Ingewikkeld....stel je open en zie maar....

Soms vind ik het leven zo ingewikkeld...en dan gaat het over normen en waarden. Over verwachtingen, over de manier waarop we in het leven staan. Zo voelt nu onze wintersport naar Zweden als iets, wat niet goed is, niet leuk zou zijn....terwijl ik denk 'alles wat we niet kennen, alles wat we niet weten, hoeft niet op voorhand niet leuk te zijn' en dan realiseer ik me weer, dat ik terecht ben gekomen in een wereld vol merken, vol luxe en als je maar op de een of andere manier afwijkt, dan voldoet dit niet aan de norm, of de verwachting. Een elite maatschappij, waar ik zomaar onderdeel van ben geworden. Want als de wintersport naar Oostenrijk, Zwitserland of Frankrijk was gegaan, dan was het ok. Want dat is bekend, dat is veilig en vertrouwd en past in het plaatje...brrrrrr...en ik voel me hier echt rot bij. Eerlijk gezegd. Het voelt alsof andere dingen, dingen die wellicht terug gaan naar de basis, naar een vorm van eenvoud, al niet meer voldoen...
En op dit soort momenten verlang ik terug...naar....ik weet niet wat. Mijn simpele leven van vroeger. Toen ik blij was met een weekend...Vlieland, of wat dan ook. Toen ik vijf jaar lang geen enkele vakantie had, simpelweg, omdat ik het me niet kon veroorloven....en nu ben ik terecht gekomen in een wereld vol G-stars, tassen, merken en luxe...en verdomd weinig inhoud als het er echt toe doet....en ook al weet ik, dat Annemarie het leuk vindt om met mij naar Zweden te gaan. Om met mij en de kinderen naar een andersoort vakantie te gaan...het voelt steeds door de omgeving als ' niet goed' ....
En aan de andere kant, realiseer ik me. Dat dit een levensles is. Om me, onafhankelijk van de buitenkant, te blijven ontwikkelen. En te blijven delen, want ik geloof en blijf geloven in het feit, dat het leren kennen van nieuwe dingen, van onbekende dingen, je iets brengt. Wat dan ook...een inzicht, een nieuwe zienswijze...een ervaring. En door simpelweg alleen maar je te wentelen in luxe...kom je volgens mij niet zoveel verder. Het brengt je niet zoveel. En terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me ' oordeel niet Anita, verwonder je slechts' en denk ik aan mijn moeder en met deze zin...zal ik proberen vol verwondering de reis naar Zweden te gaan vervolmaken, zodanig dat ik alle reacties vooraf en achteraf tot me neem...en kijk hoe de realiteit op 20 december zal zijn. En sowieso zal Zweden ons iets brengen, sneeuw, kou, gezelligheid en opnieuw ontdekken of ik nog op de lange latten iets kan laten gebeuren. Of ik het nog kan, de skies onderbinden en heerlijk door de kou suizen en genieten. Of de apres-ski in Zweden anders is dan in Oostenrijk, Zwitserland en Frankrijk. En misschien wel gewoon oog in oog met een eland komen te staan. Een snowscootersafari beleven...ik heb het nog nooit mogen doen? Een tocht op de slee met honden ervoor...ik ben benieuwd. En weet je, al die oordelen vooraf....ik zal erover vertellen op mijn website...en dan mogen jullie weer je verhaal doen. Ik merk, dat ik verdrietig ben...niet meer en niet minder. Terwijl ik er juist zoveel zin in heb...en weer moet ik even denken aan mijn vader en zijn reactie ' Zweden...oh dat zal leuk zijn zeg, dat zal mooi zijn...' ja zo simpel kan het zijn...stel je open en zie maar....
Het is zaterdagavond...half elf, dag nog een fijn weekend!
Anita

'I will always love you....'

Vanmorgen vroeg in de auto hoorde ik het prachtige nummer 'I will always love you' en terwijl ik door een nevelig landschap reed, realiseerde ik me hoeveel ik van Annemarie ben gaan houden! Onze relatie, die toch al heel wat niet geplande dieptepunten heeft gekend, lijkt maar sterker en intenser te worden. Gebaseerd op gelijkheid, ruimte en vooral intense liefde geeft deze relatie mij soms vleugels....
En toen ik vanmorgen hier in Wijk bij Duurstede mijn auto parkeerde, was ik zomaar weer een gelukkig mens. Mijn vriendinnetje Ellen is jarig vandaag, dus ik heb haar een smsje gestuurd toen het nog heel vroeg was! En de bloemen komen later! Vanavond een kinderfeestje voor Roos, met al haar vrienden uit groep 8! Ben benieuwd, zal wat worden denk ik.
En nog steeds mijn oproep, aan enthousiaste mensen, die wat anders willen in hun leven, om mij te benaderen...er is nog zoveel werk. Ik denk dat ik mij maar ga bezighouden met een vorm van Werving en Selectie, op de een of andere manier...is leuke business, gaat over mensen die beweging willen!
Voor nu een hele mooie vrijdag...gisteren had ik een vader-dochter-dagje en dat was heel fijn! Samen rondtoeren op Flakkee, een glaasje witte wijn bij tante Aniet en oom De, gezellig...ouderwets. Ga ik vaker doen, zo samen met mijn bijna 80-jarige vader! Genieten is dat!
Liefs,
Anita

Tante Suus en een opdracht?????

Lieve mensen, kennen jullie mijn tante Suus nog? Die lieve tante uit Goes, die mij vorig jaar trouw bij de start van iedere chemo-kuur een prachtig boeket bloemen stuurde....welnu mijn tante Suus (inmiddels al 82 jaar)is al een tijdje ziek, en pas gisteren hoorde ik van tante Anita hierover. En nu ben ik het, die haar via mijn Suzy Fleurs uit Voorschoten, bloemen heb gestuurd...ongelooflijk he...en eigenlijk heel spijtig, dat ik dit nu pas hoorde. Niemand kan er iets aan doen, maar tante Suus moet weten, dat ik aan haar denk! En het enge vind ik altijd, dat je je dan weer realiseert, dat mijn familie en An's familie ouder wordt, mijn vader, An's vader, mijn tante Tanneke en oom Wim, mijn tante Anita en oom De. En volgens mij moeten we optimaal genieten van elkaar en met elkaar. En daarom ga ik donderdag lekker een dagje naar mijn vader toe...even zo'n kwaliteitsmomentje samen hebben!

En dan nu wat heel anders - werk, opdrachten, netwerken - via mijn netwerk ben ik met de meeste spoed op zoek naar een heleboel mensen. Goede mensen, voor projecten, vaste banen, dus bel me alsjeblieft. Mail me, collega's, oud-collega's, ik heb werk voor jullie...echt waar!
DUS - BEN JE OP ZOEK NAAR IETS NIEUWS, OP MIJN VAKGEBIED OF MIJN OUDE VAKGEBIED, BEL ME MET SPOED.....

En nu, na een intensieve dag, een nieuwe expositie voor Annemarie op 1 april 2009! Een evenement voor het Managers Netwerk Nederland bij Schutter Wijnen op 23 april 2009. En veel mooie en intense contacten, ga ik lekker met An samen voor de buis...ik ben moe en voldaan!
Welterusten...
en liefs, van een enthousiaste, razende reporter bijna,
Anita

Nog eventjes....

Terwijl er hier prachtige rozen, staan, mooie orchideeen in een prachtige pot, met twee schitterende kandelaars erbij (kadootje van het team van Suzie Fleurs!) lees ik op een weblog dat er weer iemand is overleden, ongelooflijk....iemand die ik niet ken, maar via via lees ik al die verhalen over mensen die kanker hebben gekregen en sta ik even stil bij dit verlies, zomaar een jonge vrouw, die een vriend, een moeder en drie kindjes achterlaat. Iemand die de strijd dus niet heeft kunnen winnen....en bouw ik even een moment van stilte in, voor al diegenen die het niet redden, niet maken...niet meer kunnen maken!

Wat ben ik toch een mazzelaar.....
Aniet

Zaterdagochtend.....

De boerderij vanaf een afstand...de plek waar mijn vader al bijna 80 jaar woont....

Zomaar een luie, lome zaterdagochtend. Geen Leuven, dat doen we in januari wel. Annemarie die een beetje ziek was de afgelopen week, de drukke en volle agenda, het is even genoeg zo. Weer pas op de plaats maken. Lui zijn, kopje koffie, nog rond lopen voordat je onder de douche bent geweest, lekker lang de krant lezen. Niets hoeven, heerlijk! We vieren op deze bijzondere manier dat we twee jaar getrouwd zijn. Dat we elkaar al ruim drie jaar kennen, dat we samen zijn...heerlijk!

Buiten is het droog, lekker fris alweer, die bladeren van de Catalpa liggen weer overal. Ik probeer deze elke dag weg te halen. De buitenschilder is even gestopt, in december gaat hij binnen verder. De keuken, de deuren, het trapgat...heerlijk, alles netjes en geleidelijk aan, zodat ons prachtige huis, er weer optimaal uitziet. Ik hou er zo van als alles netjes en opgeruimd is.

Op kantoor heb ik gisteren heerlijk gewerkt, lekker op de fiets er naar toe. Paar uur werken, terug naar Floor voor haar verjaardag. Daarna weer op de fiets, oh wat een geweldig iets om op de fiets naar je werk te kunnen. Deze week, een leuke week, met leuke ontmoetingen. Nieuwe mensen, oude mensen, een afscheidsfeestje van Anita Arts bij Prorail. Anita zat in de Raad van Bestuur van Prorail en gaat nu iets anders doen. Zij was mijn mentor bij De Baak, geweldig wat een prachtvrouw, en dan bedoel ik wat een prachtig mens. Zo echt, zo puur ook!

Coachtrajecten die gaan starten, advieswerk waar ik mee bezig ben. OCW wat een vervolg gaat krijgen hoop ik, nieuwe opleidingen, nieuwe contacten, Marco met Jeugdzorg...wie weet, wat er nog komen gaat. Wat jammer toch dat een week maar vijf dagen heeft om te werken, ik vind zoveel dingen leuk....geweldig! Maar tussen alles door, ook weer een dagje, een momentje met mijn Pa, en misschien wel even een kop koffie bij tante Anita? Zou mooi zijn toch....donderdag 6 november ben ik weer bij mijn vader. Ik realiseer me dat dit de laatste keer veel te lang heeft geduurd. En ik mis hem dan ook weer...en weet je, ik besef me heel goed, hoe geweldig het is als je vader nog leeft. Hij wordt volgend jaar 80. En voor mij betekent dat, dat ik nog veel met hem wil genieten. Met hem wil samen zijn....heerlijk toch!

Een mooi, en lekker weekend gewenst, samen, alleen, met elkaar!

Anita

Opdracht!!!!

Jawel...vandaag was een dag van oogsten...een mail met een opdracht, deels bij de klant, deels op mijn eigen kantoor...leuk, divers werk, nieuwe kansen! Daarna weer een mail, met nieuwe modules vanaf januari 2009! En ondertussen gesprekken, uitnodigingen, nieuwe contacten...wellicht ook perspectief. Een telefoontje, mogelijk wat coachingswerk in Den Haag...maar mooier nog dan al dat werk...zomaar een mailtje van mijn vriendinnen, van oude vrienden, maar ook van nieuwe mensen, en vooral van mensen om wie ik geef. Een telefoongesprek met iemand die ik al zo lang ken. Maar ook met een oud-collega van NorthgateArinso. Dus oogsten is meer dan geld verdienen, is meer dan facturen sturen, oogsten is weer ervaren hoe rijk ik ben als mens. Dat ik dit soort mensen mag ontmoeten, zomaar in mijn leven...
Vandaag zei iemand tegen me 'Aniet, ongelooflijk dat je dicht allemaal mag ervaren na vorig jaar he...en dat het leven je weer zo toelacht, maar het heeft alles te maken met jouw positieve instelling in dit leven!' en ik kan dit alleen maar onderschrijven!
Dag, liefs
Aniet

Bijna 2 jaar getrouwd.....

Jawel jawel...het is bijna zover, wij zijn a.s. maandag 2 jaar getrouwd. En omdat maandag vol zit, met afspraken en trainingen en weet ik veel wat, gaan wij dit weekend....jawel chillen, niks doen, samen zijn, wandelen op het strand, lang in bed liggen, elkaar beminnen, champagne drinken, de telefoon eruit gooien....gewoon thuis zijn, zomaar samen thuis zijn!!! Vieren dat we 2 jaar getrouwd zijn...we zouden naar Leuven, naar het Kloosterhotel gaan en hebben dit arrangement verschoven naar volgend jaar. Gewoon zomaar niks, zomaar samen, zomaar wind in onze haren, zomaar...hoezo zomaar...Annemarie en Anita, twee jaar!
Twee jaar geleden in stilte getrouwd, dwars tegen alles en iedereen in. Rekening houdend met exen en ouders, en kinderen. En nu, zomaar samen, eens heel diep in elkaars ogen kijken, want godallemachtig...wat een twee jaar waren dat wel niet...intens, intensief, ongelooflijk, confronterend en bloedje spannend soms, maar zo mooi, zo dicht bij jezelf en wat je echt wilt...zo dicht bij de essentie waar het volgens mij omgaat...samen zijn, ja samen zijn, met elkaar knokken en praten....en ergens in dat weekend gaan we heel lekker samen eten, een glaasje hele lekkere wijn drinken en ons zomaar weer realiseren dat we elkaar hebben mogen ontmoeten....ik zie haar nog zitten op dat bankje...hier in Voorschoten en toen al wist ik 'oh....wat is ze leuk, daar zou ik wel mee willen trouwen....' en weet je, het is nog gebeurd ook...zomaar een jaar later of net ietsje langer later...
Dag!!!! Aniet