Mijn vader...

Eventjes een korte update. Ik was vandaag weer in het ziekenhuis bij mijn vader. Hij is erg emotioneel. Hij loopt weer!!! Alleen zijn arm doet nog niks, of niks, hij voelt in zijn bovenarm al weer iets. Hij slikt nog niet goed, maar ik geloof zomaar dat hij hier weer een beetje bovenop gaat komen. En met hulp van al die lieve mensen, gaan we het weer redden. Er komt veel op ons af...en als jullie een kaartje willen sturen, mail me maar, dan stuur ik het adres naar jullie toe!
Liefs, Anita

Licht en schaduw!

Wat een titel voor een stukje op mijn weblog! Achter ons ligt een prachtig weekend vol kunst, vol lovende reacties, leuke opdrachten en veel aandacht voor Annemarie Smitshuysen, de kunstenaar. Ruim 115 mensen zijn er geweest en de reacties zijn zondermeer lovend, op haar veelzijdigheid, op haar creativiteit...en menigeen zal blij zijn met een kunstwerk van Annemarie. Portretten, bloemen, abstracte kunst, het is er allemaal. Mensen uit de straat, mensen van heinde en ver, familie en bekenden, vrienden en kennissen, en het was vooral weer heel gezellig! Het samenzijn zo met elkaar...en wij kijken terug op een prachtig weekend, een mooie expositie!
En terwijl wij nog druk waren met het opruimen van alles, het afwassen en ordenen van ons huis, ging de telefoon. Els...mijn vader was niet goed geworden. Gisterenmiddag nog was hij er met Els, met tante Anita en oom De en toen hij thuis was heeft de auto in de garage gezet, de katten eten gegeven en in de serre werd hij niet goed. Een beroerte, een bloedprop in zijn hersenen. En uitval aan zijn linkerkant, zijn been, zijn arm, hij kon niet meer praten. Els heeft heel alert gereageerd en direct de ambulance laten komen en in no time, lag hij op de intensive care in het Van Weel Bethesda Ziekenhuis. En dus zaten wij gisterenavond om kwart voor elf, in het ziekenhuis aan zijn bed. En het is wel heel ingewikkeld, om je vader daar te zien liggen, moeilijk pratend en een linkerarm die 'dood' is zoals hij het zelf zegt. Zijn been doet het alweer een beetje, dus wellicht biedt dat iets van perspectief. Ik weet het niet...ik hoop het maar. Alles komt direct in een ander perspectief te staan. Mijn vader heeft een beroerte gehad, en wat betekent dit allemaal weer, voor zijn toekomst....vanavond ga ik er weer naar toe. Arie is er nu, en Els natuurlijk. Ik zit op kantoor, probeer even wat dingen af te ronden en zal vanmiddag die kant wel weer op gaan. Heftig! En vandaag zou ik nog wel naar tante Tanneke gaan, die 85 jaar is geworden vandaag. Ik ga haar zo maar bellen...zo bizar..dus die gekke titel sloeg op het licht, het vrolijke, het mooie van dit weekend en zomaar een paar uur later, ziet alles er anders uit...is alles veranderd van kleur en lijkt het eventjes heel donker, alsof er een schaduw over ons geluk is gevallen....mijn vader...het is zo verdrietig hem zo te zien!
Ik hou jullie op de hoogte, liefs, Anita

Mijn onderdeel van de leergang is afgerond!

En nu, na een intensieve tweedaagse heb ik mijn Leergang Defensie Coach blok 1 t/m blok 3 afgerond! Met een mooie reflectie, met mooie evaluaties, en met vooral ook intense gesprekken! Het was genieten en meer dan dat...en daarbij voelden wij, ik dat het lente is. De zon scheen, oefeningen gingen gepaard met een wandeling buiten. En met een meneer mocht ik een heel bijzonder nagesprek hebben, waardevol zeg! Terug in de auto al bellend naar huis gereden en wat kun je dan blij zijn als je je eigen vrouw weer in de armen sluit! En hier staat het hele huis vol kunst, ons huis wordt omgebouwd tot galerie, voor het komende weekend. Ik heb er zoveel zin in! Het wordt leuk en druk, ik zie het al voor me...ik zit te swingen achter de pc, met de nieuwe Amy MacDonald, lekker die muziek...en tussen alle bedrijven door, bel ik met Spanje, de nieuwe bewoner van de boerderij,mijn vader, Els, kortom regel ik allerlei dingen...ook Yarden komt regelmatig langs. En alles bij elkaar is het leven aangenaam gevuld met eigenlijk aangename zaken...
Voor nu, lekker thuis eten, met An en de meisjes...en ik wens jullie een heel mooi moment! Liefs, Anita

Een dinsdagochtend....

Goedemorgen, en op deze dag heb ik een coachingstraject afgesloten. Een sprankelende jonge vrouw gaat haar weg naar zelfstandigheid verder inzetten, zonder mijn begeleiding...een soort loslaten. Als afscheid heb ik haar een boekje over Passie gegeven. Mooi met een voorwoord erin geschreven...bijzonder, hoe mooie contacten iemand kunnen helpen op haar weg! Ook ik als coach heb mogen genieten van dit gesprek, van al onze momenten samen. Een kop koffie, een glas water, ons gesprek...en weer voel ik hoe rijk ik ben, dat ik dit mag doen....
En nu...nog wat bellen, wat regelen, wat doen, om te komen tot mijn vertrek richting Soesterberg, mijn Leergang Defensie Coach. Een avond, een volle dag morgen aan de slag. Leuk, vrolijk, een interactief programma. En nu al heb ik er weer zin in...
aansluitend zal ik nog twee dagen doorbrengen bij Yarden en afronden met een coachgesprek hier op kantoor vrijdagmiddag....de week is mooi. Naast mij is Annemarie hard aan het werk, ongekend, wat een mooie creaties maakt deze vrouw...wat een inspiratie komt hier uit de ruimte naast mij...ik ben trots, op haar, op ons...en voel me gelukkig!
Liefs, Anita

Koffie in Voorburg...

En daar zit ik dan, aan de koffie in Voorburg. Na een intensieve dag bij Yarden, aansluitend op bezoek bij Marijke Lingsma, om blok 3 voor Defensie (morgen en overmorgen) voor te bereiden. Heerlijk om met zo'n vrouw te mogen zijn, toen thuis een tosti gegeten en nu weer een college over Persoonlijke Effectiviteit..en...morgen slaap ik uit, wel tot 8 uur. Het leven is te druk, te vol op dit moment...alles regelen voor Pa, aansluitend heel veel werk, en tenslotte want dat is maar wat belangrijk, onze expositie. De aankondiging stond in de krant, Annemarie is druk aan het werk, al met al heeft zij heel veel groot en klein nieuw werk...spannend en leuk! Ik ben zo benieuwd wie er allemaal gaan komen, het zou toch geweldig zijn, als het zomaar druk zou worden....
Ik spreek jullie weer, vanaf mijn kamertje in de kazerne, ik beloof het...
Liefs, Anita

Persoonlijke verhalen...workshop in Seats2meet in Utrecht! Kom ook!!

In overleg met de organisatie van 'Fris in je hoofd' en Seats2meet in Utrecht organiseer ik een workshop over persoonlijke verhalen...op zoek naar je authentieke ik! - op 08 april 2010.
Een workshop waar je op zoek gaat naar je authentieke ik, naar wie jij bent, en waarom je de dingen doet zoals je ze doet. Wat wil ik, doe ik de dingen in het leven waar ik echt blij van ga worden, of laat ik nog wat liggen...haal ik alles uit mijn leven wat erin zit...ben ik echt mijn eigen leider, of laat ik mij graag leiden en geleid worden door de ander? Een boeiend verhaal, vrolijk, intrigerend, intens, en de inhoud wordt mede bepaald door jouzelf...met muziek, met ontspanning...een mooie reflectie naar jezelf! Wie ben ik....en waarom doe ik de dingen die ik nu doe? Doe je mee? Ik verheug me erop je te ontmoeten!


Programma:
17.30 uur | Welkom met een hapje
18.30 uur | Workshops
20.30 uur | Borrel, netwerken, napraten
21.30 uur | Einde

Deze workshop wordt gegeven in het kader van de Fris in je hoofd! Meetup. Bekijk hier het hele aanbod aan workshops/trainingen/lezingen op 8 april. Seats2meet.com sponsort de locatie en zorgt voor heerlijke hapjes en drankjes.

Groet, Anita

Bericht vanaf de boerderij....

En zomaar op zondagochtend zit ik in de eetkamer op de boerderij. Zaken af te wikkelen rondom de verkoop van dit mooie ludieke pand. Een huis wat sinds 1893 in de familie is, de boederij van Piet van Loon...bijzonder toch? Het voelt als loslaten en het mijmeren is begonnen, gisterenavond zaten Pa en ik, nadat wij een heerlijke avond hadden gehad met Paulus en Els (broer en schoonzus van Els, de vriendin van Pa)nog even in de serre. De serre waar mijn moeder na haar overlijden opgebaard stond, en ik herinnerde mij opeens weer hoe mooi de lucht was, toen de zon daar op kwam als ik heel vroeg in de ochtend bij mijn overleden moeder ging kijken. Ik herinner mij ook als de dag van gisteren haar lach, en hoe mijn ouders dansten toen zij terugkwam uit het ziekenhuis na haar hernia-operatie, ik heb er nog een foto van! Ik herinner mij ook nog hoe Noor, klein als zij was, op het bed van oma zat en haar lepeltjes gele vla gaf. Dus mijmerden wij nog wat na, over geluk en liefde in je leven. En hoe gezondheid doorspeelt of je parten kan spelen. Dus ja, dit weekend bij en met mijn vader, is een stukje 'wandelen door de geschiedenis van de familie van Loon' rondlopen en kijken en weten dat de tijd daar is,om dit huis vaarwel te zeggen. Zoals alles er nu uitziet, zal 1 juli dit tijdperk achter ons liggen, en een andere familie geleidelijk aan dit huis in ere gaan herstellen en er iets prachtigs van gaan maken...en eigenlijk zeg ik nu, 'het is goed zo'.
En dus zit ik hier en kijk ik naar gordijnen die net iets te kort zijn (te heet gewassen denk ik..)en naar boeken met vergeelde kaften, maar ook naar sneeuwklokjes die heel stoer de kop opsteken, en bomen die weer snel groen zullen zijn, naar de vuurput, waar wij menige avond bij een groot en stoer kampvuur bij elkaar hebben gezeten. Wij, mijn vader, mijn moeder, mijn broer, Els, Annemarie, en ik, maar ook al die vrienden en vriendinnen die hier mochten zijn en bleven slapen. Het leven was goed op het Flakkeese land en zo voelt het echt. En nu, weer verder, de belasting, van alles wat er nodig is, om ook die zaak goed af te wikkelen. Ik wens jullie een mooie en rustige zondag, geniet van elkaar, zoals wij dat ook doen. Straks komt broertje lief met Noor en aansluitend komt Els weer thuis. Ondertussen ga ik lekker terug naar mijn huis, mijn liefste Annemarie en de meisjes, om nog een rustige zondagmiddag/avond te hebben thuis, voordat een volle intensieve werkweek op me wacht...
Liefs, Anita