Slapen....

Gisteren was ik erg moe. Door alle drukke en gezellige dingen voorafgaand aan mijn ziekenhuisbezoek, was ik weer helemaal op. Vroeg naar bed, zoeken naar een plekje, omdat mijn rug door die lumbaalpunctie erg gevoelig, soms pijnlijk is en na wat tv te hebben gekeken, ben ik heerlijk in slaap gevallen. Heerlijk werkelijk waar. Mijn bloedwaarden waren erg laag, en dat heeft tijd nodig om weer in een goede staat te komen qua lijf. En soms doe ik natuurlijk net alsof ik er al ben, drink mijn wijntje, maar ondertussen moet mijn lijf nog een inhaalsslag of tien maken...en ik ben van plan de komende tijd rustig aan te doen, zodat ik goed op krachten kan komen voordat ik vertrek naar Curacao...het schiet al op he...ik denk steeds nog maar twee van die rotprikken. Heerlijk gewoon...het idee dat Annemarie en ik daar lekker rondlopen, op het strand liggen, met een paar geweldige boeken en vooral die zon op je huid, die mooie stranden...die rust. Ongelooflijk wat kan een mens verlangen daarnaar. Ik hoop alleen een ding, dat ik een klein beetje haar op mijn hoofd heb. Maar de arts gaf aan, dat dit ook wel eens lang kan duren en ik hou me dan maar vast aan Carla, die 8 weken na haar laatste chemo al een laagje haar op haar hoofd had...oh dat zou zo mijn wens zijn. Niet meer helemaal kaal zijn...en ook als ik weer aan het werk ga, lijkt me dat wel fijn. Het maakt niks uit, maar toch....
Weet je...ik heb als grote valkuil, dat ik altijd te snel wil en soms ook te snel ga. Annemarie's moeder en ook Annemarie zelf tikken mij af en toe subtiel op de vingers. Soms voel ik mij opgejaagd, of voel ik een verplichting naar mijn werkgever toe, maar dat zit em vooral in mijzelf. Ik ben het zat, dat ziek zijn. Ik wil weer gewoon leven, ik wil weer verder met mijn carriere, ik wil weer mensen ontmoeten. Ik wil lid worden van het Vrouwennetwerk in Den Haag. Ik wil weer een keer in de mercedes stappen en zomaar ergens naar toe rijden. Even mijn vrienden opzoeken in Dalem ofzo..een kopje nespresso met hen drinken (grapje Emmy...). Of Annemarie meenemen naar mijn vriend Walther en zijn partner Yvon, die een prachtige galerie hebben in Arnhem. Zij nodigen ons trouw uit voor de opening van een nieuwe expositie, daar kan Annemarie kunstenaars ontmoeten (kijk maar op www.galeriegelderland.nl) en kijken naar mooie kunst. Ik wil met Annemarie nog zoveel doen en nu heb ik de energie er vaak niet voor. En ondertussen luister ik wel hoor naar die wijze woorden, voor dit moment hou ik me in ieder geval gedeisd en moet ik nog wat ondernemen. Mijn boek afschrijven, dat is moeten en ook goed. Het boek zal eindigen bij de MRI-uitslag...en dan is er een groot open stuk vol onzekerheden over de toekomst...omdat ik niet weet wat een tumor kan doen in een mensenlichaam, en of het nu genoeg is geweest voor mij, of dat er ooit nog van alles zal volgen...maar wie heeft nu een garantie in dit leven? Niemand toch...dus waarom zou ik het dan wel hebben...
En voor de rest zal ik lekker slapen als ik moe ben. Luisteren naar mijzelf en de agenda, met alle respect voor iedereen die me wil zien (ik kom weer terug op kantoor) wat leeg houden om uitgerust te kunnen vertrekken naar Curacao. Heerlijk gewoon.
En nu, nu ga ik lekker tutten boven, onder de douche, ik zit hier gewoon maar Nespresso te drinken en te schrijven....wel een soort van luxe die onbetaalbaar is, maar zo goed voelt voor dit moment.
Oh ja, ik moet nog een surprise maken voor Sinterklaas. Een van mijn minst ontwikkelde kanten, creativiteit, dus dat wordt lachen denk ik....
Anita

Lage bloedwaarden en lumbaal nummer vier!

Ja en na lang wachten zit lumbaal nummer vier erin! In een keer goed geprikt en zelfs dit gaat wennen. Nu een zeurende rug, even lekker naar bed! Mijn bloedwaarden zijn erg laag, die gaan zich nu herstellen geeft de arts aan. Mag dus nog gewoon eventjes moe zijn. 3 december heb ik een telefonische afspraak met hem over de mogelijke uitslag van de MRI en 31 december mag ik de beelden zien, ben erg benieuwd. Spannend. Dan zeker vier tot zes weken rust voordat men met bestralen gaat beginnen ....dus waarschijnlijk half februari. Tenzij er medisch gezien een noodzaak is dit eerder te doen en dat weten we dus begin december....nog even duimen..

Verder een heerlijk weekend met Arie en Fransje gehad, goddelijk gedineerd, op bezoek bij mijn tante Tanneke en oom Wim, was ook erg leuk en een verrassing. En nu naar bed. Dikke zoen
Anita

Prachtige rozen en italiaanse wijnen....

Gisterenmiddag kwamen mijn twee collega's, Marianne en Elly op bezoek en dat was super gezellig. En nu staat hier op tafel een prachtig boeket rozen, gigantisch groot en mooi....dank jullie wel meiden dat jullie er waren!
Ondertussen was Annemarie met haar moeder naar een galerie in Delft, prachtig, dus binnenkort ga ik hier ook nog een keer naar toe met Annemarie. En toen de dames thuis kwamen en Reynaud later ook kwam, was het gezellig, een glaasje erbij en uiteindelijk eindigden wij bij Olive Garden hier in het dorp, waar de italiaanse wijn ons goed smaakte, waar het weer een superleuke avond werd zo met zijn viertjes..en op dit soort momenten, dan realiseer ik me des te meer, hoe ons leven de moeite waard is he...hoe we van dit soort momenten moeten genieten, iedere keer maar weer. Een goed gesprek, een lach, een intensiteit die je met elkaar mag delen, het is zo ongelooflijk de moeite waard....
Een dikke zoen, een mooie dag...
Anita

Bulten op mijn kop en allergie....

Goedemorgen...gisterenavond heb ik op de bank gelegen en toen kreeg ik enorm veel last van allergie, ontzettend opgezette ogen en veel tranen. Ziet er aantrekkelijk uit durf ik te stellen...
En volgens mij komt alle rotzooi uit mijn lijf, want op mijn kop verschijnen steeds op verschillende plekken rare bulten, alsof ik mijn kop gestoten heb...dus het wordt hoog tijd dat er haar op komt, nu ziet het er in zijn totaliteit niet meer lekker uit...
maar ja je moet er wat voor over hebben, om weer beter te worden....mijn lijf voelt stram en stijf aan, maar verder voel ik me optimaal. Maandag een lumbaalpunctie, daar denk ik nu nog niet aan, maandag pas.
Het is nu zaterdag, ik zie steeds in de tuin een prachtig roodborstje, het is heerlijk koud weer en ik ga even onder de zonnebank...straks komen Elly en Marianne en dat lijkt me gezellig. An gaat met haar moeder naar een volgens mij fantastische galerie in Delft...veel naakte vrouwen...lijkt me wel wat.
Een mooie dag gewenst...een mooi weekend, maandag meer...
Anita

Herfst...

Vandaag heb ik even in de tuin gewerkt, samen met mijn vriend Arie. Heerlijk was dat, de boom terugsnoeien, blad wegvegen, en ondertussen heeft Arie de heg geknipt...spannend was het nog even, want toen Arie hoog op de ladder stond, gleed de ladder weg en hing hij als het ware half in de boom, half boven de heg...maar door zijn rust, werd het toch geen valpartij...het was koud, lekker weer om buiten te zijn en ik voelde de energie door mijn lijf gieren. Ik was uiteindelijk bekaf, maar lekker moe. En toen kwam Eric, ons hoofd Personeelszaken, op bezoek. Een mooie middag, met goede zakelijke afspraken en veel duidelijkheid. En weer ben ik blij met Arinso, met de mensen die er werken, en de manier waarop men met mij omgaat. Het gesprek met Eric eindigde bij leuke en lekkere dingen, en dit kwam doordat hij een prachtige fles Lalande de Pomerol uit 2005 voor me meebracht...geweldig!!

En dagen als deze geven mij het gevoel dat de weg terug is ingezet. Dat mijn reintegratie bij Arinso goed, leuk en succesvol zal zijn. Vanavond sprak ik hierover met Annemarie, die me af en toe even vraagt ook rust in te bouwen, aangezien ik weer vol met plannen zit. Mijn boek moet af en zal eindigen met onzekerheid, want dat is wel wat er met me gebeurd is, de zekerheid die ik had voor 27 april dit jaar, zal ik nooit meer op die onbevangen manier kunnen ervaren hierna. Ergens in mij zal altijd iets zitten wat zomaar opeens de boel in de war kan sturen. En ik ken mezelf, ik zal hier niet naar gaan leven, ik zal optimaal genieten van alles in dit leven, maar dat kleine stukje onzekerheid over die gekke tumor in mij, zal er nu eenmaal gewoon zijn en daar moet ik nog even aan wennen. Voor 27 april had ik nooit gedacht dat ik zelf ooit kanker zou krijgen, voor 27 april had ik nooit stil gestaan bij het feit dat ik eerder dan mijn ....stel 70e dood zou kunnen gaan en die zekerheid is nu zomaar weg. Maar lieve mensen als het hierbij blijft, dan red ik me wel hoor de komende jaren.
Dag, een mooie nacht...ik hang lekker in de stoel, kijk naar boksen uit mijn rechterooghoek, en iedereen ligt al lekker op bed hier....Aniet

MRI-datum!!

Zo eindelijk is het zover...de datum voor een MRI is bekend. De 29e november om 13.15 uur in het LUMC. De uitslag zal er zo rond 5 december zijn...spannend he...
Vandaag was een dag vol post rondom ziek en herstel. De datum voor de MRI, een bevestiging van het gesprek met de bedrijfsarts, een nieuwe uitnodiging voor 22/1 bij de bedrijfsarts.
Een leuke dag....contact met een vriendin van mij, Artje, zij zit in een interne sollicitatie-procedure en wij gaan samen aan de hand van haar assesment dit gesprek voorbereiden volgende week. Leuke dingen vind ik dat. Artje ken ik van een opleiding die ik in het verleden heb mogen volgen. Artje en Gemma zijn de twee dames met wie ik nog regelmatig contact heb, zij komen af en toe hier koken...leuk is dat. We hebben al heel veel met elkaar mee gemaakt en dat geeft een band met elkaar.
Ondertussen ben ik druk bezig met mijn boek, met allerlei andere dingen, die al weer veel lijken op werken. Het hoofd staat niet meer stil en dat is een lekker gevoel. Gisteren zag ik een bokswedstrijd (hier kijk ik al jaren naar..) en dit was een revanche. Degene die de vorige wedstrijd knockout was gegaan, kwam nu super gemotiveerd tegen de wereldkampioen de ring in. Hij had alles tegen, zijn leeftijd, zijn lengte, zijn reach, zijn laatste twee verliespartijen en weet je wat zo mooi was, hij won. Puur op karakter, puur op doorzettingsvermogen. En dat zijn zo de zaken waar ik in geloof...dat je zoveel kunt (over)winnen als dit je basis is.
Ik heb een boek gelezen over Life Types, gebaseerd op de Myers-Briggs Type Indicator. Dit is de basis voor de meest gebruikte persoonlijkheidstesten in de wereld. Ongelooflijk hoe boeiend dit alles is. Dit zijn allemaal boeken die ik ooit tijdens een studie heb gelezen en die ik nu, in mijn rol als leidinggevende, weer opnieuw lees. En anders lees eigenlijk....heerlijk. Is ook leuk om aan de hand van dit boek te kijken hoe dat bijvoorbeeld zit bij de kinderen, of in je relatie, of in je leven in bredere zin.
Wat ben je toch een mazzelaar als je mag lezen en hier nu nog even de tijd voor hebt he...
Dikke zoen, mooie dag...
Anita

Bezoek aan de bedrijfsarts in Den Haag

Vandaag heb ik een onafhankelijke bedrijfsarts van Human Capital Care in Den Haag bezocht. Deze mevrouw had ik in een eerder stadium al aan de telefoon gehad, toen ik net gehoord had dat ik kanker had...ergens in mei dit jaar. Een rustige, vriendelijke mevrouw, die me nogal vooruitstrevend, maar wel positief vond. Met haar afgesproken dat zij mij blijft begeleiden tijdens mijn reintegratie, zij wees me erop dat ik vooral goed naar mijn lichaam moet luisteren en zeker in het begin, mijn werktijden moet plannen buiten de files om, omdat het anders wel een heel stevig reintegratie-verhaal gaat worden. Sowieso heb ik al bijna twee uur reistijd per dag, los van de files...
Zij vroeg me wat er emotioneel met me gebeurd is het afgelopen jaar, toen ik hoorde dat ik kanker had. En ook hoe mijn partner, mijn familie er mee om is gegaan. Hier hebben we ook tijd aan besteed tijdens ons gesprek. Deze mevrouw zal mij blijven begeleiden tijdens mijn reintegratie.
Ik kan je niet vertellen hoe blij ik zal zijn als ik weer voorzichtig aan kan gaan werken in januari...
A.s. donderdag komt ons hoofd Personeelszaken langs om mijn reintegratie-plan concreet te maken. En om een aantal vragen die ik heb te kunnen beantwoorden.
Iemand schreef mij over de zwarte bladzijde uit mijn leven, het jaar 2007, en toch heb ik dit niet zo ervaren. Het was een ongelooflijk heftig jaar, vol pijn, onzekerheid en ellende...maar ook een jaar waarin ik veel liefde en steun van allerlei mensen heb mogen ontvangen. Alle reacties doen me heel veel goed. Ik realiseer me dat ik veel momenten in mijn leven heb mogen kennen, die warm en waardevol waren en soms nog zijn. Ik zie het als een reis die ik maak, en in mijn hoofd en in mijn hart heb ik veel mooie en warme herinneringen uit mijn hele leven tot nu toe en die draag ik altijd bij me. Dus Tessa geen zorgen, ook ik zal je nooit vergeten. Dus 2007 was enorm heftig, intensief, pijnlijk en vooral verdrietig. Ik heb meer zorgen dan ik ooit had, ik maak me soms zorgen over mijn toekomst, over financiele zaken, over wat dan ook, maar uiteindelijk kom ik overal weer uit. En uiteindelijk zal ik dit overleven en 2008 zal wat dat betreft een beter jaar worden. Nog vol onzekerheden, maar ik zal het ervaren als een jaar waarin ik weer een bijdrage mag leveren aan van alles en nog wat. Een jaar waarin ik niet alleen maar ziek ben. Een jaar waarin ik verder kan gaan met leven....

Voor jullie allemaal een mooie avond....
Anita