Weinig nieuws....

Op dit moment is er niet zoveel te melden. Geen gekke dingen. Geen haar. Nog steeds niet. En nu ben ik toch al vier weken na mijn laatste chemo....maar het lijkt zelfs minder te worden. Ik geloof het niet, maar denk soms in een boze bui...'het komt nooit meer goed met me...'
Duim maar allemaal voor me, want donderdag is de MRI en als het mee zit heb ik 3 december a.s. al telefonisch de uitslag. Ik vind het bloedje spannend...
Nu ga ik stoppen, want Emmy en Reynaud komen spontaan binnen en dat is zo leuk...

Fijne zondag
Aniet

Slapen met de handdoek naast me....

Gisteren kwam onze nieuwe tv, we hadden een kleine tv in de slaapkamer en die stopte er zo maar mee...gelukkig zat er nog garantie op, en nu kregen we een nieuwe, en nog een slag groter ook...dus gisterenavond lekker in bed tv gekeken. Ondertussen zat Annemarie naast me en werkte haar mail af...leuk he..een piepklein kamertje en vol met apparatuur. Gezellig ook, bed omhoog. De handdoek naast me, heeft weer dienst gedaan vannacht. Ik transpireer veel, volgens Carla vervroegd en in hoog tempo in de overgang...ja door al die medicijnen, krijg je nog veel meer gekke dingen, dan alleen maar ziek zijn, zo ook dit. Maar ook dit went weer.

Gisteren kwam Jean-Marc, een collega van Arinso, die weg gaat bij Arinso. Jammer eigenlijk, want dit is ook weer een van die mensen, die Arinso zo bijzonder maken, gewoon door wie hij is. Ik kende hem niet zo goed. Ja ik kende hem, doordat hij een prachtige vent is om te zien en de dames op mijn afdeling dit ook zo vonden. Hij heeft tijdens mijn ziek zijn rondleidingen verzorgd op het Shared Service Center, en dit deed hij op een manier met veel flair. En gek is dat ik een heel ander beeld van hem had, en dat ik nu echt blij ben met dit contact. Ons gesprek was intensief, leuk, open en eerlijk. Dank je wel Jean-Marc dat je er was....en wil je weten wie hij is, wat hij gaat doen. Kijk maar op www.kaderloos.nl mooie naam he...zonder kaders te kunnen/mogen leven...het is niet aan iedereen besteed, maar toch..het spreekt me aan. Ik heb soms last van kaders, voel me beperkt hierdoor. Ik verbind dit woord weer aan ruimte, mijn woord...ik heb soms zoveel ruimte nodig om me goed te voelen....

Anita

Werkelijk drijvend van het zweet in mijn bed.....

Weet je vroeger was naar bed gaan een feestje, en zeker sinds ik met Annemarie samen mag leven...maar sinds ik ziek ben is dat iets anders soms. Nu ben ik zo ongelooflijk aan het transpireren, of de overgang, of het feit dat mijn lichaam alle chemische troep eruit aan het gooien is. Ik voel me ook wat misselijk soms, heb niet zoveel trek, kortom mijn lijf heeft het erg druk....en vannacht was het raak. Ik was werkelijk helemaal nat, het water stond op mijn lichaam. Met een handdoek veegde ik mijzelf steeds droog en hup al heel snel voelde ik aan mijn hoofd dat het klam werd en daar gingen we weer. Dus rustig was deze nacht niet echt.
Maar het zal wel bij mijn herstel horen....

Even iets anders, zoals jullie weten is Annemarie een enorm creatieve vrouw. Zo maakte zij de afgelopen week weer een lampje, zo wordt nu de laatste hand gelegd aan het schilderij voor mijn boek. Echt wel een beetje spannend voor haar vind ik. En voor mij, jullie gaan het allemaal zien als het zover is.
Om mij heen heb ik ook veel creatieve mensen, die van alles ondernemen. Zo hebben Walter en Yvon een galerie en heeft Yvon een onderbord gemaakt voor 'Proeven van Kunst' (kijk op www.proevenvankunst en zoek op kunstenaar Yvon van Wordragen, Yvon is kunstenaar en heeft al heel veel werken gemaakt, en exposities gehad. Nu is Karin, een andere vriendin van mij, iemand die altijd in stilte van alles onderneemt. Zo heeft zij nu meegedaan aan een wedstrijd van TNT en een postzegel ontworpen. Zij is samen met 19 andere ontwerpers geselecteerd uit 12.000 postzegels. En nu moeten we een massaal op haar gaan stemmen, dan wordt zij namelijk geselecteerd bij de laatste vijf en komt haar postzegel gewoon te koop in het postkantoor. Het thema is liefde...dus iets wat ons allen aanspreekt. Dus allemaal naar de site www.tntpost.nl dan doorklikken naar 'maak uw eigen postzegel' en button wedstrijd aanklikken en stemmen op de postzegel 'meisje van de klas'. Lijkt me leuk voor Karin en omdat er zoveel mensen zijn die deze site bekijken, hoop ik dat jullie even gaan stemmen. Zou toch super zijn.
Ik ga weer wat anders doen, vanmiddag komt er een collega langs. Lijkt me gezellig.
Dikke zoen
Anita

Allergie en een stijve nek....

Gisterenavond ging ik naar bed en ik was ineens vreselijk allergisch...tranende ogen en vooral erg benauwd. Ik piepte helemaal....wat was er nu gebeurd, de poes van Rosanne was de slaapkamer ingeglipt ergens die dag, dus ook daar zijn nu veel haartjes en toen ik op bed ging liggen, begon de ellende. Benauwd, stik benauwd, hoesten. Rechtop zitten in bed. Uiteindelijk besloten dat ik mijn bed wat om hoog zou zetten en dan zittend slapen...vanmorgen werd ik wakker, met mijn benen uit het bed en naar beneden gegleden, en natuurlijk een stijve nek...
ach ja, het is allemaal niet belangrijk meer...die weerstand krijg ik wel weer terug...vanmorgen lekker lang doorgeslapen, hoe moet dat straks vraag ik me dan steeds weer af. Hoe moet dat als ik weer gewoon uit bed moet, ik heb nu het gevoel dat ik wel tien uur of meer kan en moet slapen, zo moe ben ik nog...
Ach ik heb nog tijd, ik ben zo benieuwd naar de MRI. Ik ga er maar steeds van uit dat de uitslag positief is....spannend he. Er wilde iemand een afspraak met me maken voor de 29e om 11.30 uur en ik kan niet, ik mailde bijna blij terug, 'nee dat kan niet, ik heb een MRI...' ongelooflijk, blij zijn met een MRI, dat had ik vroeger ook niet kunnen bedenken. Maar toch is het zo...ik zit zo te wachten op het verlossende woord. Ik sta niet voor mezelf in als het een ander bericht is. Die optie bestaat gewoonweg niet voor mij. Ingewikkeld hoor.
Vanmorgen kregen we van Kirsten via de post, prachtige foto's van ons kraambezoek. Leuk Annemarie met Victor en Anita met Victor...echt heel fraai! Nu ....onder de douche, en zonnebank...straks komt Artje.
Liefs
Anita

Slapen....

Gisteren was ik erg moe. Door alle drukke en gezellige dingen voorafgaand aan mijn ziekenhuisbezoek, was ik weer helemaal op. Vroeg naar bed, zoeken naar een plekje, omdat mijn rug door die lumbaalpunctie erg gevoelig, soms pijnlijk is en na wat tv te hebben gekeken, ben ik heerlijk in slaap gevallen. Heerlijk werkelijk waar. Mijn bloedwaarden waren erg laag, en dat heeft tijd nodig om weer in een goede staat te komen qua lijf. En soms doe ik natuurlijk net alsof ik er al ben, drink mijn wijntje, maar ondertussen moet mijn lijf nog een inhaalsslag of tien maken...en ik ben van plan de komende tijd rustig aan te doen, zodat ik goed op krachten kan komen voordat ik vertrek naar Curacao...het schiet al op he...ik denk steeds nog maar twee van die rotprikken. Heerlijk gewoon...het idee dat Annemarie en ik daar lekker rondlopen, op het strand liggen, met een paar geweldige boeken en vooral die zon op je huid, die mooie stranden...die rust. Ongelooflijk wat kan een mens verlangen daarnaar. Ik hoop alleen een ding, dat ik een klein beetje haar op mijn hoofd heb. Maar de arts gaf aan, dat dit ook wel eens lang kan duren en ik hou me dan maar vast aan Carla, die 8 weken na haar laatste chemo al een laagje haar op haar hoofd had...oh dat zou zo mijn wens zijn. Niet meer helemaal kaal zijn...en ook als ik weer aan het werk ga, lijkt me dat wel fijn. Het maakt niks uit, maar toch....
Weet je...ik heb als grote valkuil, dat ik altijd te snel wil en soms ook te snel ga. Annemarie's moeder en ook Annemarie zelf tikken mij af en toe subtiel op de vingers. Soms voel ik mij opgejaagd, of voel ik een verplichting naar mijn werkgever toe, maar dat zit em vooral in mijzelf. Ik ben het zat, dat ziek zijn. Ik wil weer gewoon leven, ik wil weer verder met mijn carriere, ik wil weer mensen ontmoeten. Ik wil lid worden van het Vrouwennetwerk in Den Haag. Ik wil weer een keer in de mercedes stappen en zomaar ergens naar toe rijden. Even mijn vrienden opzoeken in Dalem ofzo..een kopje nespresso met hen drinken (grapje Emmy...). Of Annemarie meenemen naar mijn vriend Walther en zijn partner Yvon, die een prachtige galerie hebben in Arnhem. Zij nodigen ons trouw uit voor de opening van een nieuwe expositie, daar kan Annemarie kunstenaars ontmoeten (kijk maar op www.galeriegelderland.nl) en kijken naar mooie kunst. Ik wil met Annemarie nog zoveel doen en nu heb ik de energie er vaak niet voor. En ondertussen luister ik wel hoor naar die wijze woorden, voor dit moment hou ik me in ieder geval gedeisd en moet ik nog wat ondernemen. Mijn boek afschrijven, dat is moeten en ook goed. Het boek zal eindigen bij de MRI-uitslag...en dan is er een groot open stuk vol onzekerheden over de toekomst...omdat ik niet weet wat een tumor kan doen in een mensenlichaam, en of het nu genoeg is geweest voor mij, of dat er ooit nog van alles zal volgen...maar wie heeft nu een garantie in dit leven? Niemand toch...dus waarom zou ik het dan wel hebben...
En voor de rest zal ik lekker slapen als ik moe ben. Luisteren naar mijzelf en de agenda, met alle respect voor iedereen die me wil zien (ik kom weer terug op kantoor) wat leeg houden om uitgerust te kunnen vertrekken naar Curacao. Heerlijk gewoon.
En nu, nu ga ik lekker tutten boven, onder de douche, ik zit hier gewoon maar Nespresso te drinken en te schrijven....wel een soort van luxe die onbetaalbaar is, maar zo goed voelt voor dit moment.
Oh ja, ik moet nog een surprise maken voor Sinterklaas. Een van mijn minst ontwikkelde kanten, creativiteit, dus dat wordt lachen denk ik....
Anita

Lage bloedwaarden en lumbaal nummer vier!

Ja en na lang wachten zit lumbaal nummer vier erin! In een keer goed geprikt en zelfs dit gaat wennen. Nu een zeurende rug, even lekker naar bed! Mijn bloedwaarden zijn erg laag, die gaan zich nu herstellen geeft de arts aan. Mag dus nog gewoon eventjes moe zijn. 3 december heb ik een telefonische afspraak met hem over de mogelijke uitslag van de MRI en 31 december mag ik de beelden zien, ben erg benieuwd. Spannend. Dan zeker vier tot zes weken rust voordat men met bestralen gaat beginnen ....dus waarschijnlijk half februari. Tenzij er medisch gezien een noodzaak is dit eerder te doen en dat weten we dus begin december....nog even duimen..

Verder een heerlijk weekend met Arie en Fransje gehad, goddelijk gedineerd, op bezoek bij mijn tante Tanneke en oom Wim, was ook erg leuk en een verrassing. En nu naar bed. Dikke zoen
Anita

Prachtige rozen en italiaanse wijnen....

Gisterenmiddag kwamen mijn twee collega's, Marianne en Elly op bezoek en dat was super gezellig. En nu staat hier op tafel een prachtig boeket rozen, gigantisch groot en mooi....dank jullie wel meiden dat jullie er waren!
Ondertussen was Annemarie met haar moeder naar een galerie in Delft, prachtig, dus binnenkort ga ik hier ook nog een keer naar toe met Annemarie. En toen de dames thuis kwamen en Reynaud later ook kwam, was het gezellig, een glaasje erbij en uiteindelijk eindigden wij bij Olive Garden hier in het dorp, waar de italiaanse wijn ons goed smaakte, waar het weer een superleuke avond werd zo met zijn viertjes..en op dit soort momenten, dan realiseer ik me des te meer, hoe ons leven de moeite waard is he...hoe we van dit soort momenten moeten genieten, iedere keer maar weer. Een goed gesprek, een lach, een intensiteit die je met elkaar mag delen, het is zo ongelooflijk de moeite waard....
Een dikke zoen, een mooie dag...
Anita