat je aan de zijlijn staat van alles. Je kunt niet naar een feest. Je kunt niet naar je werk. Als je er bent, wat doe je er dan. Los van zijn met je mensen, die een soort van onvoorwaardelijke trouw laten zien.....ja en dan moet je loslaten en accepteren. En dat moet ik misschien nog leren, of nog beter leren...
En daar kan ik nu dan mee beginnen. En ik zal dit ook doen. Op een dag, een hele mooie hoop ik, zal alles weer anders zijn. Kan ik weer meedoen en zelf beslissingen nemen, en meedraaien in het echte leven. Tot die tijd zal ik mijn eigen ding doen, en dat is beter worden.....

Anita

Pijnlijke nagels, last van mijn been...

Tja en nu merk je aan je lijf dat er iets is met de weerstand. Allergisch, benauwd op mijn borst, vooral in de avonden. Dikke ogen, snotneus. En mijn nagels gaan zeer doen. Tja ook weer zoiets, de dokter heeft ooit een keer gezegd dat mijn nagels eraf kunnen gaan, ook weer zo'n fijn bijverschijnsel en nu beginnen mijn twee grote teennagels te donderjagen. Ze gaan loszitten, eronder zit allemaal rotzooi, ze doen zeer en zijn ontstoken. Fijn..dat is het begin. De nagels van mijn vingers beginnen gevoelig te worden, mijn duimen als eerste...het voelt alsof je je nagels te kort hebt afgeknipt. Maar deze zitten nog wel vast, maar het gevoel begint zoals het ook bij mijn teennagels begon. Ach we zien wel...ik hoop dat het bij mijn voeten blijft. Ik heb ooit een keer een nagel van mijn vinger beschadigd tussen een deur. En die nagel ging loslaten en ik vond dat met name om te zien niet heel erg fris. Heb een half jaar met een pleister om die vinger gelopen...welnu, moet je je voorstellen als je nagels van beide handen beginnen te donderjagen...loop je met tien pleisters...nee dat lijkt me niks. Mijn voeten kan ik nog verstoppen...maar zoals ik al eerder aangaf...de aantrekkelijkheid van een kankerpatient is steeds verder te zoeken hoor. Ik bewonder mijn Annemarie met de dag meer. Een kale kop met babydons, geen wimpers meer, nagenoeg geen wenkbrauwen, dikke ogen, snotneuzen...nu etterende teennagels aan mijn voeten. Als je een wondje hebt, ziet het er allemaal gelijk nogal bloederig uit...en dan toch nog gewoon zeggen 'dat ik de leukste ben....' ik snap er niks van, geniet er alleen maar van. En prijs me zielsgelukkig dat deze vrouw mijn vrouw is. Dat moge duidelijk zijn toch!!! Mijn uitzicht iedere dag is een stuk aantrekkelijker dan het hare...maar ik beloof jullie weer goed op te knappen. En wie weet wat er allemaal uit dat babydons gaat voortkomen, mooie grijze krullen. Straks prachtige nieuwe nagels, hopenlijk wat slanker en na Curacao een stuk bruiner...kortom als nieuw!

Dag!
Aniet

40 km gefietst

Zo...daar sta je van te kijken. Zo vlak voor mijn 48e heb ik zomaar 40 km gefietst. Van hier naar Jannie in Den Haag en weer terug. Jannie woont ergens in de buurt van de Zonnebloemstraat in Den Haag en ik in Voorschoten, een mooie tocht, niet snel maar toch...alleen was ik kapot toen ik thuiskwam. En dat mag ook wel. Conditie moet je opbouwen en dat doe ik dan ook. Ik wil zo graag sterker worden en sterk zijn, maar daar is eventjes wat meer voor nodig dan een paar fietstochten. Dus vooral tijd.
Voor de rest ben ik bezig als altijd. Vooral nog in mijn hoofd. Met regelen en nadenken, met mails schrijven, mijn boek dat zich vooral nog vormt in mijn hoofd. En wat ik wil schrijven in wakkere nachten, zodat die ook goed gevuld zijn. Met nadenken over werken en ziek zijn.
Kortom het houdt niet op. Het leuke is nu, dat ik mails ontvang van mensen met wie ik altijd al contact had, maar die mij nu weer rechtstreeks mailen. Dank je wel allemaal. Ik reageer steeds weer.
Voor nu verder geen nieuws. Ik kan wel een opsomming geven van wat ik voel, maar dat weten jullie wel. Kramp, ontstoken ogen, zere teennagels. Ach allemaal onzin. Het gaat goed. En gisteren zei ik heel eerlijk dat ik erg bang ben voor puncties in mijn rug en er ligt nog iets in het verschiet een lumbaalpunctie...brrrr en dan die chemo in mijn rug. Vind ik ook doodeng, maar dat ligt ook nog eventjes voor me...maar dan, dan is het januari 2008 en dan is alles voorbij....hoop ik. Dit soort gedachten schrijf ik meestal niet op. Maar ze zijn er wel, diep in mij. En soms is dat een klein bergje en soms een iets groter bergje. Zorgen maak ik mij dan, heel voorzichtig. Terwijl het echt over het algemeen goed gaat. Zeker als ik verhalen lees over anderen, ex-collega's die kanker hebben, of mensen die ziek zijn of doodongelukkig..dan voel ik me weer die mazzelaar, die ziek is geworden, aan het knokken is, maar gewoon het wel gaat redden. Maar gisterenavond toen ik naar Annemarie keek vroeg ik mij wel af 'waarom moest ons dit nu overkomen... wat moet ik hier nu van leren...' en daar ben ik nog niet helemaal uit.....

Aniet

Vastzittende hoest, allergie en krampen...

Gisterenavond ben ik wat gaan hoesten, het zit vast op mijn borst. Ik kon er even niet van slapen. Ook zijn mijn ogen dik, wat ontstoken van de allergie. Mijn weerstand is minder en die poesjes doen me dus geen goed op dit moment. Maar ja...een mens moet kiezen tussen poesjes voor de meisjes of dikke ogen. Ach en straks heb ik weer meer weerstand. Krampen in mijn hand, mijn kuiten en mijn voeten...bizar. Maar ook dat is tijdelijk. Ik ga er steeds vanuit dat alles tijdelijk is, mijn gezichtsvermogen gaat hard achteruit, mijn concentratie en deze dingetjes ook.
Maar verder voel ik me kiplekker, ik fiets iedere dag een stukje, ga vandaag op mijn gemak naar Den Haag op de fiets. Even lunchen bij Jannie...heerlijk he...even kijken hoe mooi haar huis gaat worden of is geworden.
Gisteren ben ik naar de Gamma in Leidschendam (net voorbij grens Voorschoten) gefietst en weer terug. Het komt wel goed...ik wil mijn energie opbouwen, want ik ben anders niet zo veel waard en ik wil weer helemaal goed terugkomen.

Annemarie is vandaag met haar mama op stap....ik mag er niets van weten, want alles staat in het teken van mijn verjaardag. Ik kan helemaal niet tegen geheimpjes...dus ik vind het reuze spannend allemaal. Wat hier gaat gebeuren....nog een paar dagen wachten.
Gisterenavond kreeg ik een mail van een vader van een jeugdvriend van me. Geweldig vind ik dat, en ook ongelooflijk dat er zoveel mensen mijn site lezen en me op de voet volgen. Ik ben er blij mee.

Allemaal een mooie dag, geniet ervan.
Anita

Ride for the Roses

Gisteren heeft Patrick, een vriend van me de Ride for the Roses gefietst, met mijn naam op zijn shirt. Geweldig, deze fietstocht is een tocht die door Lance Armstrong ooit is begonnen, met als doel te fietsen om zoveel mogelijk geld voor kankerpatienten/kankerbestrijding bijeen te brengen. Patrick is een fietser, die deze tocht al eerder gefietst heeft, maar nu voor het eerst met een bekende op het netvlies. En ik voel me wel vereerd, als ik zie wat vrienden en bekenden voor mij doen, om mij te laten weten dat ze met me meeleven. Deze tocht, de beklimming van de Alpe d'Huez, het lopen van marathons, kortom ongelooflijk...ik realiseer me op dit soort momenten hoeveel lieve mensen er dicht om me heen staan. Om er samen met mij voor te zorgen, dat we deze strijd gaan winnen. Dank je wel...woorden ontbreken echt om dit gevoel te beschrijven...rijkdom, geluk, dankbaarheid, een soort mengeling van deze begrippen dekt de lading nog het meest.

Gisterenavond zijn wij bij tante Anita en oom De op bezoek geweest in Auberge de Kievit in Wassenaar. Was erg leuk...een heerlijk diner, met prachtige amuses en een gezellige conversatie...'t was genieten pur sang. Een diner ter ere van mijn verjaardag...kun je nagaan het feest is nu al begonnen en pas a.s. zondag word ik 48! Heerlijk gewoon. Leuk om op deze manier met mijn tante en oom contact te hebben. Je praat zo met zijn viertjes over heel andere dingen, het is veel intenser.
A.s. woensdag halen we hen op voor een lunch, bij De Knip in Voorschoten, aan het water...en we maken dan nog een tochtje met hen, om hen wat van de omgeving te laten zien.

Gisteren overdag, hebben Annemarie en ik de zon toegelaten in onze tuin. Wij hebben, nadat we hier een beetje met oom De over gesproken hadden zaterdag, de Catalpa flink teruggesnoeid, met een heel klein zaagje, maar de zon kan ons nu al veel beter bereiken...kijken wat tuinman Arie hiervan vindt...maar volgens oom De kan deze boom dit absoluut hebben. En hij heeft veel verstand van tuinieren en groene vingers, dus daar hoop ik dan maar op. Heerlijk dat licht...
een beetje slopend was het wel, sjouwen en zagen. Maar goed voor de conditie.

Allemaal veel succes. Als je vandaag weer gaat werken zoals Sarah, sterkte weer. Gelukkig wel in het nieuwe pand, maar ik ben benieuwd. Ik spreek jullie snel.
Anita

Een uitgebreide lunch met tante Anita en oom De

Gisteren waren mijn tante Anita en haar man oom De hier. Zij logeren een weekje in Wassenaar om met ons allerlei leuke dingen te doen, zo gaan we vanavond dineren in Auberge De Kievit in Wassenaar. Leuk he....gisterenmiddag zo rond kwart over een arriveerden ze hier met een auto voll zonnebloemen, vers fruit en allerlei verwennerijen...het leuke van mijn tante Anita (ik ben naar haar vernoemd, zij is 83 jaar) is dat ze maar een ding wil en dat is dat ik beter word. En tot die tijd en eigenlijk ook op andere momenten in haar leven, verwent ze me, ongelooflijk! Oom De ziet het allemaal glimlachend aan en geniet ervan volgens mij.
En toen we hen gisteren naar het hotel hadden gebracht, hebben Annemarie en ik een rustige fijne avond gehad, allebei redelijk uitgeteld. Ik lag op de bank, An op de stoel met de poef onder haar benen. We zijn moe, snakken naar een zonnestraal en voelen dat onze energie heel veel zon nodig heeft...dus wij hopen nog steeds op een soort van nazomer...wie weet....
Nathalie stapte nog eventjes binnen gisterenavond en daarna hebben we heel rustig en ontspannen samen tv gekeken. Ja naar een programma over Jos Brink...hij kreeg te horen eind juli dat hij kanker had, en dat de kanker zich had uitgezaaid door heel zijn lichaam en nu al dood...ongelooflijk. En op zo'n moment realiseer ik me alleen maar dat ik geluk heb, dat het goed met me gaat en dat ik beter kan worden. En dat dit voor veel mensen die een vorm van kanker hebben/krijgen niet het geval is.
Sinds ik ziek ben kijk ik veel naar dit soort programma's, lees ik veel boeken over mensen die kanker hebben of hebben gehad. Een beetje relativeren en mezelf een spiegel voor houden, dat ik niet moet zeuren...het gaat goed met me. Ik kom er wel door heen. Ik schreef jullie een tijd geleden over Jix, mijn huurder, welnu hij is geopereerd, de tumoren zijn weggehaald en de artsen geven hem 80% kans op herstel als hij zich laat bestralen. Hij heeft besloten dit nu wel te gaan doen, gelukkig....Zo gek dat je je gaat vasthouden aan percentages, 70% kans op remissie, 50% kans op een terugkeer van de tumor...bizar...maar aan de andere kant, ook in het zakenleven werk je steeds weer met percentages. Je brengt een offerte uit met nog 8 bedrijven, hiervan vallen er vier af...etc. Steeds weer bereken je de kans op succes. En eigenlijk is dit niet anders he...

Leuk er zijn een aantal mailtjes binnengekomen, van mensen die liever niet via de site reageren. Ik ga jullie allemaal persoonlijk antwoord geven. Fijn dank je wel weer voor het meeleven, voor de lieve woorden. Die steun van jullie allemaal is ongelooflijk belangrijk voor me. Dat doet me zoveel goed....

Wij gaan wat ontbijten, Annemarie werd wakker en vroeg om veel zon vandaag....en volgens de weerberichten wordt deze week aardig, maar nog steeds met weinig zon en veel buitjes....dus ...helaas. Ik hoop op dat glimpje zon zodat ik het haar kan geven. Ze verdient het zo...oh ja, die zon die gaan we wel halen hoor...ik hoop 2 januari met Annemarie voor 11 dagen naar Curacao te gaan...heerlijk!

Dikke kus, mooie zondag...wij gaan genieten met mijn tante en oom! Heerlijk...
Anita

mijn emailadres

Hallo allemaal

Mooi hoe de wereld met elkaar verbonden is, als ik nu lees dat Mieke Pattenier dankzij Mirjam van ADP weer op mijn pad komt, dan maakt dat me blij. Netwerken vind ik superleuk en ik geniet van al die lijntjes naar en met elkaar. Ik ben per mail te bereiken via aniet400@hotmail.com
Ook zakelijk heb ik een mail anita.van.loon@arinso.com maar hier mogen alleen zakelijke berichten naar toe. Dus gaat het over werk, willen jullie zaken doen met Arinso let me know...het kan allemaal.

Nog even over vandaag. Een huildag...dat kan he...een aanvaring met Rosanne en jawel daar is mijn kwetsbaarheid. Duidelijk voelbaar. Moet en mag. Heb dus eventjes enorm gehuild en meer dan dat. Ben gaan fietsen om dit gevoel kwijt te raken en het lukte niet...ik voel het nog steeds. Geeft niks, morgen weer een dag. Tante Anita en Oom De komen lunchen. Dat is erg leuk. Zij zijn een weekje in Wassenaar en we hebben allerlei leuke plannen met elkaar. Mijn goede week staat voor de deur. Heb net voorzichtig een klein slokje Nieuw Zeelandse Sauvignon Blanc genomen..mmmmmmmmmmmm

Fijne avond
met liefs
Anita