Een protesterend lichaam...

En zomaar komt 'ie binnen en protesteert je lijf. Tegen de drukte, de stress, de zorgen in je hoofd...en bam, daar kwam de koorts, gecombineerd met hevige hoofdpijnen...maandagmiddag bij Yarden! Tijdens een langdurig en intensief overleg, en ook na het innemen van twee paracetamol bleef het maar zeuren aan mijn hoofd! Die avond vroeg naar bed, gisteren het weer geprobeerd, met alle kracht die in mijn lijf zat, een Defensie-traject gedaan, en weer naar bed met paracetamol...al heel vroeg gisterenavond. En na een nacht enorm transpireren, leek het vanmorgen iets beter. Moneyou en OCW en toen, in plaats van een goddelijk diner met mijn Authentieke Vrouwen in Woerden bij Dominique...nu thuis, een salade, heel gezond en zo lekker weer naar bed. Slapen, slapen en nog eens slapen...de hoofdpijn ebt wat weg...mijn lijf is nog niet helemaal ok...dus neem ik deze week, op mijn geheel eigen wijze, wat rust...en slaap ik dat het een lieve lust is...
Weinig nieuws te melden verder. Er gebeuren intensieve dingen in mijn leven...en het is nog niet voorbij geloof ik zomaar! En weer denk ik, dat ik krijg wat ik kan dragen en volgens mij, is dat verdacht veel...en soms, dan is het eventjes iets te zwaar ofzo...en dan zegt je lichaam 'stop'. En dat moment is nu.
Dag, een fijne avond, oh ja Rosanne is kampioen geworden met haar voetbalteam, en zij heeft er ook nog eventjes een gescoord, die kanjer!
Anita

Zomaar eventjes......

een hele luie lome zondag, zomaar eventjes een moment van rust, van bezinning van niets hoven...en dat betekent, dat we nu nog lui aan tafel zitten, een kopje koffie om de dag van gisteren nog even te laten bezinken! Gisteren was een dag die volledig in het teken stond van mijn vader. Zo iets voor een uur gisterenmiddag stapte ik de eetkamer binnen, waar mijn vader en zijn medebewoners zaten. Els was denk ik al weg...en hij was op zijn gelaten manier, blij me te zien. Annemarie was nog wat boodschappen aan het doen in Middelharnis, op de dijk. Toen hij klaar was met eten, heb ik zijn jas gehaald en zijn we naar buiten gegaan, maar dat beviel hem niet, direct al niet eigenlijk. Als we een stukje tegen de wind in gingen, wilde hij terug, en eigenlijk wilde hij naar bed. En het was net kwart over een...toch een rondje gelopen met hem, bij de geitjes gekeken...en toen weer naar binnen. Een op verschillende plaatsen in het tehuis even gezeten, een glas appelsap gedronken in de recreatiezaal. Een stukje rijden door de gang. Even hier zitten, een praatje maken met een andere bewoner, de dag kruipt...en om twee uur, wilde hij weer naar bed. Heel gek eigenlijk de mensen worden uit bed gehaald, in een stoel gezet,getakeld in het geval van mijn vader en zij wachten tot de dag weer voorbij is. En al tijdens de broodmaaltijd om vijf uur, wil de een na de ander weer naar bed...pfffft weer een dag voorbij. Ingewikkeld om te zien, dat dit het leven van mijn vader is geworden nu. Uit bed gehaald worden en verlost zijn als je weer in bed ligt. Geen zin om te praten, of het niet kunnen. Het was zo zielig, hij at soep en dat ging niet altijd even goed en toen zei hij tegen Annemarie dat hij 'vies was van zichzelf, omdat hij morst tijdens het eten, omdat er vlekken op zijn kleding zitten'. En ik weet hoe hij is en altijd is geweest. Hij wil geen kip kluiven, omdat hij geen vieze vingers wil en nu kan hij niet eens netjes eten...en terwijl ik dit schrijf, voel ik weer zijn intense verdriet. Hij is geen partner meer zoals hij dat wil zijn, hij is geen vader meer zoals hij wil zijn, hij is een afhankelijk iemand, die linkszijdig verlamd is en wacht tot er iemand komt. En gelukkig zijn wij de hele dag gebleven tot hij om half acht in bed lag. En toen begon zijn hartverscheurende huilen...als ik weg ga, is hij zo intens verdrietig...en bedankt hij me voor de mooie lange dag...en ik moet toegeven, dat ik altijd van slag ben, als ik wegga bij mijn vader. Mijn vader van wie ik zoveel hou, nu nog, altijd, dat kan nooit meer veranderen. Als ik tante Anita zie huilen die gisteren nog even een heerlijke aspergesalade bij hem kwam brengen, dan huil ik in stilte met haar mee. Annemarie en ik zijn al uitgegroeid tot gewaardeerde bezoekers, we smeren boterhammen, we dekken de tafel, we ruimen weer af. We vegen monden af, meer monden dan alleen die van mijn vader, wij zijn de 'af en toe vrijwilligers van de Samaritaan' we maken praatjes met iedereen. We lachen wat, we vrolijken de boel wat op. Maar ach, wat is het een trieste situatie om je vader zo te zien.
Vandaag is het 16 mei. Morgen 17 mei, de dag dat Pa en Els 7 jaar samen zijn...wat een ingewikkelde situatie. Want het leven van Els als gezonde vrouw gaat door. Het leven van mijn vader als zieke man ook, maar hoe zeer kan een relatie veranderen...en overmorgen 18 mei is de trouwdag van mijn ouders, 1956 zijn ze getrouwd...deze dagen hoop ik maar, dat mijn moeder in de gaten heeft, dat zijn tijd hier bij ons wel klaar is...dat het erop zit ofzo, en wie weet heeft zij ook daar in de hemel wat in de melk te brokkelen en kan zij regelen, dat het genoeg is zo. Voor mijn vader, voor haar Piet...ik heb er persoonlijk moeite mee om hem te forceren zijn been te bewegen, zijn arm op te tillen, en te doen alsof hij ooit weer zelfstandig kan wonen. Want in hoeverre zelfstandig...wonen in een appartement, waar je moet wachten tot de zusters komen die je uit bed takelen, of halen. Wachten tot er iemand bij je langs komt, om een uurtje bij je te zijn, wachten tot je een dagje uit mag, of een weekje met de Zonnebloem...en gisterenavond zijn wij na het bezoek aan Pa, naar de boerderij gegaan. Om daar aan de slag te gaan en hebben we wel tien dozen of meer ingepakt. Gek, alles gaat door je handen, en je neemt beslissingen over spullen die wel opgeslagen moeten worden en spullen die niet opgeslagen moeten worden. Je houdt een champagneglas in je handen, wat hij ooit tijdens zijn tijd met Els heeft gekregen, vroeger stonden er twee, nu nog maar een...en dat pak je dan in. Voor??? Voor Vroonlande??? Zou hij ooit nog champagne drinken. Ik heb laatst weer 5 dozen besteld, maar waarvoor dan....ik hoop ooit nog met hem in Vroonlande te zitten, en als Els dan komt, dan heffen we het glas, op 17 mei, op wat ooit was...of op wat weer is??? Ik heb de foto van mijn moeder, die in de kast stond, er weer uitgehaald en het leek alsof zij in mijn binnenzak zat, toen ik door die boerderij liep...het leven van de familie van Loon aan de Oostmoerse scheidweg nummer 1 zit erop, althans op die plaats...afscheid nemen betekent loslaten en daar zijn we al een tijdje geleden mee begonnen. Ik mag niet zo verdrietig zijn, maar ik ben het wel...niet om die boerderij, dat is een huis, maar om mijn vader...en ik zie zijn intense verdriet. En als ik hem vraag, 'pap wat kan ik meer voor je doen dan ik nu doe' dan zegt hij 'blijven komen' en dat is de essentie van vandaag, we moeten blijven komen. Dat heeft hij zo nodig...hij geniet als hij zit te slapen en zijn ogen opent en hij kan je hand pakken...hoe simpel kan het zijn. Dag, morgen een vrolijker verhaal...maar ook dit hoort erbij. Oh ja, en met mij gaat het goed. An en ik zijn vrij, we hebben een dagje voor onszelf, ik heb geslapen tot 10 over 11...ongekend, wat een luxe...
Liefs, Anita

Weekend!

Na een uiterst intensieve week, waar half Nederland vrij was, en ik eigenlijk alle dagen gewerkt heb, soms zelfs tot laat in de avond, ben ik nu thuis. Annemarie kookt wat lekkers en zo dadelijk gaan we simpelweg voor de tv zitten en niets meer doen...de week zit erop. Een weekend vrij, nou ja vrij, morgen gaan we op tijd naar de boerderij om in te pakken. Dan naar mijn vader en dan lekker asperges eten bij tante Anita en oom De...zondag eventjes niks, zomaar niks...een beetje fietsen of zelfs dat niet...een wandeling over het strand...want ik geloof niet, dat ik ooit in mijn leven zo wit ben geweest, zo moe ook...maar anders moe, dan fysiek moe. Moe van het denken, moe omdat ik een beetje verdrietig ben om en voor mijn vader. Moe, omdat er niks meer te bedenken is....
Volgende week weer een volle drukke week, maar wel wat meer op kantoor, wat meer andere dingen ook. Wat lesgeven, wat kantoortijd, wat Yarden tijd, wat Moneyou...maar ook wat tijd om zomaar wat te ordenen, of zomaar een keer tot 8 uur uit te slapen. Want iedere dag zo vroeg je bed uit, dat ga je voelen...ik ben tenslotte, geen 20 meer...:)
Ik moet jullie ook wat opbiechten, want ik lees al sinds het overlijden van mijn moeder de Libelle. Een blad voor oudere dames, een tuttig blad, maar ik kan er zo heerlijk van genieten. Ik kijk altijd heel snel naar de column van Anne Wil. Ik geniet hier van, en leef eigenlijk mee met deze vrouw...en als de Libelle dan komt, dan wil ik het liefst me terugtrekken en simpelweg het blad gaan lezen. Heerlijk gewoon....dus iedere woensdag of donderdag, dan is het weer zo ver, dan pak ik mijn Libelle, mijn momentje voor mijzelf, of misschien wel mijn momentje om eventjes terug te denken aan mijn moeder. Maar ik realiseer me, dat ik dit vaker doe dan alleen op dat moment. Vandaag hoorde ik nog een uitspraak over ouders en kinderen, die indruk op me maakte. Eerst kijk je als kind tegen je ouders op, dan kijk je je ouders aan en op enig moment zijn de rollen omgedraaid en kijken ouders naar je op....tja, en als ik nu bij mijn vader ben, zijn zaken probeer te regelen, dan voel ik zo sterk, dat ik nu de sterkere moet zijn. Omdat hij het zelf niet meer kan...als ik naar zijn verdrietige ogen kijk, dan weet ik dat alleen al daarom, ik alles moet doen wat in mijn vermogen ligt, om veel met hem te zijn, totdat het niet meer hoeft...mijn vader...morgen ben ik er weer. En ik ben zo blij, dat Annemarie met me meegaat...dat we samen zijn...dag, een fijne avond, liefs, Anita

Een mooi citaat....

En eventjes wil ik zomaar een citaat met jullie delen van Stephen Covey...
“Your life doesn’t just “happen”. Whether you know it or not, it is carefully designed by you. The choices, after all, are yours. You choose happiness. You choose sadness. You choose decisiveness. You choose ambivalence. You choose succes. You choose failure. You choose courage. You choose fear. Just remember that every moment, every situation, provides a new choice. And in doing so, it gives you a perfect opportunity to do things differently to produce more positive results”

Vandaag waren wij met Florine en Rosanne bij mijn vader...en ik ben er een beetje stil van...hij moest zo vreselijk huilen toen ik wegging...en eventjes huil ik dan in stilte met hem mee...
Dag, een fijne avond,
Liefs, Anita

Praten over de dood...

Vanmiddag was bij Yarden in mijn uitvaartcentrum een workshop 'praten over de dood' en het onderwerp van vandaag was stervensbegeleiding. Een van de deelnemers was een oude dame van 88 jaar. 16 jaar geleden verloor zij haar man, hij piepte er tussenuit, zoals zij zo mooi aangaf! Een leuk mens, die prachtige uitspraken deed. Zo gaf zij onder andere aan 'dat in Rotterdam het geld wordt verdiend, in Den Haag wordt het uitgegeven en in Amsterdam kijkt men hoe dat gaat'. Maar stervensbegeleiding gaat ook over hoe je in stilte bij de ander kunt zijn, door alleen maar te zijn! Bijzonder..een mooi programma! En ik, ik mag hier zomaar bij zijn...Dag, later meer. Liefs, Anita

Moederdag.....9 mei 2010

Mijn moederdag stond in het teken van business cases nakijken. Van werk eigenlijk, na een gezellig ontbijt, bereid door de meisjes voor Annemarie in het kader van moederdag. Kadootjes, en een leuke sfeer! Daarna ben ik aan de slag gegaan, hebben we weer met elkaar geluncht. En vanavond zijn we uiteten geweest bij Upstairs, uitgekozen door de meiden wederom...tussendoor een glas champagne en vanavond nog een keer een glas champagne, daarna twee glazen wijn! En op weg terug...alcoholcontrole...een P/A-tje kennen jullie dat? Je mag doorrijden maar...dat komt omdat je eigenlijk voldoende hebt gedronken en ondertussen al heel veel jaren je rijbewijs hebt. Mazzel dus...nu zo naar bed, lekker slapen. De meisjes zijn net naar bed! Moederdag was voor Annemarie een leuke dag, en dat is waar het om gaat....en gisteren was het een soort van vaderdag, een hele dag met mijn vader samen. Geweldig...intens, bijzonder en emotioneel! Dag, tot morgen, een gesprek met de arts, eventjes naar Yarden, naar OCW en dan een gesprek over mijn vader...Anita

Zomaar.....

En nu na een bezoek aan meneer van Riel, die mij weer gelukkig heeft gemaakt, door in te zien en te onderkennen dat het goed met mij gaat. Dat ik gezond ben en de goede dingen doe. En vandaag was zomaar een lekkere dag, tijd voor mijzelf, even op kantoor zijn, ik heb nog wat te doen daar, en doe dat dit weekend...en ook volgende week zal ik een aantal keren op kantoor zijn, voor een gesprek. Heerlijk is dat ook wel weer...een goed gesprek gehad met mijn opdrachtgever, en eigenlijk hoorde ik vandaag, dat ik daar terecht ben gekomen, dankzij een tip van mijn oude ADP-directeur, mooi he...hoe een balletje kan rollen. En hoe netwerken werkt...ik voelde me blij en trots tegelijk! Ondertussen contact gehad met Yarden, omdat we daar een uitvaart hadden van een hoge politiefunctionaris en deze uitvaart is met alle egards verlopen. En was uiterst plechtig en respectvol. Nu lekker aan tafel, de meisjes zijn er...en we gaan lekker eten! Morgen weer een dagje naar mijn vader....
Liefs, Anita