Drukke dagen voor de kerst...

Gek hoe je normaal gesproken naast je werk duizend en een dingen doet, organiseert en uitvoert. En nu heb ik het gevoel dat het druk is, met boodschappen doen, voor Annemarie's verjaardag zondag, voor de kerst, en vorig jaar deed je dat ook, alleen werkte je er gewoon naast. Ik blader nu regelmatig door de agenda van 2008 heen en zie deze dan geleidelijk aan gevuld worden met afspraken, bijeenkomsten, werkdingen....heerlijk he...

Ondertussen heb ik me opgegeven voor een training bij de Kamer van Koophandel volgend jaar, om te kijken of we niet een eigen bedrijfje kunnen gaan starten, dus een opleiding voor de kunstzinnige ondernemer. Leuk he...waar allerlei aspecten aan de orde komen in zeven avonden. Kijken of ik mijn lesgeven en Annemarie's kunstenaarschap kunnen combineren in een bedrijfje. Kijken of we wat minder afhankelijk kunnen worden van een werkgever, heeft volgens mij weer met ruimte te maken, je eigen ruimte organiseren. Je eigen ruimte krijgen, waardoor je onafhankelijker kunt worden.

2007 loopt op zijn einde...een bijzonder jaar, waar we maar heel snel een punt achter moeten zetten. Maar een jaar wat ons wel de nodige dingen heeft gebracht, nieuwe vriendschappen, oude vriendschappen die herleven...prachtig...

2008...vol verwachting klopt mijn hart...ik heb er zin in...vuurwerk met Annemarie, Reynaud, Emmy en de meisjes...rose champagne...lijkt me wel wat...

Lieve groet....mijn haar groeit echt ongelooflijk...dat zie je wel op deze niet zo heel erg mooie foto...mijn huid is slecht, kortom zo'n jaar is niet echt optimaal voor je algehele gestel, dat moge duidelijk zijn!

liefs

Anita

Contact met de uitgever!

Vanmorgen contact gehad met de uitgever en eind deze week leveren we alle documenten in. Vanaf dan duurt het maximaal 8 weken voor mijn boek zal gaan verschijnen. Ik zal jullie allemaal via deze weblog op de hoogte houden van het vervolg.
Spannend he...mijn boek is ruim 190 pagina's dik geworden. En ik hoop dat jullie allemaal gaan genieten van mijn boek, het is ongelooflijk intens geworden vind ik...
Dus hou de site van www.boekscout.nl in de gaten en mijn weblog.

Vanmorgen was de huisarts hier nog even...ook voor ons is het einde van de samenwerking in zicht. Hij komt trouw iedere drie weken, we praten dan eventjes bij over de afgelopen weken...en langzaam aan gaan we weer over tot de normale gang van het leven, hij en ik...ik heb veel aan hem gehad, aan Rob mijn huisarts. Bedankt Rob, ik zal het ook nog een keer tegen je zeggen, heel persoonlijk, nu voel ik het eventjes zo en verwoord dit op mijn weblog!!!

Nog een paar dagen...dan is het kerstvakantie, dan komen de meisjes, dan is Annemarie jarig, dan is het kerst....nog een aantal dagen dan is het oud en nieuw, dan is de laatste lumbaalpunctie, dan is er vuurwerk, en dan....dan begint het nieuwe jaar. 2008....dan begint hoop ik een gezond nieuw jaar, vol geluk....

Liefs
Anita

Het aftellen is begonnen...

Lieve mensen....het is vandaag vrijdag de 14e december, nog 9 dagen dan is Annemarie jarig (ja zij wordt 45 de 23e december!!) nog 11 dagen dan is het kerstmis, nog 17 dagen dan krijg ik de laatste lumbaalpunctie en dan klinken wij op een goed, mooi en vooral gezond 2008! Nog 3 weken en dan vertrekken Annemarie en ik naar Curacao, ongelooflijk....de zon, de zee en wij samen....wat een mooi vooruitzicht! Nog 1 maand en dan komt de mercedes weer voorrijden! Nog 1 maand en 1 dag en dan ga ik naar Arinso om gewoon te werken. Niet om rond te lopen of met mensen te praten over ziek zijn, nee gewoon om te werken. Ik heb al een afspraak in de agenda staan. En er komt steeds meer bij...leuk is dat. Ik heb me ingeschreven voor een avond bij De Baak, voor Talentvolle Vrouwen, leuk zie ik oud-cursisten en mentoren, lekker netwerken en bijpraten...
Ik mag een avond bijwonen van het Vrouwennetwerk Den Haag in Pulchri in januari of februari, om te bezien of ik daar lid van wil worden. Lijkt me wel wat...
Oh ja...en nog 2 maanden en dan gaat de bestraling beginnen, dat hoort ook nog bij het aftellen. Ik vergeet het soms bijna. Dat dit nog moet gebeuren....maar dat is de eindfase, althans dat hoop ik...
Voor iedereen die nog een beoordelingsgesprek krijgt, of moet voeren. Of een ander belangrijke mijlpaal nog wil plaatsen in 2007, veel succes. Ik denk aan jullie. En ik geniet van het feit dat ik iedere dag meer haartjes krijg dat langzaam aan mijn hoofd zich weer bedekt met een ernstig grijze laag...straks ben ik die oudere dame van 48...die weer haar krijgt, in de overgang is, maar wel die dame die er weer helemaal is. Geweldig toch! Ik ga er voor...en in mijn hoofd voelt het alsof ik al klaar ben...spannend.
Mijn wens voor 2008 - in remissie terecht komen, en dat die tumor zich gedeisd gaat houden, dat ik weer volop kan werken, iets kan laten zien, gelukkig zijn, genieten en weer in het leven staan, met jullie om me heen...
Veel liefs...
Anita
en een mooi weekend....

kerstfeest bij Hospice/VTZ Alblasserwaard en Vijfheerenlanden....

Ja en voor de laatste keer, omdat ik in april al gestopt was als bestuurslid bij deze stichting, mocht ik bij het kerstfeest aanwezig zijn in Leerdam gisterenavond. Een ongelooflijk lieve warme club mensen die mij het afgelopen jaar veel gesteund hebben, het was intens en emotioneel. Ik heb niet gespeecht, bewust niet, Maurits heeft vol verve de rol van interim voorzitter opgepakt het afgelopen jaar en hij verdient alle eer, samen met de andere bestuursleden. Het was een hechte club, twee nieuwe bestuursleden erbij, kortom de club zit stevig in het zadel en het komt goed. De vrijwilligers, de coordinatoren, het voelde rijk om hierbij te mogen zijn. Ik was een van hen en zal dat altijd blijven. Ook al wonen we ver bij elkaar vandaan, ook al is er afstand, er is voor mij maar een Hospice en dat is in Gorinchem.
Lieve mensen allemaal dank jullie wel voor alles wat jullie mij gebracht hebben in dit leven, voor al jullie steun, jullie lieve woorden en gedichten, het was ontroerend en gisterenavond weer. Dank! Ik denk aan jullie en aan jullie goede werk en zal dit altijd blijven doen. En als ik in de buurt ben, rijd ik even langs, een kop koffie, even contact. Bestuur take care...maak er iets moois van!
Anita van Loon

Goede bloedwaarden, vervelende lumbaalpunctie en de oogarts!

Zo en hier zijn we weer. Het is vijf over half twee en we zijn weer thuis uit het LUMC. Het was druk, lange rij met wachtenden voor bloedprikken. Mijn bloedwaarden zijn goed vooruit gegaan, leukocyten 4.4 en HB 7.1. Een gesprek met weer een andere dokter, een vrouw, dokter den Ouden. Een aardige mevrouw, die mij vertelde dat de stramheid echt hoort bij de overgang. Alles in mijn lijf is goed aangepakt en beschadigd door de chemo's , en die overgang daar zit ik nu echt midden in. Is niets aan te doen, gewoon blijven bewegen. Mijn ogen zijn hard achteruit gegaan en ik moet a.s. woensdag naar de oogarts. Dit schijnt niet meer te verbeteren, dus wie weet een bril voor alle dagen...afspraak is direct gemaakt, woensdag half drie.
Toen naar de dagbehandeling. Er moest bloed geprikt worden voor de nierfunctie en de leverfunctie. Die hebben last gehad van de chemo's gaf deze dokter aan. Het bloedprikken ging niet goed, want al mijn aderen zijn keihard. Uiteindelijk twee keer prikken en hopenlijk net genoeg bloed uit mijn hand gehaald om op kweek te kunnen zetten.
De radiotherapeut belt mij voor een afspraak, die is ook aangevraagd, voor het bestralingsprogramma. Deze arts waarschuwde mij weer voor de vermoeidheid die hierbij gaat horen. Dat weten we nu wel en daar houden we ook rekening mee.
Jawel en toen kwam mijn neuroloog, dr. Thijs (dit is zijn achternaam). In mijn foetushouding lukte het niet, hij zat maar te wurmen met die naald en uiteindelijk haalde hij de naald er weer uit. Mislukt. Hij vroeg met nu op de rand van het bed te gaan zitten, met mijn benen bengelend naar beneden, een kussen in mijn maag en mijn hoogd gebogen met een bolle rug, toen de naald erin en heel langzaam drukte hij me zijwaarts weer terug op het bed, waar ik weer in foetushouding terecht moest komen. Toen kon hij uiteindelijk het lumbaalvocht aftappen en de chemo in spuiten. Vervelend, pijnlijk en lastig. Maar het zit er allemaal weer op.
Bloed op het laken, ik heb er een zooitje van gemaakt, maar ben nu weer lekker thuis. Aan de nespresso met nog een stukje witte chocoladeletter.
Nog maar een keer, en het was heel aardig, we mogen de 31e neuroloog Thijs oproepen via een speciaal nummer, dan komt hij de laatste lumbaalpunctie bij mij doen. Lief he...
Ik kwam veel bekenden tegen in dit ziekenhuis en je wordt akelig van alle trieste verhalen die je hoort van andere mensen. En echt jongens, ik ben een geluksvogel geloof me maar!
Fijne dag weer verder...
Anita

Haar....ja het is echt waar!

En dan opeens is het echt zover...zomaar opeens sta je voor de spiegel en denk je 'zie ik het goed' en jawel dan begint voorzichtig je haar weer te groeien, tussen de zachte donsjes door, komt gewoon grijs haar opzetten...de contouren zijn nu duidelijk zichtbaar en ik kijk heel kritisch in iedere spiegel die ik tegenkom hier in huis en dat zijn er toch zo'n stuk of elf...overal zie ik dus mijzelf en kijk ik naar die nieuw opkomende haartjes...
Het is zondagochtend, Rosanne is zwemmen met haar vriendjes, voor het eerst in bikini (geleend van haar zus), dat is best zo'n spannend moment in een kinderleven, voor het eerst je zwembroek in de kast laten liggen en een bikini aantrekken en dan ook nog heel stoer, met een heleboel jongens naar het zwembad...ben benieuwd hoe ze dit zal ervaren....
Met Floor lekker relaxed ontbeten, en nu staan moeder en dochter lekker te tutten in de badkamer. Mijn wenkbrauwen staan er al weer op, die heeft Annemarie al met een oogpotlood aangebracht en ik zit even aan de computer.
Het gaat goed, ik denk nog niet aan morgen. Zie altijd erg op tegen die lumbaalpunctie....ik ben stram en stijf, ik lijk echt wel een oudere dame soms, de overgang is echt begonnen, het zweten lijkt weer even wat minder, maar mijn gewrichten doen zeer...ach als dit alles is, dan word ik wel 100! Of net als oma van Loon 91 is ook goed. Nog bij je volle bewustzijn zijn, en genieten van alles om je heen, dat is mijn wens.
Mijn boek is klaar. Gisteren heb ik het laatste hoofdstuk geschreven en ik heb ongelooflijk gehuild...ongelooflijk, zo voelde het ook...ik ben zo benieuwd. Ik heb de uitgever gemaild en zal deze week alles aanleveren...spannend he...
Wij gaan een wandeling maken, het strand, het bos, dat maakt niet uit...lekker uitwaaien...
veel liefs, en een mooie zondag, het is gezellig in huis, ik geniet!
Anita

En hoe nu verder.....

Met de wetenschap dat alles nog niet voorbij is, maar ook met de wetenschap dat het einde van deze behandeling een keer in zicht is, zullen wij hier proberen ons gewone leventje weer wat op te pakken. En dat betekent dat ik hooguit nog maar een keer per week iets op de weblog zal gaan schrijven. Wij doen de gordijnen weer een beetje dicht, we gaan weer op een normale manier verder, zonder dat ziek zijn en ziekenhuisbezoek hier een stevige rol in zal spelen. Ik moet dit jaar nog twee keer voor de lumbaalpunctie, maandag en op oudejaarsdag en dan zal ik wat schrijven aan jullie. Ook zodra de bestralingen beginnen en zodra ik weer wat aan het werken ben, dus op hoogtepunten of grote verandermomenten in mijn leven zal ik iets van mij laten horen. Vaak heb ik jullie het afgelopen jaar mee laten kijken in ons leventje, in ons huis, in onze belevenissen...en daar zal ik nu mee gaan stoppen. Ik zal alleen nog meldingen doen rondom mijn herstel. Op mijn eigen wijze...We gaan ons nu richten op Sinterklaas (mijn surprise is alsof hij door een kindje is gemaakt, ik ben zo helemaal niet creatief!), op Annemarie's verjaardag de 23e, op de kerst en op oud en nieuw. En dan is onze blik gericht op 2008, een nieuw jaar met nieuwe kansen. Een herstel, een afsluiten van deze periode....werk, schilderen, kinderen, vakanties, gewone dagelijkse beslommeringen net zoals iedereen die heeft.

Wel wil ik aan iedereen laten weten, dat ik het afgelopen jaar zo goed heb doorstaan, mede door alle lieve zorg, aandacht, kaartjes, mails, reacties op deze weblog, bloemen, brieven, gedichten, kortom doordat jullie er allemaal voor me waren. Ongelooflijk zoals dat voelde, zo rijk, zo intens...dank jullie wel hiervoor.
Gisterenavond was een intense avond, waar wij ons realiseerden dat ons leventje nooit meer zo onbevangen zal worden als het was. Maar ook dat onze liefde hierdoor zo sterk is geworden. En met dat gegeven gaan we verder in ons leven. We knokken als we moeten knokken, en daarnaast halen we er alles uit wat er in zit.

Mijn boek maak ik begin volgende week definitief af, dan gaat alles naar de uitgeverij en ongeveer begin/medio januari zal dit boek te verkrijgen zijn via www.boekscout.nl onder het kopje nieuwe titels of onder mijn naam. Ik ben zo benieuwd wat iedereen hiervan zal vinden. Ik vind het emotioneel en mooi...maar ook dit boek heeft mij geholpen te komen tot waar ik nu ben, waar wij nu zijn. Veel liefs, veel dank, jullie allemaal zijn geweldig! Ik wist niet dat er zoveel dierbare mensen, collega's, ex-collega's, familieleden, vrienden en bekenden waren....ongelooflijk!

Tot maandag, na mijn lumbaalpunctie, een fijne Sinterklaasavond!
Anita