Gelukkig weer thuis....

Om twaalf uur kregen we een telefoontje dat we mochten komen naar het LUMC. Ik lag in bed, ik had het heel erg koud en snel aangekleed, tas mee en naar Leiden. Bloedprikken, leukocyten 2.3....viel nog mee. Gesprek met de arts. De koorts, tja...daar kon ze niet veel aan doen, maar even zien hoe dat zal gaan, maar mijn tenen, daar was deze mevrouw Netelenbos wel van onder de indruk. Dus bellen naar de afdeling dermatologie, waarbij zij verwees naar a.s. maandag dat ik dan weer een CHOP kuur moet krijgen. En jawel ik mocht naar de afdeling 1BQ en al snel werd ik geroepen door een arts. Die keek eens goed naar de twee gruweltenen, althans vooral links is gruwel. En hij ging allerlei spullen halen en heeft stukjes van mijn groene nagel afgehaald en dit onder de microscoop bekeken. En later op kweek gezet. Maar ook met een soort wattenstaaf pus en troep van mijn linkerteen op kweek gezet en bekeken onder de microscoop. Hij vermoedt dat het een zeer vervelende bacterie is die onder mijn nagel is gekomen, waarschijnlijk door de chemokuur. Over twee weken op 8 november krijg ik de uitslag en moet ik terugkomen bij deze arts. Hij wil de tenen onder controle houden, weer een nieuwe patientenkaart, want nu ben ik zowel patient bij hematologie als bij dermatologie....bizar....
Daarna werd er van alles voorgeschreven, weer een antibiotica kuur erbij (naast de andere...de apotheker waarschuwde en zei vooral aan de arts te vragen maandag of dit naast elkaar kan....)voor twee weken en een soort zwavelzalf met iets wat een bacterie tegen gaat erin, allerlei gaasjes, een soort siliconenspul waarmee ik de teen moet inpakken, zodat de huid niet verder kapot gaat. Toen kwam er een hele aardige meneer, een verpleegkundige die mij uitleg gaf over hoe de tenen te behandelen, te zalven en te verbinden. Dus nu loop ik met twee witte grote tenen, verbonden met een gaasje om mijn enkels ......ziet er allercharmants uit...ik zei nog tegen Annemarie 'het wordt steeds leuker hoe ik eruit ga zien, rottende tenen, kale kop.....'. Oh ja en ik moest nog zeggen van Annemarie dat ze die uitspraak over hoe ik eruit zag van de week, heel lief bedoeld had hoor en zoals ik hem had verwoord op de weblog, kwam dit niet zo over....dus bij deze...want jullie begrijpen heus wel, dat mijn Annemarie dit nooit zo lullig gezegd zou hebben toch...

Nu lig ik in bed, met Chea's bedsokken aan, over mijn ingepakte tenen...heerlijk warm...dag!
Kijken of de koorts zich vannacht weer wil laten zien...en weet je alles is in het water gevallen, bezoek aan Pa en Els, Trudy zou komen, kraamvisite bij Kirsten, alles even weggeschoven, Anita is weer in de lappenmand....moet op krachten komen voor de kuur van a.s. maandag. Dat is even prioriteit nu!

Dikke kus
Aniet

Hoge koorts en naar het ziekenhuis....

Tja...en zomaar opeens kreeg ik vannacht hoge koorts (39.3) en werd ik daarna klam van het zweet weer wakker. De koorts is gezakt, maar de dokter wil wel dat ik naar het ziekenhuis kom. Mijn bloedwaarden zullen heel erg laag zijn, mijn grote linkerteen is lelijk ontstoken en ieder wondje wat ik krijg ontsteekt gelijk. Ik ben moe en helemaal klam...dus ik krijg zo een telefoontje wanneer ik moet komen. Voor de zekerheid een tasje mee als ze me daar willen houden ter observatie...

Wordt vervolgd....
Anita

Volle agenda...

Gisterenavond was ik uiteten met een vier hele fijne mensen, dank jullie wel voor deze mooie avond! En toen ik thuis kwam las ik de kaart die hoorde bij het mooie kado nog een keer heel erg goed en de tekst die erop staat is zo treffend :

Samen stappen vooruit
Stappen vooruit zeten betekent, dat grenzen overschreden worden, nieuwe paden worden bewandeld met een veelbelovende horizon.

Mooi he...en zo voelde deze avond ook. Zo voelt het op dit moment in mijn leven, dankzij al die lieve attenties, woorden en aandacht, dat ik samen met al die lieve mensen om me heen stappen vooruit zet...

Nu komt zo dadelijk Hans, de man die interim mijn baan heeft. Hylke zit in Granada, samen met Thomas. Arinso staat weer flink op de kaart dezer dagen...er komen veel gesprekken de komende tijd. Tussen al die dingen door, gebeurt er nog heel veel meer...en maandag mijn laatste chemokuur...laat maar komen, weer een stap vooruit.
Een mooie dag...gisteren heb ik Kirsten gesproken, leuk te horen en ook te lezen hoe zij zich voelt met haar zoon.

Anita

'Je lijkt wel een kankerpatientje....' zei Annemarie heel verdrietig...

Gisterenavond zaten we op de bank, nog even tv te kijken en toen keek Annemarie me heel verdrietig aan 'je bent zo witjes, je ogen zijn zo kaal, je lijkt wel een kankerpatientje....' en dat beeld liet haar niet meer los. Soms kan ik er zo vreselijk uit zien, wit, vermoeide ogen, en dan zie je echt goed dat ik ziek ben. Voor mijzelf is het niet zo, maar ik zie ook niet steeds die kale kop, met die paar haartjes erop en die ogen zonder wimpers...bizar, als ik dan in de spiegel kijk dan schrik ik me ook rot. Ik hoop toch zo, dat alles gaat groeien, dat er haar op mijn hoofd terugkomt en wel een beetje snel. Dat ik er iets normaler uitzie als ik naar Curacao ga, want ik heb er geen zin in, continue uitleg te moeten geven over wat er met mij aan de hand is. Je wordt er gek van soms...

Het is koud he...vanmorgen moesten mensen alweer ijs krabben op de voorruit, bizar he...het was gisteren overdag 3 graden hier...lekker met die zon erbij. Goed koud, goed voor ons, dan is het buiten heel erg lekker.
Geniet ervan!
Anita

'het herentoilet is hiernaast.....'

Tja en dat overkomt me regelmatig dat ik doorverwezen wordt naar het herentoilet. en soms op een heel botte manier, en soms ziet een mevrouw het eigenlijk op het moment dat ze het zegt, en komt er direct een heel vriendelijke verontschuldiging achteraan. Maar dat doet soms wel zeer..., gisteren zat ik met tranen in mijn ogen op het toilet. Maar aan de andere kant moet ik niet zeuren, het is de consequentie van met een kale kop in een grote dikke trui rondlopen. Ik had ook een pruikje op kunnen zetten of iets anders, maar weiger dat consequent, dus Aniet niet zeuren!!!
Het weekend in Alkmaar/Bergen was super leuk. Het weer was geweldig, we hebben de kunstroute van Bergen gereden/gelopen/gevolgd. Prachtige werken, overal in galeries, restaurants, winkels, zelfs bij Albert Heijn, een paar ateliers, mooi, oud, maar vooral erg leuk. Annemarie geniet dan volop, heerlijk om te zien en doet veel ideeen op. Ze loopt nu al rond klaar om te gaan schilderen, leuk is dat...je ziet haar dan groeien ofzo...
We sliepen in een oud pakhuis, wat omgebouwd is tot hotel/restaurant 't Pakhuys in Alkmaar. Een arrangementje uit de Home en Garden. Erg leuk, gezellig...in onze hotelkamer, midden in kamer stond een bad op pootjes, wat van onder af verlicht werd, erg leuk...dus met een glaasje wijn in bed, het was dus echt genieten, zoals ik al gezegd had van te voren!
Gisterenmiddag met de meisjes, die we even bij papa opgehaald hebben, naar de verjaardag van Sophie (de dochter van Annemarie's broer Ruud), wat ook weer gezellig was. Daarna waren we vooral moe, en hebben we lekker op de bank voor de tv gehangen.
En nu weer thuis, de week is gevuld met afspraken, bezoek van Arinso collega's, van Hans de meneer die nu mijn baan invult, van ISS-collega's met wie ik ga eten bij De Markiezen.
Leuk nog, Annemarie's moeder zat laatst te dineren bij De Markiezen en toen liep er een echtpaar rond, die de schilderijen van Annemarie bekeken en toen zei die meneer 'ik ken de kunstenares' waarop Annemarie's moeder zei 'ik ook, ik ben haar moeder' geweldig he...volgens mij gaat het wel goed daar. Er gaan veel mensen kijken, en dineren, dus omzet technisch gezien voor Mila een goede zaak en voor de bekendheid van Annemarie ook natuurlijk!
Zaterdagochtend was ik de auto aan het inladen en toen kwam er een auto aanrijden met een collega erin met zijn gezin, Mark Jan, en hij zei 'ga je weg' waarop ik als antwoord gaf 'ja zo dadelijk' want ik herkende hem eerst niet (mijn ogen worden echt slecht, komt door de chemokuur). Gelukkig herkende ik hem direct en hebben we nog gezellig een kop koffie gedronken, zij brachten prachtige bloemen mee....weet je, dat zijn de kadootjes, die mooie spontane dingen. Zo belde Fransje net op, ze zijn terug uit Zuid Afrika en zij biedt aan dat Arie, haar man, de heg komt knippen hier. Lief he...iedereen doet zoveel voor ons, super is dat...dus al heb ik een probleem, de oplossing is dichtbij. En met dat besef, laat ik het hierbij voor vandaag. Ik heb zin in deze week en wens iedereen een heel goede week toe.
Lieve groet
Anita

de positieve kant van het hele ziek zijn....

De positieve kant van het hele ziekzijn, dank je wel Reynaud, is dat de liefde tussen Annemarie en mijzelf als het ware in een stroomversnelling is gekomen. Het lijkt alsof we tien jaar in een jaar hebben gedaan samen (gunstig voor de balans!). En natuurlijk nog veel meer, vriendschapsbanden zijn intenser geworden. Mijn liefste vriendinnetje Jannie is dichter bij me dan ooit, en ik kan niet zeggen hoe blij ik daarmee ben. Het contact met mijn familie en An's familie is heel erg goed en intens. Het voelt als rijkdom...collega's, mensen van ver weg zijn weer dichterbij gekomen, kortom...die warme deken om me heen. En hierdoor ook contacten met Carla, met oud collega's, of partners van collega's, dus weet je ziek zijn brengt je ook veel....
(veel tijd, veel rust, veel boeken, veel bloemen, veel aandacht, veel shit, veel post, veel formulieren, veel rekenen, veel...ga maar door).

En als je zoals ik het voel, er bijna bent (nou ja bijna, nog 1 chemo, nog 4 lumbaalpuncties, nog 4 weken bestralen), dan weet je dat je straks weer heel veel aan kunt. De hele wereld misschien nog niet...maar iets daar in de buurt wellicht wel...heel Europa zou ik ook wel aardig vinden...
en nu gaan we veel genieten, we gaan naar Bergen, daar is een kunstenaarsroute, dus Annemarie gaat helemaal genieten...we slapen in het Pakhuys in Alkmaar en daar is een wijnbar, dus ook Anietje gaat helemaal genieten, het komt goed.
Een mooi weekend allemaal...
het zal wel weer veel worden, veel genieten vooral!
Anita

'Ik voel me soms zo vlak.....'

Ja het klinkt gek, maar 'ik voel me soms zo vlak....' ik doe bijna niks, ben zomaar heel erg moe, surf wat op het net, lees prachtige boeken, en hang wat rond...het is zo vlak....zo totaal anders dan ik gewend ben/was. Soms maak ik me zorgen, of ik het ooit weer anders kan doen. Ik zag eergisteren op tv die dame die een kinderboek geschreven heeft over haar ziekte, borstkanker. Ze zat daar met een vrolijk gezicht te vertellen dat je nooit meer beter wordt als je kanker hebt en lachte het allemaal maar weg. Althans zo heb ik er naar gekeken. En dan begint er iets te borrelen in mij, dan ben ik boos. Dan denk ik 'godverdomme' en ik weet dat ik niet mag vloeken. Dan vraag ik me af, waarom en hoe nu verder. En mijn loopbaan dan...alles en iedereen fietst maar gewoon door. Moppert over van alles en nog wat, terwijl er niks te mopperen is volgens mij als je gezond bent. Dan mag je in je handen knijpen en blij zijn, dat je lijf doet wat je wilt dat het doet. Dat je kunt werken, of tuinieren, of schilderen, of wassen of weet ik wat...dat je in de file mag staan.

En als ik dit allemaal gedacht en gevoeld heb, dan realiseer ik me weer dat ik nog zoveel heb waar ik blij mee mag zijn, mijn liefde voor en met Annemarie, de kinderen, onze families en vrienden, het heerlijke huis waarin we mogen wonen. De goede oude Jeep die ons overal brengt, de mooie schilderijen die Annemarie maakt, de lieve woorden en kaartjes en mails die binnen blijven komen, de pijn die is weggetrokken door de chemo's, kortom ook al voel ik me soms zo vlak, daar waar het echt om gaat is dat zeker niet!!!

En dan ben ik weer terug bij Aniet, bij mijn eigen oude ik, de optimist die weet dat hoe donker een tunnel ook is, aan het einde is er weer licht. Geleerd van mijn moeder om niet op te geven, geleerd van mijn vader om niet te veel bombarie te maken om niks, gewoon te zijn wie je bent, te knokken en weer op te staan. Door te gaan, ook al is het soms wat moeilijk, wat vlak, wat eenzaam (ja gek he...soms voel ik me temidden van alle liefde en vriendschap wel eenzaam, want dat vechten met je lijf, dat moet je echt alleen doen, dat kan niemand van me overnemen), maar doorgaan zal ik, altijd weer. Ik geef het nooit op, ook al bedenkt die tumor dat hij/zij nog 10 keer terug wil komen of weer wil gaan groeien, ik geef het nooit op! En soms ben ik er bang voor, juist voor dat moment, dat die tumor weer gaat groeien, maar dan nog zal ik nooit opgeven. Al moeten er nog 100 lumbaalpuncties volgen, ik zal altijd doorgaan. Voor mijn Annemarie, mijn vader, broer, tantes, nichten, vrienden, vriendinnen, familie van Annemarie, voor iedereen.....

Terwijl ik dit schrijf moet ik denken aan het begin van mijn ziekzijn, Annemarie vroeg me toen heel vaak of ik alsjeblieft niet op wilde geven...nee opgeven zal ik nooit, wees daar maar van overtuigd. Maar geen zorgen, want de optimist in mij zegt, dat ik al gewonnen heb.....mooi he....

Met veel liefs,

Anita