Maatschappelijk werk...LUMC

Vanmorgen ging ik op de fiets naar het LUMC...en had daar weer een gesprek met maatschappelijk werk. En ik verwonderde mij over het feit dat door kanker te krijgen, werkelijk je hele leven op de kop komt te staan. Dat alles anders is geworden, inclusief mijzelf...en deze mevrouw zei me 'ja kanker krijgen is als een tsunami die over je leven heenkomt.... en na afloop ziet alles er totaal anders uit, je werk, je vrienden, je relatie, je leven...' ongelooflijk en toen moest ik eventjes zomaar huilen...
Het mooie vond zij ook dat ik trouw blijf aan mijn eigen principes, dat mensen me wellicht beschadigen, maar dat ik mijn principes niet los heb gelaten. Iets om trots op te zijn...en met dit gevoel stapte ik weer op de fiets naar huis terug. En nu ga ik een tosti met kaas alleen maken voor Rosanne...

Fijne dag, mijn schoonmoeder is jarig...ze wordt heel jong eigenlijk...
Anita

Iemand die blind is....

Gisteren sprak ik iemand, wij (Gemma, Artje, Annemarie en ik) bezochten de kunstroute in de Zaltbommel, een mooie plaats, met mooie en bijzondere kunst. En een van die kunstenaars was een jonge fotografe, zij had een afstudeerproject over blinden en fotografie gemaakt. Ingewikkeld want een blinde kan niet zien. Zo vertelde zij 'zij stond voor een bloemenkraam en toen vroeg een blinde mevrouw haar of zij haar wilde helpen met het uitzoeken van een mooi boeket bloemen. En zij koos mooie bloemen uit en beschreef deze aan deze blinde mevrouw. En toen het boeket klaar was, zei de blinde dame 'oh de bloemen zijn prachtig' '. En ook dit verhaal maakte indruk op mij 'mensen vragen mij wel eens: vind je het niet jammer dat je je vrouw nooit hebt kunnen zien? Dan zeg ik 'nee, want ik kan haar toch zien. Alleen op mijn manier : ik weet hoe ze voelt, hoe ze ruikt, hoe groot ze is. Ze heeft lang blond haard, maar hoe blond er dan uitziet, tja dat weet ik niet....'

Mooi...
kusje
Aniet

Varen en genieten.....

Lineke in de kajuit...

Ilse, onze schipper...

Joyce en Annemarie en de nootjes...

Lineke en Ilse in gesprek...

Joyce nam het roer over....en genoot

Annemarie in de wind....

Gisterenavond zijn Lineke, Joyce, Annemarie en ik op de fiets naar Ilse gegaan. Ilse woont in een hele mooie, met het behoud van originele details, verbouwde boerderij aan de Vliet. Een prachtige ruimte, open en ruimtelijk, met aandacht voor natuurlijke elementen. Geweldig! En Ilse en Diederik hebben een prachtige sloep van ruim 10 meter, en met de nodige wijn en nootjes aan boord, vertrokken we richting Warmond, restaurant De Moerbei, waar we om 8 uur een tafeltje gereserveerd hadden. Vrienden van Ilse hebben daar een huis en we konden daar in het haventje de boot aanmeren...geweldig, onderweg werden we tegengehouden door een zwemwedstrijd, waardoor we pas om kwart over negen bij De Moerbei arriveerden. Heerlijk eten, een boeiende discussie over je eigen ruimte, en om kwart over twaalf gingen alle schipperstruien, jacks weer aan en wij weer naar de boot. Accu leeg....echt lachen, beetje vrolijk door de wijn. Diederik gebeld en hij haalde ons op met de G-klasse van mercedes, ach ook een geweldige ervaring. Een fantastische avond, prachtige mensen, en een ongelooflijk gevoel van vrijheid op zo'n boot...heerlijk!

Kijk maar naar de foto's, het leven is toch wel heel mooi he...ik wist het wel, maar ik ervaar het steeds maar weer! Geweldig...

Een mooi weekend....

Liefs, Aniet

Toeval bestaat niet....

Gisteren zat ik met een vriendin te praten op een prachtig plekje, bij de jachthaven van IJsselstein. Mooi aan het water, met wind, ik kreeg een boek van haar over kanker. Dit boek had zij mij al lang geleden beloofd, mooi, interessant en hoe je hiermee verder kunt. Of hoe je je leven, je levenswijze kunt aanpassen, zodanig dat de kans op....kleiner is. En volgens mij kun je het altijd proberen toch...
en op datzelfde terras zaten twee heren, volgens mij kwamen zij mij vaag bekend voor...maar ondertussen ken ik ook heel veel mensen, ontmoet ik ook heel veel mensen en dit doe ik al jaren, dus je weet het nooit...en er voegde zich een derde meneer bij dit gezelschap...mijn directeur...toeval bestaat niet toch?
Volgens mij weer een overeenkomst, ook hij houdt van mooie plekjes, van lekker eten, een goed glas wijn. Leuk....
En er kwam een boot voorbij, zo'n mooi jacht, en toen dacht ik 'later als ik groot ben dan wil ik hier nog wel een keer met de boot voorbij komen...' volgens mij is de omgeving daar ook weer schitterend!
Vanavond gaan we varen, met een aantal vrouwen naar Warmond. Met de sloep van Ilse naar Warmond. Gaan we eten bij de Moerbei...lijkt me wel wat.

Fijn weekend
Anita

dank jullie wel....

Ik zeg heel simpel dank jullie wel tegen al diegenen die mij lieve en mooie mailtjes schrijven, sms-jes sturen, of bellen...het doet zoveel goed, iedere keer weer te weten dat er mensen zijn die mij een warm hart toedragen! Die er voor mij zijn. Super.
Dikke kus

Anita

Praten....

Als je aan mij vraagt 'wat doe je?' dan is mijn antwoord 'ik praat'....ik praat met heel veel mensen, over allerlei dingen. Over kanker krijgen, over kanker hebben gehad, over werk hebben, over naar werk kijken, over macht, over onmacht, over relaties, over ontwikkeling en groei. Over van alles...ik ontmoet daardoor ook zoveel mensen. Die met mij praten of willen praten over veel van dit soort dingen. En door al die ontmoetingen, gebeurt er zoveel met me...en daardoor denk ik weer na, over...en die cirkel die beweegt maar, steeds weer opnieuw. Verrijken heet dat volgens mij.
En waar dat alles me brengen zal, dat weet ik nog niet. Dat geeft ook niet, het komt wel goed....
zo ga ik straks ook weer met iemand praten, die ik slechts twee keer ontmoet heb. Maar het contact was indrukwekkend en goed, intens bijna, we deelden meer dan werk leek het wel...en nu zien we elkaar weer, zomaar ergens in een cafe in Utrecht, om bij te praten. Daarna een lunch met Chea en Kirsten, omdat Chea wel of niet naar Granada gaat. Het zou een afscheidslunch worden voor Chea, maar nu is nog steeds niet zeker of Chea gaat of niet gaat. Duidelijk is het niet, maar de lunch gaat door. De kadootjes worden overhandigd. En daarna zien we wel weer...we praten er nog over. En over meer.
Een mooie dag...
Anita

Kleuren, en mensen en Oranje....

Nog een keer die hele mooie bijzondere bloem die Reynaud me gaf....hij ging als het ware steeds een beetje open en af en toe een beetje dicht, hij veranderde langzaam van kleur, van hard roze naar wat lichter, met een geel hart...

Een nieuw werk van Annemarie, ik zie er zeilbootjes in, blauw, wit, wat groen, grijs...maar het kan ook een lucht zijn, met allerlei nuanceringen, kleuren, vormen, hangt op dit moment in 'Mas O Menos' hier in het dorp...

Gisterenavond zaten we hier in huis, met een oranje shawl om, An met een oranje vestje aan, Florine en Nila samen op de bank (terwijl de spelers van Rusland en Oranje op hun mannelijkheid door hen werden goedgekeurd of afgekeurd)en constateerden wij eigenlijk direct al dat Rusland beter speelde dan Oranje. En ondanks dat prachtige doelpunt van Ruud van Nistelrooy hield ik mijn hart vast! En jawel, de Russen wonnen terecht! En vanmorgen buiten aan het ontbijt met Rosanne, Nila en Florine constateerden wij dat er nu wel heel veel 'verdrietige' Nederlanders rond zullen lopen. Voor mij is zo'n moment er eigenlijk niet. Ik constateer dat iets voorbij is en probeer dan weer verder te gaan, er wel bij stil te staan, het een plekje te geven, zodat ik door kan in het leven. En ik vind eigenlijk dat een EK dan een geweldig evenement is, maar voor mij niet meer dan een wedstrijdje....En realiseer me daarbij ook, dat ik na de vorige wedstrijd van Rusland er al rekening mee hield, dat zij Oranje zouden uitschakelen. En de beste mag winnen vind ik eigenlijk wel! Maar als ik er dan over na blijf denken, dan realiseer ik me dat voor Ruud van Nistelrooy een EK winnen, net zoiets is als voor een werkend mens een goede beoordeling krijgen, of een bonus halen. En volgens mij kom ik nu weer bij mijn werk uit....verdomme zeg! Ik denk dat we nog een laagje dieper moeten gaan. Want als ik mijzelf tegen 18 dames hoor zeggen dat ze zelf de regie moeten houden over hun eigen leven, dan moet ik dit ook zelf doen! En jawel dat doe ik wel, en zeker nu! Maar het maakt me eigenlijk geen donder meer uit of iemand me goed of niet goed vindt! Ik moet zelf waarde hechten aan de dingen die ik doe en hier zelf een oordeel over hebben, kritisch naar mezelf kijken en dingen veranderen die volgens mijzelf niet goed zijn. En natuurlijk (maar dat is voor mij echt zo natuurlijk) vanuit respect met anderen omgaan! En volgens mij moet ik geen dingen meer doen waar ik mezelf niet meer in kan vinden. En al realiseer ik me dat dit verhaal een zooitje is (ik begon met oranje en eindig in het groen) zal ik jullie dit eventjes uitleggen. Meneer De Bono is een psycholoog en hij heeft ooit een boek geschreven over de '7 denkhoeden van De Bono'. En in dit boek gaat hij er van uit dat mensen op verschillende momenten, in verschillende situaties steeds een ander 'hoedje' opzetten en dan anders kunnen reageren. Zo spreekt hij over een witte, een gele, een groene, een rode, een blauwe, een paarse en een zwarte hoed. En jawel begon ik vanmorgen in dit verhaal met een oranje/rode hoed (emotie, je reageert vanuit je hart, vol emoties en dit kan zowel positief als negatief zijn) nu heb ik weer een groen hoedje op (groei, ontwikkeling, kracht, geloven in je kunnen, in datgene wat je kunt creeeren). En weet je, het kan geen toeval zijn, ik heb een groene polo aan...echt waar! En in de loop van mijn verhaal zie je deze kleur veranderen. Ik word even boos en laat dit dan weer achter me, en denk vooral in mogelijkheden!

En terwijl ik dit schrijf, moet ik denken aan de verjaardag van Evy, bij Kirsten en Frodo! Daar naar toe gaan is al heerlijk, omdat de meisjes dit ook leuk vinden. En volgens mij is dit het begin van iets leuks, als je het met zijn allen leuk vindt! Dus wij naar Nieuwegein, mooi weer en we lopen de tuin in, en daar zit de familie van Kirsten. Leuk, een soort herkenning, haar ouders, haar zus, en vrienden. Ik kende veel mensen van de verhalen en zij kenden mij van mijn weblog, mijn boek. Herkenning, warmte en mooie gesprekken, een lekker glas rose erbij, een roze tompouce met aardbeiensmaak en allemaal bijzondere kinderen. Die spelen met elkaar, die delen met elkaar. Evy boven op de tafel tussen de glazen in toen we 'lang zal ze leven' gingen zingen, geweldig! Dit soort momenten kleuren je leven zo geweldig, als ik weer even terug ga naar De Bono, geel en groen en veel rood! Zon, energie, liefde, kracht, warmte, energie en aandacht voor elkaar. Als ik ooit een bedrijf ga beginnen worden dit mijn kleuren, en zoek ik een palet van mensen om me heen (Kirsten doe je mee??? Je hoort zo bij me...)om dit samen te realiseren...En eigenlijk wil ik jullie nog iets vertellen, allemaal in het kader van kleuren...ik heb van Annemarie een kado gekregen. Zo geweldig mooi. Ik wilde dit al een hele tijd kopen, maar vond het te duur om zomaar te kopen. Een lamp, die allerlei kleuren licht geeft. Zo kun de lamp op de gele stand zetten, of op de rode, of de blauwe, de groene...geweldig mooi. Zelfs even kun je alle kleuren laten overlopen in elkaar...en deze lamp kreeg ik zomaar van Annemarie. Juist op die avond dat we met die groep van 18 dames aan het praten waren geweest over De Bono....kan toch geen toeval zijn! Gisteren stond de lamp op de oranje stand, later hebben we de kleur maar weer aangepast naar wat roze...en die lamp hebben we gericht op dat mooie schilderij van Annemarie, die zwarte mevrouw (nog zonder lieveheersbeestje op haar bil...).
Kleuren....een mooie gekleurde zondag gewenst!

Dikke zoen...
Anita