En vanaf morgen, staat dit op de site www.boekscout.nl.....met foto's erbij...

Boekscout.nl presenteert met trots:
Anita van LoonKanker, ongeloof, oneerlijk, onmacht.
Het ene moment sta je volop in het leven. En dan opeens krijg je te horen dat je kanker hebt. Je gelooft het niet. Het is oneerlijk en je bent machteloos. Een medisch circus begint. Dit boek gaat over het proces dat je doormaakt, met je partner, je familie, je vrienden en collega's maar vooral met jezelf. Maar ook over de wil om te overleven, de overweldigende steun die je ervaart. En ondanks al die steun voel je je soms zo vreselijk eenzaam. Een zorgeloos leven lijkt voor altijd voorbij.
Anita van Loon:
"Ik ben 48 jaar jong en getrouwd met Annemarie Smitshuysen (kunstenaar). In co-ouderschap zijn wij verantwoordelijk voor de twee dochters van Annemarie; Rosanne en Florine. Onderwerpen die mij boeien zijn: wijn, culinair genieten, literatuur, theater, kunst, fietsen en reizen. Ik beschrijf in mijn boek het proces wat je doormaakt als je zomaar opeens kanker krijgt. De enorme impact die dit heeft op mijzelf en iedereen om mij heen."

Tarara....de uitslag!!!

Lieve allemaal!
En nu dan eindelijk het verlossende telefoontje...hij belde mij terug, want hij was nog niet klaar om vier uur...brrrr spannend. En na intensief beraad met alle deskundigen aan tafel heeft men Anita van Loon nogmaals bestudeerd. De eerste MRI tot en met de laatste MRI en men gaat er van uit dat er slechts nog littekenweefsel zit...en dat de rugklachten nu voortkomen uit de zware behandelingen die ik heb gehad. En dat deze pijn langzaam aan zal slijten.
Dokter Willemze gaf aan dat ik echt een kanjer van een tumor heb gehad, en dat er niet zoveel meer van over is. Dat de behandelingen die ik heb gehad, veel, zwaar en intensief zijn en dat dit veel kapot heeft gemaakt in mijn lijf. En dat hier de rugpijn, stijfheid, zwakke botten uit zijn voorgekomen. Indien ik last blijf houden van uitvalsverschijnselen mag ik hem bellen en zal de neuroloog mij nog nader onderzoeken.
En verder ben ik...jawel voor nu uitbehandeld! Hij gebruikt het woord remissie niet, maar voorlopig houden ze me streng onder controle en ik moet alert zijn! Maar er hoeft niets te volgen voorlopig....een petscan zal worden gemaakt over een maand of twee. Dit is het meest optimale op scan-gebied en hier licht iedere afwijking direct op. Dit is voor alle zekerheid iets wat hij wil doen over ca. twee maanden, zodat dan ook de volledige uitwerking van de bestralingen hierin kan worden meegenomen.
Dus lieve mensen, goed nieuws gewoon. Nu kunnen we echt langzaam aan gaan opbouwen. Zo belt de arboarts mij terug en gaan we stap voor stap weer terug op de ladder in dit leven...Anita van Loon komt terug. Op allerlei gebied gaan jullie van mij horen....
mooi he, en morgen komt mijn boek uit, dat is de eerste stap! Morgen bezoek ik Arinso en waag het niet me nog als een zieke te behandelen, we gaan gewoon aan de slag, hoe ingewikkeld een opdracht ook kan zijn!!!
En jullie allemaal bedankt voor smsjes, mailtjes, berichtjes, kaartjes, bloemetjes, en liefde die ik vandaag weer heb mogen voelen en ervaren...jullie zijn werkelijk geweldig! Zonder Annemarie, zonder jullie steun had ik het niet gered...en nu lekker de hort op! Een wijntje drinken op onze toekomst....
dag, dikke kus, ik blijf jullie informeren via mijn weblog...zodat jullie dicht bij me kunnen blijven en ik mag altijd dokter Willemze bellen, ongeacht hoe vaak....veilig gevoel toch???

Liefs
Aniet

Spannend dagje....

Goedemorgen allemaal...na een wandeling naar het dorp, waar ik bij Suzie een bos prachtige oranje rozen kreeg ben ik weer thuis. Op de weg terug kreeg ik last van mijn been, alsof de kracht eruit was...ik liep als een oude dame...en gelijk denk je weer 'wat is dit nu weer...' heeft het mijn rug, mijn wervel te maken, of....ik heb er werkelijk schoon genoeg van, om steeds weer iets te voelen...
Vanmiddag heb ik contact met professor Willemze en zal ik dit ook maar weer melden. Om vier uur en daarna schrijf ik weer op mijn weblog, zodat iedereen dezelfde informatie heeft...
het is mooi weer, ik doe de deuren naar het terras open en laat 'buiten' weer binnen komen...
Annemarie is aan het werk, ik liep zojuist langs Mas O Menos en gluurde even naar binnen, wordt erg mooi, en het wordt nog mooier met al die mooie doeken van Annemarie aan de muur...geweldig! Volgende week vrijdag...
Vanavond gaan we naar Schutter Wijnservice in de Balistraat in Den Haag, een italiaanse avond en alvast wat praten over 18 en 19 april a.s. de grote Wine en Art bijeenkomst....ik heb er zoveel zin in...
Nu ga ik maar even iets heel anders doen, want het duurt nog zolang voordat het vier uur is...
Dag,
Anita

Korte terugblik....

Dag allemaal, een beetje moe maar voldaan, kijk ik terug op mijn eerste werkdag. Ik was zo rond kwart voor tien bij Arinso en om kwart voor vier weer thuis (nee geen zorgen, rustig gereden, files, en getankt) en op weg naar Arinso werd ik gebeld door een heel lief vriendinnetje, die mij wilde bijstaan. Zij had mijn weblog gelezen en mijn nachtelijke avontuur inclusief de benodigde zorgen baarden haar weer zorgen, vandaar dat lieve telefoontje. En werkelijk het helpt, al die steun en lieve aandacht. Bij Arinso zag ik Hans, Kirsten, Cock, Chea en al die lieve collega's die er steeds weer voor me zijn...en dat doet goed, dat blijft goed doen. Lunchen met Jan, Erwin en Ewout. Toen ik thuis kwam was Annemarie er niet. Zij is bezig met een website en Joost, een vriend van ons, gaat deze voor haar maken. Wordt volgens mij super! En ik ben zo trots op haar, op mijn vrouw, met alles wat ze doet en gaat doen. Haar exposities, haar werk, haar creativiteit...haar atelier. Eindelijk is het zover en krijgt haar leven nu echt inhoud, krijgt zij een eigen plek, kan zij doen waar ze goed in is en heeft zij haar eigen werk (nee geen hobby.....). Haar cursus, haar Kamer van Koophandel-verhaal, haar bedrijf, haar website, haar grote schilderijen van 2 meter bij 1.20 meter. Fantastisch, jullie gaan nog veel van haar horen...ik hoop dan ook dat iedereen naar haar expositie komt in Den Haag, de uitnodiging volgt....mail me even persoonlijk als je een uitnodiging wilt ontvangen.

We hebben net gegeten en ik bekeek even de verzameling smurfen van Rosanne...ze mist nog de Baksmurf en de Potige Smurf. Dus wie heeft deze voor haar? Zij heeft dubbel de Grote Smurf, 2 x de Smurfin , de Muzieksmurf, 2 x Azrael...dus wie kunnen wij helpen en wie helpt Rosanne?
En dan is haar verzameling helemaal compleet....leuk toch?
Zo dadelijk komen Ilse en Tommie, (ex)collega's een borrel drinken...lief he...en morgen meld ik mij weer, na vieren.
Duimen dus.
Anita en een fijne avond....

Oh ja nog even....als er iets is wat je hier leest en wat je niet fijn vindt om te lezen, omdat je het gevoel hebt dat het niet netjes is, of niet correct naar jou toe, dat is zeker mijn intentie niet. Mijn vrienden, collega's, kennissen kennen mij goed genoeg om te weten dat ik zo niet ben en zo niet in elkaar steek. Deze weblog is voor mij een medium om met jullie die mij lief zijn in contact te blijven. En als je zeker weet dat je niet tot deze doelgroep behoort, lees deze weblog dan niet. Dan is het niet voor jou bestemd!!!

Wakker liggen....

en soms lig je zomaar wakker...en dan ga ik er maar weer uit. Dan schrijf ik op mijn weblog, soms zeggen mensen onze weblog. Maar de teksten die hier staan, zijn mijn teksten, mijn gevoelens en mijn interpretaties, dus ben je het hier niet mee eens, spreek mij er dan op aan en niet Annemarie, zij leest dit alleen maar en heeft er twee keer een stuk op geschreven, toen ik in het ziekenhuis lag en meer niet! Ik ben dus verantwoordelijk voor alles wat hier staat en niemand anders.
Ik kan niet slapen, ik ben zenuwachtig, nerveus voor alles wat komen gaat...reintegreren bij Arinso morgen en donderdag de uitslag van de arts, om vier uur...
weet je, tien maanden geleden was alles zo anders, zag de wereld er echt nog zo anders uit...en soms vind ik het eng waar ik allemaal voor sta...of dit nu mijn lichaam is, mijn gezondheid of mijn baan. Vrijdag belde een collega mij om me te vertellen dat mijn baan die ik terug ga krijgen essentieel anders is dan de baan die ik had voor ik ziek werd...tja en dat houdt me bezig! Maar optimist als ik ben, zal ik me open stellen voor nieuwe dingen en dus ook voor deze nieuwe baan...maar het houdt me meer dan goed voor me is, bezig...
net zoals de uitslag donderdag me bezig houdt...want wat als....er toch weer iets moet gaan gebeuren...wat als ik ooit in de WAO zou komen, wat als...en ook daarvan zeg ik, ach we zien wel...maar soms droom ik over mijn toekomst en die is zo verdomde onzeker geworden. Mijn professor zegt dat ik moet leren leven met die onzekerheid.... het voelt alsof mijn garantie een beetje is verlopen....
en tenslotte krijgen we soms mailtjes waar je niet zoveel mee kan, die je alleen maar doen beseffen dat niet iedereen zo goed begrijpt wat hier echt aan de hand is...en dan gaat het niet over geld...en dat is ongelooflijk jammer...
gelukkig krijgen we veel meer mails die er wel toe doen, die wel echt gemeend zijn, die wel recht vanuit het hart komen. En daar hou ik me dan maar aan vast...en nu zal ik proberen nog even rust te krijgen, voordat ik morgenvroeg in de auto stap naar Nieuwegein....
slaap lekker allemaal, ja echt allemaal!
Anita

Uitslag....geen uitslag, donderdag om 16.00 uur bellen!!!

Tja, het duurde langer voordat ik de arts aan de lijn kreeg en om tien over half twee had ik professor Willemze te pakken.Het MRI-beeld is niet gewijzigd ten opzichte van het beeld van 29 november jl. Dit is een wat tegenvallend resultaat helaas. Hij had verwacht dat ik 'schoon' zou zijn. Hij ziet ook dat de wervel die beschadigd is, wat is ingezakt en er slecht uitziet. Daarnaast ziet hij nog littekenweefsel of tumorweefsel. Hij kan dit beeld niet goed interpreteren en heeft hier de radioloog voor nodig. Besloten is nu dat er donderdagmiddag om half twee overleg is over de MRI-beelden met de neuroloog, de orthopaed, professor Willemze en de radioloog. En donderdag om 16.00 uur heb ik een afspraak met Willemze om de uitslag van deze bijeenkomst te bespreken. Dus eigenlijk weten we niets. Kan zijn dat de orthopaed iets wil gaan doen aan de wervel, omdat ik last heb van mijn rug. Kan zijn dat er niets meer gaat gebeuren voorlopig en dat we even twee maanden aanzien, hoe het zal gaan en dat er weer een MRI komt dan. En het minst positieve scenario is dat ik opnieuw behandeld moet worden met chemo's....
We weten dus nog niks...zitten hier een beetje lullig naar elkaar te kijken! Donderdag meld ik me weer, nadat ik professor Willemze heb gesproken.

Dag,
Aniet

'Mother how are you today...'

Dit schilderij heeft Rosanne voor me gemaakt. Dit hangt op mijn kantoor in Nieuwegein.

Dit nummer draaide ik voor mijn moeder op haar begrafenis en dit nummer draai ik nu al voor de derde keer keihard....toch wel een beetje nerveus, toch wel heel spannend en ik weet nog dat ik altijd als het spannend was, heel hard om mijn moeder riep vroeger. Want dat is toch wel heel veilig, te weten dat zij er is en ik weet dat zij ergens nog steeds over mij waakt...

en het afgelopen jaar heb ik meer dan ooit aan haar gedacht, haar om hulp gevraagd, op die momenten dat ik mij volledig afzonderde...en vandaag is een dag, die volgens mij bepalend is voor mijn toekomst. Heb ik een remissie bereikt of.... Ik heb Emmy en Reynaud gisteren gezegd dat ik alles zal aangrijpen om gezond te worden en te blijven, ongeacht wat de uitslag is. Zo zal ik ook de arts, die hen helpt, gaan bezoeken, ik weet niet hoe je hem moet noemen, homeopaat of anders. Geeft niet...je moet volgens mij alle kansen benutten en dat zal ik doen...dat deed mijn moeder ook en het heeft haar leven nog een heel stuk verlengd. Ik kreeg een smsje van Kirsten, die met samengeknepen billen zit af te wachten en ik heb ongelooflijk veel lieve mailtjes, smsjes en zelfs kaartjes weer gekregen van mensen die met mij in spanning zitten....

'I found the love of my dreams....'galmt nu door de keuken en dat is zo ongelooflijk de moeite waard.....'here is a note from you daughter, with me everything is okay....' straks horen jullie meer van me....ik ga nog even muziek luisteren en broodjes halen voor Rosanne...

Liefs,

Anita