The road ahead....dit liedje komt steeds maar langs....

The road ahead ~ City to city ~
De weg voor je is leeg
en geplaveid
met grote afstanden
van het onbekende,

Wat je bestemming ook lijkt te zijn
neem het leven zoals het komt,
neem het leven zoals het is
De horizon in de verte
is zo dichtbij,
maar toch ook weer zo ver weg,

Je moet niet verbaasd zijn
als bij aankomst
de droom is vervlogen
of angsten niet hoeven te blijven,

De weg voor je
geeft nooit een belofte prijs,
Het is een snelweg
of een doodlopende straat,

Regendruppels op je voorruit
vallen vanuit de hemel of de hel,
Je rijdt het daglicht in
of de duisternis,
met onzekerheid als je gids

De weg voor je
geeft nooiteen belofte prijs,
De weg voor je is een snelweg
of een doodlopende straat,

De weg voor je
beantwoordt nooitvragen,
en niets is zeker
onderweg,
zelfs niet morgen,
met grote afstanden
van het onbekende
wat voor je ligt,

De weg voor je is leeg
en geplaveid
met grote afstanden
van het onbekende,

Wat je bestemming ook lijkt te zijn
neem het leven zoals het komt,
neem het leven zoals het is

Kop koffie in Zeldenrust....

En zomaar op een donderdagmiddag om kwart over twee, geniet ik van een kop koffie en een glas water in Zeldenrust. Een haagse gelegenheid, heerlijke muziek, beetje jazzy..En zojuist heb ik een mooi en intens optreden gehad bij Shell. Met een zaal vol mooie mensen, allemaal dames en een meneer...prachtig. Een optreden vanuit verbinding, my personal journey...the time before and the time after. Servant Leadership, voelen, contacten...erg mooi. Een mooie dame kwam naar me toe en vroeg of ik voor een International Church in Den Haag wil spreken. Natuurlijk wil ik dat, geweldig lijkt me dit...puur en zuiver. Wat voel ik me rijk, wat geniet ik.
Straks ga ik naar Voorburg om te eten met Caroline, te praten over haar gevoel. En dan nog een college over Persoonlijke Effectiviteit. Een mooie dag, een zakelijk goede dag, een intensieve dag...wat een rijkdom!
Anita

Anita met bril......

En lang geleden beloofd maar hier dan toch...Anita met bril...

hip he...

Liefs

Anita

Gedicht - Wees niet bang - Freek de Jonge

En vanmorgen vroeg kreeg ik van iemand uit het Hospice dit prachtige gedicht. Zomaar...wat een mooi kadootje...dank je wel!

Wees niet bang,
Je mag opnieuw beginnen
Vasteraden,
doelgericht,
of aarzelend op de tast
Houd je aan de regels
of volg je eigen zinnen
Laat die hand maar los
of pak er juist een vast

Wees niet bang
voor al te grote dromen
GA als je het zeker weet
en als je aarzelt wacht
Hoe ijdel zijn de dingen
die je je hebt voorgenomen
Het mooiste overkomt je
het minste is bedacht

Wees niet bang
voor wat ze van je vinden
Wat weet je van de ander
als je jezelf niet kent
Verlies je oorsprong niet
door je snel te binden
Het leven lijkt afwisselend
maar zelfs de liefde went

Wees niet bang
je bent een van de velen
En tegelijk
is er maar EEN als jij
Dat betekent dat
je vaak zal moeten delen
En soms zal moeten zeggen:
LAAT ME VRIJ!

Freek de Jonge

Geniet ervan!
Anita

Een wandeling op zondagochtend....

Goedemorgen 1 maart 2009! Een prachtige zondag, voorjaar, en vanmorgen om kwart over acht vertrok ik, met wandelschoenen aan, op weg naar een ontmoeting bij het station Voorschoten. (en terwijl ik dit schrijf moet ik denken aan mijn eerste ontmoeting met Annemarie, het begon ooit ook bij het station van Voorschoten en ziehier het resultaat....). Maar vanmorgen had ik afgesproken met een meneer, dus geen zorgen, om samen te gaan wandelen en te gaan praten. Zomaar spontaan afgesproken. Hij coacht ook mensen, net als ik en hij wandelt met veel mensen. Voor mij een uitdaging om voor het eerst weer eens flink te wandelen. Dit heb ik na mijn ziek zijn in deze vorm niet meer gedaan...en weet je, het was heerlijk! Heerlijk om zo vroeg buiten te zijn, de vogeltjes te horen, de sneeuwklokjes te zien, wandelaars en fietsers tegen te komen...mensen die houden van stilte, van natuur, van buiten zijn. Heerlijk om te praten met een man, die veel wijsheid in zich heeft...geweldig! Maar ook heerlijk om met een man te praten, die veel herkenning heeft bij mijn verhaal. Elkaar als het ware wat te coachen, en met elkaar te delen....
En toen ik zo vroeg buiten liep, realiseerde ik me dat ik dit gemist heb. Wandelen in de natuur, buiten zijn, heerlijk. En dus is hier het moment dat ik weer meer wandelend door het leven zal gaan. Nu voel ik wel mijn rug, mijn vermoeidheid, maar dat mag er zijn. En weet je wat ik zo graag wil....een steen verleggen in willekeurig welk riviertje, zodat het ietsie anders gaat stromen. Zomaar zodat iemand zich weer beter voelt, zijn of haar weg weer kan vinden, of een nieuwe weg kan inslaan...zoals Bram Vermeulen ooit zong 'ik heb een steen verlegd in de rivier op aarde....'
Dag, geniet van deze prachtige zondag, Kirsten en haar gezin komen zo dadelijk lekker hier...gezellig. Nu nog een nespresso...
Anita

mag moet map zijn...zou het dan toch die rode wijn zijn????

Moe maar voldaan.....

Moe maar voldaan, met naast mij een glaasje rode wijn, zit ik op mijn kantoor...vrijdagavond...een intens gesprek, was het einde van mijn zakelijke week...een afronding met een gouden randje. Zomaar een gesprek...ongelooflijk intens en diepgaand. Wat een eer, wat een mooi iets dat ik dit mag doen. Hoe heb ik ooit manager willen zijn, bezig zijn met organiseren, herhalen, steeds weer hetzelfde te doen...resultaten behalen en hup weer verder...mijn baas blij, mijn bonus in orde...het enige wat me op de been hield, waren al die mooie mensen. Met al die mooie kernen, met al die intenties, met al die emoties...een coach vanachter mijn bureau. Waar dan ook. Een coach die maandelijks wel haar rapportages in moest leveren, een coach die vooral wel resultaten en meer omzet moest zien te genereren. En als dat kon met minder mensen, dan graag....
En vanmiddag zei ik het nog 'dan ga je letterlijk plat op je bek. Dan ga je gestrekt, dan donder je in elkaar...en dan pas zie je waar je mee bezig bent geweest.' En dan pas ga je doen wat je hart je ingeeft...en als ik dit opschrijf, dan zie ik mensen om me heen, die hetzelfde doen of hebben gedaan. Die directeur die nu campingbaas is in Frankrijk. Die andere directeur die diep ging en nu geniet van zijn eigen bedrijf. Die collega die manager af is. Of die collega die nu thuis zit en niet meer verder mag, die een nieuwe levensweg mag inslaan. En misschien vanuit boosheid naar blijheid komt. Die ook straks terugdenkt aan die directeur met dat roze jasje...en eigenlijk dankbaar is, dat dat jasje van die gekke dingen deed. Waardoor je je mag kon dichtklappen en kon zeggen 'ik ben klaar'. Dus jasje, dank je wel nog. You've saved my life...of heb ik dat dan toch zelf gedaan???
En nu dan, bezig zijn met de essentie van het leven. Met mensen in gesprek, om hen die dingen te laten doen, zodanig dat ze dicht bij zichzelf komen. Hun echte kern weer terugvinden, weer raken...geweldig. En dat ik dit zomaar mag doen....ik drink mijn glas leeg en ga naar mijn vrouw. De essentie van het leven. Ga luisteren naar Rosanne haar drumspel. Naar Floor haar verhalen. En kijken naar Smaken verschillen. En jullie straks ook, maandag 16 maart a.s. Het schiet al op.
Een fijn weekend...het is weekend.
Liefs
Anita