reacties.....

Soms krijg je reacties op je weblog die raadselachtig zijn, anoniem of met een verwijzing naar iets anders. En het leuke van een weblog is dat de hele wereld je kan bereiken, mensen gaan googelen en komen vanzelf bij je terecht, of op een heel andere manier. Dus nu mail ik met mensen die ik al kende in 1980, en die ik uit het oog verloren ben. En laat duidelijk zijn dat ik nooit vergeet wat ik vroeger wel of niet heb gedaan, iedere periode in je leven heeft zijn charme, zijn mooie en minder mooie momenten. Herinneringen komen voorbij, een glimlach op je gezicht, of een beetje verdriet, maar vergeten doe je het nooit. Zo ook niet al die mensen, alleen ervaar ik het leven als op reis zijn, je trekt steeds verder, doet nieuwe indrukken op en komt nieuwe mensen tegen, je raakt mensen kwijt, je groeit en je ontwikkelt je en uiteindelijk kom je daar waar je moet zijn, dan kom je die ene persoon tegen met wie je echt alles wilt en kunt delen...en vandaar uit reis je samen verder. En ergens in 2005, op 20 augustus om precies te zijn, kwam ik die ene persoon tegen, Annemarie en op 6 januari 2006 zijn wij samen verder op reis gegaan...en dat is mooi joh....

Anita

Even bijpraten....

dit weekend stond in het teken van de kinderen. Een slaapfeestje van Florine, wat gezellig, leuk en vrolijk was. Rosanne logeerde bij Milou en zondagochtend al vroeg op, om haar hockey-wedstrijd die spannend was tot het laatste moment (verloren met 3-2) en zondagavond hebben we heerlijk indisch gegeten bij Nicolien en Frans (ouders van Sophie, vriendinnetje van Rosanne). Allemaal heerlijk en vooral gezellig.
En natuurlijk is het niet alleen maar gezellig, zo hebben we met Rosanne een heel serieus gesprek gevoerd, wat soms nodig is...over haar gedrag, haar houding en vooral de manier waarop ze omgaat met de hele situatie..en dat is goed. Dat moet soms, het werkt in ieder geval wel. De sfeer is aangenaam. Vanavond gaan we gourmetten met zijn viertjes, heerlijk is dat, zo gezellig bezig zijn en eten samen. De meisjes vinden dat erg leuk. En wij als volwassenen eigenlijk ook wel...
Een ander hoogtepunt is dat ik zaterdag voor het eerst weer koffie heb gedronken, goddelijk lekker en volgens mij is dat een nieuwe stap naar mijn herstel. Koffie is zalig...en die thee die kwam me werkelijk mijn oren uit.
Nu kijk ik iedere dag vol spanning in de spiegel of er zich iets gaat ontwikkelen op mijn hoofd wat haar heet....maar helaas ik ben ongeduldig.
Morgen ga ik naar de bedrijfsarts in Den Haag, donderdag een gesprek met Personeelszaken en dan maandag alweer mijn 4e lumbaalpunctie. Jongens de vaart zit er in...geweldig, op naar mijn herstel! Mijn boek ga ik afronden deze maand, dat gaat begin december naar de uitgever...en ik wil zelf dit boek gaan sluiten. Ik zal jullie via deze weblog blijvend informeren over mijn status. Annemarie is druk bezig met een schilderij voor de omslag van dit boek...leuk he...
Haar tweede schilderij is goed ontvangen. Ze glimt van trots en ik vind het superleuk om te zien hoe het met haar gaat.
Verder heb ik nog een aantal dingen op mijn lijstje staan, die ik af wil ronden dit jaar, voordat ik weer aan de slag ga. Zo heb ik op zolder nu een prachtig hoekje ingericht, waar ik mij kan terugtrekken met mijn boeken en dagboeken. Een piepklein hoekje voor mezelf...ik als solist heb hier in een druk gezin af en toe behoefte aan, een plekje voor mijzelf.
A.s. zondag gaan we met Arie en Fransje naar Sluis, dineren in die sjieke tent...ben de naam even kwijt, maar wel leuk, overnachten in de Dikke van Dale en maandag van daaruit gelijk door naar het ziekenhuis...wel goed, ben ik lekker afgeleid.
Lieve mensen, mijn ernstig ziek zijn maakt plaats voor iets anders, nog wel ziek zijn, nog wel onder behandeling zijn van het LUMC, maar ook weer voor leven, er weer langzaam aan in stappen, weer iedere dag je best doen voor je bedrijf, of je mensen en niet alleen maar herstellen, of knokken tegen de kanker. Heerlijk is dat, te voelen, ergens diep van binnen te weten, dat ik deze strijd tot nu toe lijk te winnen. Ik moet die onzekerheid over die 50% kans op terugkeer, nog ergens een plaatsje geven. Maar nu al ben ik daar niet zo zeer mee bezig. Ik geloof heilig in mijn eigen kracht, mijn optimisme en wil vanuit deze kracht verder gaan met leven. Die kracht die zo gevoed is het afgelopen jaar door al die mensen om me heen, die met me mee leefden, die er voor me waren, die me steunden en woorden zijn niet toereikend om aan te geven, wat dit met me heeft gedaan..... Onvoorstelbaar wat een gevoel, dank je wel..
Nu ga ik stoppen, ik ga naar Jannie in Den Haag. Even op bezoek, een kopje koffie drinken, leuk he...
Dikke zoen, mooie dag..
Anita

Van alles....

Vrijdagavond, het regent enorm...overal ligt blad, en het is koud. Een dikke trui aan, de open haard aan, en overal kaarsjes en lampjes, gezellig is dat...De meisjes zijn er weer, zo dadelijk met zijn viertjes aan tafel. Die huiselijkheid hoort wel bij de winter, de herfst vind ik....dit weer heeft zo zijn charmes. Vrijdagavond staat voor mij voor lekker naar huis, genieten van het weekend, even vrij zijn, wat meer tijd voor elkaar hebben, een beetje uitslapen. Een goed boek lezen. En zo zal het straks ook weer echt zijn, als ik weer aan het werk ben. Leuk is dat, dan kom je thuis en ben je een beetje moe op vrijdagavond, dan begint er weer een ander leven.

Leuk...januari, dan ga ik weer aan de slag, dan ga ik weer naar kantoor. Dan mag ik voor Arinso naar Sevilla, de World Wide Meeting, leuk is dat. Presentaties horen over Northgate, over de strategie en daar ook zelf weer een bijdrage aan leveren, dat is gaaf he...

De status tot nu toe. Nog geen datum voor de MRI. Hier heb ik gisteren mijn specialist over aangesproken, die hier nu achteraan gaat. De dermatoloog zei 'uw tenen zijn genezen, het ziet er nog niet mooi uit, maar die nagels gaan weer aangroeien en ik hoop dat u verder net zo goed zult genezen als uw tenen' en daar gaan we van uit he...Het komt allemaal goed. De 19e mijn vierde rugchemo en dan nog maar twee en dan zit het erop.

Ik kreeg vandaag een mailtje van Rene, een oud collega van me van ADP. Hij heeft darmkanker en is gelukkig op reintegratiebasis 9 uur per week weer begonnen. Goed he...ook hij heeft zin in 2008. Gewoon als een normaal mens weer deelnemen aan het normale leven, een bijdrage leveren aan je organisatie, een gewone rol in je gezin. Niet maar overal bij zijn als het om het huishouden gaat. Of om de kinderen, gewoon lekker ieder zijn eigen ding. Dat is goed.

Ik hoop dat jullie allemaal genieten van het moois wat de herfst ons brengt. Ik zal er een foto bijplaatsen van Kasteel Duyvenvoorde, met die mooie herfstkleuren.

En ik wil jullie attenderen op de stichting Villa Joep. Kijk maar eens op hun site http://www.villajoep.nl/

dit doet je weer beseffen dat er zoveel is in de wereld om je hard voor te maken, om je druk om te maken, om dingen die er echt toe doen.

Een anonieme sponsor heeft het logo van Villa Joep op de shirts van Rosanne's hockey-team laten plaatsen. Een prachtig initiatief. Er is veel om dankbaar voor te zijn...dat realiseer ik me elke keer weer!

Dag, Anita

Ziekenhuisbezoek en nog veel meer....

Het is ongelooflijk rustig hier...te rustig denk ik soms, maar eigenlijk is het wel even goed. Gisterenavond was de afsluiting van Florine's introductieperiode op de middelbare school, een dansfestijn. Het thema was vogels, pretvogels, nachtvogels, trekvogels etc. Leuk, Floor was ingedeeld bij de mechanische vogels. Zag er superleuk uit...
Vandaag ga ik even terug naar de dermatoloog in het ziekenhuis, ik hoop dat het droog blijft, dan ga ik even op de fiets. Lekker even uitwaaien, even bijkomen, zal goed voor me zijn...en dan eens even achter de MRI aan. Die laat voor mijn gevoel weer ernstig lang op zich wachten.
Ondertussen gaan oude lijntjes naar vroeger weer open, mail ik met vrienden die ik 20 jaar niet gezien heb, ongelooflijk hoe leuk toch weer...daarnaast gaat de deur naar een gezond 2008 langzaam open. Maak ik plannen voor mijn reintegratie, die gaat beginnen in januari, de 15e...gisteren was Hylke hier. En dat was ok. Kirsten, mijn collega, gaat 9 januari weer beginnen na haar zwangerschap en bevalling van Victor, en ik een paar dagen later. Leuk, ik heb er zin in...
Voor nu, een mooie dag, het leven is soms knap ingewikkeld, maar zo de moeite waard. Ik heb niet zoveel te wensen, wat haar op mijn hoofd, wat rust in de tent, een gelukkige vrouw en kinderen die het naar hun zin hebben.
Dikke zoen
Aniet

De boerderij.....

Gisteren waren we zo rond een uur of half drie op de boerderij. Lekker kopje thee in de serre...en daarna ben ik even gaan slapen op de bank, heerlijk...ik was en ben nog steeds heel erg moe. Daarna zijn we bij het haventje van Middelharnis tapas gaan eten, erg gezellig en ontspannen, smakelijk.....het was fijn om weer bij Pa en Els te zijn. Op die oude boerderij, vol herinneringen. Slapen in mijn kamertje van vroeger, wat er ondertussen heel fris en mooi uitziet. Vroeg naar bed en op tijd weer op, lekker uitgebreid ontbijten en daarna weer terug naar Voorschoten. Annemarie is nu Florine naar school aan het brengen en Hylke komt straks op bezoek. Voor de rest bouwen we weer rust in, vanavond een afsluitende avond bij Floor op school, omdat de introductieperiode van haar brugklas feestelijk wordt afgesloten. Leuk is dat, dat ik nu dit soort dingen ook mee mag en kan maken.
Pa en Els dank jullie wel voor de lieve ontvangst, het voelt zo warm iedere keer weer.
Dikke zoen, Anita

Moe, moe en nog eens moe.....

De afgelopen dagen ben ik zo onvoorstelbaar moe, ik lag gisteren alweer om half acht in bed...volgens mij komt alle vermoeidheid er nu uit. Ik wil slapen en niets anders dan slapen, gisterenochtend heb ik tot bijna een uur geslapen, en na mijn gesprek met Hans van Arinso, was ik weer kapot. Gek dat je lichaam hier zo mee om gaat, dat langzaam alle vervelende stoffen eruit gewerkt worden, volgens mij is dat proces nu aan de gang. Alle chemische troep in mij komt eruit, ontstekingen piepen nog een keer op, kortom de finisch is in zicht, maar de finish halen kost veel energie en dat mag ook...want dan heb ik het toch maar geflikt. Kanker overwonnen, althans daar ga ik van uit. De MRI laat nog steeds op zich wachten, het duurt maar en duurt maar...en juist die beelden zijn erg belangrijk voor mij. Want die beelden zullen laten zien of ik daadwerkelijk de remissie heb bereikt...wat een feest zal dat zijn zeg...

Buiten, een en al blad, nat en glad, koud ook, de winterjas moet weer aan. Voelt wel gezellig vind ik, ik heb er ook wel zin in...je oren gaan gloeien, binnen is het knus en gezellig...
wij gaan straks naar Pa en Els, eindelijk weer een keer naar de boerderij, fijn vind ik dat...

Dikke zoen, mooie dag,
Anita

ontstoken arm en heel erg moe....

Tja, het moest toch nog een keer gebeuren, mijn linkerarm is ontstoken, er zit een bobbel op, eens kijken of ik nu op de valreep toch nog ontstekingsremmers erbij moet gaan innemen. Gisteren zijn we bij Kirsten en haar gezin op kraamvisite geweest, Victor op mijn arm, hij heeft nu al meer haar dan ik...wat een lekker kereltje zeg! Daarna even naar Den Haag, een wijnproeverij van Sauter en De Vogel delicatessen in het Promenade Hotel, leuk, lekker, maar ik was zo vreselijk moe...die terugval nadat ik zoveel prednison heb gehad is altijd goed voelbaar en zo ook gisteren. Ik denk dat ik al om half negen op bed lag, heerlijk tv kijken, fruit eten, was gezellig...een onrustige nacht gehad, en nu weer op, want de KPN-monteur kan vanaf 8 uur komen om een nieuw modem te installeren....ben benieuwd!
Voor de rest een rustige week, wat bezoek vanuit het werk, naar Pa en Els toe, heerlijk eindelijk weer een keer. De vorige keer moesten we dit afzeggen, omdat ik ziek was, weer even naar Flakkee, naar de boerderij.
Nu mijn pillen, en op weg naar herstel, de chemo moet uit mijn lijf, en ik wil weer haar. Gewoon haar...Kirsten gaf het gisteren ook al aan, dat zij gehoord had dat iemand krullen had teruggekregen...ik ben benieuwd, hoe het eruit zal zien...nog even geduld, ik plaats wel een foto als het zover is...
En iedereen ongelooflijk bedankt voor de bloemen, de kaartjes, de smsjes, de fles wijn die op de stoep stond, zo werd 3 november door al die lieve aandacht, een prachtige feestdag, heel intiem samen! Dank jullie wel.
Anita