Een prachtig mooie dag....en Oranje gaat vast weer winnen....

Vandaag was een prachtig mooie dag...zo is 'Tegelligger' afgeleverd en opgehangen bij een van mijn liefste vriendinnetjes...geweldig. Het is zo'n fraai gezicht, zo heb ik mooie contacten in een ingewikkelde tijd...maar de zon schijnt en Oranje moet vanavond weer spelen! Oranje tompoucen in huis en Emmy en Reynaud komen, gezellig...mooie rose sancerre van mijn vrienden bij Schutter Wijnservice...heerlijk!

Een mooie avond gewenst,
Anita

Wish it, dream it, do it....

Gisteren was ik zeker in een ernstige bui met mijn 'think it....' op ons bord staat (nog mooier..) 'wish it, dream it, do it' en ik wil alleen maar zeggen, dat dit nog beter past bij mij, bij deze fase in ons leven!

Dag, heb een mooie dag!
Anita

Think it, dream it, do it.....

Mooi he...deze woorden, vonden An en ik op een houten bord in Maastricht...en dit bord wordt onze huisspreuk...'t hangt straks in de gang! Vandaag is het vaderdag, een dag die door de middenstand met veel warmte is ontvangen, en die wij op onze eigen wijze met onze twee vaders en Els, hebben 'gevierd', in Mijnsherenland, aan de Binnenmaas...leuk, aangenaam en lekker...
Een dag die weer zo mooi is meegenomen. Een dag waarin we surrogaat vader Reynaud en Emmy ook nog even hebben bezocht, want soms is iemand dan wel niet je vader of je moeder, maar krijg je er zoveel liefde en warmte van, dat het goed is dit je ook te realiseren! En laten we nu met elkaar afspreken, dat we al die dingen die we voelen, ook gewoon maar benoemen naar elkaar toe. Maakt het leven nog leuker en ook een stuk gemakkelijker!

Ik wil nog wat met jullie delen, wat spreuken over vrijheid. Ik krijg op de een of andere manier allerlei autobladen thuisgestuurd, zo ook het magazine van Audi, niet verkeerd, want Audi is een prachtig merk. Dit magazine staat deze keer in het teken van Vrijheid. En aangezien ruimte en vrijheid een van mijn hoofdthema's in het leven is, wil ik jullie een aantal uitspraken niet onthouden.
Nelson Mandela :
'een man die de vrijheid van een ander afneemt is de gevangene van zijn eigen haat'.
Madonna :
'Ik sta voor de vrijheid van expressie, voor dat doen waar je echt in gelooft, voor het najagen van je dromen'.
Thucydides, filosoof :
'Het geheim van geluk is vrijheid. Het geheim van vrijheid is moed.'
Paul Gauguin, schilder :
'Ik heb niets meer over, geen cent, geen huis. Ik ben vrij'.
Muhammed Ali, bokser "
'Zonder voorstellingsvermogen kun je niet vrij zijn'.
Vrijheid, vrij zijn, bevrijd zijn....wat een ongelooflijk gevoel. Doen waar je echt in gelooft, doen wat dicht bij jezelf ligt...geeft zoveel ruimte. In je hoofd, in je hart en brengt je daar waar jij wilt komen. Paskal Jakobsen, zanger van Blof zegt 'Ik kan verder dan ik denk. Ik geef me over. Ik leg me neer. Ik ben vrij'......
En als je dan naar ons bordje kijkt 'think it, dream it en do it...' dan biedt het leven ons zoveel perspectief.
Ik wens jullie een mooie week. Dinsdag gaat Nederland weer voetballen, volgens mij hebben zij ook zo'n soort bordje, of lijkt het nu alsof ik alleen maar gelijkgestemden mag ontmoeten...ik kijk uit naar deze week! Geniet ervan.
Anita

Kunstenaarschap...en andere zaken...

Hoe bijzonder is het kunstenaarschap...zo staat er nu een afspraak in An's agenda om iemand, een vrouw, helemaal te gaan schilderen, jawel van boven naar beneden...spannend wel...
En zo denkt iemand na over de aankoop van een bestaand werk....en als ik later een eigen kantoorruimte heb, dan hangt daar dat mooie grote werk, van die zwarte mevrouw (2 meter bij 1 meter 20 is dit doek). Dit doek heet...ik weet het even niet. Het leuke is dat Annemarie's vader graag zou zien dat deze mevrouw een lieveheersbeestje op haar bil zou krijgen...en zo stuurde hij haar een kaartje gericht aan 'Schildersbedrijf A.Smitshuysen b.v.' en vanuit dit kunstenaarschap denk ik na over marketing 'how to get the market' voor Annemarie. Want hoe gaan we nu weer verder, nu er zoveel beweging in gang gezet is. De volgende stap is de bus, onze bedrijfsauto en dan onze eigen werkplek...een atelier met werkplaats erbij, waar we kunnen exposeren, maar waar we ook andere dingen kunnen doen. Bijeenkomsten met Schutter wijnen ofzo organiseren, kortom mooie bijzondere presentaties houden, een workshop verzorgen, een training geven...
Het leven zo te leven dat er tijd is voor elkaar, voor rust en mooie momenten, voor creaties, voor ontmoetingen, dat is waar uiteindelijk onze weg heen gaat...
Zo heb ik een afspraak met iemand, met Theo, die ik wel anderhalf jaar niet meer heb gezien...en met deze meneer had ik een zakelijke afspraak destijds nog op kantoor in Maarssen, waar wij samen in de keuken zaten te praten, omdat er geen andere werkruimte was. En tijdens ons gesprek kwamen er steeds mensen koffie, thee, of water halen. We werden steeds gestoord, maar dat maakte niet uit, er was werkelijk contact. En nu is dat er weer...en het gekke is, als ik met iemand afspreek, dan weet ik nooit waar dit toe zal leiden. Waar dit contact me zal brengen, ik weet alleen dat het past op de weg die we zijn ingeslagen...de weg, nadat ik ziek ben geworden, is echt een andere weg...
En om goed op deze weg te blijven lopen, heeft het LUMC me aangeboden, gesprekken te gaan voeren met hun maatschappelijk werker , en ook vanuit de arbo-dienst is mij hulp aangeboden, want ik merk wel, dat het goed is om te praten, want 'u bent van heel ver gekomen' zo gaf de arbo-arts mij vandaag aan...en hoe trots ik ook ben, op waar ik nu sta, het doet ook zoveel pijn en daar moet ik eventjes wat mee doen, daar mag ik ook wat mee doen.
Het hoort er allemaal bij nu...en veel mensen hadden met dit al aangeraden, maar ik die altijd alles zelf wil doen, die misschien wel niet zwak mag zijn van mezelf, ik moest dit blijkbaar eerst zo zelf ervaren, voordat ik nu de volgende stap wil en zal gaan zetten!
En ondertussen geniet ik van de zon, van de bloemetjes die bloeien, de druif en de blauwe regen, die ons terras weer zo gezellig maken...
En hebben we met oranje tompoezen natuurlijk met de meisjes genoten van de overwinning van Oranje op Italie...geweldig!
Een lieve groet...
Anita

lekker buiten in de zon en veel slapen....

Terwijl ons huis vol bloemen staat, bloemen die Annemarie heeft gekregen bij haar 'after party' bij Schutter, haar expositie is bijna afgelopen, tot en met woensdag ofzo hangen haar doeken hier....en ondertussen komen er gewoon zomaar weer twee opdrachten aan, naar aanleiding van deze expositie. En wie weet toch nog een werk verkocht...het zou zo mooi zijn. Al met al was ons avontuur bij Schutter een succesvol avontuur. En langzaam aan komt het moment, dat we onze privé auto een busje moet gaan worden, gezien alle grote doeken die Annemarie maakt en koopt en weer verkoopt....Ik zie het al voor me een busje met een mooie belettering 'Annemarie schildert' zie www.annemariesmitshuysen.nl en ik maar rondrijden om doeken te halen en te brengen, om galeriehouders te helpen...mijn droom...heerlijk idee!
Rosanne wil eigenlijk ook wel bekend worden geloof ik, want ik heb gisteren een mail met een foto van haar kunstwerk opgestuurd naar een glossy magazine, Ville Del Arte, waar kinderen hun kunstwerk mogen laten zien...zou toch geweldig zijn of niet...
En ik, ik geniet van de zon op het terras, ik slaap heel lekker, en heel lang...en mijn hoofd staat niet stil. Het gaat op zich wel goed met me...en mensen die me lang niet hebben gezien, staan versteld van wat ze nu zien. Mijn hoofd staat niet stil, mijn gedachten gaan op de loop, en ik moet van mezelf vooral nadenken. Een groep dames aan wie ik les heb gegeven in Den Haag, willen een intervisie groepje oprichten. Ik mag hier een wijnproeverij verzorgen, maar ook een inleiding houden over leiderschap. Leuk. Voor Schutter ga ik allerlei leuke dingen doen rondom evenementen en op zaterdag. Mijn netwerk inzetten om hier meer business uit te krijgen. Zo gebeuren er mooie dingen en langzaam aan wordt de weg in mijn leven weer een weg, die niet alleen maar meer uit keien en hobbels bestaat, maar een mooi rustig weggetje, waarover ik mag lopen, op weg naar....vooral naar dicht bij mezelf zijn en blijven, niet te veel stress. Mijn arts zegt altijd - u moet zorgen voor kwaliteit in uw leven, voor rust en vooral geen stress. En daar heb ik nog wat te doen, dus, als ik denk aan mijn werk in loondienst. De druk is hoog, misschien wel te hoog voor mij. De stress die ik ervaar nu, en dat is echt anders dan een jaar geleden, vind ik niet fijn. Daarbij komt, dat de organisatie veranderd is en ik dus ook. En waar dat heen gaat, dat weet ik niet. Terwijl ik dit schrijf, weet ik dat mijn collega's dit lezen. Dat mag ook, dat geeft niet. Ik heb twee weken geleden een ex-collega van mij gezegd dat mijn bedrijf een leuk bedrijf is om te werken. En zo voelt dat nog steeds. Alleen sta ik zo anders in het leven, en is mijn energie-niveau zo anders geworden...ach, uiteindelijk loopt de weg in je leven, zoals deze moet lopen...en ik kom vanzelf wel ergens uit...
Voor nu, een heel mooi weekend gewenst. Met lekker rust, en een beetje zon, vanmorgen zie ik deze nog niet....maar dat ie komt dat weet ik bijna zeker.
Veel lieve groeten,

Anita

Na regen komt zonneschijn....

En soms lijkt alles ingewikkeld...maar na regen komt zonneschijn toch...na ziek zijn, is reintegreren ingewikkeld, is naar het leven kijken stevig. Is een nieuwe balans vinden moeilijk. En lijkt het alsof alles er anders uit ziet...maar als ik dan kinderen zie worstelen met vriendschappen in het leven, zich alleen zie voelen, omdat hun vriendinnen andere dingen doen dan zij, of andersom...dan denk ik dat er in iedere fase van je leven hoogtepunten en dieptepunten zijn. En tot nu toe ben ik al zover gekomen...dus vandaag, alhoewel het nu regent, gaan we er een mooie dag van maken. Met elkaar. En dat wens ik een ieder toe, ongeacht wat je doet, of niet doet, maak er iets moois van. Het leven moet geleefd worden. En als je praat met elkaar, als je er niet voor wegloopt, dan kom je er wel uit. Maar stop met ruzie maken, of mensen tegen elkaar uitspelen, of kinderen, en stop met jezelf meer of beter vinden dan een ander. Maar ga recht tegenover elkaar staan en je komt eruit...echt waar. Dus dat is wat ik ga doen. Er voor opstaan en dan kun je verder, met alles.
En na vandaag komt de warme lucht weer terug, het begint al in het noorden en noord-oosten en dan komt 'ie vanzelf hierheen, onze kant op...de zon...
Anita

Een ingewikkeld vraagstuk....

Toch nog iets van zorg met jullie delen. Want hoe zeker was vroeger mijn leven, mijn werk, mijn sterke lijf en hoe kon ik daar op bouwen. Steeds weer ervan uitgaan, dat alles goed zou komen.
Ook vanuit een gezond optimisme. Nu lijkt dat anders. Ik ben anders geworden in dat jaar van ziek zijn. Mijn lijf laat me met een bepaalde regelmaat in de steek. Als ik nu een lekke achterband heb (gisteren) dan kan ik deze niet meer zelf verwisselen, een lullig voorbeeld, maar toch een voorbeeld. Vroeger draaide ik hier mijn hand niet voor om. En hiermee verdwijnt ook je zekerheid. Je werk, vroeger iets wat je zomaar deed. Nu ligt dat anders, want je principes, je waarden in dit leven zijn zo anders geworden. Het gaat me om mensen, niet om FTE's, het gaat me om de mens achter de functionaris, niet om zijn of haar handelingen. Ik merk dat ik met dit standpunt veel mensen bereik, voor me win, maar soms ook niet. Weer zo'n onzekerheid. Ik kreeg gisteren een mail van een collega en die was hartverwarmend, eigenlijk een mail vol hartverwarmende opmerkingen namens een grotere groep. En zo'n mail maakt dat ik doorga met wat ik aan het doen ben, en dat is vertrouwen blijven hebben in mijzelf en in mijn waarden. Ongeacht wat ik hiermee veroorzaak. In het leven sta je soms op een kruispunt en moet je keuzes maken en op dit moment weet ik het eventjes niet zo zeker, ga ik nu rechtdoor, linksaf of rechtsaf. En een ding is zeker, er is nooit een weg terug! En de weg die ik kies, is de weg die past bij mijn waarden. Bij respectvol behandelen van mensen en zeker net zo belangrijk, zelf ook respectvol behandeld worden. En als er ergens een lieve heer is, of iemand anders die mij bijstaat, dan wijst hij me de weg. Net zoals mijn moeder vorig jaar in een droom deed, zij wees mij de weg. En als zij nog zou leven, zou zij tegen me zeggen 'kind blijf maar dicht bij jezelf' en volgens mij komt het dan helemaal goed. Eerlijk en open naar elkaar toe zijn. En dat zal ik zijn.
En het gekke is, dat ik vroeger gewoon doorging, ongeacht of ik gesteund werd door iemand anders. Soms zelfs bot was en doorging, nu sta ik regelmatig stil, denk erover na en ben ik ongelooflijk blij met een mooi woord van iemand anders.
Een mooie fijne dag...
Anita