Kunstenaarschap...en andere zaken...

Hoe bijzonder is het kunstenaarschap...zo staat er nu een afspraak in An's agenda om iemand, een vrouw, helemaal te gaan schilderen, jawel van boven naar beneden...spannend wel...
En zo denkt iemand na over de aankoop van een bestaand werk....en als ik later een eigen kantoorruimte heb, dan hangt daar dat mooie grote werk, van die zwarte mevrouw (2 meter bij 1 meter 20 is dit doek). Dit doek heet...ik weet het even niet. Het leuke is dat Annemarie's vader graag zou zien dat deze mevrouw een lieveheersbeestje op haar bil zou krijgen...en zo stuurde hij haar een kaartje gericht aan 'Schildersbedrijf A.Smitshuysen b.v.' en vanuit dit kunstenaarschap denk ik na over marketing 'how to get the market' voor Annemarie. Want hoe gaan we nu weer verder, nu er zoveel beweging in gang gezet is. De volgende stap is de bus, onze bedrijfsauto en dan onze eigen werkplek...een atelier met werkplaats erbij, waar we kunnen exposeren, maar waar we ook andere dingen kunnen doen. Bijeenkomsten met Schutter wijnen ofzo organiseren, kortom mooie bijzondere presentaties houden, een workshop verzorgen, een training geven...
Het leven zo te leven dat er tijd is voor elkaar, voor rust en mooie momenten, voor creaties, voor ontmoetingen, dat is waar uiteindelijk onze weg heen gaat...
Zo heb ik een afspraak met iemand, met Theo, die ik wel anderhalf jaar niet meer heb gezien...en met deze meneer had ik een zakelijke afspraak destijds nog op kantoor in Maarssen, waar wij samen in de keuken zaten te praten, omdat er geen andere werkruimte was. En tijdens ons gesprek kwamen er steeds mensen koffie, thee, of water halen. We werden steeds gestoord, maar dat maakte niet uit, er was werkelijk contact. En nu is dat er weer...en het gekke is, als ik met iemand afspreek, dan weet ik nooit waar dit toe zal leiden. Waar dit contact me zal brengen, ik weet alleen dat het past op de weg die we zijn ingeslagen...de weg, nadat ik ziek ben geworden, is echt een andere weg...
En om goed op deze weg te blijven lopen, heeft het LUMC me aangeboden, gesprekken te gaan voeren met hun maatschappelijk werker , en ook vanuit de arbo-dienst is mij hulp aangeboden, want ik merk wel, dat het goed is om te praten, want 'u bent van heel ver gekomen' zo gaf de arbo-arts mij vandaag aan...en hoe trots ik ook ben, op waar ik nu sta, het doet ook zoveel pijn en daar moet ik eventjes wat mee doen, daar mag ik ook wat mee doen.
Het hoort er allemaal bij nu...en veel mensen hadden met dit al aangeraden, maar ik die altijd alles zelf wil doen, die misschien wel niet zwak mag zijn van mezelf, ik moest dit blijkbaar eerst zo zelf ervaren, voordat ik nu de volgende stap wil en zal gaan zetten!
En ondertussen geniet ik van de zon, van de bloemetjes die bloeien, de druif en de blauwe regen, die ons terras weer zo gezellig maken...
En hebben we met oranje tompoezen natuurlijk met de meisjes genoten van de overwinning van Oranje op Italie...geweldig!
Een lieve groet...
Anita

lekker buiten in de zon en veel slapen....

Terwijl ons huis vol bloemen staat, bloemen die Annemarie heeft gekregen bij haar 'after party' bij Schutter, haar expositie is bijna afgelopen, tot en met woensdag ofzo hangen haar doeken hier....en ondertussen komen er gewoon zomaar weer twee opdrachten aan, naar aanleiding van deze expositie. En wie weet toch nog een werk verkocht...het zou zo mooi zijn. Al met al was ons avontuur bij Schutter een succesvol avontuur. En langzaam aan komt het moment, dat we onze privé auto een busje moet gaan worden, gezien alle grote doeken die Annemarie maakt en koopt en weer verkoopt....Ik zie het al voor me een busje met een mooie belettering 'Annemarie schildert' zie www.annemariesmitshuysen.nl en ik maar rondrijden om doeken te halen en te brengen, om galeriehouders te helpen...mijn droom...heerlijk idee!
Rosanne wil eigenlijk ook wel bekend worden geloof ik, want ik heb gisteren een mail met een foto van haar kunstwerk opgestuurd naar een glossy magazine, Ville Del Arte, waar kinderen hun kunstwerk mogen laten zien...zou toch geweldig zijn of niet...
En ik, ik geniet van de zon op het terras, ik slaap heel lekker, en heel lang...en mijn hoofd staat niet stil. Het gaat op zich wel goed met me...en mensen die me lang niet hebben gezien, staan versteld van wat ze nu zien. Mijn hoofd staat niet stil, mijn gedachten gaan op de loop, en ik moet van mezelf vooral nadenken. Een groep dames aan wie ik les heb gegeven in Den Haag, willen een intervisie groepje oprichten. Ik mag hier een wijnproeverij verzorgen, maar ook een inleiding houden over leiderschap. Leuk. Voor Schutter ga ik allerlei leuke dingen doen rondom evenementen en op zaterdag. Mijn netwerk inzetten om hier meer business uit te krijgen. Zo gebeuren er mooie dingen en langzaam aan wordt de weg in mijn leven weer een weg, die niet alleen maar meer uit keien en hobbels bestaat, maar een mooi rustig weggetje, waarover ik mag lopen, op weg naar....vooral naar dicht bij mezelf zijn en blijven, niet te veel stress. Mijn arts zegt altijd - u moet zorgen voor kwaliteit in uw leven, voor rust en vooral geen stress. En daar heb ik nog wat te doen, dus, als ik denk aan mijn werk in loondienst. De druk is hoog, misschien wel te hoog voor mij. De stress die ik ervaar nu, en dat is echt anders dan een jaar geleden, vind ik niet fijn. Daarbij komt, dat de organisatie veranderd is en ik dus ook. En waar dat heen gaat, dat weet ik niet. Terwijl ik dit schrijf, weet ik dat mijn collega's dit lezen. Dat mag ook, dat geeft niet. Ik heb twee weken geleden een ex-collega van mij gezegd dat mijn bedrijf een leuk bedrijf is om te werken. En zo voelt dat nog steeds. Alleen sta ik zo anders in het leven, en is mijn energie-niveau zo anders geworden...ach, uiteindelijk loopt de weg in je leven, zoals deze moet lopen...en ik kom vanzelf wel ergens uit...
Voor nu, een heel mooi weekend gewenst. Met lekker rust, en een beetje zon, vanmorgen zie ik deze nog niet....maar dat ie komt dat weet ik bijna zeker.
Veel lieve groeten,

Anita

Na regen komt zonneschijn....

En soms lijkt alles ingewikkeld...maar na regen komt zonneschijn toch...na ziek zijn, is reintegreren ingewikkeld, is naar het leven kijken stevig. Is een nieuwe balans vinden moeilijk. En lijkt het alsof alles er anders uit ziet...maar als ik dan kinderen zie worstelen met vriendschappen in het leven, zich alleen zie voelen, omdat hun vriendinnen andere dingen doen dan zij, of andersom...dan denk ik dat er in iedere fase van je leven hoogtepunten en dieptepunten zijn. En tot nu toe ben ik al zover gekomen...dus vandaag, alhoewel het nu regent, gaan we er een mooie dag van maken. Met elkaar. En dat wens ik een ieder toe, ongeacht wat je doet, of niet doet, maak er iets moois van. Het leven moet geleefd worden. En als je praat met elkaar, als je er niet voor wegloopt, dan kom je er wel uit. Maar stop met ruzie maken, of mensen tegen elkaar uitspelen, of kinderen, en stop met jezelf meer of beter vinden dan een ander. Maar ga recht tegenover elkaar staan en je komt eruit...echt waar. Dus dat is wat ik ga doen. Er voor opstaan en dan kun je verder, met alles.
En na vandaag komt de warme lucht weer terug, het begint al in het noorden en noord-oosten en dan komt 'ie vanzelf hierheen, onze kant op...de zon...
Anita

Een ingewikkeld vraagstuk....

Toch nog iets van zorg met jullie delen. Want hoe zeker was vroeger mijn leven, mijn werk, mijn sterke lijf en hoe kon ik daar op bouwen. Steeds weer ervan uitgaan, dat alles goed zou komen.
Ook vanuit een gezond optimisme. Nu lijkt dat anders. Ik ben anders geworden in dat jaar van ziek zijn. Mijn lijf laat me met een bepaalde regelmaat in de steek. Als ik nu een lekke achterband heb (gisteren) dan kan ik deze niet meer zelf verwisselen, een lullig voorbeeld, maar toch een voorbeeld. Vroeger draaide ik hier mijn hand niet voor om. En hiermee verdwijnt ook je zekerheid. Je werk, vroeger iets wat je zomaar deed. Nu ligt dat anders, want je principes, je waarden in dit leven zijn zo anders geworden. Het gaat me om mensen, niet om FTE's, het gaat me om de mens achter de functionaris, niet om zijn of haar handelingen. Ik merk dat ik met dit standpunt veel mensen bereik, voor me win, maar soms ook niet. Weer zo'n onzekerheid. Ik kreeg gisteren een mail van een collega en die was hartverwarmend, eigenlijk een mail vol hartverwarmende opmerkingen namens een grotere groep. En zo'n mail maakt dat ik doorga met wat ik aan het doen ben, en dat is vertrouwen blijven hebben in mijzelf en in mijn waarden. Ongeacht wat ik hiermee veroorzaak. In het leven sta je soms op een kruispunt en moet je keuzes maken en op dit moment weet ik het eventjes niet zo zeker, ga ik nu rechtdoor, linksaf of rechtsaf. En een ding is zeker, er is nooit een weg terug! En de weg die ik kies, is de weg die past bij mijn waarden. Bij respectvol behandelen van mensen en zeker net zo belangrijk, zelf ook respectvol behandeld worden. En als er ergens een lieve heer is, of iemand anders die mij bijstaat, dan wijst hij me de weg. Net zoals mijn moeder vorig jaar in een droom deed, zij wees mij de weg. En als zij nog zou leven, zou zij tegen me zeggen 'kind blijf maar dicht bij jezelf' en volgens mij komt het dan helemaal goed. Eerlijk en open naar elkaar toe zijn. En dat zal ik zijn.
En het gekke is, dat ik vroeger gewoon doorging, ongeacht of ik gesteund werd door iemand anders. Soms zelfs bot was en doorging, nu sta ik regelmatig stil, denk erover na en ben ik ongelooflijk blij met een mooi woord van iemand anders.
Een mooie fijne dag...
Anita

Een mooi en bijzonder weekend!!

Prachtige pioenrozen....op onze keukentafel!

Tante Anita, Arie en Oom

Els en zus Janny....

Zo'n heel klein nertsje...nog met zijn oogjes dicht...brrrrr

Dit weekend was ingewikkeld, mooi, vrolijk en beangstigend tegelijk...en dat is nogal wat voor zomaar twee vrije dagen! Vrijdag was het ingewikkeld, en dat heeft te maken met de kinderen en met mijn normen en waarden als het om kinderen gaat. Kinderen die niet 'netjes' naar hun mama zijn en ga zo nog maar even door. Ingewikkeld...heeft te maken met respect en zo...maar het gaat veel dieper dan dat...

Zaterdagochtend vertrokken wij naar het Gelredome, waar we een optreden hebben bijgewoond met allerlei artiesten, Gerard Joling, Rene Froger, Frans Bauer, Jan Smit, Edsilia Rombley...heerlijk gewoon. En daarna arriveerden wij zo rond een uur of zeven op de boerderij, waar Pa en Els hun verjaardagen vierden (resp. 79 en 69) en met weinig eten in onze maag, en met het vooruitzicht op een bedje boven, werd het een gezellige boel...vrolijkheid, leuke mensen, muziek, heerlijk...

En na een rijk ontbijt de volgende ochtend, met ook mijn broer Arie en nichtje Noor erbij, zijn An en ik op bezoek gegaan bij een nertsfokkerij van Cor, de zoon van Els. En als je zoals ik, bang bent voor muizen, ratten, marmotten en allerlei rare beestjes, dan is zo'n nerstfokkerij niet echt mijn ding...maar het is enorm indrukwekkend om een keer te zien. Voor dierenliefhebbers niet echt je van het...maar toch, vond ik het heel bijzonder.

En toen wij zondagmiddag thuis kwamen zijn we nog naar een musical geweest van Sophie, het nichtje van Annemarie. En toen lekker vroeg onder de wol...heerlijk, daar waren we wel aan toe.

Vanmorgen vroeg naar het LUMC, voor bloedonderzoek en een extra controle. Er zit nl. sinds gisteren veel bloed in mijn ontlasting, lekker praatje, maar toch. Volgende week uitslag...bizar, er gaat gelijk van alles door je heen...en dan merk je pas hoe bang je bent...

Bang dat alles weer gaat beginnen...maar zover hoeft het niet te komen hoor. En die angst, die gaat vanzelf wel weg...hoop ik althans. Het is wel ingewikkeld hoor, dat gevoel. Iedere keer als er iets met je is, ben je bang dat je weer opnieuw kanker gaat krijgen, weer dat hele circus door moet in je leven...en toen ik in dat ziekenhuis liep, realiseerde ik me dat weer zo goed. Ik wil dat echt niet nog een keer meemaken...kaal zijn, chemo's, grauw worden, ziek zijn...brrrr.

En daarna naar kantoor en lekker gewerkt, druk, veel gesprekken, een vergadering. An en ik waren uitgenodigd voor een lunch, omdat Lineke jarig was, maar ik ging naar kantoor en An ging lunchen...en volgens mij was die lunch, aan een lange tafel bij het Wapen veel en veel leuker dan mijn dag op kantoor. Ach verschil moet en mag er zijn...en Lineke heel veel felicitaties en een mooi nieuw levensjaar gewenst!

Een lieve groet,

ik laat jullie wat foto's zien, wat impressies van een heerlijk weekend...

Aniet

Herkenning....

Vandaag bezocht ik Wilma, een collega van het ISS HR Service Center....Wilma zit thuis met rugklachten. Ongelooflijk...toen ik haar aan zag komen lopen, was het alsof ik mezelf terug zag, helemaal krom. Hangend over de reling van haar balkon. Moeizaam zitten, opstaan en lopen....pijn en morfine. Pijnbehandelingen die niet echt goed aanslaan...en het was een vorm van herkenning. Het deed me zeer haar zo te zien...Wilma is een van die mensen, die je om je heen wilt hebben op het werk. Die gewoon lekker doorwerkt, veel humor heeft en die maakt dat je je wat sterker voelt als team. En diezelfde Wilma die loopt een beetje krom, die kan niet op of neer en weet bij god niet hoe lang dit nog gaat duren...
Gelukkig gaat zij even met haar partner op vakantie, de zon, het water, een zwembad voor het gehuurde huis, zodat zij zich even kan onderdompelen en even niets hoeft...
En wij Wilma, wij van de afdeling, wij missen je gewoon en blijven je missen, net zo lang tot je weer terug bent. Beterschap, veel liefs,
en een fijne vakantie...
Anita

Familie....enzo...

Was gisteren een dag met mijn vader in het middelpunt....zo was vandaag een dag waarin de ouders van Annemarie hier waren, los van elkaar, Annemarie's vader en Annemarie's moeder met haar Reynaud, haar vriend...bijzonder hoe verbonden mensen kunnen zijn en blijven, ook nadat zij elkaar hebben verlaten voor een ander....kon het maar zo doorgaan, ook op een volgende generatie...

Het zou toch mooi zijn als de vader van de meisjes hier met zijn nieuwe liefde, of zonder...it depends of er een is of niet...hier gewoon kon komen dunchen, zoals wij dit noemen op zondag, zomaar kon komen eten om een uur of drie, een roseetje erbij, de meiden aan tafel, gezelligheid alom...en daarna gaat een ieder weer zijn eigen weg. Met zijn eigen geliefde, of zonder, mooi was dus deze zondag...met An's Pa en An's Ma en Reynaud niet te vergeten...

vandaag precies een jaar geleden kregen wij te horen wat er met mij aan de hand was, en Reynaud bracht om dit te 'herdenken' mij een geweldig mooie bloem, een bloem symbolisch voor mijn wijze van leven en in het leven staan...zo open, zo vol...zo rijk wellicht...ik zal wederom een foto toevoegen, om dit moment te symboliseren...

Deze zondag is weer een moment met een gouden randje...harmonie, vriendschap, mooie woorden en mooie momenten...

En diep in mij de hoop, dat ooit onze generatie van gescheiden mensen/ouders hier een voorbeeld aan kan nemen, en dit mogelijk kan laten zijn...zomaar omdat het leven te mooi is, om het zo ingewikkeld met elkaar te maken...dus laat dit een uitnodiging zijn...voor het geval de ander dit leest...het zou zo mooi zijn...

En voor al diegenen die morgen weer naar kantoor gaan, vroeg voor de files uitrijden, of er midden in komen te staan, een mooie werkweek gewenst...het weekend was te kort, te lekker, te intens, te gezellig, maar gelukkig hebben we nog een avond en een nacht voor ons....dus genieten maar...

Liefs

Anita