Ingrijpen van boven af....

Tja, zondagochtend...en soms dan ben je wel te veel bezig met het werk. Dan open ik steevast mijn mailbox als ik thuiskom om nog even alert te kunnen reageren. Om bij te blijven in het geweld wat communicatie heet vandaag de dag. Altijd alert reagerend! Voor nieuwe business of anderszins. En vanmorgen kom ik gewoon simpelweg mijn mailbox niet meer in...lastig, aangezien dit mijn verbinding met de wereld is. Met klanten en opdrachtgevers en mijn netwerk is...
maar volgens mij is dit gewoon een signaal, dat ik eventjes andere dingen moet gaan doen. Eventjes mij moet concentreren op de sinterklaassurprise ofzo...De nieuwe laptop even moet installeren ofzo..gezellig met Annemarie en tante Anita en oom De moet gaan brunchen, ja laten we dat maar doen! Wij gaan naar de Veurseweg naar Van der Valk en daar verblijven zij. En wij zijn uitgenodigd voor een lunch aldaar...lekker, leuk en gezellig!
Net zoals gisterenavond, een uitgebreid diner, met van alles en nog wat met mooie wijnen, mooie port en kazen, met prachtige amuses, en veel gangen, bij Gitta en Sander, met Eveline en Leo. Mooi en warm deze ontvangst, op een prachtig plekje in Haarlem...geweldig werkelijk waar!! Vooraf nog even door de stad gelopen, wat een heerlijke stad is Haarlem toch....
dus mijn prioriteit dit weekend ligt bij dit soort dingen, genieten vooral...en lekker slapen, rust...
dus iemand heeft weer even ingegrepen. En afgelopen week gaf Emmy me al per mail aan, dat zij dacht dat ik wel weer volop bezig zou zijn en druk...dus vandaag even geen berichten, even geen reacties, het is rusttijd...zondag! Tijd voor overpeinzingen, tijd voor elkaar, tijd voor de balans...
Met liefs, een mooie zondag...
Anita

Nieuwe kunst en mooie interacties....

Anita aan het trainen bij OCW op 18 november jl. in het Carlton Beach Hotel...

De dierenfamilie....kom kijken op de Beethovenlaan 69B te Voorschoten...

Pffttt wat een dikkerd he...

Lieve mensen, vandaag was een echte P-factor dag. Een dag vol contacten bij OPB in Wijk bij Duurstede...bekenden, relaties en onbekenden...een constructieve interactieve dag! Nu met een mooi glas Saint Emillion op de bank, met An, heerlijk...moe maar voldaan!

En eventjes voor de beeldvorming, nieuwe kunst van Annemarie...dieren....leuk he?
Kus, Aniet

Politie Zuid-Holland-Zuid

En vanmorgen was ik zomaar onverwachts bezig weer voor de Politie Zuid-Holland-Zuid in Hendrik Ido Ambacht...een inleiding over coachen, over coachend leiderschap. Dankzij vriendin Artje...die mij gisterenmiddag een sms stuurde of ik iets kon vertellen over coachen. En om een uur of drie werd ik gebeld door haar collega of ik vanmorgen een verhaal wilde vertellen hierover! Leuk, leuk, ongelooflijk leuk. Een mooi 'klusje' tussendoor, zomaar bezig zijn met dingen die leuk zijn. Praten met praktijkmensen bij de Politie over het coachen van jonge collega's die op de Politie Academie zitten.
En vanmiddag weer wat werken op kantoor, na eerst in slaap te zijn gevallen onder de zonnebank...want wat was ik moe, gewoon zomaar moe. En er zomaar aan toegeven...en vanavond lekker dim sums gegeten met Eveline bij The Village in Voorburg, een ongelooflijk gezellige tent. Met lekkere wijntjes! Wij gaan elkaar twee keer per jaar gewoon zien, een keer in het westen en een keer in Oldemarkt, bij Giethoorn...leuk he. Mooi contact....
En net, ongelooflijk huilen omdat ik het programma 'Ik mis je' van de EO altijd bekijk en vanavond ging het over een klein meisje en zij is overleden aan kanker...een soort nagedachtenis aan iemand die er niet meer is...heftig...en eerst was zij schoon...En weet je op dat soort momenten dan ben ik eventjes heel bang. Maar dat verdwijnt ook wel weer, maar het maakt dat wij samen lekker huilen op de bank!
Een mooie avond...
Anita

Verwondering....

De contacten met onbekenden, die via via mijn weblog bereikt hebben, raken mij tot in iedere vezel...dus alle deze mooie mensen, die of direct, of indirect iets hebben met datgene waarover ik schrijf, ik wens jullie geluk, liefde en heel veel kracht toe...
want het is zo ongelooflijk ingewikkeld om naast iemand te staan die kanker krijgt. Of zelf kanker te krijgen, of je liefste vriendinnetje te verliezen aan kanker, of zomaar een programma op tv te zien, waarin je ziet dat mensen niet lang meer te leven hebben...
Kanker is zo ongelooflijk ingewikkeld, en langzaam aan komt er een kringetje van mensen rondom mij te staan, dichtbij of veraf, die allemaal een lijntje hebben met kanker...mensen die elkaar vast kunnen houden, liefde en kracht kunnen geven. Die een kaarsje voor elkaar kunnen branden, elkaar een warm woord kunnen sturen...sterkte en kracht van mij!
Anita

Het sneeuwt!!!

Een koude zondag, vanmorgen heb ik volgens mij alle laatste bladeren van de Catalpa en andere boompjes/struiken opgeveegd, takjes, rotzooi rond het huis. Het ziet er weer netjes uit. Rosanne was naar het zwembad (brrrr....ik moet er niet aan denken nu), Floor zit met haar vriendje Sjoerd op de bank een dvd te kijken. Annemarie en ik in de keuken, mooie muziek 'Candlelight' en een intensief gesprek over het opvoeden van kinderen. Ingewikkeld, omdat ik geen ouder ben, geen kinderen heb, en dus vanuit een soort 'helicopterview' kijk naar de interactie tussen ouders en kinderen. En ondertussen voel ik mij heel betrokken, want de kinderen van Annemarie zijn ook een beetje 'iets van mij' geworden, ik maak veel met hen mee. Emoties, geluk, blijdschap, vriendschappen, we gaan met elkaar op vakantie. Ik koop kadootjes voor hen, ik zorg voor hen, ik deel met hen wat ik te delen heb, ik ben de partner van hun moeder. En ik realiseer me zo dat dit ingewikkeld is, je moeder te zien met een andere vrouw. Je vader met een andere vrouw, of alleen, maar als kind ben je zo verdomde sensitief en voel je zoveel, krijg je zoveel mee...
En dus praat An nu als moeder met haar Rosanne op de kamer van Roosje. Over hoe het gaat met haar, want blijven zitten, terwijl je klas de leukste van je leven was, en dat gecombineerd met ouders die niet meer samenzijn. Een Anita, die kanker had, nu misschien wel weer helemaal gezond lijkt, maar toch...de impact is niet uit te vlakken...
En dit alles schrijf ik hier op, terwijl het buiten sneeuwt, mooie vlokken, die maken dat de heg langzaam wit kleurt, het terras langzaam aan wit wordt, de tafel, stoelen en banken buiten bedekt zijn met een mooi wit laagje sneeuw...de winter doet zijn intrede. Met alle risico's van dien, sneeuw op de wegen, glibberen en glijden, kortom de kachel wat hoger, een glaasje dieprode wijn....en samenzijn in huis is weer een van onze meest intense bezigheden!
Net had ik mijn vader aan de telefoon en realiseerde ik me weer, steeds maar weer dat hij langzaam aan ouder aan het worden is. Dat ik bang ben mijn familie te verliezen, en een soort van alleen op de wereld te zijn, samen met Arie. Zonder ouders zijn, lijkt me zo onveilig, zo bijzonder ook...want zij hebben met toch gemaakt, tot wie ik nu ben...
Mijn familie wordt ouder, tante Anita al 84, tante Tanneke 83, oom Wim 84 of misschien wel 85, oom De 82 geloof ik, Pa bijna 80 en Els gelukkig nog maar bijna 70...tante Suus ook al iets van 82, Annemarie's vader al 84, An's moeder gelukkig een stuk jonger, Reynaud ook...dus daar hebben we nog voldoende tijd, als alles mee zit en god dit zo wil....
Leeftijd....in 2009 ga ik 50 jaar worden, ongelooflijk he...een halve eeuw! Maar nu voorlopig 49 en sneeuw! Dag, wat een serieus gedoe zeg...
Lieve allemaal, proost, ik ga mijn laatste fles champagne aanbreken!
Anita

De boerderij staat op funda!!!

Dag allemaal, ik krijg zojuist bericht van de makelaar dat onze boerderij op funda staat, voor wie een prachtig beeld wil krijgen van mijn geboorteplek, of voor diegenen die een ongelooflijk mooie vrijstaande woning willen kopen en geld genoeg hebben om hier een droompaleis van te maken, kijk www.funda.nl en zoek onder Stad aan 't Haringvliet, Oostmoersescheidweg nummer 1
en laat je verrassen!!

Dag,
Anita

Winter....

Het wordt weer winter! BRRR...die kou, de open haard aan, buiten hagelt het, winterbanden onder je auto. Wintersport, rendieren, Zweden, sneeuw, scooters, op de slee...maar eerst nog even werken, veel werken. Leuke dingen doen. Bezig zijn. Maar nu, op deze rustige zaterdagochtend, zit ik gewoon aan de keukentafel en realiseer ik me dat dit wel even lekker is. Annemarie is met Roosje naar de hockey (brrr wat koud) en Floor heeft een turnwedstrijd. En ik, ik heb nespresso, ga straks even bloemen halen en lees lekker de krant. Mail nog wat en doe ongelooflijk lui...ik geniet er eventjes van!
Afgelopen week gaf ik les aan een groep mensen in Utrecht. Een nieuwe groep, en het was weer zo'n mooie dag. Zo intens, door mijn verhaal raakten twee mensen geemotioneerd. En door die emotie was er direct verbinding. Wonderlijk dat dit steeds maar weer er is, er mag zijn. En dit soort momenten geven mijn leven die intensiteit! En de verbinding ontstond eigenlijk doordat zij beiden hun partner verloren hebben. En ik ging vertellen over ziek zijn en de impact op je leven. Ik merk nog steeds dat ik hierover praat, dit wil delen en blijven delen. Het is een stukje van mij geworden...en ik ben zo blij, dat ik erover mag praten! Dat ik steeds weer blij kan zijn met de bladeren die vallen, of de hagel die op het terras blijft liggen. Kinderlijk naief soms....gewoon simpelweg gelukkig zijn, met eigenlijk niets en toch zoveel, met mijn geluk, met dit leven....
en dat is het enige wat ik door wil geven. En daar zit ook mijn pijnpunt als ik zie dat iemand zich druk maakt om dingen die er niet toe doen. Grappig....wil ik nog even vertellen. Vroeger (toen ik alleen woonde in Schoonhoven) had ik af en toe een week dat ik wilde bewijzen aan mijzelf, dat ik met heel weinig geld kon rondkomen. Nu is dat als je werkt niet zo ingewikkeld want je hebt geen tijd het uit te geven. En dan haalde ik bijvoorbeeld 50 euro bij de bank. Stopte dat in mijn portemonnee en keek hoe lang ik ermee kon doen, en toch deed ik boodschappen, en kookte ik een maaltijd. Nu doe ik dit nog wel eens en soms doet Annemarie mee. Het enige verschil is dat dit in een week met de kinderen hier thuis, die zin hebben in wat lekkers, een pakje dit, een zakje zo, een koekje, een beetje chips. Iets speciaals op het brood, knakworstjes, heel moeilijk is. Maar wij doen dit samen nog wel eens. En op de een of andere manier ervaar ik dat weer als een vorm van bewustwording. Een vorm van het je realiseren waar je allemaal geld aan uitgeeft. Niet vanuit zuinigheid, maar meer van het je realiseren. En het bijzondere is, dat je alles wat je dan niet hebt uitgegeven, zomaar in een klap weer teniet kunt doen, door lekker een hapje te gaan eten ergens. Wat zijn wij mensen toch leuk he...
Een fijn weekend!
Anita