Een 'verwenavond'...in spaanse sferen!

En gisterenavond zijn wij te voet door Voorschoten gegaan, glijdend en glibberend soms, op weg naar Brigitte en Frenk. En toen wij daar eenmaal binnen waren werden we verwend, met mooie spaanse muziek, met spaanse wijnen en tapas. Een prachtig gedekte tafel, en alleen maar lekkers, gezellig praten over van alles en nog wat, en bijzonder voor mij was, dat dit diner met elkaar ons eerste diner samen was, zo lang ik in Voorschoten woon. We zien elkaar, op feestjes, op allerlei momenten, maar samen dineren, dat hadden we nog niet gedaan...en het was gezellig! Het voelde als een verwenavond, zeker toen ik een kadootje kreeg van Brigitte! Een geweldig kado, de voorpret is al voelbaar, een kado om samen van te gaan genieten.... En wij zijn erg blij met dit kadootje...weet je, soms doe je dingen in het leven, recht vanuit je hart. Zonder er bij na te denken en als je dan zomaar een kadootje krijgt, dan is dat zo intens en zo bijzonder. En vanmorgen onder de douche, of eigenlijk vanmiddag, want we zijn ongelooflijk lekker aan het chillen samen, niks doen, laat opstaan, naar de sneeuw kijken, nespresso drinken...zei ik tegen Annemarie 'dit soort dingen zijn zo leuk he....want als ik geld verdien, dan gaat dat op aan rekeningen, hypotheek, huur van het kantoor, een beamer, alimentatie of wat voor gekkigheid dan ook en dit, dit is zomaar onverwachts voor mijzelf, voor onszelf'. Heerlijk...en terugdenkend aan deze week, heb ik nog een kadootje gekregen! Ik heb een lezing gegeven over kanker, over mijn boek, bij de Rotary hier in Voorschoten en als dank kreeg ik naast een prachtig kunstwerk 'To be or not to be' een boekenbon. En gisteren heb ik voor die boekenbon lekker twee boeken gekocht...ach, hier geniet ik echt van merk ik...
Nu zit ik hier aan tafel, met mijn oude kloffie aan, ook daar kan ik zo intens van genieten...en schrijf ik wat kaartjes. En eerst ga ik mijn vader bellen, kijken hoe het met hem is, daar op die boerderij. Want zijn uitslag van zijn slagaderonderzoek, naar aanleiding van zijn korte opname in het ziekenhuis tijdens de kerst, is niet helemaal goed. Uitslag is 50-70 en bij 60-80 zou hij geopereerd moeten worden, de boel slipt geleidelijk aan een beetje dicht geloof ik bij hem. Hij krijgt de 19e nog een uitslag van een scan, die weer gemaakt is. Tja...ingewikkeld is dat toch wel he...een vader van 80, die altijd gezond is geweest, los van slijtage aan die knietjes van hem. Stress en zorgen, die verdomde inbraak erbij, kortom ik zou hem wel wat rust gunnen in alle opzichten, rust om nog lekker met Els te kunnen genieten van zijn oude dag....gelukkig houden ze hem onder controle! En straks, komen Emmy en Reynaud lekker langs, we hebben elkaar nog niet gezien sinds de kerst...en sommige dingen, moet je niet uitstellen, moet je gewoon doen, en een daarvan is samenzijn en genieten! Ik hoop dat jullie allemaal een beetje door de sneeuw heen komen, dat jullie genieten van het schaatsen, als je daar van houdt, van het buiten zijn. Ik wens jullie een mooie zondag...dag, liefs, Anita

Een

Een

Een vrijdag zomaar op kantoor....

Goedemorgen, oh nee, het is al middag...terwijl ik toch al vroeg weer hier was. Eigenlijk zou ik de hele dag op pad zijn, maar alsof het weer het geregeld heeft, ben ik nu zomaar op kantoor. Na een bezoekje aan de dokter vanmorgen, die eventjes naar mijn longen wilde luisteren (en dat was allemaal best weer goed, nog wat reutelend maar toch...), zit ik nu rustig op kantoor te werken. Radio 2 zachtjes aan....de eerste werkweek in januari zit erop. Een intensieve mooie week. Met prachtige indrukken, een heerlijk eerste blok van 'mijn Leergang' geweldig...ik heb genoten met 15 prachtige mensen vanuit de Defensie-organisatie. We hadden lol, hard gewerkt, geslapen in een gebouw op de kazerne in Huis ter Heijde...bijzonder, koud, basic, over de gang naar douche en toilet. Maar wat was het leuk!! En gisterenavond kwam ik zomaar redelijk op tijd thuis bij Annemarie en de meisjes. Heerlijk is dat zeg, om weer thuis te komen. Om weer te mogen slapen dicht tegen je lief aan...wat kan een mens dit missen. Ik denk dan altijd aan al die mensen die geen lief hebben...wat een gemis kan dat zijn! Gisteren was de sterfdag van mijn moeder, nu alweer zeven jaar geleden! En Annemarie had een prachtige roos gekocht en die staat nu bij haar foto...mooi he...zeven jaar geleden alweer! En nog steeds is zij dicht bij me, althans zo lijkt het iedere keer maar weer! Soms praat ik zomaar een beetje tegen haar aan....of vraag ik haar in stilte soms om raad. Het bijzonder vind ik nu wel, dat ik er ook familie bij heb gekregen door met Annemarie samen te zijn. Haar ouders, haar 'vader' Reynaud, haar broer Ruud. Met Ruud had ik deze week een mooi moment van samenzijn, bij zijn Rotary hier bij Van der Valk in Voorschoten. Ik heb daar een lezing gegeven over mijn boek, over kanker, mijn leven, intensief en mooi. Ik kreeg mooie reacties, een verzoek om een lezing te geven voor de vrijwilligers van het Hospice in Wassenaar door iemand vanuit het bestuur. En ik kreeg een mooi kunstwerk 'to be or not to be' van Els, een mevrouw die mij mooi toesprak en aangaf dat ik nu 'alleen maar hoef te zijn'. Mooi he...ik was geraakt en gisterenavond hadden Ruud en ik het hier samen aan de telefoon nog even over. Vlak voordat ik dinsdagavond die lezing verzorgde, was ik even bij Fer en Irene...ongekend, hoe ziek kan iemand zomaar zijn. Ik zat op zijn bed in de woonkamer en dan praat je met iemand die ongeneeslijk ziek is, pas 45 jaar jong, een kerel die bezig is met 'hoe lang nog' en 'hoe dan verder in mijn leven' en het bijzondere is, dat ik Fer bij me draag, hem steeds weer voor me zie...en wat kun je dan doen, dan denken aan hem, aan Irene, aan de meisjes. Er zijn als het nodig is...en weer, steeds maar weer, ben ik zo ongekend dankbaar voor het feit dat ik hier nu gewoon zit. Net wat brood heb gehaald, een stukje worst erbij en lekker zit te werken op mijn kantoor....en eindig ik met de spreuk van gisteren 'het meervoud van lef is leven' en weet je wat de spreuk van vandaag is 'als je altijd slaagt, neem je niet genoeg risico...' leuk he...
Nog wat dingen doen, wat bc's nakijken, een reflectie schrijven over gisteren, wat zaken voor een UWV-traject regelen en dan is het weekend, dan ga ik naar mijn lief Annemarie, om heerlijk rustig samen te zijn. Een filmpje te kijken, samen te zijn, dicht tegen elkaar op de bank te zitten, open haardje aan...heerlijk! Ik wens jullie een mooie dag...liefs, Anita

Een dinsdagmiddag....

Dag allemaal, vandaag was een dag, waarop ik zowaar mijn eerste twee facturen voor 2010 (een nog voor werk uit 2009) heb gemaakt voor dit nieuwe boekjaar! Een leuk begin op de 5e dag van het nieuwe jaar. Nu nog wachten op de betaling, dat blijft een ingewikkeld ding....Vandaag ook meegedaan met een soort marktonderzoek om een website voor ondernemers te beoordelen. Interessant en boeiend! En ondertussen wel al ruim 53 beoordelingen achter de rug, hele goede en hele dramatische...van alles zit er tussen! Ook alweer een aardig begin van 2010. Zo dadelijk even naar Nila toe, zij is jarig en ondertussen ook even bij Irene en Fer kijken. Ingewikkeld en heftig lijkt me dat. Daarna een lezing bij de Rotary over kanker, over mijn boek. Een mooi, simpel verhaal, wat meestal wel binnenkomt bij mensen....
Morgen op tijd op, en dan richting Soesterberg, de kazerne, alwaar ik mijn eerste Leergang Defensie Coach helemaal zelfstandig ga draaien. Ondertussen belde men van Filippo en wordt mijn agenda gestaag volgebouwd met leuke gesprekken. Ik heb er zin in, meer dan dat zelfs...maar ook maak ik ruimte, en laat ik dingen los. Zo werd ik nu verwacht op een receptie, met een borrel enzo...en die heb ik gelaten, ook vanwege de drukte. Ik mail de betrokkene uitgebreid en zal op mijn eigen wijze afscheid nemen van deze ex-collega van me...ik hoop dat hij geniet van dit moment.
Deze dinsdag was een vruchtbare dinsdag. Ik heb er van genoten....ik hoop dat jullie ook een mooie dag hebben. Op mijn coachkalender staat 'Veranderen is leren' en daar eindig ik dan maar weer mee! Lieve groet, Anita

Afscheid is de deur naar de toekomst

Een mooi begin van 2010! Zoals ik al eerder heb aangegeven moet je soms dingen achter je laten en van hier uit kun je weer deuren openen naar de toekomst. Sta je weer op een kruispunt om een nieuwe weg in te slaan. En voor mij betekent dit dat ik steeds weer zal zoeken naar een weg, die mij wat rust geeft. Dus op dit moment betekent dit dat ik die dingen die ik niet goed doe, of niet goed kan doen, doordat ik die rust niet heb, los laat. En zo heb ik mijn Boksbond alweer losgelaten. Mijn bijdrage aan deze sportbond is minimaal geweest tot nu toe, los van leuke wedstrijden bekijken en een paar vergaderingen bijwonen, stukken lezen enzo..En daarbij staan er vergaderingen ingepland die samenvallen met opdrachten van mij, waardoor ik zelfs een aantal vergaderingen niet kan bijwonen helaas....
En ik vermoed van mijzelf, dat ik nog meer van dit soort keuzes ga maken. Enerzijds om meer kwaliteit te kunnen bieden aan de dingen die ik wel doe. En anderzijds om rust te organiseren en meer tijd voor onszelf, voor Annemarie en de kinderen, voor mijzelf te krijgen. Dus dit afscheid is een deur naar de toekomst....ik wens jullie een fijne werkweek, rijd voorzichtig, het is glad, ik ben al heerlijk op kantoor. En ga lekker aan de slag. Liefs, Anita

zaterdag 2 januari 2010

Goedemorgen, terwijl de tuin bedekt is met een heel dun laagje bijna poederachtige sneeuw, althans om te zien, was ik al lekker vroeg wakker. Een hoestje zat me dwars en ik wilde Annemarie nog even laten slapen. Heerlijk op zaterdagochtend vroeg de krant lezen, even bijkomen...even genieten van de stilte nog! Nu ontwaakt geleidelijk aan het huis, de douche draait even overuren, de kachel wat hoger gezet, een rustig muziekje op de achtergrond, een hoofd wat nog een beetje slaapt, ondanks de douche, maar door de weldaad van de rust! Zo dadelijk ontbijten met zijn viertjes, heerlijk....en dan zien we het wel weer. In onze keuken hangt een soort schoolbordje waar iedereen op schrijft wat er gekocht moet worden en Rosanne begint altijd met haar lijstje : chips, koekjes, 7-Up, drop, kauwgum, Fanta. Dit weekend de kerstboom en al die versieringen eruit...weer een gewoon huis van je huis maken. Heerlijk toch...even met zijn viertjes, dan is het zo gebeurd. Dit zijn altijd van die klussen die Annemarie alleen doet hier, en nu hebben we besloten dit met elkaar te doen. Zodat zij ook maandag haar eigen dingen kan gaan doen, als de meisjes weer naar school gaan. Dit is een van de nieuwe dingen voor 2010. Dat Annemarie meer tijd krijgt voor haar werk. En niet altijd klaar hoeft te staan voor anderen, niet altijd alleen alle zorgtaken hoeft op te pakken. Annemarie heeft het vermogen om zichzelf altijd op de laatste plaats te stellen. Eerst de kinderen, haar partner, de strijk, etc. en dan pas mag ze schilderen. En nu is schilderen haar vak, haar werk, het is uit de hobby-sfeer verdwenen en dus betekent dit dat je hier een duidelijker aandacht voor mag vragen/nemen. En boodschappen doen kunnen we ook met elkaar.
En wat nemen jullie je voor voor het nieuwe jaar? Ik wil wat meer rust inbouwen in mijn agenda, mezelf wat minder uitputten, wat meer vanuit de balans zien te werken. Waardoor ik weer wat kleur op mijn wangen krijg, maar ook zomaar eens een wandeling kan maken met Annemarie samen. Heerlijk....of met de kinderen en Annemarie natuurlijk! In mijn horoscoop stond dat we een weekje vakantie moeten boeken samen, zou goed zijn....welnu, eens kijken of we dit ergens voor elkaar kunnen krijgen....lijkt me heerlijk een weekje voorjaarszon pakken!
Voor nu, een mooie witte dag, ik hoop dat de chaos niet weer ontstaat op het spoor en op de weg...Anita