Zes maanden zitten er al op....

Op 27 april heb ik mij ziek moeten melden dit jaar, en dus zitten er al bijna zes maanden op...zes maanden ziek thuis. Ongelooflijk...ik die eigenlijk altijd gezond was..en het is gek om te zeggen, maar alles lijkt te wennen. Ik wen aan het feit dat ik af en toe ziek ben, dat het leven weer een beetje zijn gewone gangetje aan het nemen is...dat er geen mercedes voor de deur staat (gisteren vroeg de huisarts er nog naar, grappig hoe zo'n auto bij je lijkt te gaan horen...), dat ik nog steeds veel kaartjes en smsjes krijg, van mensen ver weg en dichtbij. Leuk en lief, maar ik begin nu ook te wennen aan ontstoken tenen, aan zere armen, aan prikken en puncties, aan ziekenhuisbezoek en nog veel meer gekke dingen. Mijn lichaam went aan de chemo, aan het feit dat er allerlei pillen ingenomen moeten worden, kortom het went.
Maar langzaam aan begint er nu gelukkig weer een nieuw proces in mijn leven, waar ik ook weer aan ga wennen, mijn terugkeer naar de maatschappij, naar Arinso, naar een normaal leven, waar je moet werken en uitrusten, omdat je moe bent van je werk (en niet van een chemo). Ik heb nu allerlei 'zakelijke' afspraken in de agenda weer staan. Met collega's, met ISS, met Hylke, met de arbodienst, met hoofd HR. Reintegratie staat weer op de agenda. Terugkeer naar de maatschappij staat op mijn persoonlijke agenda...
En nu ik het heb over de agenda, rolt onze nieuwe huisagenda door de brievenbus. We gaan weer plannen, we gaan weer nadenken over vakanties met de kinderen, over leuke dingen die we willen gaan doen samen, en met de kinderen. Afstemming met de vader van de kinderen over data...het leven neemt weer zijn normale ritme in, althans zo lijkt het. Tussendoor nog wat chemo's, lumbaalpuncties en bestralingen...maar de tweede zes maanden klimmen we weer omhoog uit het dal, waarin we hebben gezeten. Heerlijk...
Anita

Het gaat allemaal goed...

Tja op een gegeven moment val je in herhalingen...want het gaat wel goed met me...een fikse aderontsteking in mijn linkerarm, het lijkt net alsof mijn spieren te kort zijn, zo voelt het...mijn tenen, kortom het oude riedeltje, maar voor de rest gaat het goed met me.
Het weekend was fijn en gezellig. De meisjes hadden een disco zaterdagavond bij de hockey, te kinderachtig voor Florine, maar heel leuk voor Rosanne...grappig je ziet zo goed het verschil nu. Rosanne met gelakte nagels en mascara, mooi gewassen haartjes, maar wel haar eigen kledingstijl, een leuke mix dus van Rosanne en een roze meisje...
Zondag uitgebreid ontbeten, daarna kwamen Arie en Noor langs. Het leuke is dat Noor en Floor nu allebei op de middelbare school zitten en dus samen heel wat af kletsen. En ondertussen heeft Rosanne op haar kamer een dansje ingestudeerd wat we zondagavond mochten komen bekijken. Tussendoor zijn we even bij de pizzeria een pizza gaan eten. Kortom een weekend zoals gezinnen wel vaker hebben, met zaterdag de hockey wedstrijd van Rosanne. Dit soort weekends zijn wel leuk vind ik, maar de kinderen (vooral Rosanne) willen graag meer spektakel.
Met Annemarie en mijzelf gaat het goed. De rust rondom mijn ziek zijn lijkt wat terug. Gisterenavond lagen we in bed en toen wreef An over mijn rug en zei ze 'hoe zou het nu hier zijn Aniet, met die tumor....' en hopenlijk kunnen we dit aan jullie vertellen na de MRI-scan die medio november gemaakt gaat worden. Ik ben zo benieuwd, ik wil zo graag die beelden zien. Maar eigenlijk ben ik niet bang meer voor de uitslag, want volgens mij is die gewoon goed.
Ik zal zo blij zijn als al dat geprik voorbij is...ik vind het allemaal zo eng!

Een hele mooie dag!
Anita

Mijn vader....

Weet je, ik heb een vader, die al zijn hele leven mijn grootste vriend is. Al vanaf kinds af aan, was hij mijn vriend. Ik was trots op hem, op wat hij deed, op de boerderij en later op zijn mercedes. Hij heeft me de passie voor dit merk bijgebracht...maar los van al deze dingen, was hij vooral mijn vader en gelukkig is hij dat nog steeds. Soms doet of deed hij dingen, die ik niet zo leuk vond, of waar ik wat minder trots op was. Maar altijd blijft hij mijn vader, en altijd weer zie ik vooral waarom ik zoveel van hem hou...zijn hart is groot, te groot soms...hierdoor raakt hij soms teleurgesteld, of maken mensen soms gebruik van zijn goedheid. Hij is gul, te gul soms...maar hij is zo ongelooflijk lief. Hij laat je voelen hoeveel hij om je geeft, hij staat altijd achter je, of je nu domme of juist geen domme dingen doen. Hij heeft mij altijd het gevoel gegeven dat het goed is...een onvoorwaardelijke liefde. Mijn keuze voor Annemarie, zijn hart en armen gingen open en het is goed. Hij leeft en voelt met ons mee. Met ons en de meisjes. En nu ik ziek ben, voel ik het nog meer, nog veel meer...eigenlijk wil hij geen stap bij me vandaan zetten. Eigenlijk wil hij altijd bereikbaar zijn (leve de mobiele telefoon, want dat kan tegenwoordig!) en eigenlijk had hij wel ziek willen worden in plaats van ik...hij noemt mij zijn 'schat' en dat voel ik ook zo...en dat is wederzijds. En ik hoop dat als hij dit verhaaltje onder ogen krijgt, dat hij zich realiseert dat het goed gaat komen met zijn 'schat' en dat hij er rustig op uit kan gaan, met Els, of zijn vrienden. We zien elkaar toch wel en we spreken elkaar toch wel, het is goed pa. Je dochter gaat weer beter worden. En dinsdag komt hij weer, met Els en dat zijn mooie momenten....dag Pap, geniet bij alles wat jullie gaan doen dit weekend!

Tja...zo kom je in zo'n ziekproces heel dicht bij je emoties, iedere keer weer. Tranen vloeien hier regelmatiger dan gebruikelijk. Onze lijntjes zijn heel dun, maar dat mag en dat geeft niet, het is goed. Zo voel je ook de intensiteit van vriendschappen, van je familieleden (nicht Annemarie uit Amstelveen die gisteren hier was, ook dat was weer zo'n mooi moment!), van mijn nieuwe familie, de familie van Annemarie. Het is mooi om dit te mogen ervaren.....

Met mij gaat het goed. Twee zere armen, beetje last van mijn keel en verder gaat het best.
Ik ga mijn medicijnen innemen en dan lekker onder de douche...en ik denk aan jullie. Aan Ellen die weer terug is uit China, aan Arie en Fransje die in Zuid-Afrika zijn, aan Ron en Vera in Australie...maar ook aan al die mensen heel dichtbij, die huizen kopen, of gewoon net zoals wij, straks naar het hockey-veld gaan!
Een dikke zoen,
Anita

Kleine niet belangrijke ongemakken...

Weet je hoe langer je bezig bent met chemo-kuren hoe rotter het eigenlijk zou moeten worden, volgens de kenners. In mijn geval zijn er wat kleine ongemakken, ontstekingen en andere voor jullie reeds bekende verschijnselen, maar mijn lichaam lijkt te wennen aan al die troep. Ik voel me sterk, wel moe, maar sterk. Gisteren ben ik vroeg, heel vroeg naar bed gegaan, dan is het batterijtje leeg, dan doet mijn arm zeer, of werken bepaalde spieren niet optimaal. Maar de terugval waar over gesproken wordt, is alleen zichtbaar geweest in mijn bloedwaarden en die moeten natuurlijk wel goed blijven, om de planning, die lekker strak is te blijven halen.
Vandaag is het alweer vrijdag en neem ik mijn laatste 60 mg tablet prednison. En dan weer afbouwen...weer vooruit kijken naar de volgende en laatste CHOP-kuur. Die rugchemo's doen wel zeer, maar ook niet meer dan dat...het opbouwen van energie daar gaat het nu om. Ga toch maar naar een sportschool heb ik bedacht, om conditie-training te gaan doen. Zodat ik die bestralingen gewoon kan pareren. Lijkt me wel wat. Al dit soort dingen bedenk ik in de nacht, ga het er zo eens met Annemarie over hebben. Nu snel onder de douche, want mijn nicht Annemarie uit Amsterdam (die ik voor het laatst heb gezien op de begrafenis van haar vader, mijn oom Piet) komt op bezoek vanmiddag. Fijn he...
Ondertussen is door de kinderen Hyves in mijn leven gekomen en daar kom ik werkelijk heel Nederland tegen...grappig, leuk, ik ben benieuwd welke mensen ik nog meer ga ontmoeten. Dus naast deze weblog zijn er nu nog meer kanalen waardoor ik contacten leg met mensen uit mijn netwerk. Het leven is een geweldig netwerk en daar hou ik wel van....

Een mooie dag voor jullie allen! Dank voor de lieve kaartjes, het is weer druk als de post komt, leuk! En lief....
Anita

Kleine gouden randjes om je dag....

Soms komt er iemand bij je langs, en deel je dingen met elkaar. Praat je over zaken, die je normaal niet durft of wilt of kunt bespreken, het zijn kadootjes die je krijgt...of die je doorgeeft aan elkaar...'t gebeurde zomaar einde van deze dag, toen Lineke binnenstapte...'t zijn van die kleine gouden randjes om je dag...dank je wel!

Anita

Veel beweging....

Ondertussen is er veel beweging. Heb ik contact met de arboarts, een afspraak na mijn chemo van 29 oktober, over reintegratie. Gesprek met de HR-afdeling van Arinso, kortom het lijkt alsof alles weer gaat leven. Een afspraak met wat mensen van ISS, leuk even bijpraten. Afspraken met mijn interimmer, Hans, wat me altijd een goed gevoel geeft. Veel contacten met collega's en oud-collega's van ADP. Voelt allemaal wel lekker.

Ik voel me wel goed...heb alweer wat gegeten, vannacht onrustig, maar wel de hele nacht in bed doorgebracht, kortom het gaat allemaal wel ok! Het voelt langzaam aan alsof heel voorzichtig er een soort einde in zicht komt, los van gevoelige aderen, nu weer links, maar morgen mag ik weer starten met tien dagen antibiotica...want nu is mijn linkerpols waar geprikt is weer aan het ontsteken..het gaat gewoon maar door. Maar het lijkt wel alsof je het niet meer voelt...en mijn haar groeit langzaam...maar gestaag!
3 november alweer een jaar getrouwd, een jaar wat we samen maar eventjes heel rustig gaan vieren, groots doen we het later wel weer...want wat een bizar eerste huwelijksjaar hebben wij gehad...maar mooi en goed dat het voelt, dat staat buiten kijf!

Ik kreeg vanmorgen van Sarah een prachtige kaart, dank je wel met een tekst, die haar aan mij deed denken :

Daar is jouw toekomst
waar jij voor gaat
Klaar om te springen
voor iedere kans

Alert op tekenen en alle
kleine dingen
geen een kans ontsnapt
de dans

Want waar jij in dit
leven voor staat
met al jouw
kracht en wil
is waar jij ook heen gaat

van Oswin Gesselli

En hier wilde ik het voor vandaag maar bij laten. Nog een aanrader, ga naar de film 'No Reservations' mooi, lekker en ontspannen. En als hij uit is naar 'Evening'....dag, geniet!
Aniet

Wakker....en het is midden in de nacht...

Annemarie en Anita in Disney, terwijl Florine en Rosanne in de Space Mountain zaten, lekker vroeg in de ochtend!

Tja en daar is 'ie weer...de nacht, waarin ik klaarwakker ben. Maar ja wat wil je met deze dag 120 mg prednison in mijn lijf, alles is hyper...en mijn ogen gaan niet dicht. Zelfs niet in een lekker bed. Mijn maag is van slag, weinig gegeten, wat brood, wat vruchtenthee gedronken...brrrr verder staat alles me tegen. Ik heb het koud en dan weer heel erg warm, opvliegers die gieren door mijn lijf...kortom de kuur werkt weer even goed. En daar gaat het om.

Vanmorgen was het nog even heel spannend, want mijn bloedwaarden waren eigenlijk te laag. De kuur gaat door als je leukocyten minimaal 3.0 zijn en de mijne waren vanmorgen 2.6....spannend vond ik dat. De arts heeft mij volgens mij het voordeel van de twijfel gegeven, omdat ik qua gewicht ok ben denk ik...

Ongelooflijk he...dat ik al 7 chemo's erin heb zitten nu. Als je aan het begin van een cyclus staat, lijkt het mijlenver weg...maar ondertussen zijn we al aan de zesde maand bezig dat ik ziek ben, of dat ik bezig ben met beter worden...dat klinkt meer op zijn Anita's...nog een chemo, en dan stoppen al die vervelende onstekingen, dan gaat mijn haar nog meer groeien, echt groeien en dan ga ik weer het uiterlijk krijgen van iemand die beter gaat worden. Spreekt me wel aan, dan werken aan mijn energie en kracht, zodat ik de bestralingen goed aan kan.

Het mooie is dat Carla mij achter de schermen tips geeft, en ook doet relativeren, zodat ik af en toe pas op de plaats kan maken en niet zo loop te piekeren soms...dank hiervoor. In een proces als dit krijg je zoveel steun uit onverwachte hoeken, van ex-collega's, van mensen die je voorheen niet zo goed kende, of met wie je nagenoeg geen contact had. Geweldig is dit...in moeilijke en emotioneel zware tijden houdt dit me overeind. Vandaag kreeg ik een kaartje van een ex-collega die mij haar voorbeeld noemde, haar 'Personal Brand' en op zo'n moment dan voel ik mijn emotie weer. Dan word ik geraakt...ik merk dat ik toch zoveel behoefte heb aan dit soort dingen, aan een voorbeeld zijn voor diegenen aan wie ik leiding geef. En hoe fijn ik het vind om mensen iets mee te geven. Soms lees ik nu dingen, die geweldig zijn. Zo kreeg ik van Nicolien uit Amerika het boekje 'Dinsdagen met Morrie' welnu als je levenslessen wilt meekrijgen, dan moet je dit boek gaan lezen. Indringend, maar zo passend. Zo passend ook bij het proces waar ik nu midden in zit...Dit boek had ik ooit al eens gelezen en op dit moment is het zo goed, om dit boek nog een keer te lezen. En het lijkt alsof ik het nu veel beter begrijp....zou ik dan toch groeien tijdens dit proces. Ik hoop het zo...maar ben nog zo bang voor mijn afhankelijkheid, mijn wens naar materie..die weliswaar steeds minder gaat worden, maar je hebt toch gewoon behoefte aan veiligheid, liefde en eten en drinken. Mijn gedachten staan maar niet stil. Vandaag las ik in het blad 'Mind' een interview met Wende Snijders en hierin stond 'Als je alle tijd van de wereld hebt, dan kun je nooit verdwalen'....mooi he..

Wat ook zo mooi was vorig weekend in Disney dat ik merkte dat onze kinderen helemaal gingen stralen als ze Donald Duck, of Goofy zagen en met die figuren op de foto mochten. Volgens mij was dat toch een van de hoogtepunten van ons bezoek aan dit park...zo simpel eigenlijk. De sfeer is zo mooi gemaakt, zo sprookjesachtig mooi, dat je blij wordt als je dit allemaal ziet. Iemand anders zou dit juist weer als heel materialistisch kunnen zien, maar ik heb er van genoten, misschien wel juist door de blijdschap van de meisjes...

Vandaag rolden er weer hele lieve kaartjes in de bus, kwamen er prachtige bloemen van tante Anita en oom De...en voelde ik mij weer zo enorm verwend. Jannie's moeder die iedere avond in haar gebed vraagt om mijn genezing...ongelooflijk hoe rijk ik mag zijn!

Ik was al zo rijk in mijn leven, zoals Morrie zegt 'als je liefde hebt mogen ontmoeten in je leven, als er iemand is die naar je omkijkt, iedere dag weer, die voor je zorgt als je ziek bent, die je liefde en aandacht geeft, dat is de grootste rijkdom die er bestaat' en ik realiseer me dat Annemarie dit stukje in mijn leven heeft gebracht, ik was dat stukje kwijt en ben als een kind zo blij dit weer te hebben gevonden. Ik hoop dat ik haar eenzelfde iets kan teruggeven, mijn liefde en dat zij dit als onze rijkdom ervaart en eigenlijk weet ik het antwoord al...en jullie ook!

Slaap lekker, heerlijk om zo mijn gedachten met jullie te mogen delen!

Veel liefs

Anita