Zo vader, zo dochter...

En mijn vader hoeft niet geopereerd te worden! Hij opgelucht en wij ook, dat moge duidelijk zijn. Alles is goed, een klein beetje de levensstijl aanpassen, iets keuriger wellicht en het leven zal nog heel lang duren voor hem, hoop ik! En zijn dochter die gaat ook lekker, uitgebreid bloedonderzoek in het LUMC, verder niets aan de hand. 27 juli weer terug, voor controle, een keer per half jaar. En gewoon normaal leven, niet al te gek doen...heerlijk!
En gisterenavond hebben Annemarie en ik lekker gegeten en gekookt voor Monique en Daphne, twee collega's van Coachboulevard, twee vriendinnen eigenlijk..prachtig gewoon, hoe je zomaar samen kunt zijn met mooie mensen! Nu nog even op kantoor, na een intensieve dag in Wageningen, lekker naar huis. Morgen dagje trainen in Utrecht...en vrijdag weer naar Wageningen...het is de moeite waard en meer dan dat!
Ik wens jullie een fijne avond. Ik ben blij en opgelucht en gezond en vrolijk...liefs, Aniet

Even in alle rust bijpraten!

Tja...wat kan het leven zomaar druk zijn he...maar ook druk, met een beetje uitslapen in het weekend. Spontaan Kirsten en Frodo en de hele familie op bezoek krijgen. Bijpraten en tijd hebben voor simpelweg een goed gesprek...dus eigenlijk is dat niet heel druk zijn. Ik heb wel veel gewerkt en ook deze week weer. Ik krijg net een akkoord op een coachtraject wat in maart gaat starten! Ik heb vanmiddag een mooie bedrijfsanalyse gepresenteerd tot volle tevredenheid van mijn opdrachtgever! Ik ga woensdag starten met een analyse in Wageningen, kortom veel te doen. En ondertussen wil ik jullie al een paar belangrijke data doorgeven, die je alvast in de agenda moet noteren. Want het weekend van 20 en 21 maart 2010 organiseren wij hier zowel op zaterdag- als op zondagmiddag een expositie voor Annemarie. Met natuurlijk een goed glas wijn, een lekker kopje nespresso, of iets anders. Met tijd voor elkaar, voor vrienden, bekenden, relaties en buurtbewoners. We gaan mensen uitnodigen in de zakelijke sfeer, maar ook mensen uit onze vriendenkring en familie. In de hoop dat jullie gaan genieten van het werk van Annemarie, misschien ook een beetje van Rosanne, en vooral van het samenzijn. Een mooie combinatie van netwerken, kunst en wijn! Klopt weer helemaal toch of niet?
Verder, het gaat goed. We gaan een weekje naar La Belle Coulette, een prachig huis in Frankrijk van onze vriendinnen Evelien en Carine, zie ook www.labellecoulette.com
we gaan daar vooral lezen en wandelen en eventjes niks hoeven samen. Heerlijk....wijn drinken en kopen denk ik, dat er ook nog wel bij zal gaan horen. Dit alles staat pas in mei op de agenda, maar het vooruitzicht is al geweldig....wandelschoenen achterin de auto...lekker in het meizonnetje buiten zijn, wandelen naar de bakker, genieten van de rust. Wat kan een mens zich nog meer wensen...
En wat gebeurt hier nog meer....niet zoveel. Er is veel te doen, op werkgebied, zoveel, dat ik alle zeilen bij moet zetten soms. Maar het is ook wel genieten, van de resultaten, de reacties. Heel geleidelijk aan druppelen factuurtjes binnen, nog niet snel, soms duurt het lang, maar ook daarin lijkt er gestaag iets te veranderen. Dus de lucht lijkt op te klaren, ook op dat gebied. De tv is binnen, de computers werken weer, overal virussen en ellende. Ook op mijn werkpc, heftig, want ik kan niet meer zonder. Opgelost volgens mij, veel tijd en energie kost dit, maar we hebben nu een adresje gevonden, snel en adequaat! En goed!!
En tussen al die mooie dingen door, dat hele gedoe rondom de bloedvaten van mijn vader. Zal hij dan toch geopereerd gaan worden, als het aan mij ligt wel. Rustiger dan nu...weet je, ik wil nog zoveel en zo lang met mijn vader genieten! Ondertussen staat februari voor de deur...oom Wim wordt ergens in de tachtig, ver in de tachtig. Tante Anita wordt 86, Ma zou 78 zijn geworden dit jaar op 10 februari. Kortom...veel verjaardagen, diners, weet ik wat. En momenten van bezinning, momenten om stil te staan bij de snelheid waarmee de weken voorbij vliegen. En tussen alle bedrijven door probeer ik dus ook zomaar even niks te doen. Met Annemarie een avondwandeling te maken 'we laten de hond even uit' terwijl we geen hond hebben. Een hond...tja het onderwerp komt steeds voorbij. Annemarie wil het graag, de meisjes ook. Zelf hou ik ook wel van dieren, maar de last, de zorg, het gebonden zijn houdt me nog tegen....
Voor de wijnliefhebbers heb ik een geweldig bald Wine Life...heerlijk gewoon om zomaar te lezen, te genieten, via dit blad kom ik weer op allerlei sites...vol met heerlijkheden. Ga maar eens op zoek. Een blad voor de echte liefhebber, de genieter. En let ook op www.restaurantweek.nl wil je al heel lang een keer eten in dat chique restaurant. Via deze site is dit mogelijk ergens in maart, vroeg boeken en genieten, juist voor iedereen die dit normaal gesproken niet doet. Dus kijk maar, boeken kan vanaf 3 februari a.s. heerlijk....avonden tekort volgens mij....
Nu, tijd voor mijn Annemarie, dit stukje was speciaal voor mijn schoonmoeder Emmy...gewoon zomaar. Liefs, Anita

Nieuws of niet...

Even snel het nieuws...morgen om negen uur zitten Pa en Els in het Dijkzigt Ziekenhuis in Rotterdam. En ikzelf ook om negen uur in het LUMC. Ik puur voor controle, en Pa omdat men toch overweegt om hem te gaan opereren en morgen worden er eventueel nog wat onderzoeken gedaan, en dan wordt besloten hoe en wat. Spannend voor hem. Tja...zomaar kun je je zorgen maken over je vader van 80. Maar hij is kwiek en alert, niks aan de hand, maar nog een keer een tia...dat laten we achterwege....risico's willen en nemen we niet!
Hier is alles goed, druk, lekker druk, maar het weekend was rustig, alhoewel ik toch wel weer wat gewerkt heb, vandaag was ik in Amersfoort en Ermelo. En nu zit ik nog even na te sudderen op kantoor. Morgen een rommeldagje, wat afspraken, een nieuw UWV-traject, en twee intervisie-coaches, Monique en Daphne die lekker bij ons komen eten...
En maak je maar geen zorgen, want het is goed en komt goed.
'voor alle mensen die ooit hebben geleefd, is er uiteindelijke een lente gekomen die ze nooit zullen meemaken. Geniet dus van de lentes die van jou zijn...'
Mooi he...fijne avond, binnenkort uitgebreid en meer. Liefs, Anita

Een woensdagmiddag in Huis ter Heide....

En zomaar tussen alle bedrijven door, werk ik vanuit Camp New Amsterdam. Ik loop mee met een collega van Coachboulevard. Een bijzondere ervaring, een bijrol, en dat is ook wel weer een keertje lekker. Even rustig observeren, terugkeren bij jezelf. Mijn computer is hier erg traag. Vannacht sliep ik weer in een klein kamertje, met een douche en toilet op de gang. Gekke ervaring, die ook weer went. Zo simpel is het leven...de dingen wennen. En het leven gaat door. Mooi door vind ik wel weer...geleidelijk aan vult de agenda voor februari zich weer. Niet al te vol, ook wel weer lekker want januari was wel erg hectisch...de interimklus gaat niet door. De markt is overspannen en daarmee ook het aanbod. Mensen bieden diensten aan voor heel weinig geld. Het is zo ongeveer iets of niets...en op zich is dat ook wel weer goed. Misschien moet ik wel niet gaan interimmen, iedere keer kom ik hierop uit. Mooi moment om voor mijzelf op te reflecteren.
Mijn vader...tja daar is toch zomaar wat mee aan de hand. Hij wordt doorverwezen naar het Dijkzigt Ziekenhuis. Zijn aderen zijn hier en daar toch wat dicht aan het slibben. Dus een gesprek met een specialist op dit gebied kan ons helpen. Statistisch gezien is er 18% kans dat hij weer een tia krijgt. En vervolgens als hij geopereerd zou gaan worden is de kans 3 tot 4% dat het niet goed gaat. Dus wat doe je dan...daar gaan we nog een keer over praten denk ik. Mijn vader, ja mijn grote lieve vriend en vader, ik wil hem nog heel lang bij me houden, dus ik denk dat ik zou opereren. Je weet maar nooit wat er gebeurt als je de boel op zijn beloop laat...wat is wijsheid...
Liefs, vanuit Huis ter Heide...ik ben blij dat ik straks weer naar huis ga. Aniet

Zomaar een maandagochtend....

Lieve mensen, lekker door het donker op de fiets naar kantoor! Heerlijk, lekker vroeg beginnen. Ik doe hier op de tweede etage altijd het licht aan, alle andere ondernemers slapen dan nog...en dat is net als vroeger. Vroeg op staan, dan ben ik op mijn best. Rustig mijn ding doen, een kopje koffie. Wat administratieve dingen, vanmorgen al twee businesscases nagekeken. Nu zo dadelijk een vervolggesprek in een van mijn coachtrajecten. Wat gemaild, nieuwe afspraken, iemand van het AMC, iemand uit Belgie die ik ooit op een beurs heb ontmoet vorig jaar...kortom weer nieuwe bewegingen. Zomaar uit het niets. Vandaag komt er hier een meneer, die iets wil gaan organiseren voor kinderen/families die met kanker in aanraking zijn gekomen. En daar iets van trainingen aan wil verbinden...spannend. Daarna iemand van de Rotary uit Voorschoten, zomaar ontmoetingen....vanavond lesgeven in Voorburg. En dan weer twee dagen de kazerne in, boekje mee, leven als een nonnetje...ik weet dat ik Annemarie nu alweer ga missen. En eigenlijk de meiden ook wel....het is zo stil, zo ongezellig dan...
Vandaag is Arie jarig, mijn broer en Karin, uit Dalem, en vast nog heel veel meer mensen...dus allemaal gefeliciteerd. Ik drink in gedachten met jullie een kopje koffie en wens jullie een mooi nieuw levensjaar toe. Met alles wat daarbij hoort...en de spreuk van vandaag is 'Als het leven geen zin heeft, dan maakt het maar zin...' beetje een bijzondere toch. Ik vond deze leuker :'Iets niet weten is erg, iets niet willen weten is erger....' een Nigeriaans gezegde. Dag, Anita

Familie-diner, broer Arie is 53 jaar, althans bijna...

En nu is het zondagavond 17 januari 2010, vanavond zijn wij met zijn vieren op uitnodiging van mijn broer uiteten geweest bij Villa Augustus in Dordrecht. Pa en Els, tante Anita en oom De, en natuurlijk broer Arie zelf met mijn nicht Noor. Gezellig, ongedwongen, lekker eten! En toen wij daar zaten realiseerde ik me hoe leuk het is om een familie te hebben. En om dingen met elkaar te delen. Om samen te zijn. Met mijn vader en zijn Els, met tante Anita (bijna 86) en oom De, heerlijk gewoon. Praten, lachen en ook simpelweg genieten. Wat kan het leven toch mooi zijn...
nu nog eventjes samen op de bank en dan naar bed. Een drukke week wacht, veel afspraken, veel avonden weg, een nachtje slapen in een kazerne, kortom genoeg te doen! Ik wens jullie veel liefs, slaap lekker voor straks, Anita

Hier word je even stil van......

Dit verhaaltje kreeg ik toegestuurd door Jolanda en dit verhaal is zo mooi en ik wil het jullie dus niet onthouden. Ga er maar even voor zitten...ik stuur het per mail niet aan mensen door, maar ik deel het op deze manier met jullie. Simpelweg omdat het zo waar is....ik wens jullie een mooie dag toe op deze vrijdagochtend!

Hier word je even stil van,,,,,
REGEN
Een klein lief meisje stond onder een luifel. Ze had net boodschappen gedaan in de supermarkt, met haar moeder.Ze zal ongeveer 6 jaar oud zijn geweest, dit prachtige roodharige sproetige beeld van onschuld. Het stortregende buiten. Je weet wel, dat soort regen dat goten en afvoerputjes doet overstromen, zo gehaast om de aarde te raken, dat het geen tijd had om de straal wat zachter te zetten.We stonden allemaal onder deze luifel aan de ingang van de supermarkt.We wachtten, sommigen geduldig, anderen 'geïrriteerd', omdat de natuur hun haastige dag in de war had gegooid.Ik ben altijd wat dromerig als het regent. Ik verdwijn in het geluid en in het beeld, dat de hemel het vuil en het stof van de wereld afspoelt.Herinneringen van 'rennen en spetteren' als een 'kind', zo zorgeloos spelen in je gedachten, als een welkome onderbreking van een voorbije dag met zorgen en stress...Haar stem was zo mooi toen het de hypnotische trance onderbrak waar we allemaal in gevangen zaten.'Mama, laten we door de regen gaan rennen', zei ze. 'Wat?', vroeg mama.'Laten we door de regen gaan rennen!', herhaalde ze.'Nee, lieverd. We wachten totdat het wat minder wordt' antwoordde mama.Het kind wachtte nog een minuutje en herhaalde: 'Mama, laten we door de regen gaan rennen.' 'We worden doornat als we dat doen,' zei mama.'Nee, dat zullen we niet, mama. Dat is niet wat je zei vanmorgen', zei het meisje terwijl ze aan haar mama's arm trok.'Vanmorgen? Wanneer zei ik dat we door de regen konden rennen en niet nat zouden worden?'Het meisje zei kalmpjes: 'Weet je dat niet meer? Toen je met papa praatte over zijn kanker, toen zei je: 'Als we hier samen doorheen komen, komen we door alles heen!'Iedereen was opeens muisstil. Ik zweer dat je niets anders hoorde dan de regen.We stonden allemaal doodstil.De volgende minuut kwam er niemand en ging er niemand weg.Mama dacht even na over wat ze zou antwoorden. Sommigen zouden het weglachen of haar voor gek uitmaken. Sommigen zouden zelfs negeren wat ze zei. Maar dit was een groot moment in een kinderleven. Een moment van onschuldig vertrouwen, dat wanneer het gevoed en verzorgd wordt, zal bloeien in geloof in de goede dingen en de hoop van het leven.'Lieverd, je hebt gelijk. Laten we door de regen rennen. Als het zo moet zijn dat men ons vanuit hierboven nat laat worden, nou, dan hadden we misschien juist een wasbeurt nodig,' zei mama. Daar gingen ze. We stonden daar allemaal te kijken en te lachen, toen ze daar vooruitsprongen tussen de auto's door, en jawel, door de plassen. Ze hielden hun boodschappentassen boven hun hoofd voor het geval dat... Ze werden doornat.Maar ze werden gevolgd door enkele anderen die schreeuwden en lachten als kinderen onderweg naar hun auto's.En ja, ik ook. Ik rende en werd nat. Ik had ook een wasbeurt nodig. Omstandigheden of mensen kunnen je geld, je materiële bezittingen en je gezondheid wegnemen. Maar niemand kan ooit je dierbare herinneringen wegnemen...Vergeet daarom niet om 'tijd' te maken en de gelegenheden te pakken om elke dag herinneringen te maken.Voor alles en voor elk doel onder de hemel is er een seizoen en een tijd. Bewaar de herinnering aan zonnige dagen voor de donkere momenten.Een vriend zond mij deze boodschap om mij te herinneren aan het leven en de waarden in het leven...Samen een glaasje wijn, een frisse pint, een gezellige BBQ met buren en vrienden, een terrasje, genietend van de dagelijkse dingen, eneen beetje humor...Ik hoop dat je het ook waardeert.IK HOOP DAT JE STEEDS DE TIJD NEEMT OM DOOR DE REGEN TE RENNEN.Ze zeggen dat het een minuut duurt om een speciaal persoon te vinden,een uur om hen te waarderen, een dag om van hen te houden, maar een heel leven om hen te vergeten.Stuur dit naar mensen die je nooit zal vergeten en vergeet niet om het ook naar de persoon te sturen die het naar jou gestuurd heeft.Het is een korte boodschap om hen te laten weten dat je hen nooit zal vergeten.Als je het naar niemand doorstuurt, dan betekent dit dat je gehaast bent.Neem de tijd om te leven! Houd contact met je vrienden, je weet maar nooit .........
Mooi he...ik ben er iedere keer weer stil van. Puur door de eenvoud. En ben blij dat Jolande me dit stuurde. Dag lieve mensen, Anita