Lekker wandelen door donker en koud Voorschoten...

Gisteren was zo'n zaterdag waarvan je er nog wel 100 wilt. Rustig, niet te veel gedaan, lang de krant lezen, nog een kopje koffie, paar boodschapjes doen. Alles te voet door Voorschoten. Heerlijk..aan het einde van de middag zijn wij bij een neef van mijn vader Jan-Willem gaan eten, in Rotterdam. Gezellig, bijpraten, praten over de familie en met mijn neus in de stamboom van de familie van vaders kant. Leuk...herkenning, van namen en verhalen over de familie. Een schilderij waarop de vader van Jan-Willem staat. En ondertussen werden An en ik verwend door een mannelijke kok, ook bijzonder, en vooral lekker! Dus dank je wel Jan-Willem, het was goed. In 2010 doen we het over, hier in Voorschoten! Daarna nog even een borrel drinken bij Berty...lekker te voet door Voorschoten, dikke jas aan, koude neus, en bij Berty gezellig aan de Malbec, een goed glas rode wijn. En vannacht om 1 uur wandelden wij dus lekker samen door het koude Voorschoten, leuk, genieten van kerstversieringen, genieten van huizen die al slapen, lichten die geleidelijk aan doven en de nacht die valt. En daarna zo ontzettend lekker geslapen in ons schone bed. Vanmorgen laat wakker worden, kopje koffie en thee op bed. En nu, zomaar niks...blaadjes lezen, de krant. Vanmiddag een spelletje, hoe lekker kan het leven zijn en vanavond....dan gaan we weer wandelen door Voorschoten, omdat de nacht in je bed, dan nog lekkerder is, dan nu. Heerlijk....je slaapt veel lekkerder, je hebt minder kramp, het is heerlijk...
Ik wens jullie allemaal een heerlijke zondag toe! Geniet van de rust, van het niks hoeven (ik kan nog zoveel doen, maar geef mijzelf vandaag vrij, morgenochtend vroeg ga ik aan de slag). Liefs, Anita

Een vrije ochtend....

En vanmorgen had ik zomaar een vrije ochtend. Na een mooie dag in Barneveld, waar ik aan de slag mocht met de bouwmarktmanager en zijn team, kwam ik gisteren zo rond een uur of vijf thuis. Mijn vader en Els waren net binnen, gezellig. Annemarie zag er, zoals altijd, prachtig uit en ik zit dan gewoon een beetje te glimmen, een gezellig huis, kaarsjes aan, prachtige bloemen van Suzie Fleurs op tafel, mijn vrouw en mijn vader met zijn vriendin. Wat een rijkdom!! De meisjes waren thuis, de een ging drummen, de ander turnen. Tante Anita en oom De hadden voor ons allemaal een pakje voor de Sint meegegeven, hoe mooi kan familie dan zijn. Die familie van Loon is klein, maar eigenlijk gaan we door dik en dun voor elkaar. Zo'n stevig, een beetje apart lijntje loopt er door die familie heen. Eng vind ik het, dat mijn familie, mijn vader, mijn tante, maar ook mijn tante Tanneke en oom Wim (van moeders kant) zo oud zijn nu...dit betekent dat ik hen ooit los zal moeten laten, gewoon zal moeten laten gaan...ik wil er nog niet aan denken!
En vanmorgen was ik moe, vanmiddag twee coachgesprekken, vanavond mijn laatste les in Den Haag, weer een module afgerond. En dan morgen een coachgesprek vroeg in de ochtend, een dag naar Ede, veel gesprekken, en last but not least een bijeenkomst over Casa Cochetta. En prachtig buiten in Italie, waar het idee is ontstaan om 12 weken per jaar hier met jonge kankerpatienten aan het werk te gaan. Training, coaching, schilderen, van alles...samen met Fro ga ik daar naar toe. Maar dat betekent wel, dat ik deze week het kei- en keidruk heb gehad. Ongekend....maar ook weer zo mooi, zo intens!
En vanmorgen heb ik mijzelf dus vrij gegegeven, ik heb geslapen tot half elf...heerlijk, ik had het nodig. Emmy en Reynaud gaven mij vorige week aan, dat ik dit af en toe moet proberen, ook Annemarie heeft dit al vaak tegen mij gezegd. En ik heb het zo nodig...ik werk zo hard nu. Ik doe prachtige dingen, maar mijn hoofdje staat niet stil...dus af en toe niks, af en toe een momentje voor mijzelf, zoals nu, is heerlijk! Lieve mensen...ik neem nog een nespresso en lees de krant en ga dan naar kantoor. Deze ochtend was zo lekker...ik ga kijken of ik volgende week, tussen alles door, nog een vrije ochtend in kan plannen...Liefs, fijne dag, Anita

Een hele goedemorgen!

'Alles wat aandacht krijgt, groeit'. Dat is de spreuk van de Coachingskalender van vandaag! EN het kan geen toeval zijn maar zojuist kreeg ik van Harry een mooi document over Servant Leadership toegestuurd. En vaak vragen mensen mij waar Servant Leadership voor staat. Welnu, ik zal een stukje uit dit verhaal citeren, zodat het voor een ieder duidelijk is :
“Een dienend leider herken je aan de mensen om hem heen: die groeien. Maar hij moet bovenal zorgen dat er geld wordt verdiend”.
Medewerkers hebben veel vertrouwen in een dienend leider. Ze worden niet afgeleid door een onveilige omgeving, door de gedachte dat ze op hun tellen moeten passen of door twijfels aan de bedoelingen van hun leider. Dit vertrouwen is essentieel voor het goed functioneren van individuen, teams en organisaties. De dienend-leider moet beschikken over empowerment (faciliteren en ondersteunen), bescheiden zijn en zijn beperkingen erkennen, verantwoordelijk zijn en anderen doelen geven, zich op de achtergrond houden, zodat zijn medewerkers de credits krijgen die ze verdienen, over een ethische visie beschikken en moed tonen.Een Dienend Leider is in staat een leeromgeving voor de ander te creëren, een omgeving waardoor de ander kan groeien en bloeien. Nog meer essenties? Ja, de Dienend leider is bezig met waar het écht om gaat en niet met toeters en bellen. Een andere essentie: Het moet wel enigszins in je genen zitten. Een dienend-leider in een conflict kiest voor een oplossing waarbij beide tegengestelde waarden op zo’n manier verbonden worden dat ze elkaar versterken. Managers die deze methode toepassen merken al snel dat dingen positief veranderen en dat de grootst onoplosbare problemen toch kunnen worden opgelost.
Welnu, en de schrijver van dit document, Ed Voerman, geeft ook aan, dat in deze tijd waar het economisch wat minder goed gaat, dat dienend/dienstbaar Leiderschap nodig is.

En ik denk dat veel mensen, die mij wat beter kennen, en verder kijken dan die mevrouw in dat mooie zwarte leren jasje, nu begrijpen waarom Dienstbaar Leiderschap mij zo aanspreekt. Bezig zijn, bezig gaan met waar het echt om gaat in dit leven! Gisteren sprak ik zomaar onverwachts een vriendin van mij, van ons, en zij begrijpt dit zeker! Zij leest dit tussen de regels door...leuk he!
Vandaag wordt een mooie dag, vanavond de laatste dag van een module in Amsterdam. Een leuke club, enthousiaste jonge mensen. Vol interesse en motivatie om hun document, hun businesscase goed af te ronden. Mensen van ING, ABN-AMRO, Gemeente Amsterdam, UWV, Zorginstellingen, maar ook die jongen van 19 die het bedrijf van zijn vader gaat overnemen de fietsenmaker uit Volendam! Allemaal mensen die ter voorbereiding op een HBO-opleiding een jaar deze opleiding volgen. Mooi en vooral ook erg bijzonder, om deze mensen een stukje te mogen begeleiden in hun leven. Want zo voelt het! Maar vanmiddag is er nog een leuke ontmoeting, met een directeur die ik alleen maar telefonisch heb mogen 'ontmoeten'. Een mooi gesprek, het gaat over vrouwen en zelfleiderschap, over coaching, over vrouwen die de balans zoeken in de combinatie van topfunctionaris en zorgtaken thuis. Ik ben benieuwd...ik hou jullie op de hoogte!
En hiernaast mij, in het atelier, verschijnen hele mooie portretten, prachtig werkelijk waar. Ik ga mij nu even richten op wat publiciteit rondom deze portretten, echt geweldig! Vrouwen in de Voorstraat van Voorschoten, geschilderd door Annemarie Smitshuysen....wow!
Fijne dag, Anita

Maandagochtend....

Sinterklaas is weer naar huis. Vijf graden boven nul. Een volle agenda...zo meteen weer naar de militairen. Heerlijk is dat, ook door de leuke collega's..door de sfeer! Morgen is weer een moment waar ik naar uit kan kijken, een gesprek met iemand, die ik nog niet ken. Maar dit kan zomaar betekenen dat er weer een nieuwe vorm van samenwerking gaat ontstaan. Leuk! Spannend...heeft te maken met doelen stellen, keuzes maken. Geleidelijk aan ontstaat het beeld voor 2010. Met hierin een aantal grotere opdrachtgevers, en veel ruimte voor kleine, leuke bijzondere zaken. Ik denk hier veel over na. Juist omdat die balans nodig is. Om bij te blijven, scherp te blijven. Ik leg geleidelijk aan de focus - trainen, coachen en advies. En trainen is dan op maat, coachen is zowel voor groepen als individuelen en advies kan op allerlei gebied. Ook voor bedrijven. En aan de hand van dit alles, ga ik mijn website aanpassen. Mijn profiel optimaliseren, met een nette foto, maar ook een gekke, een vrolijke, een bijzondere...niet alleen die keurige mevrouw toch, gewoon lekker Aniet, en dat wil ik zijn en blijven....
Oh en dit is een mooie spreuk 'je kunt ergens van houden en het toch loslaten....'
Soms moet je iets loslaten, omdat dat beter is voor je balans, of zomaar omdat je het gevoel hebt dat het niet meer klopt...of omdat die ander misschien niet meer gelukkig is...goh mooie uitspraak. Gaan we over nadenken...ik wens iedereen een bijzondere dag! Geniet ervan, voor je het erg hebt is deze voorbij! Ik ga nog wat mails beantwoorden en vertrek dan, om vanmiddag hier weer terug te komen. Voor een coachgesprek...lekker altijd om zo te eindigen op kantoor.
Liefs, Anita

Mooie muziek van Claudia de Breij

Goedemorgen allemaal! Het is zondagochtend/begin van de zondagmiddag...we hebben net een lang lekker ontbijt gehad, rustig, Florine en Annemarie praten nog wat na. Rosanne is met haar nieuwe drumstokken in de weer boven en ik zit even rustig aan de computer om mijn weblog weer eens wat meer aandacht te geven! Lekkere momenten zijn dit, niks hoeft, de krant wacht...en ondertussen luisteren we naar Claudia de Breij, zij heeft een hele mooie cd gemaakt, die ik speciaal voor het liedje - Voor haar - voor Annemarie heb gekocht...een liedje van Frans Halsema. Mooi, intens, een soort liefdesverklaring...een lied wat ik (stel dat ik zou kunnen zingen) ooit voor haar zou willen zingen, ik brom het nu maar gewoon een beetje mee...ook goed, het gaat om het gevoel toch...We hadden aan tafel een leuk gesprek over karma. Rosanne kwam met dit woord....En over de echte betekenis ervan. Mooi als de echte betekenis hiervan tot je doordringt, dat je zomaar dingen voor iemand anders doet. Niet om er iets voor terug te krijgen, want dan heb je het over een ander begrip!
Gisterenavond was suprise-avond...bewust kies ik voor dit woord, omdat het vooral niet gaat om dure kadootjes. Ik zou eigenlijk al niet meer weten, wat de kinderen nodig hebben, niks volgens mij, ze hebben alles, dus proberen we hier vooral die gezelligheid toe te voegen...maar het blijft in mijn beleving altijd ingewikkeld. Want hoe doe je dat nu goed? Hoe voeg je iets toe, aan kinderen die luchtjes van 45 euro willen hebben ofzo, of laarzen van 200 euro...hoe maak je dan, dat een klein kadootje ook nog leuk wordt gevonden. Maar daar zit mijn eigen valkuil, dat ik me hier nog mee bezig wil houden. Ik heb hier blijkbaar nog wat te leren. Ik hoef niet mee te doen in dit alles.....gisterenavond was een leuke avond. Veel leuke momenten, vrolijke foto's die ik later nog een keer zal laten zien! Grappig terwijl ik dit schrijf, worden hier de leuke jongens en meisjes uit de klas besproken tussen moeder en dochter. En hebben we het over 'mooie ogen' en meer van dit soort uitdrukkingen. Zo leuk he...als kinderen groot worden. Dan gebeuren er van die spontane dingen. Komen er jongens en meisjes aan de deur, om Florine te halen! Dan gaan ze lekker films kijken bij elkaar, chillen, leuk is dat! Het doet me ook terugdenken aan mijn eigen middelbare schooltijd, op de RGO in Middelharnis. Al die oude bekenden, die nu net als ik, gewoon vijftigers zijn...grote kinderen hebben, pubers opvoeden, mooie banen hebben, leuk!
Nu vanmiddag rustig de tijd. Het is vies weer, het regent...een boek, een filmpje, zomaar niets.
Ik wens jullie een mooie zondagmiddag. Ik hoop dat jullie ook genieten van elkaar, met elkaar, van dit moment. Liefs, Anita oh ja...woensdag komen Pa en Els eten. Ik vind het zo fijn!!

Vrijdagmiddag of avond alweer bijna....

En na een mooie intensieve middag bij een klant, een groep docenten van een ROC College, begint nu geleidelijk aan het weekend. Langzaam aan ruim ik de dingen hier op. Morgen nog iets doen aan mijn surprise...en dan mag Sinterklaas komen, op de Papelaan 58! Een weekend voor de boeg....vanmiddag telefonisch contact met iemand die voor de derde keer hodgkin heeft gehad en nu eruit geknikkerd gaat worden bij zijn werkgever. Lekker gedoetje zeg, hoezo zorgvuldig werkgeverschap! Welnu...gelukkig kennen wij goede advocaten en daar zal aan gewerkt worden! Ondertussen hebben wij de film 'komt een vrouw bij de dokter' gezien...dus kanker, en alles wat daarbij hoort, is weer onderdeel van ons leven geworden. Een mooie, intense film. Tranen, verdriet, pijn en herkenning soms....maar wel met een heel groot verschil....'ik ga door met leven'!
Het weekend ligt voor ons en ik heb er zin in. Gewoon simpelweg zin in, morgen de krant met Rosanne rondbrengen. Dan nog een poosje hier naar kantoor. Wat dingen regelen en doen....en morgenavond surprise-avond.....altijd heel erg leuk!
Voor nu, genoeg, veel liefs....Anita

Ramses Shaffy is dood!

Ja en ik zie jullie al denken, 'dat weten wij ook wel', lees de krant, kijk tv en merk hoe Nederland rouwt om het verlies een groot levenskunstenaar! Prachtig, gisteren heb ik naar DWDD gekeken en gezien hoe uit allerlei hoeken mensen verdriet hebben om dit verlies. En zo heb ik mijn eigen emotie bij dit verlies. Want Ramses hoort bij mijn moeder, hier achter mij op kantoor hangt het schilderij wat Sophie gemaakt heeft voor me met de tekst 'Zing vecht huil bid lach werk en bewonder' het strijdlied van mijn moeder. Het lied wat zij tot haar dood wilde horen en als het woordje 'vecht' kwam, dan ging haar arm omhoog, ook nog toen er niets meer omhoog ging of kon, toen zij nergens meer de kracht voor had, bij dit liedje kwam haar laatste stukje kracht naar boven. Ik heb een cd box met 100 liedjes van Ramses, met en zonder Liesbeth, geweldig...dit was haar cd. Ik weet zeker dat ik dit nu weer zal gaan draaien...meer zal gaan draaien, zoals altijd rond deze decembermaand zij weer meer op mijn netvlies komt, dan de maanden ervoor..dit was haar maand, haar maand waarop wij voor het laatste van alles met elkaar hebben gedeeld. Voordat zij zich hulde in lange zwijgende uren, waarop ze lief naar je keek en soms ook lachte, waarop haar ogen steeds vaker zich sloten en zij insliep, voordat zij uiteindelijk haar ogen sloot! Dus zeg ik nu heel stil 'dag Ramses dank wat je voor mijn moeder hebt betekend' een lieve groet, Anita