Mijn artikel in het AD 'Haagsche Courant'...

Voor al die mensen die niet het AD Den Haag hebben gelezen, hier mijn artikel.

'Je knokt, maar hebt niets te vertellen'

Door MARIA MULDERS

VOORSCHOTEN - Het zal toch niet waar zijn, dacht Anita van Loon toen ze in mei vorig jaar hoorde dat ze een zeldzame vorm van Non-Hodgkin had. De lymfeklierkanker uitte zich in een kanjer van een tumor, die zich als een slingerplant om haar ruggenwervel inclusief zenuwbanen had geslingerd. Maar ík ga niet dood, was haar tweede gedachte.

Want Anita van Loon, nu 48, had net de liefde van haar leven gevonden in de persoon van Annemarie Smitshuysen. Een getrouwde vrouw met twee kinderen, die haar echtgenoot verliet nadat ze haar gevoelens voor Anita niet langer kon ontkennen. Ze trouwden op 3 november 2006 en waren vanaf dat moment co-ouders van Florine (13) en Rosanne (10). Als manager bij Arinso had Anita een topfunctie, met alles wat daarbij hoort: naast een goed salaris ook een leaseauto - van haar favoriete merk Mercedes natuurlijk - en een jaarlijkse bonus. Bovendien verdiende ze lekker bij met lesgeven aan managers en met lezingen. „We hadden net een huis gekocht in Voorschoten, waar de kinderen immers op school zaten. 2007 zou óns jaar worden. Het was gewoon onbestaanbaar dat Annemarie mij zou verliezen aan een ziekte. Van het begin af aan heb ik me rotgeknokt, in de vaste overtuiging dat ik de kanker zou overwinnen,’’ aldus Anita, die inmiddels weer een prachtige kop met haar heeft na maanden kaal te zijn geweest. Knokken tegen kanker, wat houdt dat eigenlijk in? Anita moet lachen, want inmiddels is ze ervan doordrongen dat je gezondheid niet kunt afdwingen. Maar ook in de zwaarste dagen van haar ziekteproces wilde ze daar niets van weten. Ze werd gedreven door een mateloos optimisme. „Ik had er met Annemarie soms zelfs ruzie over,’’ vertelt Anita. „Maar het was gewoon mijn manier van ermee omgaan. Het besef dat ik dood zou kunnen gaan, drukte ik weg. Ik was gefocust op positief blijven. En ik werkte er hard aan mijn energieniveau op peil te houden. De verleiding om de hele dag in bed te blijven was soms erg groot.’’ Begrijpelijk voor iemand die verschillende chemotherapieën tegelijk moet verwerken, uiterst pijnlijke lumbaalpuncties ondergaat en ook nog te kampen heeft met ontstekingen in armen en tenen. Maar Anita ging na haar vijfde chemo lekker fietsen naar haar vriendin in Den Haag, een tochtje van veertig kilometer. Pretlichtjes in de bruine ogen: „Ik was doodmoe, maar heel voldaan. Er waren mensen die het achterlijk van me vonden. Maar ik werd gek van het thuiszitten en niks doen. Ik weigerde alleen maar patiënt te zijn. Afhankelijkheid past niet bij mij.’’ Ze ging dus fietsen, zodra haar lichaam dat toestond. Ook mentaal was ze sterk. Nog voor haar leaseauto op haar eigen verzoek werd teruggehaald naar de garage, begon ze haar re-integratie al voor te bereiden. Anita: „Op de vraag wat ik wilde worden, antwoordde ik vroeger altijd: onafhankelijk. Dat was me goed gelukt, maar na een halfjaar ziek zijn begon ik toch te piekeren. Annemarie was serieus aan de slag gegaan als schilderes. Ik zat erg met het idee dat ze haar vroegere vak van mondhygiëniste weer zou moeten oppakken, omdat ik niet voor haar zou kunnen zorgen.’’ Anita werkt nu alweer dertig uur per week. De interimmanager die haar verving, vertrekt binnenkort. „Eigenlijk ben ik in januari weer begonnen, maar vanwege de bestralingen kon ik dat toch niet volhouden. Bestraling tast zowel je energie aan als je concentratievermogen. Nu gaat het hard vooruit. Ik ben alleen nog wat stram van de prednison. Het duurt erg lang voor alle chemische troep uit je lichaam is verdwenen.’’ Of de tumor helemaal de kop is ingedrukt, is nog niet helemaal duidelijk. „De artsen zien nog ‘iets’, maar dat kan behalve de tumor ook littekenweefsel zijn,’’ stelt ze. „Over een paar weken moet ik uitsluitsel krijgen.’’ Anita is realistisch geworden. Wakker geschud, zegt ze zelf. „Ik wilde te allen tijde de regie over mijn eigen leven. Maar al doe je nog zo je best, je hebt er niets over te vertellen. Er is vijftig procent kans dat de kanker terugkomt, dat kan overal in mijn lijf zijn. Als dat over twee of drie jaar is, ga ik opnieuw het hele behandeltraject in. Maar als het nog dit jaar gebeurt, is alleen beenmergtransplantatie nog een optie. Als die niet effectief is, dan is het einde oefening.’’ Het boek van Anita van Loon Kanker, ongeloof, oneerlijk en onmacht is verkrijgbaar via www.boekscout.nl en kost 15,95 euro.

En lieve mensen, na al deze indrukken, zijn alle ogen nu gericht op de expositie bij Schutter volgende week voor Annemarie....er komen veel mensen, het wordt druk, uit allerlei hoeken, en ik hoop toch zo dat er ook voor Annemarie mooie momenten aanbreken in haar werk. Dat zij schilderijen gaat verkopen, dat haar werk zomaar bij iemand in de woonkamer komt te hangen...het is zo vreselijk mooi...
En als jullie binnenkomen bij Schutter, moet je gelijk even naar haar nieuwste grote werk kijken, bij binnenkomst direct rechts! Prachtig, vol schitteringen, groots en imponerend...
net An zelf....

Fijne dag! Chea komt koken met de meiden...Floor is al druk bezig met haar dessert en Rosanne zit met het kookboek van Jamie aan tafel...spannend...wordt vast heel leuk...
Anita

Zomaar eventjes....

Dag lieve allemaal, ik wil gewoon maar even zeggen dat het allemaal wel goed gaat met me...dat ik vrolijk ben, het naar mijn zin heb. Lekker hard aan het werk ben, volgens mij wel de goede dingen doe. Maar soms krijg je van die terugblikken, zo sprak ik vandaag met Wilma aan de telefoon. Wilma is een collega die met hernia-achtige klachten thuis zit. Zij krijgt speciale pijnbehandelingen door middel van een lumbaalpunctie....en als ik dan met haar praat, dan is het net alsof je het zelf weer voelt. Ook Wilma ervaart de onzekerheid als zwaar. Je weet niet hoe lang je behandeling duurt, je weet niet wat morgen je brengt qua pijn, en of je ooit weer in staat bent andere dingen te doen! En Wilma ik durf te veronderstellen, dat hoe lang de weg ook is, je uiteindelijk ook weer bij Arinso in de lift stapt naar de vierde etage...ik zie het je doen en ik wacht op je, ok?
Ondertussen ben ik druk bezig met mijn boek, er heeft een mevrouw gebeld van de Krant Groot Voorschoten voor een interview. Ik heb contact gelegd met het blad Overleven van KWF om daar iets te publiceren over mijn boek. Bijzonder is dat de hoofdredactrice van dit blad, Cora Honig, een oude bekende van mij is. De wereld is klein en in dit blad stond een artikel met Corrie de Jongste, een vrouw die ik nog ken van vroeger. Zij leeft al 14 jaar met eierstokkanker. Ongelooflijk hoe je mensen zomaar opeens weer tegenkomt in je leven.

En hier, hier gaat het goed. KPN baart ons zorgen, Annemarie kan al ruim een week slechts mail versturen, maar niet ontvangen. Maar er is hoop...
De keukendeuren gaan af en toe open, de zon schijnt...heerlijk, het voorjaar begint en komt langzaam dichterbij. De hyacinten zijn mooi paars van kleur, de tulpenbollen komen voorzichtig omhoog, de tafel en de bank buiten zijn weer lekker schoon, af en toe kun je al even lekker in de zon zitten...heerlijk!
Een fijn weekend gewenst allemaal!
Met veel liefs,
Anita

artikel in de AD Haagsche Courant

En jawel vandaag stond ik zomaar met een foto in de Haagsche Courant met een artikel 'Je knokt maar hebt niets te vertellen' een foto erbij van Anita met een gekreukte blouse, zoals Annemarie direct opmerkte. Ja helemaal echt Anita, met Annemarie mijn vrouw zoals erbij vermeld stond, op de achtergrond. Een mooi symbool voor onze liefde, want dankzij het feit dat zij achter me staat, sta ik waar ik nu sta....weer volop in het leven. Het leven wat weer zijn gang gaat, met dien verstande, dat ik op tijd naar huis ga van mijn werk. Probeer om 14.00 uur te stoppen, soms wordt het iets later, maar over het algemeen lukt het me nog wel...en als ik thuis kom kruip ik wel eens onder de zonnebank. En dan val ik zomaar in slaap.....heerlijk is dat!
Naar aanleiding van dit artikel werd ik gebeld door een mevrouw die mijn artikel gelezen had...ik ga haar vanavond terugbellen. Zomaar spontaan, geweldig he...
Oh ja, en morgen ligt mijn boek echt in de winkel hier in het dorp, bij De Kler, de boekhandel...goed he!

En ook vandaag zijn allerlei uitnodigingen voor de Art & Wine van Annemarie de deur uitgegaan! Dus morgen ligt deze uitnodiging in je brievenbus. Hier in het dorp ga ik nog twee posters op laten hangen bij een Grand Cafe en bij Suzie als het mag...ik ga dat straks even proberen te regelen...leuk he...
Gisteren hadden we een sneak preview bij Schutter samen met de andere kunstenaars...en wat zo ongelooflijk leuk was, dat Joost kwam (hij maakt een site voor Annemarie zie www.conceptsense.nl) en An's moeder met Reynaud en later stonden Hans en Ria Zwijnenburg voor mijn neus. Vrienden van mij van vroeger, die ik 23 jaar niet gezien had! Ongelooflijk zij hadden met gegoogeld vorig jaar en kwamen zo op mijn site terecht...en nu stonden we oog in oog. En het was alsof er niet zoveel gebeurd was, we pakten de draad weer op en houden deze vast nu. Geweldig!`

Dus volgende week is het echt zover...Annemarie gaat veel bezoekers ontvangen bij haar expositie in Den Haag. Wil je een uitnodiging laat het me weten...
Dikke zoen....

Aniet

Fietsen, homeopathie en nog veel meer moois....

Gisteren, op die prachtige zondagmiddag lekker gefietst naar Den Haag. Een kop koffie, een glas wijn bij Jannie, Joost en Lisa...praten over de site van Annemarie! En daarna lekker gegeten bij An's mama en Reynaud. Weer gezellig, weer warm en intens en toen in het donker terug op de fiets...door de polder tussen Leidschendam en Voorschoten, het deed me denken aan fietsen door de Oostmoer, toen ik kleiner/jonger was...alleen het geflikker van je fietslicht voor je zien en verder alleen maar donker...
Vandaag een mooie dag bij Arinso, gewerkt van 07.00 tot 14.30 uur, dus 7 uur gewerkt en een half uurtje pauze met Zenaida...mooi he..
en daarna had ik een afspraak bij dokter Van Riel, een homeopaat of iets wat er op lijkt..een man die mij gezien had toen ik net kanker had gekregen. En nu zag hij me weer en toen ik hem vroeg hoe het met me ging zei hij 'perfect' en dit heeft te maken met hoe ik naar het leven kijk. Hoe ik in het leven sta, hoe ik me gedraag, ik heb dingen losgelaten en van me af gegooid. En gek om hier te zeggen, maar zo voelt het ook. Alsof ik klaar ben, alsof ik mijn leven veranderd heb, mijn instelling veranderd is. Daarom voelt het ook zo goed....een heleboel mensen zullen dit niet begrijpen. Maar dat geeft niet. Voor mij, voor ons voelt het goed. En toen hij daarna nog even voor de vuist weg opmerkte wat Annemarie moest doen aan haar schildklier en watvoor effect dit op haar heeft, toen keken we naar elkaar en glimlachten. Want het is heel bijzonder als iemand als het ware dwars door je heen kijkt...en meer zeg ik niet hierover. Want dit moet je voelen...dank je wel Emmy en Reynaud. Het was weer een moment met een gouden randje en dit soort momenten moet je koesteren en vasthouden, en nooit meer moet je jezelf verliezen in de run van het leven. Of terugvallen in oude patronen....
en voor jullie nu, een mooie avond...wij gaan genieten. Van elkaar. Van dit alles. Vandaag sprak ik zomaar een collega, die ik nog niet kende tot voor kort op de gang bij Arinso. En toen had ik zomaar een heel mooi gesprek over ziek worden, over weer beter worden en wat dit proces met je doet. Hij zei en dat vond ik zo mooi 'toen ik het gevoel had dat ik kanker had (dit bleek achteraf niet zo te zijn) toen realiseerde ik me opeens wat dit zou betekenen voor mijn partner, mijn kinderen en toen realiseerde ik me opeens wat geluk is in je leven....' en dat is nou net wat ik bedoel...ik ben me zo optimaal bewust van alle mooie dingen om mij heen, dat ik me het gelukkigste mens van de wereld voel!
Dag, dikke kus, mooie dag...

Anita

Van alles en nog wat...op zomaar een natte zaterdagmiddag....

Vanmorgen eventjes bij de boekhandel langs geweest, voor de Voorschotenaren, nog even geduld...de verwachting is, dat mijn boek daar vanaf dinsdag zal liggen. Ongelooflijk hoe lang het duurt, mijn excuus hiervoor. Maar de uitgeverij is niet heel erg vlot mag ik veronderstellen...
Ondertussen heeft de familie mijn boek ontvangen en zijn er al 108 exemplaren verkocht...leuk toch?
En met ons gaat het goed. Gisteren hadden we een etentje met de tennisvriendinnen van Annemarie, jammer dat Mieke er niet bij was. Iedereen had een gerecht gemaakt, Joyce (en Caspar) het voorgerecht, Ilse een salade, Annemarie de rest van het hoofdgerecht en Lineke het dessert...en het was heerlijk en gezellig! Een prachtige tafel, met kaarsjes en bloemetjes, en de sfeer was optimaal...over drie maanden doen we dit weer en dan gaan we naar Ilse, en dan varen met de boot naar de Kaag, naar tante Kee...heerlijk!
Gisteren heb ik voor het eerst een ouderwets lange dag gemaakt, ik ging hier om half zeven weg, even naar kantoor geweest in Nieuwegein en toen door naar Zaltbommel, waar we de hele dag, tot vijf uur vergaderd hebben en daarna weer naar huis. En dit alles, zonder problemen...voelt super. Vanmorgen een beetje uitgeslapen...en nu straks eventjes naar Den Haag. Lekker even samen weg...
Dag, een mooie dag voor jullie allemaal...
Liefs

Anita

De boeken zijn binnen en komen er aan...

He..he...eindelijk zijn mijn bestelde boeken binnen. Dus familieleden ze komen er aan...ik bel jullie om dit op zo kort mogelijke termijn te regelen.
Ik stuur er een paar op, en de rest breng ik persoonlijk! Ondertussen ben ik gewoon aan het werk, deze week al vier keer. Vandaag is de laatste dag dat ik 'zomaar' thuis ben, in afwachting van het telefoontje van de arbo-arts...ik wacht al vanaf 9 uur...en ze belt maar niet! Straks ga ik zelf even bellen denk ik.
Op mijn werk is het als vanouds...gewoon lekker bezig zijn, er zijn leuke ontwikkelingen, goede gesprekken en vanaf 15 april a.s. mag ik weer helemaal zelf verantwoordelijk zijn voor mijn baan! En Hans, mijn interimmer, die verdient meer dan een flesje wijn, dus daar zal ik nog eens over nadenken...
En hier thuis, hier gaat alles goed. De schilderijen van Annemarie zijn in Den Haag, en hangen al bij Schutter's Wijnservice op. Er was daar een partij van Shell, en deze mensen hebben het werk van Annemarie al kunnen bewonderen. De uitnodigingen voor de expositie verwacht ik ieder moment en dan komen ze naar jullie toe!
Ik ben bij mijn familie in Zeeuws Vlaanderen op bezoek geweest, bij oom Wim en tante Tanneke. Heb nicht Leonoor nog even bezocht en eventjes bijgepraat met Annemarie (mijn andere nicht). En het was weer ouderwets gezellig, lekker eten en lekker praten en lachen. Heerlijk...
Tot zover deze opsomming van mijn leven, wat weer een gewoon leventje lijkt. Er staat een leuk artikel met foto in de Voorschotense Courant en ook heb ik een interview gehad voor de Haagsche Courant, met een heuse fotograaf, die een heleboel foto's van me heeft gemaakt...was een goed interview vind ik. Ik hou jullie op de hoogte wanneer dit geplaatst gaat worden...
Dag, we gaan weer verder.
Liefs
Anita

Feest!!!!

Lieve, lieve mensen die er gisteren waren, die voor de deur stonden (en wij die de bel niet hoorden), die in gedachten bij ons waren, die kaarten, bloemen en smsjes stuurden, ongelooflijk bedankt voor de heerlijke avond! Voor de prachtige kaarten, wensen, bloemen en wijnen, met namen als Chateau Lamour, Talent, voor boekjes die meer zeggen dan menig woord...maar vooral voor jullie onaflatende steun het afgelopen jaar!

Ik voel me ongelooflijk gelukkig met al die mooie dingen die mij zijn overkomen...het was super om gisterenavond op mijn eigen feest voor Mirjam vier boeken te signeren...'t voelt zo bijzonder!

Nu alles is opgeruimd, luisteren we met zijn viertjes naar de cd die Jan speciaal voor me heeft gemaakt, geweldig...die gaat in de auto mee en daar swing ik mee door 't land...en in dit stukje een paar foto's van alle indrukken van gisteren. En Karin ik ben zo benieuwd naar alle foto's weer...dank jullie wel! Ik ben rijk!!!

Anita