Voorwaarde...Coachboulevard en wat al niet meer....

Vandaag mocht ik een team begeleiden, geweldig...allemaal stevige mannen, 1 vrouw die in een team onder druk aan het werk zijn met elkaar. Een mooie ochtend vol reflectie, vol feedback, constructief en lekker aan de slag. Vanmiddag in korte broek een ontmoeting bij Dudok in Den Haag. Ondertussen is Lisa geslaagd voor haar gymnasium, Lisa de dochter van mijn vriendinnetje Jannie en haar man Joost! Super he...daarna een bezoek aan Voorwaarde bij Leonie. Waar het vooral ging om Annemarie en haar kunst. Een opdrachtje voor een kraamkadootje, en nadenken over de aankleding van een super mooi pand aan de Nieuwe Uitleg in Den Haag. Eten op een hoekje bij de Denneweg...het leven is zo mooi toch...of niet..
En nu, naar bed, lekker samen...
Kus
Aniet

Dank voor al het medeleven!!!

Lieve allemaal...even voor de goede orde! Als je een MRI-scan ingaat, doorgaat of hoe je het ook noemen wilt, dan duurt het minimaal 5 werkdagen voor de uitslag bekend is. En vervolgens wordt deze uitslag je door de arts verteld, dus officieel krijg ik pas a.s. maandag een telefoontje van de heer Willemze...en zijn assistente heb ik telefonisch in de verleiding gebracht mij de uitslag vast te vertellen...dus lieve vrienden en familie die met mij, met ons ongerust waren...sorry....ik kon jullie niet eerder iets vertellen. En dan nog hebben we dit te danken aan de lieve assistente, die mij de zin 'geen redicive...' vertelde...
ik wil en zal jullie nooit langer in ongerustheid laten zitten dan nodig is, geloof me...slaap lekker, oh ja, wij waren vanavond in de Koninklijke Schouwburg bij Hermand Finkers en ook deze man heeft kanker (gehad) en zijn voorstelling ging hierover...indrukwekkend...en bijzonder, hoe mensen die kanker krijgen, het toch steeds willen delen. Of misschien is de boodschap wel, hoe mensen die kanker hebben gekregen aan iedereen willen vertellen, dat het leven, ons leven zo ongelooflijk de moeite waard is, en dus dat je het leven moet leven iedere dag weer. Want niemand weet wat voor ons ligt....
Bedankt voor alle lieve smsjes, mailtjes en berichten. Ik hou echt zielsveel van jullie...
Liefs
Aniet oh ja, en wij eindigden met een mooi glas droge witte wijn bij Taste...met uitzicht op de Hofvijver, in mijn nieuwe lila trui, helemaal hip...

Alles is goed!!!!

Zojuist contact gehad met het LUMC en daar komt ie dan....alles is goed! Er is geen sprake van een recidive...ik ben helemaal schoon!!! Super toch, dus gewoon doorgaan met leven. Om ons heen gonst het van de vervelende berichten, over mensen die ziek zijn, mensen die kanker krijgen, dus ik voel mij een gezegend mens. Alles is goed. Wel realiseer ik me, dat af en toe wat rust nemen, de goede dingen doen. Bezig zijn met mooie mensen, mooie opdrachten, en er simpelweg van genieten!
Gisteren en eergisteren heb ik de top van de Nederlandse Defensie Academie mogen trainen, samen met John, een mooie ervaring. Bijzondere mensen, met eigen culturen. Genieten, simpelweg genieten. En dan ook nog in de ambiance van Mansion Bos en Ven in Oisterwijk, ach..het kan slechter toch in ons leven???
Geniet van deze dag, het weer is prachtig. Het afgelopen weekend waren wij op bezoek bij Hans en Ria op Oerol, Terschelling. Wederom zo'n ervaring waar je blij van wordt, heerlijk gewoon! Allemaal op de fiets het eiland over, en het leuke was, ik wist van een persoon dat hij er naar toe zou gaan, en jawel op zondag stond hij voor me, tussen al die 55.000 bezoekers door, die daar rondliepen op het eiland troffen wij elkaar. Kan toch geen toeval zijn...
Liefs,
Anita

nerveusiteit....

Volgens mij klopt dat woord niet....nervositeit even googelen...allebei de woorden kloppen...gek he?

Gedicht van de dag!

'Alsof je een plek bereikt
om je heen kijkt en weet
dat je thuis bent
alsof je dit al kende
voor je het zag
er geweest was
voor je er zou komen
zo thuis'

door Kees Spiering

Zomaar op deze regenachtige dag, een dag waarop de MRI op mij wacht en ik, ongemerkt, toch wel iets van nerveusiteit voel...ik ben niet bang, maar ik vind de herinnering niet fijn..het is zo donker en beangstigend in die tunnel....
Anita

Een spreuk die moed geeft!

Vroeger was ik bevriend met Loes, Loes Jongejan en het is alweer heel veel jaar geleden dat ik Loes voor het laatst heb gesproken, heb gezien. Haar moeder zag ik soms nog wel, haar zuster ook. In de kerk, met mijn moeder en ook nog, na het overlijden van mijn moeder. En nu een paar maanden geleden is ook de moeder van Loes overleden. En zomaar, via internet, zijn wij weer met elkaar in contact. Loes en ik...onze jeugd, de brugklas, ondeugend zijn en lol maken, samen met Letty en Tanja, met Juliette en met al die andere vriendinnen van vroeger. En Loes en ik wij mailen elkaar en vandaag stuurde zij mij, als hart onder de riem, een lieve mail met een uitspraak van haar moeder :
Het is niet erg alles komt goed.
Mijn oma zei altijd: het is niet erg.
Want durven is het beste middel om te slagen.
Zo overwin je zelfs het zwaarste lot.
Het is niet erg, alles komt echt goed.

Mooi he, zomaar zo'n spreuk, midden op de dag. Zomaar een kadootje...zoals het leven blijkbaar altijd vol kadootjes is. Zojuist kwam Cor, een collega van mij van vroeger, van de HTM. Hij is nu al 69 jaar en woont hier in de buurt. Hij zocht een loopbaancoach voor zijn dochter en kwam mij via internet op het spoor. En hij bracht bloemen mee, lief he...het leven is goed!
Anita

Zomaar een zondagmiddag.....

Met een trui aan in de woonkamer, op de achtergrond lekker muziek van Gare du Nord, een beetje jazzy-lounge achtige sfeer, heerlijk, lekker ritme, lekker ontspannen...een mooi glas water! Genieten en ik las zo'n mooie zin 'ik was zo druk met het najagen van mijn dromen, dat ik me niet realiseerde hoeveel wezenlijks er door mijn vingers glipte....' tja, daar ga ik maar weer eens over nadenken.
Vanmiddag was ik even met Annemarie in Den Haag, bij Rosanne die aan haar laatste hockey-toernooi bezig is. Roos gaat namelijk voetballen, een nieuw avontuur. Ik ben benieuwd...Annemarie is daar nog, ik ben weer thuis, Floor en Nila zijn in de keuken...gezellig twee van die meiden. Vanmiddag namen we afscheid van de trainster van Rosanne, met mooie lieve kadootjes. Leuk. Dat meisje gaat naar San Diego...mooi he, als ik 20 was, wist ik het wel...ik zou inpakken en wegwezen. De wereld zien, niks geen vastigheid, ontdekken wat ik echt wil, wie ik echt ben...nieuwe culturen leren ontdekken, er achter komen dat er meer is dan....je woonplaats, Nederland. Geweldig...terwijl ik dit schrijf, moet ik aan mijn opa en oma denken. Oudere mensen, woonachtig op Goeree en Overflakkee destijds, die nadat mijn ouders getrouwd waren en Pa het boerenbedrijf overnam, een wereldreis gingen maken. Naar tante Anita gingen die in Suriname woonde, maar ook nog allerlei andere plaatsen bezochten. Geweldig toch...als je dat gewoon maar doet. Terwijl ik dit opschrijf, moet ik even glimlachen en denk ik aan Arie mijn broer, hij zei vorige week (toen Pa 80 werd) 'laat Anita niet onze geschiedenis vertellen, want die klopt niet helemaal...' leuk he...ik denk dat ik het weet, maar hij weet veel meer. Hij heeft allerlei details, die ik mij niet meer of geheel anders kan herinneren. Hoezo ieder zijn eigen referentiekader...en volgens mij ziet ieder mens de dingen op zijn of haar eigen wijze toch....dus ik ook. En tante Anita weet nog wel hoe dat zat met die reizen van Opa en Oma, dus snel nog maar eens vragen...weer zo'n mooie reden om nog eens even stil te staan bij vroeger, nu het nog kan....
Dag, fijne zondag weer!
Anita