Een avond op Flakkee....een middag ook al eigenlijk....

Vanmiddag zo rond kwart over drie arriveerde ik in Dirksland, bij het ziekenhuis en bij mijn vader. Ik schrok van hem, zijn ogen dicht, zonder gebit (dan lijkt iemand wel 100, nu ben ik wel wat gewend met al die overledenen tegenwoordig daar bij mijn interim opdracht, maar toch...je eigen vader is weer heel anders)een heel verdrietig beeld. Het bijzondere is, dat ik eigenlijk heel stil word van dit alles, ik ga handelen en optreden, en het lijkt alsof mijn emotie meegenomen wordt als ik in de auto zit, en heel hard zit mee te zingen met wat verdrietige teksten vaak...mijn manier om te verwerken wat er nu allemaal aan de hand is. Mijn vader, mijn grote lieve vriend, de man van wie ik zielsveel hou, is verworden tot een man die geen regie meer heeft en afhankelijk is. Vanavond heb ik hem geholpen met het eten van een bakje vla, een soort nutridrink, krachtvoeding die me doet denken aan mijn moeder, zij dronk alleen nog maar dit soort voedsel. En nu mijn vader...hij moet op krachten komen, hij eet slecht en weinig, hij drinkt weinig, want slikken is moeilijk...hij praat moeizaam, en hij ligt daar maar...toen Els kwam, zag ik haar schrikken vanmiddag. En weet je, het is echt anders, of het over je partner gaat of over je vader. Je weet, en tante Anita zei het zo mooi vandaag, dat je ouders eerder overlijden dan jij. Je weet, dat het zomaar kan zijn dat je ouders ziek worden en jij hen gaat verzorgen. Maar als het over je vriend, je partner, je geliefde gaat...dan wordt het ingewikkeld. Als je je partner zonder kunstgebit moet kussen, dat moet toch anders voelen of niet dan...En na mijn ziekenhuisbezoek, ben ik kort even langsgegaan bij tante Anita en oom De. Tante Anita was weg, en na deze update, ging ik richting boerderij. En dat is pas echt gek. De boerderij zonder Pa van Loon. Alles netjes, want Jantje heeft mijn bed opgemaakt en alles is spic en span. Maar het voelt zo leeg...de ziel is er uit, want de ziel dat is mijn Pa. Zolang dit huis een 'Van Loon huis' is, moet hij hier zijn...en dat is niet meer...dit huis gaat over in andere handen. En nu zit ik hier in het donker, alleen op die grote boerderij. Alles is op slot, ik ben niet bang...ik zit hier goed, maar ik mis mijn vader. Gewoon om mee te praten, om drie keer hetzelfde soms te vertellen, dat geeft niet, maar hij hoort hier te zijn, samen met mij, met Els, en het lijkt wel alsof zelfs de katten hem missen. Zij komen niet meer naar de achterdeur...zij blijven in de schuur. Vanavond kwamen Els en ik in het ziekenhuis aan en toen was Arie er...en Pa tilde zowaar zijn been op. Dus, beweging!!! We hebben hem ernstig toegesproken dat alleen hij er voor kan zorgen, dat er nog iets kan ontstaan in zijn leven. Dat het niet alleen maar een verpleeghuis hoeft te worden, maar dan moet hij oefenen met lopen en staan. Dan moet hij zwaaien met zijn benen...en hij zegt maar 'ik kan het niet...' ingewikkeld hoor. En opeens hoorde ik mijzelf zeggen 'Pa een echte van Loon geeft nooit op en jij bent mijn/ons voorbeeld, dus ook jij moet niet opgeven' en dan huilt hij...en schudt met zijn hoofd...en ik hoop toch zo, dat hij niet op zal geven...
Vanavond zijn Els en ik uiteten gegaan bij de Brasserie in Middelharnis, leuk, gezellig en we hebben fijn gepraat, ook over andere dingen, even een stukje ontspanning temidden van alle hectiek...het was mooi...
Ik mijmer nog even na, voordat ik ga slapen, ik mis mijn liefste, mijn Annemarie...ik ben zoveel weg nu, zo vaak zonder haar, ik mis het echt...en ik dank alles en iedereen voor alle lieve briefjes, mails en wat nog meer...het doet me goed!
Liefs, een fijn weekend, een groet vanaf Flakkee, vanaf onze boerderij, dag, Aniet

Een ochtendmijmering....

En ondanks alle hectiek, alle zorg, alle gedachten over een toekomst voor mijn vader, welke dan ook, probeer ik in alle rust de ochtendmijmeringen vast te houden. Zo ben ik het ene moment bezig met het bijplaatsen van prachtige bloemstukken bij overledenen bij mijn interimopdracht, zo praat ik het andere moment met managers bij een ministerie over hun leven en loopbaan en zo zit ik zomaar eventjes een klein uurtje op kantoor, in alle rust, temidden van allerlei prachtige kunstwerken en kunstwerkjes, gemaakt door Annemarie...leuk, en vrolijk en vrij....
En ondertussen denk ik aan mijn vader, en aan zijn behoefte aan ruimte en onafhankelijkheid (van wie zou ik het toch hebben???). En hoe dit zomaar ingeperkt wordt, maar ook denk ik aan de keuze die je hebt, hoe oud of jong je bent, om ervoor te willen gaan. Met beperkingen kun je ook het leven leven, en er nog iets van maken. Gisterenavond belde zijn vriend, oom Dirk, ruim 86 jaar me op en hij gaf aan dat hij het zo gezellig zou vinden als Pa nog in Vroonlande zou komen wonen. Maar zo gaf hij aan, dan moet hij wel een beetje zelf uit de voeten kunnen...en uit de voeten kunnen dat is een rekbaar begrip.....
Ik hou jullie op de hoogte! Ik train af en toe een groep in Rotterdam in Regardz op het Weena. Een leuk, vrolijk, beetje gek conferentiecentrum, waar iedere kamer een stukje Rotterdam is, zo had ik laatst de beschikking over de ruimte Crooswijk, met foto's van die wijk aan de muur en in het midden soort skippyballen om op te zitten, erg leuk en trendy. Ik word altijd helemaal blij als organisaties het net even anders doen, dan gewoonlijk...en als je daar weg gaat om tien uur, dan krijg je een tasje mee met een appeltje, een flesje water, en een kaart met een spreuk en vorige week kreeg ik deze mee 'om bij de bron te komen, moet je tegen de stroom in zwemmen' leuk he?
Lieve mensen, dank jullie wel, voor alle lieve berichtjes, telefoontjes, en wat al niet meer, als het over mijn vader gaat. Uit onverwachte hoeken, overal vandaan denken jullie aan ons en echt, dat is weer geweldig!!! Liefs, Aniet

Vader van Loon!

Vandaag mijn vader niet gezien. Wel contact gehad met Els, het ziekenhuis, mijn broer. Hij is erg emotioneel, zijn linkeroog daar ziet hij niet veel door...men overweegt dit af te plakken, voor de rust. Donderdag is er een multi-disciplinair overleg met alle behandelaars en vrijdagmiddag om 15.00 uur heb ik overleg met het team van verpleegkundigen en aansluitend om 16.45 met de behandelend specialist. Over hoe nu verder, waar hij naar toe zou moeten om uiteindelijk te revalideren, maar dat is nu nog niet aan de orde...hij moet knokken en ik hoop zo dat hij dit op kan brengen...Liefs en dank voor alle lieve reacties, via Hyves, sms of whatever...doet me weer zoveel goed! Anita

Mijn buurmeisje van drie...Phileine...

Vandaag stapte ik uit de auto, en daar kwam mijn buurmeisje van drie, Phileine langs en ze zei tegen mij (gisteren was ze met haar ouders op bezoek op de expositie van Annemarie) 'he jij woont toch bij de buurvrouw?'.....lief he....Anita

Mijn vader...

Eventjes een korte update. Ik was vandaag weer in het ziekenhuis bij mijn vader. Hij is erg emotioneel. Hij loopt weer!!! Alleen zijn arm doet nog niks, of niks, hij voelt in zijn bovenarm al weer iets. Hij slikt nog niet goed, maar ik geloof zomaar dat hij hier weer een beetje bovenop gaat komen. En met hulp van al die lieve mensen, gaan we het weer redden. Er komt veel op ons af...en als jullie een kaartje willen sturen, mail me maar, dan stuur ik het adres naar jullie toe!
Liefs, Anita

Licht en schaduw!

Wat een titel voor een stukje op mijn weblog! Achter ons ligt een prachtig weekend vol kunst, vol lovende reacties, leuke opdrachten en veel aandacht voor Annemarie Smitshuysen, de kunstenaar. Ruim 115 mensen zijn er geweest en de reacties zijn zondermeer lovend, op haar veelzijdigheid, op haar creativiteit...en menigeen zal blij zijn met een kunstwerk van Annemarie. Portretten, bloemen, abstracte kunst, het is er allemaal. Mensen uit de straat, mensen van heinde en ver, familie en bekenden, vrienden en kennissen, en het was vooral weer heel gezellig! Het samenzijn zo met elkaar...en wij kijken terug op een prachtig weekend, een mooie expositie!
En terwijl wij nog druk waren met het opruimen van alles, het afwassen en ordenen van ons huis, ging de telefoon. Els...mijn vader was niet goed geworden. Gisterenmiddag nog was hij er met Els, met tante Anita en oom De en toen hij thuis was heeft de auto in de garage gezet, de katten eten gegeven en in de serre werd hij niet goed. Een beroerte, een bloedprop in zijn hersenen. En uitval aan zijn linkerkant, zijn been, zijn arm, hij kon niet meer praten. Els heeft heel alert gereageerd en direct de ambulance laten komen en in no time, lag hij op de intensive care in het Van Weel Bethesda Ziekenhuis. En dus zaten wij gisterenavond om kwart voor elf, in het ziekenhuis aan zijn bed. En het is wel heel ingewikkeld, om je vader daar te zien liggen, moeilijk pratend en een linkerarm die 'dood' is zoals hij het zelf zegt. Zijn been doet het alweer een beetje, dus wellicht biedt dat iets van perspectief. Ik weet het niet...ik hoop het maar. Alles komt direct in een ander perspectief te staan. Mijn vader heeft een beroerte gehad, en wat betekent dit allemaal weer, voor zijn toekomst....vanavond ga ik er weer naar toe. Arie is er nu, en Els natuurlijk. Ik zit op kantoor, probeer even wat dingen af te ronden en zal vanmiddag die kant wel weer op gaan. Heftig! En vandaag zou ik nog wel naar tante Tanneke gaan, die 85 jaar is geworden vandaag. Ik ga haar zo maar bellen...zo bizar..dus die gekke titel sloeg op het licht, het vrolijke, het mooie van dit weekend en zomaar een paar uur later, ziet alles er anders uit...is alles veranderd van kleur en lijkt het eventjes heel donker, alsof er een schaduw over ons geluk is gevallen....mijn vader...het is zo verdrietig hem zo te zien!
Ik hou jullie op de hoogte, liefs, Anita

Mijn onderdeel van de leergang is afgerond!

En nu, na een intensieve tweedaagse heb ik mijn Leergang Defensie Coach blok 1 t/m blok 3 afgerond! Met een mooie reflectie, met mooie evaluaties, en met vooral ook intense gesprekken! Het was genieten en meer dan dat...en daarbij voelden wij, ik dat het lente is. De zon scheen, oefeningen gingen gepaard met een wandeling buiten. En met een meneer mocht ik een heel bijzonder nagesprek hebben, waardevol zeg! Terug in de auto al bellend naar huis gereden en wat kun je dan blij zijn als je je eigen vrouw weer in de armen sluit! En hier staat het hele huis vol kunst, ons huis wordt omgebouwd tot galerie, voor het komende weekend. Ik heb er zoveel zin in! Het wordt leuk en druk, ik zie het al voor me...ik zit te swingen achter de pc, met de nieuwe Amy MacDonald, lekker die muziek...en tussen alle bedrijven door, bel ik met Spanje, de nieuwe bewoner van de boerderij,mijn vader, Els, kortom regel ik allerlei dingen...ook Yarden komt regelmatig langs. En alles bij elkaar is het leven aangenaam gevuld met eigenlijk aangename zaken...
Voor nu, lekker thuis eten, met An en de meisjes...en ik wens jullie een heel mooi moment! Liefs, Anita