Mooie witte wereld....

En dan opeens is de wereld weer zo maagdelijk wit...dan loop je op zaterdagochtend een beetje slaperig de keuken in, en dan zie je zo'n mooie witte tuin, met prachtig zonlicht er doorheen...en eigenlijk had ik het wel verwacht. Want toen ik gisterenavond zo rond half negen wegreed uit Wageningen, was het werkelijk spekglad. Het had geijzeld, de ruitenwissers zaten vastgevroren en je glibberde werkelijk over de weg. En jawel gisterenavond op het journaal zag je het al, veel aanrijdingen. Onderweg naar huis kreeg ik af en toe een hagelbui, en dan opeens was het weer mooi strak op de weg, niks te zien, dan weer sneeuw...hoe plaatselijk kan het zijn. Maar toen ik bij Alphen nog een keer een hagelbui kreeg, toen had ik wel verwacht dat hier iets zou vallen. Prachtig werkelijk waar. Ik moet altijd direct aan onze boerderij denken, want de wereld die wit is, is daar op zijn mooist, zonder sporen, zonder voetstappen, al die bomen met dat mooie witte dekje...gelukkig maakt Els altijd prachtige foto's. En dus blijven deze beelden altijd aanwezig voor het nageslacht...
Vandaag is een mooie dag, mijn vriendin Ada is jarig, mijn collega Monique van Coachboulevard wordt morgen 45, dus overal zijn feestjes, helaas kun je maar een feestje tegelijk vieren! Maar toch voor al die jarigen 'happy birthday'.
Dit weekend staat in het teken van lekker genieten, ontspannen en samenzijn...ik wens jullie allemaal veel plezier! Liefs, Anita

Vrijdag in Voorschoten en in....Wageningen...'was ik maar dichter, dan was ik dichter bij jou'

Lieve mensen, vanochtend kwam ik wat traag op gang. Het hoefde ook niet zo...ik kreeg een telefoontje (nieuwe opdracht in maart...teambegeleiding super! bij een financiele dienstverlener, wat kan het leven mooi zijn!)terwijl ik nog met een kopje koffie zat bij te komen van een tot nu toe drukke week. Veel de weg op, Amersfoort, Ermelo, Wageningen, ja we kunnen het niet uitkiezen he...en gisteren een dag les gegeven en aansluitend een dinertje met de Haagsche Intervisie Groep. Een mooi groepje vrouwen, wat deelt en in verbinding is gekomen ooit met elkaar en het blijft! We gaan de volgende keer de zumba dansen...welnu, spannend toch? Een combinatie van fitness met een soort salsa ofzo...klinkt wel spannend. Ik ben de oudste, dus we zullen wel pret hebben! En nu zit ik keurig in mijn pak op kantoor. Heb vanmorgen vier bc's nagekeken. Een offerte gemaakt, een factuur gemaakt, gekeken of er al geld gestort is (tja dat is ook wel belangrijk zo aan het einde van de maand)en drink nu nog een kop koffie voordat ik vertrek.Ja want mijn dag zit er nog lang niet op...ik vertrek zo dadelijk naar Wageningen. Daar heb ik een tweetal groepsinterviews over de cultuur, samenwerking, waarden en normen. Mooie sessies, en naar aanleiding daarvan mag ik een analyse maken over deze organisatie. Met een plan van aanpak hoe we een en ander kunnen verbeteren en wat mijn rol daarin kan zijn. Veel te doen dus. En eigenlijk is hier ook nog zoveel te doen. BTW-aangifte moet nog wel voor maandag, reflecties schrijven voor mijn Leergang, nog een paar herkansingen nakijken...druk, druk, druk. Maar eerst morgen naar de kapper. Want ik zie er uit als een boef, een oude dus he...een bleke oude boef. En wie weet dus ook een keertje een zonnebank kuurtje inplannen voor mijzelf. Volgende week weer een volle week voor de boeg, maar het oog wil ook wat toch...dus dit weekend aandacht voor lijf en leden. Ja want wij zijn ook bewuster aan het leven An en ik. Geen chips en zoetigheden meer, wat minder glaasjes wijn, wel twee per avond als we samen zijn, maar wat balans, om de boel wat strakker te krijgen en om ons leven wat te verlengen als het even kan. Want dat is toch wel ons ultieme doel. Toen ik afgelopen week in het LUMC rondliep, toen voelde de wereld van het ziekenhuis ver weg. Ik was mijn afsprakenkaart vergeten, wist niet welke arts ik zou krijgen, want mijn professor Willemze is er niet meer, en dus kreeg ik mevrouw Netelenbos. Een lieve dame, die ik al eerder heb mogen ontmoeten. Het is allemaal goed met deze mevrouw van Loon. Ze is gewoon heel druk, volop in het leven. Nieuwe klanten en opdrachten, en hopenlijk ook ergens zomaar wat tijd....tijd voor vrij zijn, tijd voor elkaar, tijd voor de kinderen. Die komen vanavond weer. Lekker is dat...maar ook wel even goed, als ze een poosje alleen zijn met mama. Ik ben pas rond tien uur of half elf thuis schat ik in...maar dan trek ik ook echt de stekker eruit. Lijkt me heerlijk. En maandagochtend vroeg, dan ben ik de eerste en ga ik lekker aan de slag hier op kantoor. Heerlijk!! Lieve groet, tot zover, en met de spreuk 'wat ik maar dichter, dan was ik dichter bij jou' en met een glimlach, neem ik even afscheid van jullie. Voor dit moment, ik ga de sneeuw in, als ik Piet van het weerbericht mag geloven...Anita

Zo vader, zo dochter...

En mijn vader hoeft niet geopereerd te worden! Hij opgelucht en wij ook, dat moge duidelijk zijn. Alles is goed, een klein beetje de levensstijl aanpassen, iets keuriger wellicht en het leven zal nog heel lang duren voor hem, hoop ik! En zijn dochter die gaat ook lekker, uitgebreid bloedonderzoek in het LUMC, verder niets aan de hand. 27 juli weer terug, voor controle, een keer per half jaar. En gewoon normaal leven, niet al te gek doen...heerlijk!
En gisterenavond hebben Annemarie en ik lekker gegeten en gekookt voor Monique en Daphne, twee collega's van Coachboulevard, twee vriendinnen eigenlijk..prachtig gewoon, hoe je zomaar samen kunt zijn met mooie mensen! Nu nog even op kantoor, na een intensieve dag in Wageningen, lekker naar huis. Morgen dagje trainen in Utrecht...en vrijdag weer naar Wageningen...het is de moeite waard en meer dan dat!
Ik wens jullie een fijne avond. Ik ben blij en opgelucht en gezond en vrolijk...liefs, Aniet

Even in alle rust bijpraten!

Tja...wat kan het leven zomaar druk zijn he...maar ook druk, met een beetje uitslapen in het weekend. Spontaan Kirsten en Frodo en de hele familie op bezoek krijgen. Bijpraten en tijd hebben voor simpelweg een goed gesprek...dus eigenlijk is dat niet heel druk zijn. Ik heb wel veel gewerkt en ook deze week weer. Ik krijg net een akkoord op een coachtraject wat in maart gaat starten! Ik heb vanmiddag een mooie bedrijfsanalyse gepresenteerd tot volle tevredenheid van mijn opdrachtgever! Ik ga woensdag starten met een analyse in Wageningen, kortom veel te doen. En ondertussen wil ik jullie al een paar belangrijke data doorgeven, die je alvast in de agenda moet noteren. Want het weekend van 20 en 21 maart 2010 organiseren wij hier zowel op zaterdag- als op zondagmiddag een expositie voor Annemarie. Met natuurlijk een goed glas wijn, een lekker kopje nespresso, of iets anders. Met tijd voor elkaar, voor vrienden, bekenden, relaties en buurtbewoners. We gaan mensen uitnodigen in de zakelijke sfeer, maar ook mensen uit onze vriendenkring en familie. In de hoop dat jullie gaan genieten van het werk van Annemarie, misschien ook een beetje van Rosanne, en vooral van het samenzijn. Een mooie combinatie van netwerken, kunst en wijn! Klopt weer helemaal toch of niet?
Verder, het gaat goed. We gaan een weekje naar La Belle Coulette, een prachig huis in Frankrijk van onze vriendinnen Evelien en Carine, zie ook www.labellecoulette.com
we gaan daar vooral lezen en wandelen en eventjes niks hoeven samen. Heerlijk....wijn drinken en kopen denk ik, dat er ook nog wel bij zal gaan horen. Dit alles staat pas in mei op de agenda, maar het vooruitzicht is al geweldig....wandelschoenen achterin de auto...lekker in het meizonnetje buiten zijn, wandelen naar de bakker, genieten van de rust. Wat kan een mens zich nog meer wensen...
En wat gebeurt hier nog meer....niet zoveel. Er is veel te doen, op werkgebied, zoveel, dat ik alle zeilen bij moet zetten soms. Maar het is ook wel genieten, van de resultaten, de reacties. Heel geleidelijk aan druppelen factuurtjes binnen, nog niet snel, soms duurt het lang, maar ook daarin lijkt er gestaag iets te veranderen. Dus de lucht lijkt op te klaren, ook op dat gebied. De tv is binnen, de computers werken weer, overal virussen en ellende. Ook op mijn werkpc, heftig, want ik kan niet meer zonder. Opgelost volgens mij, veel tijd en energie kost dit, maar we hebben nu een adresje gevonden, snel en adequaat! En goed!!
En tussen al die mooie dingen door, dat hele gedoe rondom de bloedvaten van mijn vader. Zal hij dan toch geopereerd gaan worden, als het aan mij ligt wel. Rustiger dan nu...weet je, ik wil nog zoveel en zo lang met mijn vader genieten! Ondertussen staat februari voor de deur...oom Wim wordt ergens in de tachtig, ver in de tachtig. Tante Anita wordt 86, Ma zou 78 zijn geworden dit jaar op 10 februari. Kortom...veel verjaardagen, diners, weet ik wat. En momenten van bezinning, momenten om stil te staan bij de snelheid waarmee de weken voorbij vliegen. En tussen alle bedrijven door probeer ik dus ook zomaar even niks te doen. Met Annemarie een avondwandeling te maken 'we laten de hond even uit' terwijl we geen hond hebben. Een hond...tja het onderwerp komt steeds voorbij. Annemarie wil het graag, de meisjes ook. Zelf hou ik ook wel van dieren, maar de last, de zorg, het gebonden zijn houdt me nog tegen....
Voor de wijnliefhebbers heb ik een geweldig bald Wine Life...heerlijk gewoon om zomaar te lezen, te genieten, via dit blad kom ik weer op allerlei sites...vol met heerlijkheden. Ga maar eens op zoek. Een blad voor de echte liefhebber, de genieter. En let ook op www.restaurantweek.nl wil je al heel lang een keer eten in dat chique restaurant. Via deze site is dit mogelijk ergens in maart, vroeg boeken en genieten, juist voor iedereen die dit normaal gesproken niet doet. Dus kijk maar, boeken kan vanaf 3 februari a.s. heerlijk....avonden tekort volgens mij....
Nu, tijd voor mijn Annemarie, dit stukje was speciaal voor mijn schoonmoeder Emmy...gewoon zomaar. Liefs, Anita

Nieuws of niet...

Even snel het nieuws...morgen om negen uur zitten Pa en Els in het Dijkzigt Ziekenhuis in Rotterdam. En ikzelf ook om negen uur in het LUMC. Ik puur voor controle, en Pa omdat men toch overweegt om hem te gaan opereren en morgen worden er eventueel nog wat onderzoeken gedaan, en dan wordt besloten hoe en wat. Spannend voor hem. Tja...zomaar kun je je zorgen maken over je vader van 80. Maar hij is kwiek en alert, niks aan de hand, maar nog een keer een tia...dat laten we achterwege....risico's willen en nemen we niet!
Hier is alles goed, druk, lekker druk, maar het weekend was rustig, alhoewel ik toch wel weer wat gewerkt heb, vandaag was ik in Amersfoort en Ermelo. En nu zit ik nog even na te sudderen op kantoor. Morgen een rommeldagje, wat afspraken, een nieuw UWV-traject, en twee intervisie-coaches, Monique en Daphne die lekker bij ons komen eten...
En maak je maar geen zorgen, want het is goed en komt goed.
'voor alle mensen die ooit hebben geleefd, is er uiteindelijke een lente gekomen die ze nooit zullen meemaken. Geniet dus van de lentes die van jou zijn...'
Mooi he...fijne avond, binnenkort uitgebreid en meer. Liefs, Anita

Een woensdagmiddag in Huis ter Heide....

En zomaar tussen alle bedrijven door, werk ik vanuit Camp New Amsterdam. Ik loop mee met een collega van Coachboulevard. Een bijzondere ervaring, een bijrol, en dat is ook wel weer een keertje lekker. Even rustig observeren, terugkeren bij jezelf. Mijn computer is hier erg traag. Vannacht sliep ik weer in een klein kamertje, met een douche en toilet op de gang. Gekke ervaring, die ook weer went. Zo simpel is het leven...de dingen wennen. En het leven gaat door. Mooi door vind ik wel weer...geleidelijk aan vult de agenda voor februari zich weer. Niet al te vol, ook wel weer lekker want januari was wel erg hectisch...de interimklus gaat niet door. De markt is overspannen en daarmee ook het aanbod. Mensen bieden diensten aan voor heel weinig geld. Het is zo ongeveer iets of niets...en op zich is dat ook wel weer goed. Misschien moet ik wel niet gaan interimmen, iedere keer kom ik hierop uit. Mooi moment om voor mijzelf op te reflecteren.
Mijn vader...tja daar is toch zomaar wat mee aan de hand. Hij wordt doorverwezen naar het Dijkzigt Ziekenhuis. Zijn aderen zijn hier en daar toch wat dicht aan het slibben. Dus een gesprek met een specialist op dit gebied kan ons helpen. Statistisch gezien is er 18% kans dat hij weer een tia krijgt. En vervolgens als hij geopereerd zou gaan worden is de kans 3 tot 4% dat het niet goed gaat. Dus wat doe je dan...daar gaan we nog een keer over praten denk ik. Mijn vader, ja mijn grote lieve vriend en vader, ik wil hem nog heel lang bij me houden, dus ik denk dat ik zou opereren. Je weet maar nooit wat er gebeurt als je de boel op zijn beloop laat...wat is wijsheid...
Liefs, vanuit Huis ter Heide...ik ben blij dat ik straks weer naar huis ga. Aniet

Zomaar een maandagochtend....

Lieve mensen, lekker door het donker op de fiets naar kantoor! Heerlijk, lekker vroeg beginnen. Ik doe hier op de tweede etage altijd het licht aan, alle andere ondernemers slapen dan nog...en dat is net als vroeger. Vroeg op staan, dan ben ik op mijn best. Rustig mijn ding doen, een kopje koffie. Wat administratieve dingen, vanmorgen al twee businesscases nagekeken. Nu zo dadelijk een vervolggesprek in een van mijn coachtrajecten. Wat gemaild, nieuwe afspraken, iemand van het AMC, iemand uit Belgie die ik ooit op een beurs heb ontmoet vorig jaar...kortom weer nieuwe bewegingen. Zomaar uit het niets. Vandaag komt er hier een meneer, die iets wil gaan organiseren voor kinderen/families die met kanker in aanraking zijn gekomen. En daar iets van trainingen aan wil verbinden...spannend. Daarna iemand van de Rotary uit Voorschoten, zomaar ontmoetingen....vanavond lesgeven in Voorburg. En dan weer twee dagen de kazerne in, boekje mee, leven als een nonnetje...ik weet dat ik Annemarie nu alweer ga missen. En eigenlijk de meiden ook wel....het is zo stil, zo ongezellig dan...
Vandaag is Arie jarig, mijn broer en Karin, uit Dalem, en vast nog heel veel meer mensen...dus allemaal gefeliciteerd. Ik drink in gedachten met jullie een kopje koffie en wens jullie een mooi nieuw levensjaar toe. Met alles wat daarbij hoort...en de spreuk van vandaag is 'Als het leven geen zin heeft, dan maakt het maar zin...' beetje een bijzondere toch. Ik vond deze leuker :'Iets niet weten is erg, iets niet willen weten is erger....' een Nigeriaans gezegde. Dag, Anita