Zorgen voor....

En zoals Andrea me gisterenavond laat liet weten, is zorgen voor heel belangrijk...maar en daar gaat het om, het moet beginnen bij jezelf. Dus zorg ik vandaag goed voor mezelf...sta ik langzaam op. Heb ik straks een mooi en goed gesprek met iemand in Breda, eet ik onderweg wat en heb ik een mooie avond voor de boeg in Amsterdam, met mijn dames daar...en morgen zomaar vrij. Uitslapen, stukje fietsen wellicht, kopje koffie in de tuin, rust vooral dat, rust...
Vanmorgen wilde ik mijn ex-collega een kaartje schrijven en ik vond het zo moeilijk de goede woorden te vinden...want wat schrijf je nu aan iemand die doodziek is. Iemand die zomaar overvallen is door kanker. En sluipmoordenaar, die je zomaar vanachteren aanvalt...een ziekte die je zomaar in een keer omver dondert. Zomaar...ik heb geschreven dat hij moet knokken, voor zichzelf en voor zijn gezin. Voor het leven. En dat ik ooit weer een glas wijn met hem zal drinken, op zijn leven, zijn gezondheid...potverdomme, ik ben soms zomaar een beetje bang....
Anita

Moment van bezinning....

Na een mooie dag op de Politie-Academie, een geweldige training, werd ik in de auto terug naar huis gebeld met weer zo'n shit-mededeling. Een oud-collega van me, van ADP, is heel ernstig ziek. Acute leukemie en direct opgenomen, in carantaine potverdomme....hoe shit is het toch die rot kanker! Hoeveel zomaar gezonde mensen worden ziek, zomaar opeens. En dan niet gewoon ziek, maar doodziek en wat betekent dit nu allemaal weer...
En op zo'n moment schrik ik me dood. Realiseer ik me weer hoe ik soms risico's neem met mijn gezondheid en ik doe het dus niet meer. Annemarie, Emmy, Reynaud, mijn vader iedereen maakt zich zorgen om mijn klachtjes. Morgen bel ik het ziekenhuis voor een afspraak. En ga ik eens even kijken hoe mijn bloedwaarden zijn. Geen gedonder meer. En rust nemen, oppassen. Want het leven is zo ongelooflijk de moeite waard. En ik mag zo ongelooflijk blij zijn dat ik dit leven mag leven. Met mijn Annemarie. Met al diegenen die me lief zijn....dus geloof me...de balans zal ik keihard terugpakken ok? Weet je lieve mensen, als ik denk aan Andrea en Ron. Aan Gerdi en Henk aan al die mensen die geconfronteerd zijn of worden met kanker, dan voel ik zo intens mee. Dan ben ik die ex-patient die weer die pijn voelt...die zich weer zomaar realiseert hoe ongekend belangrijk het is, om gewoon weer door te mogen gaan met leven.
Ik ben bezig met het interviewen van allerlei mensen werkzaam bij het Ministerie van Defensie. Geweldig is dat, zo was ik vorige week bij het Nederlands Instituut voor Militaire Historie. Ik had een gesprek met de directeur aldaar. Prachtig. Een kamer vol boeken, attributen, een omgeving waar zoveel geschiedenis ligt. Ik moest gelijk aan oom De denken. Aan zijn geschiedenis in Indie...ik heb een foldertje voor hem meegenomen. Maar u kunt ook kijken op de site www.nimh.nl En het mooie van dit soort meneren is dat zij zo enorm uitvoerig kunnen vertellen over hun loopbaan bij Defensie. Indrukwekkend en bijzonder. En zo is maar gewoon mijn leven. Dag na dag...morgenmiddag ga ik naar de Koninklijke Militaire Academie in Breda. Weer zo'n boeiend gesprek. Ik geniet...maar nu eerst lekker vroeg naar bed. En dan uitslapen.
Welterusten, fijne avond.
Anita

Een hele rustige zaterdagochtend....

De familie in Cochem, Pa, Els, Oom De, tante Anita, Arie, Noor, Annemarie, Floor, Roos en Aniet

Ons 'feestvarken' Pa van Loon in Beilstein aan de koele droge witte Moezelwijn in het zo typisch duitse glas met de groene voet!

'Food-sharing' Noor mijn nichtje van 14 en Annemarie delen samen het eten.

En na een ongelooflijk drukke week, waar ik zowel donderdag- als vrijdagavond heb doorgewerkt tot 24.00 uur, ben ik nu zomaar vrij...heb ik alles af, wat af moest zijn. Heb ik keihard gewerkt en mag ik nu even bijkomen. Met de Libelle, een kop koffie, een boterham en de krant. Zomaar...en nu zit ik even in alle rust mijn weblog bij te werken met op de achtergrond lekkere muzie.... Zo mooi vandaag kreeg ik een kaartje van Dicky, een lieve vrijwilligster van het Hospice/VTZ Alblasserwaard Vijfherenlanden. Zij gaan op zaterdag 6 juni a.s. weer sponsorzwemmen in het zwembad in Gorinchem. Dus lieve mensen ga er naar toe, zorg dat er weer voor een vermogen bij elkaar gezwommen gaat worden! Want een initiatief als dit is keihard nodig vandaag de dag! Nog steeds denk ik met warme gevoelens terug aan die tijd, aan dat mooie huis in de Haarstraat in Gorinchem. Een huis wat mij verbindt met het overlijden van mijn moeder. Want kort na haar dood, heb ik mij daar gemeld. Nu alweer ruim 6 jaar geleden. En alhoewel er een totaal ander bestuur zit, alhoewel er mensen weg zijn, die aan de basis stonden, nog steeds is dit een initiatief wat geweldig is. Mensen die terminaal ziek zijn, niet meer thuis kunnen sterven, een mooie laatste levensfase bieden. Of mensen die terminaal zijn, nog wel thuis kunnen sterven, een mooie begeleiding en zorg bieden. En allemaal met vrijwilligers! Dus wat rest je nog...

De zon schijnt, de blauwe regen op het terras zorgt voor confetti. De heg moet geknipt worden, toch onze vriend Arie eens lief vragen of hij nog ergens tijd heeft, het is zo'n helse klus. En daar heb ik nu net geen energie voor. Gek he...energie hebben. Mijn weerstand is wat laag, doordat ik te veel gedaan heb. Dus loop ik wat te snotteren, beetje hoesten, kou gevat denk ik. Beetje rugpijn. En bij mij op de Leergang Servant Leadership zit ik vaak naast Madjori Veldema. Een mooi mens met wie ik veel heb mogen delen, al in het begin van onze Leergang. Zo hebben wij elkaar mogen interviewen en heb ik een gedicht over haar geschreven. Een vrouw die het verschil maakt...bijzonder! En tijdens de Leergang zei ze 'mag ik even mijn hand op je rug leggen' en zij legde haar hand precies daar waar de tumor zat, daar waar ik altijd pijn in mijn rug heb. En mijn rug werd enorm warm, het voelde heerlijk. Madjori gaf later aan 'dat ik zoveel zorg voor anderen, en dat zij nu even voor mij wilde zorgen, zij wilde mij zorg geven'. Heerlijk was dat. Toen ik later thuis was, stuurde Madjori mij een mailtje, waarin zij mij een gratis behandeling aanbood. En a.s. vrijdag gaat het gebeuren. Dan ga ik naar haar toe. Voor een soort 'energie-behandeling' speciaal voor mijn rug. Heerlijk lijkt me dat, en afhankelijk van wat zij voelt, maak ik weer een vervolgafspraak. En weet je, voor een Anita van Loon is dit wel ingewikkeld. Want ik wil eigenlijk niet dat mensen aan mij zitten. Ja een zoen, als iemand met dierbaar is. Maar echt lijfelijk ben ik niet. Wel bij en naar Annemarie. Ik ben wel warm, maar al dat gedoe aan mijn lijf vind ik niks. Ook als iemand me te dicht naar zich toe trekt, dan vind ik dat een beetje eng. Mijn comfort-zone ofzo...en ik ben (ook al doet de buitenkant zo anders vermoeden) wel erg tuttig. Lekker tuttig! Vandaag ga ik wat boodschapjes halen, lekker op de fiets. Bloemetjes voor Emmy en Reynaud, die weer thuiskomen van vakantie. Nog wat dingetjes doen rondom de 80e verjaardag van Papa...en verder lezen, lezen, een zonnebankje...want god wat kan een mens er belabberd uitzien he...een broodje, een bakje fruit, een kop koffie. Oh ja, ik hoor jullie denken en Annemarie dan? En de meisjes? De meisjes zijn bij papa. Dus even is het drumstel stil, en de computers uit, maar ook wel weer ongezellig, want kinderen brengt een ander soort 'leven' in je leven. De gesprekken, het gedoe over eten, maar ook de lol. Een potje sjoelen ofzo. Heerlijk. En Annemarie, zij is naar Laren, samen met Ellen (die daar woont) een oude vriendin van haar uit Utrecht, naar een kunstroute. Camera mee, visitekaartjes mee en vooral genieten. Ik had even geen energie om weer weg te gaan. Dus ik loop nog rond in mijn nachtshirt (ik heb geen nachthemd of zoiets...)neem nog een kopje koffie en geef jullie nog een mooi citaat mee van Goethe : 'Ik ben te oude om alleen maar te spelen en te jong om zonder wensen te zijn'. En het gekke is, als ik nadenk over mijn wensen, dan zijn deze redelijk eenvoudig te realiseren volgens mij. Dat wij met elkaar gezond mogen zijn. En dat wij op een heerlijke manier bij mijn vader samenzijn op zijn 80e verjaardag. Dat dit onvergetelijk mag zijn voor hem. En dat ik vanuit mijn eigen ruimte, mijn dingen mag blijven doen. Dat ik mooie en bijzondere mensen mag blijven ontmoeten. Zomaar, het zijn van die kadootjes. Dat de zon schijnt. En nu ik dit schrijf moet ik even denken aan die brief van die mevrouw die in de Libelle stond 'Als je weer blij wordt van de eerste lentezon of een mooi veld met madeliefjes, ziet het leven er heel anders uit' en deze dan 'wat we nodig hebben is de vrijheid om te denken, te dromen, te fantaseren en om anders te zijn en te durven zijn dan alle anderen'.

Dag, een heerlijk weekend, met al diegenen die je lief zijn! Maar ook met jouw eigen ruimte...liefs, Anita.

drie foto's

Twee drummende meisjes, Rosanne en Milou

Mooie spreuk uit kasteel Kerckebosch

Kadootje voor de expositie van Annemarie, een kenner die weet dat wij van champagne houden...

Artikel in het AD.....en zomaar twee dagen...

Een weekend Cochem aan de Moezel, ter ere van allerlei hoogtepunten in mijn familie. Pa bijna 80, tante Anita 85, Els bijna 70....en met elkaar, Arie, Noor, Pa, Els, tante Anita, oom De, Annemarie, Florine, Rosanne en ik zijn wij in Haus Thul geweest. Gezellig, vooral dat. Varen over de Moezel naar Beilstein. Zon, een mooi glas duitse droge witte wijn...kortom goed en gezellig.
En na dit mooie weekend, stonden we zomaar in het AD. Een mooi stukje met mooie reacties, van vroeger, van nu, van veraf en dichtbij. Wie weet waar dat weer toe gaat leiden...ik ben benieuwd. En daarna werken, een dag Servant Leadership, een dag keihard werken, business cases en cultuursessies bij Magma...geweldig, wat kan een mens mooie dingen doen in dit leven. Vanavond kwam Wouter even langs, en dat was leuk met de meisjes hier aan tafel. Gezellig, ongedwongen en zomaar heel leuk. Ik kreeg van hem een prachtig boek 'de snelheid van vertrouwen' van Stephan Covey als dank voor mijn vertrouwen...en ja dat overkomt je zomaar....
Lieve allemaal...de dagen zijn lang en bijzonder. Dus we gaan weer op tijd naar bed!
Met een lieve groet...foto's komen later!
Anita

http://www.3igenzinnig.nl/

Ja en gisteren was het zover. Annemarie en ik staan in het blad 3igenzinnig. Een mooi beeld van wie we zijn en waar we voor staan in dit leven! En hoe boeiend kan het leven zijn, zo heb ik vanmorgen weer een nieuw contact met iemand gelegd, deze man woont in Leidschendam en wij gaan elkaar ontmoeten! Zo hebben we gisteren contact gelegd met weer nieuwe bijzondere mensen, die met elkaar bijzondere dingen doen! Hierboven de site van 3igenzinnig. Kijk er maar eens naar. Het blad waar wij in staan is zo vers, dat dit nog niet vermeld staat op de site.
Wil je een exemplaar ontvangen, mail dan even naar 3igenzinnig, dan komt het voor elkaar!
Voor nu..nog een gedicht wat ik vanmorgen heb gelezen, een gedicht wat mooi weergeeft hoe je naar werken kunt kijken. Het gedicht is van Peter Handke, een vrije bewerking ervan en dit gedicht sluit aan bij het gedachtengoed van Yolande Eigenstein, ook weer zo'n bijzonder mens (gelezen in 3igenzinnig) :

Durf goed te kijken.
Breng je werk in gevaar.
Zoek de confrontatie.
Maar doe het onopzettelijk.
Wees niet de hoofdpersoon.
Vermijd bijbedoelingen.
Verzwijg niet.
Wees week en sterk.
Wees slim, steek je nek uit en
veracht de overwinning.
Kijk niet toe, bewijs niets,
maar blijf met alle tegenwoordigheid
van geest open voor anderen.
Laat je ogen zien, laat de anderen
erin kijken, zorg voor ruimte en
beschouw ieder in zijn eigen
perspectief.
Beslis alleen met hartstocht.
Misluk rustig.
Neem vooral de tijd
en bewandel zijpaden.
Laat je afleiden.
Neem om het zo te zeggen vakantie.
Trek je terug in jezelf als je daar
zin in hebt en gun je de zon.
Neem je eigen kleur aan.
Ben wie je bent.

Dag, fijne dag.

Bye bye consultant....

Nee niet schrikken, niks aan de hand, ik ga er niet mee stoppen ofzo....maar dit is de titel van een boek wat ik gisteren per post kreeg toegestuurd van de vader van Annemarie, een leuk, confronterend, maar ook goed boek van Cees Min. Over het al dan niet inzetten van consultants en alle dogma's die hieromtrent bestaan. En deze meneer zegt eigenlijk, dat we in Nederland wel overgeorganiseerd zijn, dat we alles moeten vastleggen, in lijstjes, rapportjes, overzichten, dat we vergaderen tot we een ons wegen...en eigenlijk geeft dit boek mij weer zo duidelijk aan, waarom ik het niet meer doe! Geweldig, waarom ik als zelfstandige werk nu. Niks meer dagelijks urenregistraties bijhouden en checken en controleren, maandelijks financiele overzichten leggen naast prognoses die we ooit hebben afgegeven, check, check en dubbelcheck. Heerlijk....
Soms gaat het goed en soms wat minder. Het mag er zijn. En de verklaring is er ook. Het is crisis, daar komen we niet mee weg. Het loopt, of het loopt niet. De flow zit er in of niet...en deze week zit de flow er weer goed in. Goede stappen gezet, gisteren om half twaalf was mijn Ondernemings Belevings Inventarisatie klaar. Met goedkeuring van de directeur zelf. Met dit onderzoekje zit het einde van mijn certificering er aan te komen. Dit onderzoekje met de nodige mondeling toelichting zal ik maandag presenteren. Intens en mooi. En nu, op naar de drukker, er komt weer iets aan...en hier heb ik veel tijd voor nodig. Veel tijd om het goed en op tijd af te krijgen...en de maand mei, die stopt op de 31e spannend he....vader Piet 80 jaar.
Dag, heb een fijne dag, het leven is mooi...geniet een beetje...hier nog een mooie zin voor iedereen die een ander liefheeft :
'Iemand onuitputtelijk vinden is van hem/haar houden' zei Hugo Claus ooit....
Liefs, Anita