Gewoon weer naar kantoor....

Zo en vanmorgen was het zover. Gewoon de wekker om zes uur af laten gaan...en zo rond half zeven in de auto, op weg naar kantoor. Daar lekker gepraat. Mails gelezen en weer het eerst MT van onze afdeling bijgewoond. Lekker meedenken en meedoen, en het voelde goed. Even over de afdeling lopen, even wat bijpraten en vrijdag krijgt dit alles een vervolg. Daarna ben ik lekker bij Ellen in Amstelveen gaan lunchen...en mijn afspraak bij het Vrouwennetwerk, heb ik een maandje opgeschoven...even pas op de plaats en weer niet alles tegelijk willen. Dat is namelijk mijn grote valkuil....
En hier thuis is alles rustig, Floor zit aan de computer, Sims, ik heb net met Rosanne haar huiswerk gemaakt, geschiedenis, leuk is dat. Ik vind het heerlijk om haar te helpen met haar huiswerk. Tussendoor mocht ze lingo kijken. Annemarie zit lekker in bad. Even bijkomen van hard werken in haar atelier. Ze heeft het ongelooflijk druk, morgen hebben we een afspraak bij Schutter en daarna gaan we even naar Mas O Menos, om afspraken te maken voor haar exposities. Het huis zal leeg zijn, dus iedereen die volgende week op de borrel komt, zal lege muren zien...en dat geeft niet, dan komen jullie maar terug op een van haar exposities. En zojuist werd er gebeld, de bloemist, met bloemen van tante Suus, geweldig toch he...tante Suus die mij iedere chemo verwende met een prachtig boeket. En nu weer, met een prachtig boeket op de goede afloop.
Welterusten...
dikke zoen,
Anita

't voelt super hoor, om weer een 'gewoon'mens te zijn!!!

'Zondag....vandaag blijf ik de hele dag dichtbij je....'

Wat foto's bijgevoegd : van boven naar beneden - Annemarie met Oom De, foto twee - Arie, tante Anita en Anita, foto drie - Pa en Els en foto vier - het atelier van Annemarie met als je goed kijkt haar nieuwe werken...

Ja want nu begint het gewone leven weer en is een weekend om bij te komen, te ontspannen, na een week hard werken...geweldig hoe het leven weer voor ons ligt. Bizar toch dat je al die tijd, heel diep binnen in je, wel weet dat je het gaat overleven, maar dat de angst zich meester van je maakt...dat je gaat piekeren, over alles in je leven. Terwijl ik steevast geloof in het feit dat alles goed komt. Als je op een kruispunt staat en de weg even niet meer weet, is er altijd wel iemand die je de weg wijst...iemand dichtbij, of iemand veraf...ik merk dat mijn wereld, mijn netwerk zo groot geworden is, en dat dit dus maakt, dat mijn weg wel ergens heen gaat...en dat er na een dieptepunt altijd weer een hoogtepunt gaat komen dat hebben we dit jaar wel ervaren.... dus lieve mensen alles komt langzaam in beweging...en voor ons ligt een heel nieuwe toekomst!

Vandaag op zondag, gaan we samen met Emmy en Reynaud en de meisjes even lekker erop uit...een expositie bezoeken van Gemma, een vriendinnetje van mij en ergens een glaasje drinken ofzo...gezellig, heerlijk, en dan op tijd naar huis, naar bed, want morgenvroeg weer uit bed naar Arinso....morgenavond ga ik naar het Vrouwennetwerk in Den Haag, een kennismakingsavond. Ik was hier vorig jaar al voor uitgenodigd, maar toen mailde ik dat ik ziek was en nu ben ik opnieuw uitgenodigd..in Pulchri. Leuk kijken of ik daar weer een contact kan leggen voor Annemarie en haar schilderijen...zou toch wel sjiek zijn...als ze daar zou hangen, volgend jaar ofzo...ik zei het toch al, een heel nieuwe toekomst ligt voor ons...

Lieve groet voor een mooie zondag...

Anita

Bloemen, bloemen, kaarten en smsjes....

'Als we het echt samen willen, is het geen droom.....' en het is uitgekomen! Dank jullie wel voor alle lieve bloemen, kaarten en smsjes die we hebben mogen ontvangen gisteren en vandaag....het lijkt wel feest hier!
Ik wil nog even zeggen dat wij ongelooflijk blij zijn met alles wat we samen met jullie hebben mogen beleven het afgelopen jaar, momenten van onzekerheid, eenzaamheid, ziek zijn en verdriet, zijn door jullie geworden tot momenten vol rijkdom...
En nu, met het gevoel, dat ik weer aan het begin van een heel nieuw leven sta, waarin alles anders is, is iets wat wij echt samen willen, geen droom en het is uitgekomen! Ik mag mij weer gezond noemen en wij gaan hiervan genieten....

Liefs, een fijn weekend,
Anita

Uitnodiging....feestje om te vieren dat.....

Lieve mensen...

Annemarie en ik willen jullie, al onze vrienden, bekenden en al die mensen die ons hebben bijgestaan uitnodigen om op vrijdag 28 maart a.s. vanaf een uur of acht in de avond een borrel te komen drinken bij ons. Het wordt simpel en vooral gezellig, we halen ongelooflijk veel wijn in huis, ik weet niet of we glazen genoeg hebben, maar jullie zijn allemaal welkom.....we hebben wijn, bier en fris en nootjes, meer niet..het geld is op...maar gezellig wordt het zeker...en ik hoop dat er ongelooflijk veel mensen komen om te toasten, te swingen, stil te staan bij alle kansen die we nu hebben met elkaar...de wereld ligt aan onze voeten...
dit is de enige uitnodiging die we versturen, dus we hopen dat jullie met elkaar komen...neem vooral geen kadootjes mee, daar gaat het niet om, kom gewoon om even samen met ons stil te staan bij die giga tumor die we verslagen hebben....
dag, tot de 28e vanaf een uur of 8 in de avond, kinderen alles en iedereen is welkom...
Liefs
Anita en Annemarie.....

En vanaf morgen, staat dit op de site www.boekscout.nl.....met foto's erbij...

Boekscout.nl presenteert met trots:
Anita van LoonKanker, ongeloof, oneerlijk, onmacht.
Het ene moment sta je volop in het leven. En dan opeens krijg je te horen dat je kanker hebt. Je gelooft het niet. Het is oneerlijk en je bent machteloos. Een medisch circus begint. Dit boek gaat over het proces dat je doormaakt, met je partner, je familie, je vrienden en collega's maar vooral met jezelf. Maar ook over de wil om te overleven, de overweldigende steun die je ervaart. En ondanks al die steun voel je je soms zo vreselijk eenzaam. Een zorgeloos leven lijkt voor altijd voorbij.
Anita van Loon:
"Ik ben 48 jaar jong en getrouwd met Annemarie Smitshuysen (kunstenaar). In co-ouderschap zijn wij verantwoordelijk voor de twee dochters van Annemarie; Rosanne en Florine. Onderwerpen die mij boeien zijn: wijn, culinair genieten, literatuur, theater, kunst, fietsen en reizen. Ik beschrijf in mijn boek het proces wat je doormaakt als je zomaar opeens kanker krijgt. De enorme impact die dit heeft op mijzelf en iedereen om mij heen."

Tarara....de uitslag!!!

Lieve allemaal!
En nu dan eindelijk het verlossende telefoontje...hij belde mij terug, want hij was nog niet klaar om vier uur...brrrr spannend. En na intensief beraad met alle deskundigen aan tafel heeft men Anita van Loon nogmaals bestudeerd. De eerste MRI tot en met de laatste MRI en men gaat er van uit dat er slechts nog littekenweefsel zit...en dat de rugklachten nu voortkomen uit de zware behandelingen die ik heb gehad. En dat deze pijn langzaam aan zal slijten.
Dokter Willemze gaf aan dat ik echt een kanjer van een tumor heb gehad, en dat er niet zoveel meer van over is. Dat de behandelingen die ik heb gehad, veel, zwaar en intensief zijn en dat dit veel kapot heeft gemaakt in mijn lijf. En dat hier de rugpijn, stijfheid, zwakke botten uit zijn voorgekomen. Indien ik last blijf houden van uitvalsverschijnselen mag ik hem bellen en zal de neuroloog mij nog nader onderzoeken.
En verder ben ik...jawel voor nu uitbehandeld! Hij gebruikt het woord remissie niet, maar voorlopig houden ze me streng onder controle en ik moet alert zijn! Maar er hoeft niets te volgen voorlopig....een petscan zal worden gemaakt over een maand of twee. Dit is het meest optimale op scan-gebied en hier licht iedere afwijking direct op. Dit is voor alle zekerheid iets wat hij wil doen over ca. twee maanden, zodat dan ook de volledige uitwerking van de bestralingen hierin kan worden meegenomen.
Dus lieve mensen, goed nieuws gewoon. Nu kunnen we echt langzaam aan gaan opbouwen. Zo belt de arboarts mij terug en gaan we stap voor stap weer terug op de ladder in dit leven...Anita van Loon komt terug. Op allerlei gebied gaan jullie van mij horen....
mooi he, en morgen komt mijn boek uit, dat is de eerste stap! Morgen bezoek ik Arinso en waag het niet me nog als een zieke te behandelen, we gaan gewoon aan de slag, hoe ingewikkeld een opdracht ook kan zijn!!!
En jullie allemaal bedankt voor smsjes, mailtjes, berichtjes, kaartjes, bloemetjes, en liefde die ik vandaag weer heb mogen voelen en ervaren...jullie zijn werkelijk geweldig! Zonder Annemarie, zonder jullie steun had ik het niet gered...en nu lekker de hort op! Een wijntje drinken op onze toekomst....
dag, dikke kus, ik blijf jullie informeren via mijn weblog...zodat jullie dicht bij me kunnen blijven en ik mag altijd dokter Willemze bellen, ongeacht hoe vaak....veilig gevoel toch???

Liefs
Aniet

Spannend dagje....

Goedemorgen allemaal...na een wandeling naar het dorp, waar ik bij Suzie een bos prachtige oranje rozen kreeg ben ik weer thuis. Op de weg terug kreeg ik last van mijn been, alsof de kracht eruit was...ik liep als een oude dame...en gelijk denk je weer 'wat is dit nu weer...' heeft het mijn rug, mijn wervel te maken, of....ik heb er werkelijk schoon genoeg van, om steeds weer iets te voelen...
Vanmiddag heb ik contact met professor Willemze en zal ik dit ook maar weer melden. Om vier uur en daarna schrijf ik weer op mijn weblog, zodat iedereen dezelfde informatie heeft...
het is mooi weer, ik doe de deuren naar het terras open en laat 'buiten' weer binnen komen...
Annemarie is aan het werk, ik liep zojuist langs Mas O Menos en gluurde even naar binnen, wordt erg mooi, en het wordt nog mooier met al die mooie doeken van Annemarie aan de muur...geweldig! Volgende week vrijdag...
Vanavond gaan we naar Schutter Wijnservice in de Balistraat in Den Haag, een italiaanse avond en alvast wat praten over 18 en 19 april a.s. de grote Wine en Art bijeenkomst....ik heb er zoveel zin in...
Nu ga ik maar even iets heel anders doen, want het duurt nog zolang voordat het vier uur is...
Dag,
Anita