Een heerlijke dag....zomaar, kadootje van Yarden....

En vandaag was zomaar een heerlijke dag.....vandaag was ik in het Natuurpark in Lelystad. Een workshop over verzuim, georganiseerd door twee leuke mannen! Een dag met een aantal prachtige collega regio managers van Yarden. Genieten...want de plek was uniek en bijzonder. Ik was, zoals meestal, te vroeg en heb genoten met een kopje koffie op een terras in de zon, aan het water. Het was doodstil, alleen hoorde ik vogels zingen, het was als ik mijn ogen dicht deed, net alsof alle serieuze dingen er eventjes niet waren...en zo ging dat de hele dag door. Mooie gesprekken, goede inhoud, wat telefoontjes tussendoor...en afsluiten met een hele rij stoeltjes in de zon...een glas droge witte wijn en een lekkere bitterbal...wat kan een mens zich nog meer wensen. Toen, na heel veel files, kwam ik uiteindelijk rond half zeven op kantoor aan. En daar heb ik nog een kleine drie kwartier doorgebracht, allerlei administratieve zaken gedaan. En om kwart over zeven was ik weer thuis, 12 uur uit en thuis...maar wat een kadootje...
We hadden een heel gezellig samenzijn aan tafel met de meisjes, die weer fijn bij ons zijn. Een leuke maaltijd, vrolijk en ongedwongen. Het was al zo mooi toen Roosje aan kwam fietsen, terwijl ik de auto parkeerde. We waren blij elkaar te zien, leuk, fijn, heerlijk! En de meisjes zijn nu naar de kermis! En wij, met een mooi glas wijn in de woonkamer....X-factor en verder even niks. Zaaaalig....morgen is de dag, dat ik van alles ga regelen op Flakkee, even langs allerlei mensen ga, en dan lekker een hele tijd bij mijn vader zijn. Samen of met anderen, maar in ieder geval hij en ik...als het mooi weer blijft, ga ik met hem wandelen (hij in de rolstoel en ik erachter) in de zon...lijkt me heerlijk! Ik wens jullie een mooi weekend, ik ben eventjes zomaar ontspannen! Dag en dank jullie wel voor alle lieve reacties per mail, sms of wat dan ook...ik ben gelukkig met jullie lieve vriendschappen!
Anita

Net thuis uit de Samaritaan....

Het is tien voor half elf, woensdagavond. Annemarie en ik zijn net thuis, na een bezoekje aan mijn vader in de Samaritaan. Hij zat in zijn rolstoel in de recreatiezaal. Alleen voor het raam...half onderuitgezakt en hij was heel moe. Hij had al veel bezoek gehad vandaag, en hing daar in die kar...hij stond daar al een uur. Want Arie was om zeven uur weggegaan en Arie had gevraagd of mijn vader daar op ons kon wachten, lief bedoeld...maar mijn vader was het duidelijk zat. Dus na een half uurtje hebben we hem naar zijn kamer gereden. En onderweg kwamen we allerlei 'oude bekenden' uit Stad aan 't Haringvliet tegen. Een drukte van jewelste voor de verplegenden als al die 'rolstoelgangers' naar bed willen. Ze staan in de gang te wachten, tot er weer een tweetal dames is, die hen in bed willen helpen. En bij mijn vader is dit takelen. En hij was blij dat hij in bed lag. En dit beeld, mijn vader in de Samaritaan, maakt me wat verdrietig. Zijn eindbestemming. Arie en Els hebben een gesprek gehad met de plaatsvervangende fysiotherapeut. Een aardige en vooral deskundige man, zo vertelde Arie. Deze man geeft ook aan, dat mijn vader een ernstige patient is. Dat naast het behandelplan, het vooral belangrijk is, dat betrokkene mee wil werken. Maar dat ook het emotionele proces heel belangrijk is. De acceptatie dat dit jouw leven is. En dat wij, als naaste familieleden om hem heen, hem hierbij moeten helpen. En toen ik in de gang liep, werd ik aangesproken door een mevrouw Wessels. Zij kende mijn nicht Leonoor van de ABN-AMRO bank in Oostburg en haar dochter Marleen, was een bruidsmeisje van Leonoor. En deze mevrouw sprak mij aan, zij zei 'ben jij Anita van Loon, de dochter van Piet' ja dat ben ik...bijzonder, allerlei mensen daar kennen je van vroeger. En deze mevrouw vertelde dat haar moeder ook in de Samaritaan heeft gewoond. En dat zij het ook heel ingewikkeld vond om haar moeder zo te zien. En zij zei 'vluchten kan niet meer' ....een treffende tekst. Het is zoals het is. Mijn vader is zwaar gehandicapt, en is er ernstig aan toe. Mijn vader kan op dit moment nog maar heel weinig zelf...en hij mist intimiteit, en warmte. Hij hunkert er naar. Els knuffelt hem, wij doen het, en ik vind het best moeilijk. Mijn vader, mijn grote knuffelbeer, mijn lieve levensgenieter, die daar nu ligt. Volkomen afhankelijk, zijn wereld is zijn bed, een nachtkastje en een prikbord met foto's. En voor de rest rij je met hem rond door de Samaritaan, of daarbuiten...voorlopig is dit wat het is. Ik ben er stil van...ik ben er een beetje verdrietig van! Dag, liefs, het fijne is wel, dat je weer een beetje met hem kunt praten. En bij hem kunt zijn. Zaterdagmiddag ga ik lekker naar hem toe en dan blijf ik heel lang bij hem...om zomaar wat samen te zijn. Heerlijk...ik verheug me er nu al op! Liefs, slaap lekker, Anita

18 april 2010 - open dag bij Yarden

En na een rampzalige nacht, vol gedachten, over mijn vader, over alles...een nacht waar ik zomaar weer eens wakker in de keuken zat en een liefdesbrief/kaart schreef aan Annemarie, was ik zo rond tien over acht vanmorgen in Haarlem. Gisterenavond had men al veel voorbereid, en zo rond half negen druppelde het team binnen. En met elkaar hebben wij een geweldige open dag gehad, met ongeveer 100 bezoekers, mensen uit de krant, familieleden, een mevrouw met een klacht, mensen met vragen over hun verzekeringspolis, van alles! Een dag waar onze dragers lieten zien wat het is om een kist te dragen, soms met elkaar, soms met bezoekers. Een dag waar mensen vragen stelden over een kist, een auto, een dag om zomaar met een klein jongetje in gesprek te gaan over doodgaan. Een dag vol gezelligheid en binnen ons team veel verbinding. Een dag met een mooi gouden randje, wat we hebben afgesloten met een glas wijn met elkaar...een dag waarin we keihard hebben gewerkt, veel hebben laten zien en een dag waarop Annemarie 'mijn uitvaartcentrum' gestofzuigd heeft aan het einde, omdat er vanavond weer gewoon gewerkt werd. En er bezoekers kwamen voor de condoleance...een dag waar ik stiekem trots op ben....
Met hierbij wat foto's om uit te beelden, waar ik zoal mee bezig ben in mijn werkzame leven. En morgenvroeg naar Flakkee, ziekenhuis en dan de intake in de Samaritaan. Aandacht voor mijn lieve vader....
Dag, we gaan op de bank eten, een film kijken en dan naar bed...alles wat voor ons ligt, is veel en druk en vol. Dank iedereen voor deze prachtige dag, en dank voor het prachtige weer, het was bijzonder!!!
Anita

Pa, de Samaritaan, en de open dag van Yarden...

Dag allemaal. Vanmorgen om kwart voor negen ofzo reden wij weg uit Voorschoten, op weg naar de boerderij. Want daar had ik een afspraak met de verhuizer. En daarna ben ik gaan bellen met de afdeling van Verpleeghuis De Samaritaan, afdeling Straalenburg, waar mijn vader vanaf maandag zal gaan wonen. Ingewikkeld hoor, Annemarie en ik allerlei spullen bijeen geraapt, kleding, schoenen en wij met de koffer er naar toe. Maar ook wat persoonlijke dingetjes, wat foto's, een foto van de boerderij, maar ook foto's van Els, Noor, Arie en Annemarie en mijzelf. Hij verblijft op een kamer met nog drie andere mensen. En daar zal hij allerlei therapie etc. gaan krijgen. Maandagochtend is de intake. En ik zal er bij zijn, net zoals Els. Weer een nieuwe stap, een stap waarbij privacy, of je eigen stukje, volledig weg is...ingewikkeld. Vandaag was hij emotioneel, en dan weer afstandelijk...het is zo in en in verdrietig om hem zo te zien. Zo vlak, zo gelaten bijna over alles wat hem aangaat. Wel was het fijn om weer bij hem te zijn. Hij had me gemist, zei hij...en ik, ik was blij als een klein meisje, hoe kwetsbaar kun je zijn....
We hebben toiletspullen gekocht, ondergoed en dit alles alvast daargebracht. In zijn kleding wordt zijn naam genaaid, want anders krijgt iemand anders jouw broek...kun je je voorstellen...
Daarna koffie gedronken bij Jantje. Toen naar het ziekenhuis waar Els ook was, tussendoor naar tante Anita en oom De (tante Aniet is nog steeds ziek) en aansluitend weer naar het ziekenhuis. Hij was zo moe, hij viel in slaap en is niet meer wakker geworden....
Weet je en vanmiddag toen ik hem en Els zo zag. Hij schuinhangend in een rolstoel, Els zo gezond, toen voelde het zo oneerlijk. Voor hen beiden, voor hem vooral omdat hij opeens zo'n afhankelijk mens is, die niets meer kan zonder de ander. Maar ook een man, en dat merk je, die de menselijke warmte mist. En Els, die zomaar opeens haar partner kwijt is en in ruil hiervoor, een afhankelijke emotioneel vlakke man in een rolstoel ervoor heeft teruggekregen. Zomaar een keiharde streep door een gelukkige relatie. K.... voor allebei! Je leven kan morgen zomaar anders zijn, dus haal er vandaag uit wat eruit te halen valt. Geniet en proef het, in optima forma!
En nu, nu zijn we thuis, bekaf werkelijk. We gaan zo naar bed, want morgen is een werkdag, open dag bij Yarden en ik zal al zo rond een uur of acht in Haarlem zijn. En pas zo rond een uur of zes/zeven weer thuis...dus het weekend is kort en intensief. En voor mij ligt een stevige week, beginnend met de intake in de Samaritaan. Een nieuwe zorgfase in het leven van mijn vader. En wat er dan allemaal op het programma staat, dat horen jullie volgende week wel!
Voor nu, liefs, een fijne zaterdagavond...geniet van het mooie weer morgen! Oh ja en wil je mijn vader een kaartje sturen :
De Samaritaan, Koningin Julianaweg 59, 3245 KA Sommelsdijk. Afdeling Straalenburg!
Dag, liefs, Anita

Vermoeid zijn...en rust nemen!

En gisterenochtend voelde ik me zo intens moe, dat ik in overleg met mijn opdrachtgever, besloten heb vandaag eventjes een dagje niets te doen. Het begon met uitslapen, de krant lezen en zomaar tijd hebben voor mijzelf. Annemarie is naar kantoor...de meisjes naar school. Ik geniet van kopjes koffie en ga zo lekker naar buiten toe...situatie rondom mijn vader is ongewijzigd. Ik ga straks weer eens wat bellen met het ziekenhuis. Morgenmiddag om kwart over vijf krijg ik een telefoontje van de arts en dan weet ik meer. Ik ben er door mijn drukke werk ook niet meer geweest. Ik zat muurvast in de file dinsdagavond en stond om kwart over zeven nog bij Oegstgeest...ongekend, wat een vreselijk traject Haarlem-Flakkee...zaterdag ben ik er weer. Ik vind het ingewikkeld, maar het is niet anders nu...het is de bedoeling dat we hier allemaal goed doorheen komen. En Annemarie maakt zich zorgen om mijn gestel, mijn fysiek...en echt geloof me, ik red me wel, alleen de situatie lijkt soms zo uitzichtloos...een indicatie die er niet om liegt. Ik ga zo eens eventjes bellen, ook met tante Anita, die lieve schat, zij maakt zich zoveel zorgen om haar broertje...
Dag, tot morgenavond, of zaterdag...Anita

Mijn vader, mijn werk, mijn leven, mijn liefste....

Wat een titel! Gisterenavond kwam ik na het bezoekuur aan bij het ziekenhuis, een enorme file was hieraan voorafgegaan. En ik, wennend aan het rijden in een schakel auto in plaats van mijn mooie oude automaat, kwam hortend en stotend om vijf over half acht binnen in het Van Weel Bethesda Ziekenhuis. Pa lag, met een afzakkend, wegzakkend kunstgebit in zijn mond te slapen. Een bijna luguber beeld, ingevallen wangen, een man, die nog slechts in de verte lijkt op mijn vader drie weken geleden hier aan de keukentafel. Zijn buik een stuk minder, zijn vrolijke ogen dof, maar nadat ik wat aan het wrijven was geslagen over zijn arm....werd hij wakker. En toen ik vroeg of hij wist wie ik was (tja watvoor vragen stel je....)en hij flauwtjes knikte. Hij toont namelijk geen emotie meer. Hij kijkt niet meer blij, hij lacht niet meer zoals hij vroeger lachte, hij kust je niet meer zoals hij je vroeger zou kussen...en ik, ik mis het nu al. Dat contact met mijn vader. Dat samen lachen om de dingen om ons heen. Dat samen genieten van een mooie of minder mooie vrouw. Dat samen zijn met mijn vader, een glas wijn in de hand, het leven tegemoet ziend als iets wat mooi en aantrekkelijk is. En nu, nu praat ik met hem, en soms, heel soms zie ik hem terug...en gisterenavond, hij en ik, buiten het bezoekuur om, wij waren er weer samen. Zonder onze intimiteit, zonder ons bijzondere contact, maar toch ergens hij en ik...hij huilt niet meer, hij lacht niet meer hartelijk, hij is flauwtjes en vlak...maar hij sprak weer, op een bepaalde manier. En samen hadden wij het weer over zijn toekomst, over wat ik moet regelen en doen voor hem. Over de boerderij en de spullen die daar staan. Over wat er hier na gaat komen. En alsof de duivel ermee speelt, vandaag had ik een brief van het CIZ. Over zijn zorgindicatie. Een hele stevige, op weg naar de Samaritaan. Een verpleeghuis in Middelharnis, waar hij van alles gaat krijgen en voorlopig voor zes maanden (6!!!)naar toe moet om te wonen, zorg, verpleging en alles wat daarbij hoort te krijgen. En dan zien we wel weer...zes maanden, dan is het oktober 2010. Mijn vader in een verpleeghuis, ongekend he...ik ga hem leren een glas wijn te drinken en te klinken met mij, met Els, met al diegenen die hem lief zijn op het leven. Potverdomme...wat een leven zeg...
Ondertussen kwam ik vanavond ik een giga file terecht en eindigde ik om kwart over zeven bij Oegstgeest en ben ik van de snelweg af gegaan, zonder hem te zien. En door mijn werk kan ik pas zaterdag weer bij hem zijn. Maar hoe doe je dit nu allemaal goed. Werken, tevreden opdrachtgevers scoren en bij hem zijn...ook weer zo ingewikkeld. Mijn opdrachtgevers zijn tevreden, mijn toekomst is gewaarborgd tot en met de zomer...en dan, dan zien we wel weer. Het leven is mooi en bijzonder. Een vrouw met wie ik de Leergang Vrouwelijk Leiderschap mocht volgen, Pauline, heeft een prachtige baan gekregen. Dus nogmaals een oproep aan al die leuke mensen, ga naar www.voorwaarde.nl en kijk naar dit progamma. Ga iets doen, waar je blij van wordt. Ik ga op 19 mei weer eten met mijn vrouwen uit dit programma. Ik, wij zouden naar Frankrijk gaan een weekje in mei, maar door mijn papa doen we dit maar niet. Frankrijk wordt Yarden en een paar dagen vrij, om uit te slapen, bij te komen....niets te hoeven..en nu, naar bed, morgen OCW, Defensie, dan nog ergens lesgeven en dan...dan is mijn liefste vriendinnetje Jannie jarig...volgens mij alweer 52...een lieve oude tut. En ik ga een glas wijn drinken met haar, samen met Annemarie, op het leven! Slaap lekker. En lieve mensen dank jullie wel voor alle liefs...voor alle mooie steun, mooie mails, smsjes, en berichtjes op LinkedIn, of waar dan ook. Ik ben er blij mee...en nu, mijn liefste wacht op mij...zoals zo vaak tegenwoordig, omdat ik zo weinig thuis ben, zoveel werk, zoveel rondrij, op weg naar mijn Papa...en mijn liefste, zij is echt geweldig. Wat kan een mens blij zijn, met een vrouw zoals mijn Annemarie...
Slaap zacht, dikke zoen, Aniet

Kwaliteit van leven....

Tja wat is nu kwaliteit van leven en waarom wil ik het daar nu over hebben! Steeds weer als ik bij mijn vader ben, of kom, dan denk ik 'gaat het nu goed,of beter, of minder goed of....' en als je hier met mensen over praat, die dichtbij of wat verder van hem af staan, dan krijg je van alles te horen van 'ja het gaat goed hoor met je vader'of 'hij is een stuk beter dan gisteren' of 'ja hij zit in de stoel en heeft gegeten'. En als ik dan in het ziekenhuis kom en een vader in een rolstoel zie zitten wat overhellend naar rechts, die daarin getakeld is (wat hij zit nog op die 'takelzak' zoals ik het altijd noem)en die een bakje appelmoes gevoerd krijgt van een zuster, met appelmoes op zijn kin, een doekje op zijn borst voor het morsen, een man die moeizaam kan praten, stembanden heeft die het niet goed meer doen...dan denk ik 'ja het gaat beter dan vorige week zaterdag' maar terwijl ik dit denk, realiseer ik me dat ik mijn eisen over zijn kwaliteit van leven steeds aan het bijstellen ben. Want mijn vader is een man die dit niet wil. Hij wil niet kwijlend zitten te eten, hij wil niet niet kunnen praten, hij wil niet niet kunnen lopen, hij wil niet dat ik zijn mercedes rond ga rijden, want dat wil hij het liefst zelf! En eigenlijk ben ik boos en verdrietig op dat moment. Want dan denk ik...en eigenlijk geeft hij zelf het antwoord als ik aan hem vraag 'hoe gaat het met je' want dan zegt hij 'slecht' of hij schudt met zijn hoofd van 'nee'. Want is dit een kwaliteit van leven die bij hem past, waar hij blij of gelukkig van is of wordt, nee toch...het lijkt alsof ik mezelf soms wil overtuigen van dit feit...en vanmiddag bij tante Anita en oom De hadden we het hier nog over. Voor niemand is het fijn om verlamd te zijn, niet te kunnen eten, praten, lopen, zitten zoals jij wilt, maar wij vonden dat dit zeker voor mijn vader, die vrijbuiter, die levensgenieter, niet is wat hij wil....
Dus een lang verhaal om te vertellen dat hij vandaag een paar uur in een stoel heeft gezeten, vanavond bijna het hele bezoekuur met zijn ogen dicht in bed lag, weinig contactmomenten. Dat hij vandaag gegeten heeft, wat vla, wat appelmoes, dat hij bij mij een beetje gehuild heeft, dat zijn ontlasting weer normaal is, dus dat het iets beter met hem gaat dan vorige week zaterdag. En een lang verhaal om te vertellen, dat ik het heel erg vind hoe het nu met hem is, dat ik me zorgen maak over zijn toekomst, zijn kwaliteit van leven, maar dat ik ook heb gezien dat hij nog een knipoog kan geven en dat ik heel veel van hem hou! Mijn vadertje...maandagavond ga ik weer! Liefs, Anita