Zelf ziek worden.....?

Ja maar dan gewoon ziek, net als iedereen, een tik van de griep. Gisteren hebben Annemarie en ik elkaar afgewisseld. Zij uit bed en ik erin....en zij is naar de cursus van de Kamer van Koophandel gegaan. Volgens mij veel beter. Annemarie de kunstenaar, en er waren daar alleen maar kunstenaars. Leuk om mee te maken 'hoe wordt Annemarie een kunstzinnige ondernemer' ze kwam om kwart over tien thuis met de cursusmap. Echt leuk.
Ik heb gisteren de hele avond in bed gelegen, samen met Rosanne, wat tv gekeken. Het gekke is hier in huis gaan alle tv's kapot, eerst de tv in onze slaapkamer, pas een paar maanden oud, kapot. Garantie en vervangen door een nieuwe. Nu de tv in de woonkamer, anderhalf jaar oud, volgens mij ook nog garantie...ben benieuwd.
Lieve mensen...ik hoop dat mijn maag zich rustig houdt, dat ik niet weer misselijk ga worden en koorts krijg. Gisterenavond had ik weer even hoge koorts, maar dan raak je alles wel weer snel kwijt. Nu is volgens mij de koorts weg.
Een fijne dag.
Anita

Wat doe ik nu zo'n hele dag....terwijl Annemarie nog steeds ziek is....

Tja dat vraag ik me soms af...en hoe het dan kan, dat ik 's avonds ook gewoon moe ben en als een blok in slaap val. Vanmorgen vroeg op, thee gezet voor Annemarie, Florine en Rosanne. Even de rol van Annemarie overgenomen, die nog hartstikke ziek op bed lag/ligt. Eruit, onder de douche, boterhammetjes maken voor Rosanne, kindjes uitzwaaien bij de poort (ik leek wel een 'echte mama')en toen Annemarie uit bed zien te krijgen. Want we moesten om tien voor tien in het Holy ziekenhuis zijn. Met een emmertje tussen haar benen, en de stoel op de ligstand, heb ik haar slapend naar het ziekenhuis gereden. Daar de hechtingen eruit, gesprekje met de arts en in dezelfde houding, wederom slapend weer naar Voorschoten terug. En hup...het bed weer in. En Annemarie slaapt maar en slaapt maar. Een kopje slappe thee met droge biscuitjes. Daarna naar de supermarkt en op de weg terug, zwaaide de buurvrouw (hoe zij heet weet ik nog steeds niet, haar man heet Wim) en vroeg me binnen voor een kop koffie. Leuk, even bijpraten. Deze mevrouw heeft me het afgelopen jaar gevolgd, mijn hele ziek zijn. Stond zomaar voor de deur en zwaait en spreekt met Annemarie, een lief betrokken mens hier uit de straat. Zo zijn er meer, die me toeroepen dat ik zo'n lekkere kop met haar krijg. Of zoals Harry, onze oude buurman, die vrijdagmiddag een biertje kwam drinken. Gezellig, spontaan en leuk. Contacten uit de Papelaan. Vriendinnen van Annemarie, die zomaar eens langs komen, gezellig, een kop koffie, een glas wijn..contacten uit Voorschoten, waar ik ondertussen al weer twee jaar woon. Het voelt goed.
Lunch met Rosanne, broodje knakworst, en ondertussen mailen met de hele wereld. Mensen die me vragen stellen over communicatie, oud collega's met wie ik mail over mijn ambities en over mijn werk. Vrienden van Flakkee, oude vrienden van vroeger, oom Koos (een vriend van mijn vader, en nu ook een beetje de mijne, de vader van een jeugdvriend van mij), kortom ik heb het druk, en ik heb tijd voor hele andere contacten, dan wanneer je werkt.
En dat is ook wel weer het mooie van ziek zijn. Dat de dames aan de kassa van de supermarkt me kennen. Dat ik mensen uit de buurt heb leren kennen. Dat ik me realiseer dat mijn vluchtige bestaan van vroeger niet zo snel meer terug zal komen. Dat ik dat niet meer wil...
Oh ja, en zojuist weer even naar Leiden, bestralen. En weer die aardige verpleegkundige, die meneer die een jaar op Curacao gewerkt heeft en me altijd heel aardig tegen mijn rug tikt als ik binnenkom 'dag mevrouw van Loon'. Dat gesjor aan mijn lijf voordat ik goed lig (ik ben krom dat is wel duidelijk)en dan weer naar huis, nu is Floortje thuis. Natgeregend, dus help ik haar met haar Uggs die kletsnat zijn geworden, kranten erin en onder de verwarming, net als vroeger. Een kopje thee met koekjes voor An. Een broodje knakworst voor Floor. Zo komt Rosanne, die gaat trainen bij de hockey, daarna gaat Floor naar turnen. Dus ik scheur kris kras door Voorschoten heen. Tussendoor eten koken...hoezo, wat doe ik nu zo'n hele dag...ik heb het stikdruk en ik zou echt niet een 'echte moeder' willen zijn, laat staan een die wil werken, of creatief wil zijn of iets voor zichzelf wil doen...ingewikkeld.
En nu moet ik er nog uit zien te komen, wat ik dan echt wil in dit leven na het leven van ziek zijn. Nou een ding is duidelijk. Ik wil niet thuis zijn en alles moeten regelen hier, dat is niet mijn ding hoor. Ik vind dus eigenlijk, door dit nu te ervaren, dat An een superdruk bestaan heeft. En zeker doordat zij het echt optimaal wil doen, vol aandacht en warmte voor die meiden. Liefdevol, dienstbaar, zorgzaam en hierdoor zichzelf helemaal vergeet. Zou ze daarom nu zo lekker slapen, gewoon omdat ze eventjes niet hoeft....ik hoop het maar. Ze verdient het zo...ik ga nog even bij haar kijken....

Anita

Een zieke Annemarie dit keer....

Zo, en terwijl ik in Schoonhoven was, om alle perikelen rondom het huis op te lossen, werd ik gebeld door Rosanne. De designradiator hangt weer, er komt weer warm water uit de kraan bij het ligbad. En de rommel wordt gestaag minder. Rosanne vertelde mij dat mama nu ook ziek was geworden (zij was zelf het weekend ziek, overgeven, koorts, griep) en dat ook mama misselijk was en in bed lag. Hartverwarmend om te zien hoe Rosanne hier mee om gaat. Ze zorgt liefdevol voor An, had bloemetjes gekocht voor haar van haar zakgeld, en maakt een kopje thee of wat dan ook. Soms zelfs met tranen in haar ogen, omdat ze het gevoel heeft dat het door haar komt dat mama nu ziek is.

Nu ga ik snel naar bed om voor An te zorgen. De meisjes liggen in bed. Morgen moeten we naar het Holy Ziekenhuis om de hechtingen uit haar ogen te laten verwijderen. En dan weer bestralen. Ik krijg uitgebreid bloedonderzoek, omdat de arts zich zorgen maakt over mijn toenemende pijn in de rug...ach, we zien wel weer.
Nu even andere dingen die belangrijker zijn. Ik red me wel, dat weten jullie toch wel.
Vanavond alle mails gelezen en terug geschreven, heerlijk is dat. Tante Tanneke lekker gesproken, zij belde en we hebben even ouderwets bijgepraat.

Dikke zoen, goede nacht.
Anita

Een vroege zondagochtend....

Al heel vroeg werd ik wakker. Alleen. Annemarie ligt boven bij Rosanne, die gisterenavond heel erg veel moest overgeven en helemaal witjes zag, ziek. Zo zielig. En haar vriendinnetje Milou was hier om te logeren en die moest weer naar huis. Zo zielig. En ze zijn kampioen geworden met de hockey en zouden vandaag de laatste wedstrijden spelen in de zaal, daarna gehuldigd worden en vanavond voor het eerst als team uiteten gaan. En dat loopt ze nu allemaal mis. Hoe groot kan het verdriet van een kind soms zijn....

Gisteren ben ik met mijn vrienden en broer Arie naar Schoonhoven geweest. Hier zijn we aan het soppen en boenen geweest, terwijl Jix, de huidige huurder daar wat rondliep. Ook weer zo'n triest verhaal. Jix is ziek, ernstig ziek, en dat is hem aan te zien. Hij wil naar het buitenland om volgens mij daar te sterven, zijn dochter woont ook in het buitenland. Maar ondertussen maakt hij er hier een bende van. Het appartement is verschrikkelijk uitgewoond, vies en smerig. Dingen zijn kapot, brandgaten in de bank, grote krassen in de houten vloer, overal troep en papier. Designradiator in de badkamer lag languit op de vloer, warm water doet het niet meer, kortom tel uit je winst. Daarbij slecht van betalingsgedrag en verdomde makkelijk. Er is dus duidelijk van alles nodig om hier een einde aan te maken. Zo ook onze schoonmaakaktie en die is gelukt. Het ruikt er fris, het is er enigzins netjes. Nu de radiator en het water in het bad nog en alles is klaar om vrijdag een nieuwe (nette, werkende en betalende) huurder te ontvangen. Vrijdag ga ik met Ellen nog een laatste keer door het appartement en neem ik afscheid van Jix. Zijn spullen staan in mijn berging opgeslagen en ik denk dat ik die ooit een keer door het grof vuil moet laten ophalen, maar dat is van later zorg.
Ik merk nu dat ik alles stap voor stap doe. Eerst dit, hij eruit, nieuwe erin. Dan weer een volgende stap. En dat lijkt wel symbolisch voor mijn leven nu. Eerst beter worden, gezond zijn, dan weer verder.
En verder gaan we, dat wil ik. Met Annemarie, met haar meiden. Er zijn nog zoveel leuke dingen te doen of te bedenken. Kleine reisjes, maar ook gewoon die fietstocht in de buurt. Of zomaar een spelletje Katan met de meiden. Heerlijk.

Nog twee weken bestralen. Dan een MRI-scan, en dan weer afwachten, want de uitslag dat is wel spannend, is de tumor weg...dan gaat de champagne open. Dan begint mijn leven weer en kan ik langzaam aan gaan werken, reintegreren, een weg inslaan die weer langzaam zich losmaakt van de afgelopen periode. Ik zie er naar uit...

De kerkklokken luiden, ik wens jullie een mooie en rustige zondag.
Anita

Mail van Peter Bouten....

Lieve mensen...

vandaag kreeg ik een mail van Peter Bouten, de algemeen directeur van ARINSO, met een hele mooie tekst over mijn reintegratie. En deze tekst maakt mij wel heel gelukkig, daarom druk ik deze hier maar af voor jullie. In de hoop dat iedereen om mij heen nu zeker weet dat mijn gesprekken bij Arinso goed zijn afgelopen en een goede uitkomst hebben. En als dan straks de uitkomst van mijn MRI-beelden net zo goed zijn, dan staat de wereld weer open voor ons en kunnen wij weer verder.
Hier de tekst van Peter die rondgemaild wordt binnen onze organisatie.

Beste collega,

Afgelopen dagen hebben Anita en ik even de tijd genomen om bij te praten. Anita heeft zich in het hoofd gezet om per 1 januari te starten met reïntegreren om per 1 april weer fulltime aan de slag te kunnen. En als Anita iets wil.....dan moet dat natuurlijk ook zo gebeuren .

Aan de andere kant is ze natuurlijk nog hard aan het werken om gezond te worden. Ik heb dan ook aangegeven dat ARINSO er grote waarde aan hecht dat ze zich op dit moment volledig kan blijven richten op haar herstel. Niet omdat ze niet welkom is op kantoor maar omdat bij goed werkgeverschap hoort dat je iemand de tijd geeft om alle energie te richten op zaken die echt belangrijk zijn en dus het werk maar even te laten voor wat het is. En volgens mij is je lijf, leven en gezondheid het allerbelangrijkste wat je hebt. ARINSO zal ondertussen goed voor haar zorgen, dat vinden wij vanzelfsprekend.
Wanneer ze gaat reïntegreren en volledig hersteld zal zijn weten we op dit moment niet. Wellicht in Q2 dit jaar maar als dat verstandiger is misschien wel nog later.

Het gaat er wat ons betreft om dat we vooral op enig moment een glas champagne kunnen drinken met haar als ze dit hele traject kan afsluiten.

Daar Anita natuurlijk graag contact wil houden met ARINSO/jullie zal ze regelmatig op de koffie komen. Wij denken dat het feeling houden met ARINSO/jullie erg belangrijk is voor Anita en zal bijdragen aan haar herstel. Daarom vinden wij het prettig om Anita regelmatig bij ons op kantoor te zien voor een kop koffie.

Groet,

Peter BOUTEN Managing Director

En net kwam Rob, onze huisarts langs. Met een dame bij zich, huisarts in opleiding, en dat was erg leuk. Het is en blijft fijn om contact met Rob te hebben. Hij krijgt als dank van mij een exemplaar van mijn boek. Het is zo belangrijk dit soort momenten in mijn leven nu. Dat realiseer ik me iedere dag maar weer.
Voor nu een dikke zoen.
Anita

Eerste klant in het LUMC

Vanmorgen vroeg was ik de eerste klant bij de afdeling Radiotherapie in het LUMC. En toen heb ik een kop koffie gedronken met de verpleegkundigen. Ongelooflijk wat een bedrijvigheid. Ik zag toen ik wegreed dokter Thys, de neuroloog nog aan op de fiets. Leiden en het LUMC is net een klein dorp...en toen realiseerde ik me weer hoe mijn leven veranderd is het afgelopen jaar.
Vanmorgen stond ik om zeven uur onder de douche en bracht ik Annemarie een kopje thee op bed. Vorig jaar rond deze tijd zat ik om zeven uur al op kantoor in Maarssen. Ongelooflijk hoe anders alles is geworden. Gisteren toen ik met Peter zat te praten in zijn nieuwe kantoor (vroeger zat Peter in het World Trade Center in Rotterdam)en later zag ik ook allemaal collega's die ik niet ken. Aan de andere kant hou ik wel van afwisseling en nieuwe dingen, dus je kunt dit ook weer een positieve wending geven.
Gisterenavond heb ik met Annemarie testen gedaan op www.intermediair.nl dit is erg leuk. Hier kun je allerlei intelligentietesten en persoonlijkheidstesten maken. Testen die je herkent van de nationale IQ-test op tv, maar ook van een assesment. Leuk want hier kun je ook oefenen en proberen bijvoorbeeld bepaalde onderdelen in jezelf wat te verbeteren. Heerlijk is het dat alles zo binnen handbereik is door internet.
Zo langzaam aan probeer ik andere dingen te gaan doen, om toch goed bezig te zijn. Zo heb ik gisteren de theorie rondom conflicthantering van een communicatie-opleiding nog een keer doorgenomen. Boeiende stof, die ik graag met sommige collega's zou willen delen. Maar iemand moet hier wel open voor willen staan en dat weet ik nog niet zo goed...
Want wat doe je nu, als je een aantal pogingen onderneemt, om uiteindelijk zonder hard feelings verder te gaan, na een confrontatie, en die persoon reageert gewoon niet. Niet op een sms, een mail, een telefoontje...vroeger zou ik gedacht hebben 'verrek maar' maar op de een of andere manier ben ik nu wat milder, wat meer gesteld op harmonie. Maar ook hier zijn er twee voor nodig, dat blijkt maar weer. Ach laat maar ook, ik heb waarschijnlijk meer tijd hierover na te denken...en soms moet je gewoon concluderen dat je elkaar niets meer te zeggen hebt. En zelf vind ik dit altijd ingewikkeld, om de deur netjes dicht te doen en je te beperken tot een 'hallo' of 'dag'. Dit is soms ook zo na een echtscheiding, opeens is het contact voorbij. Heb je niets gemeenschappelijks meer, en kom je er eigenlijk achter dat dit al heel lang zo was. Welnu dit hoofdstuk laten we voor wat het is en we gaan verder. Verder op de weg terug. Ik merk dat ik moe ben, dat ik wil blijven slapen. Dat mijn darmen lekker tekeer gaan, maar ook dat ik de rust heb gekregen en gevonden gisteren na mijn gesprek op kantoor. En dat doet goed. Straks belt de arbo-arts nog en dan praten we hier nog eventjes over.

Vandaag gaan we ook nog naar het Holy Ziekenhuis voor Annemarie. Die is best wel een beetje in de lappenmand, iets met de schildklier, ze krijgt hier nu medicijnen voor. Vandaag wordt ze geopereerd aan haar ogen, zodat ze met een open vizier de wereld weer kan aanschouwen. Fijn dat ik nu een keer voor haar kan en mag zorgen. Komt wel goed.
En nu, nu ga ik nog even lekker slapen geloof ik.
Fijne dag.
Anita

Gesprekken....

Vandaag was de dag van de gesprekken...vanmorgen vroeg had ik al een gesprekje met Gerben, onze nieuwe buurman. Die het Cafe aan de Papelaan druk aan het verbouwen is...leuk, en wat nog leuker is Gerben rijdt in een prachtige oude mercedes, een coupe, een 280 (zegt Annemarie me net....ik twijfelde nog tussen een 250 en een 280). Dus dat is wel een man naar mijn hart....
Daarna naar Arinso, en na wat lieve en leuke ontmoetingen met allerlei collega's die me zeer dierbaar zijn, mijn gesprek met Peter Bouten. De algemeen directeur. Een goed gesprek, oprecht en open, over mijn terugkeer bij Arinso. Met vooral veel ruimte om eerst weer goed gezond te worden. Dus mijn reintegratie-plannen zijn wat opgeschort in de tijd, ik ga wel wekelijks eventjes langs om te praten, een kop koffie te drinken, zomaar wat mensen te zien en afhankelijk van bestralingsprogramma's, vervolgtrajecten, MRI's en weet ik wat al niet...hoop ik te zijner tijd mijn baan weer goed in te vullen. En we hebben voorzichtig gesproken over een periode, voor 1 juli...of voor 31 december a.s. laten we maar eens zien hoe het voorlopig zal gaan. En geen zorgen over mijn baan, mijn inkomen, en hij gaat zelfs zover dat hij dit wil bevestigen aan mij op papier...doet me goed! Echt waar....
Morgen spreek ik de arbo-arts weer en dan zal ik daarna met Peter overleggen en hij zal zorgdragen voor de communicatie binnen Arinso. Peter en Eric Peterse (hoofd HR) zullen mijn reintegratie begeleiden en dat voelt goed!
En toen reed ik terug naar Leiden, naar het LUMC, ondertussen belde Kirsten, kreeg ik wat smsjes van collega's, en zonet belde Jan Knipmeijer. In mijn mailbox staan lieve reacties van vrienden en collega's, die persoonlijk zijn en die betrokkenheid weer te mogen voelen is fantastisch! Dank jullie wel, ik heb het zo hard nodig nog steeds.
In het LUMC aangekomen werd aangekondigd dat ik na de bestraling de arts even te spreken zou krijgen. Dit is een wekelijks ritueel, waarbij ik ook wat foto's te zien krijg. De arts liet mij de foto's zien van de CT-scan, waar de wit gekleurde delen duidelijk aangeven dat er nog iets zit. En toen ik vertelde dat ik last van mijn rug had, onder in mijn rug, gaf zij mij aan dat ik daar ook echt behandeld word, iedere dag weer, door de bestraling. Dus dat stramme, dat pijnlijke zou ook hierdoor kunnen komen. Maar een MRI zal hier uitsluitsel gaan geven. Zij liet zien dat ook mijn nieren en darmen een tikje kunnen krijgen van de bestraling, dus veel water drinken en wat die darmen doen, dat wisten we al...
Verder gaf zij mij zeer nadrukkelijk aan dat ik nog volop onder behandeling ben, en dat het dus heel goed is wat ik kort daarvoor met mijn directeur besproken heb, dus gewoon rustig aan doen...Carla, je hebt weer gelijk. Ik wil zo graag, maar kan nog niet zo goed...wat een k-gevoel zeg....maar eigenlijk voelt het wel rustig nu!

En nu eventjes wat lezen, wat werken aan de computer, Annemarie schildert...zij heeft ook de huisarts bezocht, iets met de schildklier en even kijken of de medicijnen hier wat verbetering laten zien...kortom een stel met de nodige deukjes en kreukeltjes, maar wel heel gelukkig samen en volgens mij gaat het daarom toch? We komen er wel...dat gaf ik al aan...
Oh ja en net bericht van mijn uitgever, mijn boek ligt begin maart klaar en is dus vanaf dat moment te bestellen. Ik mail jullie de exacte datum...spannend!

Dag, een mooie avond..
Anita