Mijn boek in het blad Kracht van KWF!!

En afgelopen vrijdag kreeg ik het blad Kracht van het KWF in de bus. En jawel daar staat mijn boek, leuk is dat toch, om dan volkomen onverwachts je eigen boek terug te zien....gestaag loopt de verkoop door. Langzaam, heel langzaam...en soms geef ik het zelf aan iemand kado. Zomaar omdat iemand me geraakt heeft door er simpelweg te zijn! Dan schrijf ik er iets in, speciaal voor die persoon. Ik zou nog wel een boek willen schrijven, zal er nog een keer over na gaan denken...
Op dit moment ben ik even thuis. Annemarie is met haar mama naar meneer Van Riel. Om te kijken hoe zij haar verdriet (er zit veel verdriet in Annemarie, wellicht al van heel veel jaren terug) een plekje kan geven. Hoe zij om kan gaan met de situatie zoals deze is, dat zij een week wel haar dochters bij zich heeft en dan weer een week niet. Ingewikkeld...en verdrietig. Maar andersom net zo, ook voor de vader geldt dit. Ik was bij Maandag. Een leuke organisatie, dynamisch, en ik had daar een leuk gesprek, over van alles, over dienstverlening, cultuur, imago, merken, internationalisering. Kortom heerlijk zo van gedachten te wisselen met twee heren, iemand uit de Raad van Bestuur en een kwaliteitsmanager.
En straks sta ik voor een groep in Den Haag, communicatie, Public Relations, en nog veel meer...genieten is dat vind ik. Les 5 alweer...dit jaar ronden we ook deze module af!

Ik lees momenteel een prachtig boek - Wat ik je nog wilde zeggen - over omgaan met mensen met kanker. En als je het boek in je handen hebt, dan zie je een zeilbootje laveren op volle zee...en dit beeld is volgens de schrijfster typerend voor iemand die kanker heeft. Laveren tussen leven en dood...
Kanker krijgen is ingewikkeld vind ik nu. Het doet je beseffen dat alles eindig is. Het laat je voelen dat je lichaam de regie even over neemt van je. Het laat je zien dat je beperkingen hebt en dingen niet meer kunt. En het maakt dat je met een enorme rotklap terug op aarde komt, als je daar eventjes van af leek te dwalen. Of als je teveel met je hoofd in de wolken liep...En aan de andere kant, ben je ongelooflijk bang, dat je je leven juist hier op aarde gaat verliezen. Dat je je geliefde kwijt raakt. Ik geloof dat ik daar nog het meest bang voor was, om Annemarie te verliezen, mijn vader, Jannie mijn vriendinnetje...want ik wil nog zoveel met hen delen.
En het mooie is nu dat ik terug mag kijken, net alsof ik in het reuzenrad zit en naar beneden kijk, net alsof ik naar iemand anders kijk dan naar mijzelf. Als ik nu iemand zie die kaal is, dan voel ik mee, dan sta ik stil bij dit verdriet. Dan wil ik die persoon iets liefs zeggen, of gewoon zomaar, dat ik haar of hem bewonder. Of de partner even aangeven, dat ik meeleef....
Kanker krijgen is alsof je sensitiever bent dan ooit. En geloof me, ik gun niemand ziek zijn. Maar ik zou zo graag willen, dat mensen die gezond zijn, die kunnen werken en leven en genieten, gewoon wat meer stil willen staan bij de ander. Wat sensitiever zijn, wat meer oog hebben voor het gevoel van de ander. Jeetje wat zou de wereld dan een stuk aangenamer zijn...soms zou ik iemand wel wakker willen schudden. Vorige week nog, had ik ook weer zo'n ervaring, dat ik dacht 'ach man, wat heb je nog veel te leren...' en weet je wat zo jammer is, sommigen leren nooit! Gelukkig heb ik mijn lesje mogen leren, en steeds weer gaf ik aan, het ziek zijn heeft me veel gebracht...welnu, onder andere dit...
Dag, liefs,
Anita

Vandaag is het MAANDAG

Vandaag is MAANDAG...en ik ga op bezoek bij het bedrijf MAANDAG. Een leuke club mensen, ruim 2000, en ik heb een gesprek met de financieel directeur en de secretaris van de Raad van Bestuur. Spannend...een contact, ingezet door iemand uit mijn netwerk. Het voelt wel goed...zo dadelijk even naar huis, nette kleding aantrekken en vervolgens op weg. Spannend vind ik dit...
en lieve mensen, het is 1 december 2008. De laatste maand van dit jaar is aangebroken, de laatste maand van 2008. Ongelooflijk....we gaan er een prachtige maand van maken!
Geniet van deze maandag!
Anita

Ingrijpen van boven af....

Tja, zondagochtend...en soms dan ben je wel te veel bezig met het werk. Dan open ik steevast mijn mailbox als ik thuiskom om nog even alert te kunnen reageren. Om bij te blijven in het geweld wat communicatie heet vandaag de dag. Altijd alert reagerend! Voor nieuwe business of anderszins. En vanmorgen kom ik gewoon simpelweg mijn mailbox niet meer in...lastig, aangezien dit mijn verbinding met de wereld is. Met klanten en opdrachtgevers en mijn netwerk is...
maar volgens mij is dit gewoon een signaal, dat ik eventjes andere dingen moet gaan doen. Eventjes mij moet concentreren op de sinterklaassurprise ofzo...De nieuwe laptop even moet installeren ofzo..gezellig met Annemarie en tante Anita en oom De moet gaan brunchen, ja laten we dat maar doen! Wij gaan naar de Veurseweg naar Van der Valk en daar verblijven zij. En wij zijn uitgenodigd voor een lunch aldaar...lekker, leuk en gezellig!
Net zoals gisterenavond, een uitgebreid diner, met van alles en nog wat met mooie wijnen, mooie port en kazen, met prachtige amuses, en veel gangen, bij Gitta en Sander, met Eveline en Leo. Mooi en warm deze ontvangst, op een prachtig plekje in Haarlem...geweldig werkelijk waar!! Vooraf nog even door de stad gelopen, wat een heerlijke stad is Haarlem toch....
dus mijn prioriteit dit weekend ligt bij dit soort dingen, genieten vooral...en lekker slapen, rust...
dus iemand heeft weer even ingegrepen. En afgelopen week gaf Emmy me al per mail aan, dat zij dacht dat ik wel weer volop bezig zou zijn en druk...dus vandaag even geen berichten, even geen reacties, het is rusttijd...zondag! Tijd voor overpeinzingen, tijd voor elkaar, tijd voor de balans...
Met liefs, een mooie zondag...
Anita

Nieuwe kunst en mooie interacties....

Anita aan het trainen bij OCW op 18 november jl. in het Carlton Beach Hotel...

De dierenfamilie....kom kijken op de Beethovenlaan 69B te Voorschoten...

Pffttt wat een dikkerd he...

Lieve mensen, vandaag was een echte P-factor dag. Een dag vol contacten bij OPB in Wijk bij Duurstede...bekenden, relaties en onbekenden...een constructieve interactieve dag! Nu met een mooi glas Saint Emillion op de bank, met An, heerlijk...moe maar voldaan!

En eventjes voor de beeldvorming, nieuwe kunst van Annemarie...dieren....leuk he?
Kus, Aniet

Politie Zuid-Holland-Zuid

En vanmorgen was ik zomaar onverwachts bezig weer voor de Politie Zuid-Holland-Zuid in Hendrik Ido Ambacht...een inleiding over coachen, over coachend leiderschap. Dankzij vriendin Artje...die mij gisterenmiddag een sms stuurde of ik iets kon vertellen over coachen. En om een uur of drie werd ik gebeld door haar collega of ik vanmorgen een verhaal wilde vertellen hierover! Leuk, leuk, ongelooflijk leuk. Een mooi 'klusje' tussendoor, zomaar bezig zijn met dingen die leuk zijn. Praten met praktijkmensen bij de Politie over het coachen van jonge collega's die op de Politie Academie zitten.
En vanmiddag weer wat werken op kantoor, na eerst in slaap te zijn gevallen onder de zonnebank...want wat was ik moe, gewoon zomaar moe. En er zomaar aan toegeven...en vanavond lekker dim sums gegeten met Eveline bij The Village in Voorburg, een ongelooflijk gezellige tent. Met lekkere wijntjes! Wij gaan elkaar twee keer per jaar gewoon zien, een keer in het westen en een keer in Oldemarkt, bij Giethoorn...leuk he. Mooi contact....
En net, ongelooflijk huilen omdat ik het programma 'Ik mis je' van de EO altijd bekijk en vanavond ging het over een klein meisje en zij is overleden aan kanker...een soort nagedachtenis aan iemand die er niet meer is...heftig...en eerst was zij schoon...En weet je op dat soort momenten dan ben ik eventjes heel bang. Maar dat verdwijnt ook wel weer, maar het maakt dat wij samen lekker huilen op de bank!
Een mooie avond...
Anita

Verwondering....

De contacten met onbekenden, die via via mijn weblog bereikt hebben, raken mij tot in iedere vezel...dus alle deze mooie mensen, die of direct, of indirect iets hebben met datgene waarover ik schrijf, ik wens jullie geluk, liefde en heel veel kracht toe...
want het is zo ongelooflijk ingewikkeld om naast iemand te staan die kanker krijgt. Of zelf kanker te krijgen, of je liefste vriendinnetje te verliezen aan kanker, of zomaar een programma op tv te zien, waarin je ziet dat mensen niet lang meer te leven hebben...
Kanker is zo ongelooflijk ingewikkeld, en langzaam aan komt er een kringetje van mensen rondom mij te staan, dichtbij of veraf, die allemaal een lijntje hebben met kanker...mensen die elkaar vast kunnen houden, liefde en kracht kunnen geven. Die een kaarsje voor elkaar kunnen branden, elkaar een warm woord kunnen sturen...sterkte en kracht van mij!
Anita

Het sneeuwt!!!

Een koude zondag, vanmorgen heb ik volgens mij alle laatste bladeren van de Catalpa en andere boompjes/struiken opgeveegd, takjes, rotzooi rond het huis. Het ziet er weer netjes uit. Rosanne was naar het zwembad (brrrr....ik moet er niet aan denken nu), Floor zit met haar vriendje Sjoerd op de bank een dvd te kijken. Annemarie en ik in de keuken, mooie muziek 'Candlelight' en een intensief gesprek over het opvoeden van kinderen. Ingewikkeld, omdat ik geen ouder ben, geen kinderen heb, en dus vanuit een soort 'helicopterview' kijk naar de interactie tussen ouders en kinderen. En ondertussen voel ik mij heel betrokken, want de kinderen van Annemarie zijn ook een beetje 'iets van mij' geworden, ik maak veel met hen mee. Emoties, geluk, blijdschap, vriendschappen, we gaan met elkaar op vakantie. Ik koop kadootjes voor hen, ik zorg voor hen, ik deel met hen wat ik te delen heb, ik ben de partner van hun moeder. En ik realiseer me zo dat dit ingewikkeld is, je moeder te zien met een andere vrouw. Je vader met een andere vrouw, of alleen, maar als kind ben je zo verdomde sensitief en voel je zoveel, krijg je zoveel mee...
En dus praat An nu als moeder met haar Rosanne op de kamer van Roosje. Over hoe het gaat met haar, want blijven zitten, terwijl je klas de leukste van je leven was, en dat gecombineerd met ouders die niet meer samenzijn. Een Anita, die kanker had, nu misschien wel weer helemaal gezond lijkt, maar toch...de impact is niet uit te vlakken...
En dit alles schrijf ik hier op, terwijl het buiten sneeuwt, mooie vlokken, die maken dat de heg langzaam wit kleurt, het terras langzaam aan wit wordt, de tafel, stoelen en banken buiten bedekt zijn met een mooi wit laagje sneeuw...de winter doet zijn intrede. Met alle risico's van dien, sneeuw op de wegen, glibberen en glijden, kortom de kachel wat hoger, een glaasje dieprode wijn....en samenzijn in huis is weer een van onze meest intense bezigheden!
Net had ik mijn vader aan de telefoon en realiseerde ik me weer, steeds maar weer dat hij langzaam aan ouder aan het worden is. Dat ik bang ben mijn familie te verliezen, en een soort van alleen op de wereld te zijn, samen met Arie. Zonder ouders zijn, lijkt me zo onveilig, zo bijzonder ook...want zij hebben met toch gemaakt, tot wie ik nu ben...
Mijn familie wordt ouder, tante Anita al 84, tante Tanneke 83, oom Wim 84 of misschien wel 85, oom De 82 geloof ik, Pa bijna 80 en Els gelukkig nog maar bijna 70...tante Suus ook al iets van 82, Annemarie's vader al 84, An's moeder gelukkig een stuk jonger, Reynaud ook...dus daar hebben we nog voldoende tijd, als alles mee zit en god dit zo wil....
Leeftijd....in 2009 ga ik 50 jaar worden, ongelooflijk he...een halve eeuw! Maar nu voorlopig 49 en sneeuw! Dag, wat een serieus gedoe zeg...
Lieve allemaal, proost, ik ga mijn laatste fles champagne aanbreken!
Anita