Een relaxte zondag...na een intensieve zaterdag!!!

Gisteren was een dag, waarop ik gewekt werd met telefoontjes, die me aan het denken hebben gezet. Soms wat zorgelijk, als het gaat over familie, maar het mooie is dan, dat ik tijd heb erover na te denken, juist omdat het een vrij weekend is. Want vrije tijd is een meer kostbaar goed voor me geworden, nu ik als zelfstandige in het leven sta! Dus zomaar een keer uitslapen, zomaar een keer heel lang lopen 'tutten' met nog een kop koffie, en de krant, heerlijk vind ik dat...
Gisterenmiddag is de aftrap geweest van Annemarie's project 'Vrouwelijke Ondernemers in de Voorstraat van Voorschoten' met een fotograaf en een interview in het Wapen van Voorschoten, door Marjolein, onze verslaggever van de Voorschotense Krant! Een borrel erbij, een meneer ontmoet van het blad LEVEN, kortom aandacht en tijd voor het werk van Annemarie, en geloof me de reacties waren bijzonder. Er gaat nu op drie druk bezochte punten in de Voorstraat hier, reclame gemaakt worden voor Annemarie. Geweldig...op de weg er naar toe, zei Annemarie nog 'Aniet ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen...' welnu..het ging helemaal goed. Het artikel komt volgende week donderdag in de krant! Dus hou de Voorschotense krant goed in de gaten! En met een prachtige mand met bloemen planten van Suzie en een hart van chocolade met 'Lieve Annemarie bedankt' gingen wij weer huiswaarts. Leuk, en bijzonder...en ik ben dan alleen maar trots en blij als ik zie hoe mensen reageren op haar werk! Gisterenavond een feest van Irene, die 50 jaar werd, in restaurant Allemansgeest, met een jazz-band van wel 8 of meer muzikanten en een zangeres, lekker swingen op oude jazz-nummer en rock and roll. Chique mensen vind ik, waaronder ook Rotary-leden uit Voorschoten, die mij vroegen lid te worden van de Rotary waar Annemarie en ik gesproken hebben. En een ander lid had mij hiervoor al gevraagd....voorlopig nog niet, tijd is een issue voorlopig nog. Als ik geen avondcolleges meer verzorg, dan misschien, maar nu nog niet...even de balans in de gaten houden.
En nu we het hebben over balans....vanmorgen was dus heel lekker. Lang uitgeslapen, nu muziekjes luisteren, vanmiddag met de trein naar Den Haag, lekker naar de film 'it's complicated' met Meryl Streep...heerlijk, zomaar niet zoveel hoeven. Daarna op tijd naar bed, want er wacht ons weer een intensieve en drukke week. Een nieuwe coachee bij het Ministerie van OCW, de opdracht van ABN-AMRO is binnen, hier moet een goed plan voor gemaakt worden. Ik heb wel al wel een idee in het hoofd, ga dit op papier zetten en doormailen. En weet je wat bijzonder is, en waar ik nog even aan moet wennen. Dat deze teammanager, een vrouw van 38, zei 'je senioriteit is belangrijk in dit traject'. Tja mensen, daar sta ik dan, als vijftigjarige en nu gaat dit meespelen, op dit moment nog in positieve zin...maar hoe lang ga ik dit volhouden, ik ben gewoon nu een ouder iemand! Met grijs haar, een bril omdat ze niet meer zo goed ziet, een wat zwakke rug, niet meer maatje 38 (heb ik niet zoveel gehad hoor...)! Maar er lijkt qua werk nog meer aan te komen, we wachten af...ondertussen zit er ook een weekend in, samen met mijn vader! Els gaat namelijk naar Budapest met haar dochter en in dat weekend, gaat Aniet een heel weekend naar haar papa op de boerderij. Om samen te zijn, wat familie te bezoeken, wat aandacht te besteden aan elkaar. Wat rond te rijden op het eiland, wat herinneringen op te halen, heerlijk! Wie weet gaan we dan even naar tante Suus in Goes, zou leuk zijn toch...Maar het allerleukste is dat ik hem dan lekker ga verwennen. Met aandacht, met zijn, met lekkere hapjes voor hem maken. Met gezelligheid...ik heb er echt zin in! Ik wil graag zolang hij er nog is, mooie momenten met hem hebben, samen met Annemarie, maar ook zomaar met zijn tweetjes. Annemarie heeft af en toe zo'n dagje samen met haar moeder. En daar kan ik dan stiekem zo intens naar terugverlangen, een dagje met mijn moeder samen zijn! Op dat soort momenten, dan kijk ik eens naar haar foto en vraag me af hoe het met haar is. Ooit zei een helderziende me, dat het goed met haar is, dat ze is opgevangen door twee oude grijze dames, haar moeder, en een tante...dus het zal goed zijn. Maar soms wil ik haar gewoon nog eventjes heel dichtbij me hebben! Als ik aan mijn moeder denk, dan komt ook altijd tante Tanneke even bij me langs in gedachten. Tante wordt in maart ook al 85, ik ga proberen haar weer eventjes te bezoeken, oom Wim wordt morgen volgens mij al 87...mensen, aan wie ik altijd met veel liefde denk. En hoe klein mijn familie is laatst zei ik tegen tante Anita 'u heeft dan wel geen dochter, dan ben ik dat maar een beetje voor u' zo voelt het wel. Tante Aniet wordt ook 86, en dat betekent een diner in Herkingen, met zijn allen, gezellig, maar eerst een glas champagne in hun huis...heerlijk!!
En nu geniet ik nog even van deze mooie zondag...van het samenzijn met Annemarie, van deze rust...heerlijk! Ik wens jullie een fijne dag toe...met een gedichtje uit het blad ZO - een blad voor wie geraakt is door kanker - :
KUNST
Momenten
Van helderheid
Of beter nog : van grote
Klaarheid

Schaars zijn die momenten
En ook nog goed verborgen

Zoeken heeft dus
Nauwelijks zin, maar
Vinden wel

De kunst is zo te leven
Dat het je overkomt
Die klaarheid, af en toe....

Een fijne zondag, Anita

Een heerlijke woensdagochtend...

En vanmorgen is het weer zover. Lekker een dagje Voorschoten, even tussendoor naar OCW met de trein, maar vervolgens drie coachgesprekken. Net akkoord gekregen over een iro-traject en dat is altijd mooi! En het zijn vaak bijzondere gesprekken, met mensen die een nieuwe start willen en gaan maken. En als je hen hier dan bij mag begeleiden, dan ben je toch wel een geluksvogel of niet dan...
Ik zit op kantoor en geniet, van de ruimte, de rust, de sfeer die hier hangt. Gisteren kwam Manou en kreeg ik zomaar een prachtig boeket bloemen van haar. Omdat ze zo blij met me is. Ik mag haar coachen en geniet van het sprankelende 'zijn' van deze vrouw. Jong, enthousiast en uitermate succesvol. En zij deelt haar gedachten met mij, wat een mooi beroep heb ik toch. Gisteren overdag mocht ik projectmanagers trainen, mensen van o.a het LUMC, een Gemeente, een Ergotherapeut, iemand van ING, kortom een breed gezelschap. En weer stond ik te genieten. Ik voel me zo intens gelukkig met al deze mooie dingen. En de zon schijnt een beetje, het is licht in de kamer en ik neem een kopje nespresso, ach, hard werken is zo slecht nog niet toch? Een fijne dag, liefs van een gelukkig mens!
Oh ja gisteren was Roosje bezig met haar CITO en het ging volgens haar goed. Ik ben zo trots op haar, ze doet zo stinkend haar best! Ik hoop zo dat het echt goed gaat, het is zo belangrijk voor zo'n jong meisje, om succesvol te zijn. Terwijl ze in mijn beleving al zo succesvol is, ze kan zo goed drummen, voetballen, sporten, ze schrijft zulke intense gedichten, ze schildert...wat is dan succesvol? Dat is ze toch al...ze voelt mee met een Irene en Fer, daar is ze mee bezig. Mooi toch, zo'n kind? Zo puur eigenlijk en daarmee zo bijzonder...Anita

Zomaar wat gedachten...

Dag allemaal...een dag vol contacten ligt achter me. Intensieve gesprekken, en straks lesgeven aan vier vrouwen in Den Haag. Bijna prive-les, lekker is dat wel. Veel aandacht en tijd voor elkaar. Veel delen. Persoonlijke effectiviteit...bijzondere verhalen heb ik al mogen delen met dit kleine groepje. Ondertussen ben ik aan het plannen, en is Annemarie druk met haar schilderijen. Want de expositie in maart staat zo voor de deur, feestje, borreltje, bedenk het maar! Het is dus een bedrijvigheid in ons leven. Maar wel aangenaam. Deze week is wel druk, maar ook wat tijd op kantoor, en dat is heerlijk. Een aantal coachgesprekken. Lekker is dat, reflectieverslagen bekijken, nieuwe contacten aanboren,business cases nakijken! Heerlijk vind ik dat. Ik vergeet de muziek aan te zetten, omdat ik geniet van de stilte. Vanmorgen spraken we over verdriet, en over het een plaatsje kunnen geven van je verdriet. Vorige week op de radio, hoorde ik dat een rouwproces 1000 dagen duurt. 1000 dagen voordat je dit een plekje kunt geven. Vind ik wel weinig eigenlijk, als ik denk aan mijn rouwproces rondom mijn moeder, zij is nu zeven jaar geleden al overleden en eigenlijk heb ik nu pas het gevoel, dat ik dit een plekje heb gegeven. Dat ik niet meer hoef te huilen als ik aan haar denk. Dat ik met mooie gedachten aan haar terugdenk...heerlijk! Dat mijn moeder een herinnering is die ik koester en bij me draag...in me draag!
Dag lieve mensen, een fijne avond gewenst...
Anita

Semmy, Droppie, Borre en Fien....

Tja...allemaal dieren. Het was een soort dierendag hier vandaag. Marianne en Marlies kwamen langs met hun 13-weken oude Borre, een ongelooflijk lief leuk hondje, een bernersennen of zoiets...een soort Sint Bernhard hond, maar dan net anders. Ik zal vast alles fout schrijven, want verstand van honden heb ik niet echt. Wel vind ik honden gewoon heel leuk..... En ondertussen lijkt het alsof Semmy onze poes verkering heeft met Fien, een leuk poesje van nummer 50 hier in de straat. Fien scharrelt altijd rond het huisje...En Droppie, de andere poes, die slaapt gewoon door alsof er niets aan de hand is in dit leven hier! Nu zondagavond staat een beetje in het teken van de CITO. Roos moet deze week CITO's maken en is druk aan het oefenen. Spannend want er hangt een heleboel van af toch! Vanmiddag nog een paar uur op kantoor doorgebracht, de BTW-aangiftes gedaan, op tijd! En nu vroeg naar bed, me voorbereiden op een drukke intensieve week!
Fijne avond nog...het was een lekker weekend! Liefs, Anita

Mooie witte wereld....

En dan opeens is de wereld weer zo maagdelijk wit...dan loop je op zaterdagochtend een beetje slaperig de keuken in, en dan zie je zo'n mooie witte tuin, met prachtig zonlicht er doorheen...en eigenlijk had ik het wel verwacht. Want toen ik gisterenavond zo rond half negen wegreed uit Wageningen, was het werkelijk spekglad. Het had geijzeld, de ruitenwissers zaten vastgevroren en je glibberde werkelijk over de weg. En jawel gisterenavond op het journaal zag je het al, veel aanrijdingen. Onderweg naar huis kreeg ik af en toe een hagelbui, en dan opeens was het weer mooi strak op de weg, niks te zien, dan weer sneeuw...hoe plaatselijk kan het zijn. Maar toen ik bij Alphen nog een keer een hagelbui kreeg, toen had ik wel verwacht dat hier iets zou vallen. Prachtig werkelijk waar. Ik moet altijd direct aan onze boerderij denken, want de wereld die wit is, is daar op zijn mooist, zonder sporen, zonder voetstappen, al die bomen met dat mooie witte dekje...gelukkig maakt Els altijd prachtige foto's. En dus blijven deze beelden altijd aanwezig voor het nageslacht...
Vandaag is een mooie dag, mijn vriendin Ada is jarig, mijn collega Monique van Coachboulevard wordt morgen 45, dus overal zijn feestjes, helaas kun je maar een feestje tegelijk vieren! Maar toch voor al die jarigen 'happy birthday'.
Dit weekend staat in het teken van lekker genieten, ontspannen en samenzijn...ik wens jullie allemaal veel plezier! Liefs, Anita

Vrijdag in Voorschoten en in....Wageningen...'was ik maar dichter, dan was ik dichter bij jou'

Lieve mensen, vanochtend kwam ik wat traag op gang. Het hoefde ook niet zo...ik kreeg een telefoontje (nieuwe opdracht in maart...teambegeleiding super! bij een financiele dienstverlener, wat kan het leven mooi zijn!)terwijl ik nog met een kopje koffie zat bij te komen van een tot nu toe drukke week. Veel de weg op, Amersfoort, Ermelo, Wageningen, ja we kunnen het niet uitkiezen he...en gisteren een dag les gegeven en aansluitend een dinertje met de Haagsche Intervisie Groep. Een mooi groepje vrouwen, wat deelt en in verbinding is gekomen ooit met elkaar en het blijft! We gaan de volgende keer de zumba dansen...welnu, spannend toch? Een combinatie van fitness met een soort salsa ofzo...klinkt wel spannend. Ik ben de oudste, dus we zullen wel pret hebben! En nu zit ik keurig in mijn pak op kantoor. Heb vanmorgen vier bc's nagekeken. Een offerte gemaakt, een factuur gemaakt, gekeken of er al geld gestort is (tja dat is ook wel belangrijk zo aan het einde van de maand)en drink nu nog een kop koffie voordat ik vertrek.Ja want mijn dag zit er nog lang niet op...ik vertrek zo dadelijk naar Wageningen. Daar heb ik een tweetal groepsinterviews over de cultuur, samenwerking, waarden en normen. Mooie sessies, en naar aanleiding daarvan mag ik een analyse maken over deze organisatie. Met een plan van aanpak hoe we een en ander kunnen verbeteren en wat mijn rol daarin kan zijn. Veel te doen dus. En eigenlijk is hier ook nog zoveel te doen. BTW-aangifte moet nog wel voor maandag, reflecties schrijven voor mijn Leergang, nog een paar herkansingen nakijken...druk, druk, druk. Maar eerst morgen naar de kapper. Want ik zie er uit als een boef, een oude dus he...een bleke oude boef. En wie weet dus ook een keertje een zonnebank kuurtje inplannen voor mijzelf. Volgende week weer een volle week voor de boeg, maar het oog wil ook wat toch...dus dit weekend aandacht voor lijf en leden. Ja want wij zijn ook bewuster aan het leven An en ik. Geen chips en zoetigheden meer, wat minder glaasjes wijn, wel twee per avond als we samen zijn, maar wat balans, om de boel wat strakker te krijgen en om ons leven wat te verlengen als het even kan. Want dat is toch wel ons ultieme doel. Toen ik afgelopen week in het LUMC rondliep, toen voelde de wereld van het ziekenhuis ver weg. Ik was mijn afsprakenkaart vergeten, wist niet welke arts ik zou krijgen, want mijn professor Willemze is er niet meer, en dus kreeg ik mevrouw Netelenbos. Een lieve dame, die ik al eerder heb mogen ontmoeten. Het is allemaal goed met deze mevrouw van Loon. Ze is gewoon heel druk, volop in het leven. Nieuwe klanten en opdrachten, en hopenlijk ook ergens zomaar wat tijd....tijd voor vrij zijn, tijd voor elkaar, tijd voor de kinderen. Die komen vanavond weer. Lekker is dat...maar ook wel even goed, als ze een poosje alleen zijn met mama. Ik ben pas rond tien uur of half elf thuis schat ik in...maar dan trek ik ook echt de stekker eruit. Lijkt me heerlijk. En maandagochtend vroeg, dan ben ik de eerste en ga ik lekker aan de slag hier op kantoor. Heerlijk!! Lieve groet, tot zover, en met de spreuk 'wat ik maar dichter, dan was ik dichter bij jou' en met een glimlach, neem ik even afscheid van jullie. Voor dit moment, ik ga de sneeuw in, als ik Piet van het weerbericht mag geloven...Anita

Zo vader, zo dochter...

En mijn vader hoeft niet geopereerd te worden! Hij opgelucht en wij ook, dat moge duidelijk zijn. Alles is goed, een klein beetje de levensstijl aanpassen, iets keuriger wellicht en het leven zal nog heel lang duren voor hem, hoop ik! En zijn dochter die gaat ook lekker, uitgebreid bloedonderzoek in het LUMC, verder niets aan de hand. 27 juli weer terug, voor controle, een keer per half jaar. En gewoon normaal leven, niet al te gek doen...heerlijk!
En gisterenavond hebben Annemarie en ik lekker gegeten en gekookt voor Monique en Daphne, twee collega's van Coachboulevard, twee vriendinnen eigenlijk..prachtig gewoon, hoe je zomaar samen kunt zijn met mooie mensen! Nu nog even op kantoor, na een intensieve dag in Wageningen, lekker naar huis. Morgen dagje trainen in Utrecht...en vrijdag weer naar Wageningen...het is de moeite waard en meer dan dat!
Ik wens jullie een fijne avond. Ik ben blij en opgelucht en gezond en vrolijk...liefs, Aniet