Mooi...

Lieve allemaal....en nu is het vrijdagavond, mijn blok 2 voor Defensie zit erop! Bijzonder, heftig, intensief en goed. Een mooie sessie, waar we veel met elkaar gedeeld hebben. Fijn om op terug te kijken...nu lekker thuis, terwijl Rosanne naar Uri Geller kijkt, schrijf ik mijn op mijn weblog. En naast mij ligt een prachtig praktisch boekje over PASSIE - een echt 'Anita boekje' en een citaat wat mij aanspreekt is deze :'macht is tijdelijk en wordt je door anderen toegekend, kracht is oneindig en komt uit jezelf' mooi he...
En het lijkt wel alsof ik nu in mijn kracht zit, alsof ik steeds weer mooie dingen mag beleven, ervaren, alsof al mijn 'zaadjes' langzaam aan ontkiemen...maar door het ontkiemen, komen er ook weer andere situaties op mijn pad. Afgunst, jaloezie en misschien nog wel meer. Bij alles in het leven past een tegenhanger, past een schaduwkant en zo voelt het nu ook weer....Maar dat geeft niet, daar heb ik nog wat te doen. En uiteindelijk geloof ik in mijzelf en mijn kracht. En dus geloof ik in mijn toekomst. Vandaag is tante Anita jarig, zij is vandaag 86 jaar geworden. En vanavond viert zij dit samen met mijn vader en Els. Mooi he...broer en zus, 80 en 86! En eigenlijk onafscheidelijk...morgen vieren wij dit met haar, en zijn wij uitgenodigd voor champagne en een diner! En dan...is het Valentijnsdag...een dag vol liefde, een dag vol hartjes, en deze dag vieren wij met Kirsten, Frodo en hun kindertjes...zomaar een dag vol liefde en vriendschap! Geniet ervan, liefs, Anita...een mooi weekend voor jullie allen!!
Mooi gedicht :
CREDO
Mijn keuze is niet een alledaags mens te zijn
Het is mijn goed recht niet alledaags te zijn,
als het mij lukt.
Ik zoek kansen en geen zekerheid.

Ik wil bestudeerde risico's lopen,
om erover te dromen en erop te bouwen,
om te mislukken en te slagen.
Ik weiger een aanmoediging te ruilen voor een aalmoes.

Ik verkies de uitdaging van het leven,
boven een gewaarborgd bestaan.
Ik verkies de vreugde van de voltooiing
boven de muffe kalmte van de utopie.

Om mijn gedachten de baas te blijven,
zal ik mij baseren op mijn prestaties,
zal ik de wereld aankijken en zeggen,
'dat heb ik gedaan'.

Fijn weekend, Anita!

Militairen en mijn moeders verjaardag....

Goedemorgen, voordat ik vertrek naar de militairen, Camp New Amsterdam in Soesterberg, nog even een rustmomentje en dit deel ik graag met jullie! Gisteren was mijn moeders verjaardag, en bijzonder hoeveel mensen dit nog weten. Dank je wel voor die lieve berichtjes. Want ja zij zou 78 zijn geworden dit jaar...en gisteren toen ik daar rond liep en in die lijkkisten keek, kwam het filmpje van haar overlijden nog wel even langs. Niet verdrietig, maar meer, hoe mooi we dat hebben gedaan. Haar afscheid, haar kleding, de zorg met name...want ook al is iemand niet meer hier, zij kan wel bij je zijn. Waar dan ook, maar zeker in je hart. En dat is zij...vandaag glibber ik rustig naar Soesterberg, ontmoet daar drie geweldige intervisie-coaches en pas zo rond een uur of vier ben ik echt zelf aan de beurt. Tot negen uur vanavond en morgen weer. Een drukke agenda, een druk schema, een vol programma is eigenlijk een beter woord!
En gisterenavond kwam ik thuis en toen hadden Annemarie en ik een feestelijk diner, eigenlijk bestemd voor Pa en Els, maar die zijn niet gekomen door de sneeuw...en wij stonden stil bij het feit, dat ik bij Yarden, wat toch ook weer een droom was, iets mag gaan doen. Ik hou jullie op de hoogte...het komt goed. Veel liefs, een fijne dag, Anita

Doden en nog veel meer dan dat....

En zomaar was ik vandaag, vanuit zakelijk oogpunt, in een Uitvaartcentrum. En kwam ik daar in de koelcel waar dode lichamen lagen, kwam ik in kamers waar mensen opgebaard stonden en zag ik in anderhalf uur tijd, zomaar een stuk of zes doden. Tja...het leven kan bijzonder zijn. En in de auto op weg naar kantoor, dacht ik hier nog lang over na. Ik ga dus iets doen in de wereld van de Uitvaart, mooi, het gaat over normen en waarden, over hoe je ervoor zorgen kunt, dat de begeleiding naar iemands laatste rustplaats, zo optimaal mogelijk mag verlopen. Altijd was dit mijn droom om in die sfeer iets te mogen doen...en nu is het zover. Ik ben blij, maar wel gepast blij, vanwege die sfeer...
En vanmorgen mocht ik een coachgesprek starten bij het Ministerie van OCW, een intelligente dame, een boeiend gesprek. Ik geniet ervan en op de weg terug naar de trein, zag ik Rea, een oud collega van me van de HTM, en dronk ik zomaar een kop koffie achter de schermen, temidden van NS-collega's, net als vroeger. Hoe bijzonder kan het leven zijn. Ik ga naar huis, morgen weer aan de slag met mijn Defensie-mannen! En als een nonnetje slapen in de Kazerne! Dag, liefs, Aniet

Dinsdagmorgen

Goedemorgen allemaal! Vandaag op deze dinsdag voelt het als een soort stilte voor de storm, ruimte in mijn agenda, ruimte om mij voor te bereiden op wat komen gaat. Bewust een bijeenkomst afgezegd om mij goed voor te bereiden, om tijd te creeeren voor mijzelf. Zo dadelijk naar Henk, dan naar de certificering van Defensie. Leuk, een glas wijn drinken met een aantal mensen, met wie ik intensieve intervisie-bijeenkomsten heb mogen delen! En dan een ontmoeting met twee dames uit mijn HTM-verleden. Ik denk dat wij elkaar zeker twintig jaar niet hebben gezien....leuk!
En morgen een spannende dag, twee nieuwe ontmoetingen, wie weet...ik vertel het wel weer. Nu nog even een nespresso, om zomaar even te genieten van het zonnetje wat binnenkomt, van het schilderij van Annemarie wat hier tegenover me hangt...en straks weer weg zal zijn. Zo gaat dat met kunst, kunst is dan wel niet vergankelijk, maar in mijn kamer wel. Iedere keer hangt er iets prachtigs en als het verkocht wordt, moet ik weer wennen aan de leegte, de ruimte en opeens hangt er dan weer een nieuw werk. Zo gaat dat als je getrouwd bent met een kunstenaar!
En de zin voor vandaag is "Als ik ben wat ik heb en ik verlies alles wat ik heb, wie ben ik dan?" deze is van Erich Fromm....
Dag! Anita

Je bent....

Je bent

Je bent gewoon je bent
gewoon een mens dat is
een warm en onontwarbaar wezen
en toch kun je gebeuren als een wonder

want ik het je geroepen in mijn slaap
ik riep je liefde

door eigen honger
in de eigen stem ontwaakt
zag ik : ik heb je niet gedroomd
hier ben je je bestaat

ik heb je liefgehad
dit is de nacht

ik heb je lief
ik heb je niet bedacht

Uit - Zo,voor wie geraakt is door kanker -
Anita

Een relaxte zondag...na een intensieve zaterdag!!!

Gisteren was een dag, waarop ik gewekt werd met telefoontjes, die me aan het denken hebben gezet. Soms wat zorgelijk, als het gaat over familie, maar het mooie is dan, dat ik tijd heb erover na te denken, juist omdat het een vrij weekend is. Want vrije tijd is een meer kostbaar goed voor me geworden, nu ik als zelfstandige in het leven sta! Dus zomaar een keer uitslapen, zomaar een keer heel lang lopen 'tutten' met nog een kop koffie, en de krant, heerlijk vind ik dat...
Gisterenmiddag is de aftrap geweest van Annemarie's project 'Vrouwelijke Ondernemers in de Voorstraat van Voorschoten' met een fotograaf en een interview in het Wapen van Voorschoten, door Marjolein, onze verslaggever van de Voorschotense Krant! Een borrel erbij, een meneer ontmoet van het blad LEVEN, kortom aandacht en tijd voor het werk van Annemarie, en geloof me de reacties waren bijzonder. Er gaat nu op drie druk bezochte punten in de Voorstraat hier, reclame gemaakt worden voor Annemarie. Geweldig...op de weg er naar toe, zei Annemarie nog 'Aniet ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen...' welnu..het ging helemaal goed. Het artikel komt volgende week donderdag in de krant! Dus hou de Voorschotense krant goed in de gaten! En met een prachtige mand met bloemen planten van Suzie en een hart van chocolade met 'Lieve Annemarie bedankt' gingen wij weer huiswaarts. Leuk, en bijzonder...en ik ben dan alleen maar trots en blij als ik zie hoe mensen reageren op haar werk! Gisterenavond een feest van Irene, die 50 jaar werd, in restaurant Allemansgeest, met een jazz-band van wel 8 of meer muzikanten en een zangeres, lekker swingen op oude jazz-nummer en rock and roll. Chique mensen vind ik, waaronder ook Rotary-leden uit Voorschoten, die mij vroegen lid te worden van de Rotary waar Annemarie en ik gesproken hebben. En een ander lid had mij hiervoor al gevraagd....voorlopig nog niet, tijd is een issue voorlopig nog. Als ik geen avondcolleges meer verzorg, dan misschien, maar nu nog niet...even de balans in de gaten houden.
En nu we het hebben over balans....vanmorgen was dus heel lekker. Lang uitgeslapen, nu muziekjes luisteren, vanmiddag met de trein naar Den Haag, lekker naar de film 'it's complicated' met Meryl Streep...heerlijk, zomaar niet zoveel hoeven. Daarna op tijd naar bed, want er wacht ons weer een intensieve en drukke week. Een nieuwe coachee bij het Ministerie van OCW, de opdracht van ABN-AMRO is binnen, hier moet een goed plan voor gemaakt worden. Ik heb wel al wel een idee in het hoofd, ga dit op papier zetten en doormailen. En weet je wat bijzonder is, en waar ik nog even aan moet wennen. Dat deze teammanager, een vrouw van 38, zei 'je senioriteit is belangrijk in dit traject'. Tja mensen, daar sta ik dan, als vijftigjarige en nu gaat dit meespelen, op dit moment nog in positieve zin...maar hoe lang ga ik dit volhouden, ik ben gewoon nu een ouder iemand! Met grijs haar, een bril omdat ze niet meer zo goed ziet, een wat zwakke rug, niet meer maatje 38 (heb ik niet zoveel gehad hoor...)! Maar er lijkt qua werk nog meer aan te komen, we wachten af...ondertussen zit er ook een weekend in, samen met mijn vader! Els gaat namelijk naar Budapest met haar dochter en in dat weekend, gaat Aniet een heel weekend naar haar papa op de boerderij. Om samen te zijn, wat familie te bezoeken, wat aandacht te besteden aan elkaar. Wat rond te rijden op het eiland, wat herinneringen op te halen, heerlijk! Wie weet gaan we dan even naar tante Suus in Goes, zou leuk zijn toch...Maar het allerleukste is dat ik hem dan lekker ga verwennen. Met aandacht, met zijn, met lekkere hapjes voor hem maken. Met gezelligheid...ik heb er echt zin in! Ik wil graag zolang hij er nog is, mooie momenten met hem hebben, samen met Annemarie, maar ook zomaar met zijn tweetjes. Annemarie heeft af en toe zo'n dagje samen met haar moeder. En daar kan ik dan stiekem zo intens naar terugverlangen, een dagje met mijn moeder samen zijn! Op dat soort momenten, dan kijk ik eens naar haar foto en vraag me af hoe het met haar is. Ooit zei een helderziende me, dat het goed met haar is, dat ze is opgevangen door twee oude grijze dames, haar moeder, en een tante...dus het zal goed zijn. Maar soms wil ik haar gewoon nog eventjes heel dichtbij me hebben! Als ik aan mijn moeder denk, dan komt ook altijd tante Tanneke even bij me langs in gedachten. Tante wordt in maart ook al 85, ik ga proberen haar weer eventjes te bezoeken, oom Wim wordt morgen volgens mij al 87...mensen, aan wie ik altijd met veel liefde denk. En hoe klein mijn familie is laatst zei ik tegen tante Anita 'u heeft dan wel geen dochter, dan ben ik dat maar een beetje voor u' zo voelt het wel. Tante Aniet wordt ook 86, en dat betekent een diner in Herkingen, met zijn allen, gezellig, maar eerst een glas champagne in hun huis...heerlijk!!
En nu geniet ik nog even van deze mooie zondag...van het samenzijn met Annemarie, van deze rust...heerlijk! Ik wens jullie een fijne dag toe...met een gedichtje uit het blad ZO - een blad voor wie geraakt is door kanker - :
KUNST
Momenten
Van helderheid
Of beter nog : van grote
Klaarheid

Schaars zijn die momenten
En ook nog goed verborgen

Zoeken heeft dus
Nauwelijks zin, maar
Vinden wel

De kunst is zo te leven
Dat het je overkomt
Die klaarheid, af en toe....

Een fijne zondag, Anita

Een heerlijke woensdagochtend...

En vanmorgen is het weer zover. Lekker een dagje Voorschoten, even tussendoor naar OCW met de trein, maar vervolgens drie coachgesprekken. Net akkoord gekregen over een iro-traject en dat is altijd mooi! En het zijn vaak bijzondere gesprekken, met mensen die een nieuwe start willen en gaan maken. En als je hen hier dan bij mag begeleiden, dan ben je toch wel een geluksvogel of niet dan...
Ik zit op kantoor en geniet, van de ruimte, de rust, de sfeer die hier hangt. Gisteren kwam Manou en kreeg ik zomaar een prachtig boeket bloemen van haar. Omdat ze zo blij met me is. Ik mag haar coachen en geniet van het sprankelende 'zijn' van deze vrouw. Jong, enthousiast en uitermate succesvol. En zij deelt haar gedachten met mij, wat een mooi beroep heb ik toch. Gisteren overdag mocht ik projectmanagers trainen, mensen van o.a het LUMC, een Gemeente, een Ergotherapeut, iemand van ING, kortom een breed gezelschap. En weer stond ik te genieten. Ik voel me zo intens gelukkig met al deze mooie dingen. En de zon schijnt een beetje, het is licht in de kamer en ik neem een kopje nespresso, ach, hard werken is zo slecht nog niet toch? Een fijne dag, liefs van een gelukkig mens!
Oh ja gisteren was Roosje bezig met haar CITO en het ging volgens haar goed. Ik ben zo trots op haar, ze doet zo stinkend haar best! Ik hoop zo dat het echt goed gaat, het is zo belangrijk voor zo'n jong meisje, om succesvol te zijn. Terwijl ze in mijn beleving al zo succesvol is, ze kan zo goed drummen, voetballen, sporten, ze schrijft zulke intense gedichten, ze schildert...wat is dan succesvol? Dat is ze toch al...ze voelt mee met een Irene en Fer, daar is ze mee bezig. Mooi toch, zo'n kind? Zo puur eigenlijk en daarmee zo bijzonder...Anita