Drie mannen in een serre....de herenmiddag valt uiteen!

Wat een gekke titel he...maar zo toepasselijk. Want voor zondag 21 maart 2010(de dag dat mijn vader zijn eerste CVA kreeg, de dag van Annemarie's expositie...)kwamen er altijd drie heren op maandagmiddag bij elkaar in de serre van mijn ouderlijk huis. Mijn vader natuurlijk, oom Dirk en oom Koos. Drie mannen, ietwat varierend in leeftijd, zo is oom Koos de jongste, een kwieke charmante zeventiger, zo was mijn vader de levensgenieter van 80 jaar en zo was oom Dirk, een nog goed ogende man tweede helft 80. Deze drie mannen hebben veel gedeeld in hun leven en op deze 'herenmiddag' bespraken zij het leven, het leven op Flakkee en daarbuiten. Koffie, een glas wijn, een glas sap, het was er allemaal, maar het belangrijkste was, dat zij elkaar zagen! En toen op 21 maart kwam Pa van Loon in het ziekenhuis terecht, zijn eerste CVA. En wie kwamen daar aan zijn bed, zijn vrienden Dirk en Koos. En zo ook in Samaritaan, op een bepaalde manier, probeerden zij de 'herenmiddag' voort te zetten, niet op een vaste dag, maar toch met elkaar. De gesprekken verliepen wat anders, soms zakte Pa van Loon wat weg. Soms kwam er een heer, soms weer twee...en vorige week hoorde ik al dat het met oom Dirk wat minder ging. En gisteren is oom Dirk zomaar overleden...en donderdagavond probeert Els met de rolstoelbus Pa naar de condoleance van zijn vriend te transporteren. Samen met oom Koos...en van die drie mannen uit de serre, resten er ons nu nog maar twee...in een totaal andere hoedanigheid, blijven zij met elkaar verbonden. Voor eeuwig, in mijn, in elkaars geheugen, de 'herenmiddag'is niet meer.....oom Dirk leeft nu voort in mijn gedachten. Hoe blij hij was als we elkaar zagen, hij zoende je altijd boven op je mond, en ach, ik liet het maar zo, blij als ik was, om hem weer te zien. Annemarie en ik zijn bij hem op bezoek geweest in Vroonlande, toen Pa in het ziekenhuis lag. Hij huilde...en zei 'ik hou een plaatsje vrij hier voor je vader, zeg dat maar tegen hem...' en nu is hij er niet meer. Een trouwe vriend is van ons heengegaan. Dag oom Dirk...
En vandaag kreeg ik een mail van de andere vriend, oom Koos. Zo lief, voor mijn verjaardag...ik ben er zomaar een beetje stil van!
Anita

Het weekend vieren!

Lieve mensen, het is zondagmiddag, en na wat te hebben gerommeld in de tuin, hoog tijd voor de weblog! Want wat kan er veel gebeuren in een week tijd...veel gewerkt, en een aantal mijlpalen bereikt! Veel aan het sparren geweest met Daphne en hoe lekker kan samenwerken dan weer zijn! Offertes af en ingediend, en echt dit is zo ongekend spannend...want wat staat er allemaal te gebeuren als een of twee, of een stukje hiervan doorgaat. Maar niet getreurd als het niet zo is, dan komen er weer nieuwe dingen, daar geloof ik heilig in! Een gesprek met de arts, wat confronterend en eerlijk was. Omdat alles wat ik voelde en eigenlijk diep van binnen al wist, nu benoemd is. Maar ook omdat ik nu zeker weet, dat het enige wat ik, wij nog kan/kunnen doen is, zorgen voor een stukje geluk in het leven van mijn vader. En natuurlijk realiseer ik me, dat je zelf verantwoordelijk bent voor je geluk. Maar ik zie ook, dat mijn vader het zelf niet meer kan. Hij heeft niet meer de kracht om er zelf nog voor te gaan. En zoals ik hem tijdens het ziekbed van mijn moeder heb beloofd, om in zijn laatste levensfase net zo goed voor hem te zorgen, als ik voor mijn moeder heb gedaan, doe ik dit nu. En dit betekent dat ik ga onderzoeken watvoor mogelijkheden er nog zijn, om zijn woon/leefsituatie wat te veraangenamen, zodat hij temidden van zijn eigen spulletjes, aangevuld met heel veel zorg, en therapie, en dagbehandeling, zijn leven kan voortzetten, voor zolang als dit nog duurt. En in deze levensfase, maak je geen plannen voor langere termijn, en plan je steeds maar voor een jaar, of halfjaar. We zien wel....
En gisterenavond was ik om tien over half acht weer thuis en heel erg moe. Want Pa en ik hebben een enorme tocht gemaakt door de Flakkeese polders, hij in de stoel en ik erachter...van ruim drie uur. Met een glaasje appelsap op een terras, weer een overwinning, want dit wil hij normaal gesproken niet. Dat mensen hem zien in zijn rolstoel, in zijn huidige staat van doen...en nadat ik uiteindelijk gedoucht heb, zijn Annemarie en ik vertrokken naar Haarlemmerliede, om daar te genieten van een heerlijk vrolijk feest! Joke, een van mijn medewerkers, mijn secretaresse noem ik haar ook wel, werd 50. En de familie van Joke, is een familie die danst, die geweldig danst en zo ook Joke, het swingde erop los. En er waren een aantal collega's, en zij swingden mee. Het was fijn en vrolijk, en eigenlijk wel een soort eer om daar zomaar te mogen zijn. Joke zei 'welkom in mijn leven, dit is mijn familie'. Lief he...en helaas kon Annemarie niet swingen, doordat zij haar kleine teentje heeft gekneusd, maar het was fijn en leuk.
En nu zit ik onder de pergoal, de poes ligt op onze nieuwe bank en An en ik hebben gewerkt in de tuin, heerlijk...het is rustig, en stil, ik ga zo even slapen onder de zonnebank en eigenlijk hoeft er niets. De krant gelezen...een kopje nespresso...en in de krant las ik een prachtig interview van Annemarie Postma en deze zin wil ik met jullie delen, want deze zin spreekt mij zo aan :
'Zo zie je maar, als je je pijn wegduwt, dan blijft hij branden. Maar als je er middenin gaat staan, verliest de pijn zijn overweldigende kracht. Ja, deze periode voelt als het grote thuiskomen.' En deze zin is wel kenmerkend voor mijn leven vind ik, of misschien wel voor veel levens. Afgelopen week zei ik tegen een collega 'ga er maar doorheen, want ook dit deel van jouw leven, hoort bij jou. En door jezelf ermee te confronteren, door te accepteren, dat dit bij jou hoort, kun je hier alleen maar sterker uitkomen.' En in een gesprek met een coachee deze week, (mijn nieuwe klant) gaf ik aan 'ik wil je helpen met pellen, al die lagen halen we eraf, zodat je uiteindelijk bij je kern zult belanden en weer verder kunt met je leven. Vanuit je kracht, vanuit jezelf, omdat je van jezelf gaat houden' en terwijl ik dit schrijf voel ik me zo enorm rijk...
En kijk me hier nu zitten, zomaar in onze prachtige binnentuin, Annemarie maakt het nog gezelliger, met mooie kussens en vooral met zichzelf...want zeg nu zelf, wat een mooi beeld, mijn liefste Annemarie, op onze nieuwe tuinbank....Kijk maar mee.
Liefs, een prachtige zondag gewenst.
Anita

een hectische week!

De afgelopen week was hectisch, samen met mijn vrienden/collega's Daphne, Henk en Monique een offerte afgerond. En weet je er gebeurt dan iets met je, want met elkaar ben je meer dan goed in staat om een prachtig aanbod op het gebied van Leiderschap in elkaar te draaien...en de offerte is ingediend! Spannend donderdagavond was het klaar...de andere giga-offerte (waar deze week de beslissing over zal vallen) had op onderdelen nog een aanscherping nodig en dit is ook vrijdag weer de deur uitgegaan. Kortom druk en spannend. Een nieuw coachtraject individueel binnengekregen, tja en hoe dan wel...via iemands'hondenuitlaatservice, hoe gek kan het gaan. Een van mijn vrienden, daar heb ik ooit eens mee gesproken over zijn leven, zijn toekomst, zijn keuzes. En dit gezin maakt gebruik van een hondenuitlaatservice. En deze mevrouw heeft de uitwerking van mijn gesprekken terug gezien in dit gezin. En bij een andere klant van haar, geeft zij mijn naam door...hoe mooi kan het gaan! En na het kennismakingsgesprek heeft deze mevrouw 'ja' gezegd tegen een traject met mij. Maar ook een nieuwe coachee bij OCW! Top toch...en ondertussen loopt mijn werk bij bestaande opdrachtgevers gewoon nog wel wat maanden door...dus ja, deze week was een gekkenwerk, lange dagen, leuke dagen, veel gesprekken, veel werk...en gisterenmiddag stapte ik om half 1 in de auto in Haarlem op weg naar mijn vader. En overal was file, en ik had het gevoel alsof ik vakantie had...de radio aan, met Armin van Buuren, ik vind zijn muziek geweldig, lekker die dreun, heerlijk ik zit dan soms te dansen achter stuur (ja wel een beetje moeilijk). En in het verpleeghuis een serieus gesprek gehad met de verpleeghuisarts en Pa. En de uitkomst is wel heel erg ernstig. Dit is het...hij zal nooit meer zelfstandig kunnen lopen, zitten, naar het toilet gaan, onder de douche. Of zelfs nooit meer kunnen staan..en ook geestelijk gaat hij achteruit, doordat zijn wereldje zo klein is geworden, maar ook door de twee CVA's. Concentratieverlies, alertheid, het is allemaal een stuk minder geworden. En tijdens dit gesprek en ook daarna, was mijn vader erg verdrietig, en moest hij veel huilen...en tijdens ons gesprek, vroeg hij mij of het niet beter zou zijn geweest als hij dood zou zijn gegaan...Tja, en wat moet je dan zeggen tegen je vader...het deed zoveel zeer om hem dit te horen zeggen. Ik zei 'nee Pap, daar hoef je niet over na te denken, want je bent niet door...en je bent nu al zoveel beter, dan toen je hier in april kwam, laten we maar kijken wat nog wel tot de mogelijkheden behoort, terwijl we weten dat je niets meer zelfstandig zult kunnen...en Pap, ik ben blij dat je niet dood bent gegaan....' en in stilte liep ik verder, met mijn vader in de rolstoel, op weg naar de geitjes....
En wat gaan we nu doen, we gaan op zoek naar een betere woonsituatie voor hem, met veel extra hulp, zodat hij wat meer privacy krijgt, zijn eigen spulletjes om hem heen, en zodanig dat hij op emotioneel gebied, psychisch, wat gelukkiger kan worden...want dat is nu, wat wij nog kunnen doen voor hem. Zorgen voor een vorm van veiligheid, een klein beetje geluk...dus ik ga aan de slag. In samenspraak met de verpleeghuisarts...wordt vervolgd!~
Annemarie en ik gaan zo weer weg, op naar mijn vader, hij heeft mazzel vindt hij, want ik kom deze keer zomaar twee keer, vrijdag en zaterdag en eigenlijk drie keer mazzel, want ik neem Annemarie mee....mooi he...Fijne zaterdag! Vanavond een feestje, een dame van mijn werk die 50 wordt...leuk, even gezellig en morgen...eerst heel lang uitslapen en dan zomaar helemaal niks...kus! Van een 50-jarige Aniet, nog even dan....

Dunea...

nog eventjes een rustig en mooi plaatje uit Belgie...

Vanmorgen begin ik bij Dunea, het Duinwaterleidingbedrijf in Zuid-Holland, een voorbespreking voor een lezing over Personal Empowerment ergens in september...en ondertussen is mijn offerte, die vrijdag ingeleverd mag worden, klaar, af, en prachtig...veel gewerkt in deze dagen, maar zo intensief en mooi...dus simpelweg genieten. Nu, na een nacht vol kramp (ik moet weer fietsen, dan heb ik het helemaal niet) eventjes op kantoor, met een lekker kopje koffie en een boterham...en de spreuk voor vandaag is :
'als je altijd de juiste toon vindt, is het hele leven muziek'
En daarmee wens ik jullie een mooie positieve dag toe!
Liefs Anita

Goedemorgen....

En gisterenavond en vannacht hebben we heerlijk geslapen, voor een keertje geen liedjes gezongen, maar gewoon in een heerlijk opgemaakt bed een hele nacht doorgetrokken, en ach wat heerlijk...nu, naar De Bank! Een leuke en mooi gevulde dag ligt voor me....en de dag lacht me tegemoet. Een dagje met die mooie tank van Annemarie, kortom....genieten...liefs, Anita
Gisteren was energiek, gesprekken vol emotie...werkelijk mooi om dit te mogen beleven...maar wel vermoeiend en soms ook pijnlijk om mee te maken...zo was mijn gesprek met nabestaanden gisterenavond intensief...maar ook weer bijna helend....en steeds weer voelt het goed, dat ik bij Yarden rondloop....

'En het werd zomer....' van Rob de Nijs

En dit liedje zong Annemarie zomaar midden in de nacht....want we waren klaar wakker, zo rond een uur vannacht...en ik, ik ben dat nog, een beetje vrolijk klaarwakker, ken je dat...dan fietst er van alles door je heen, en ondertussen lag ik te luisteren naar de regen...dus waar die zomer nu vandaan komt, weet ik ook niet. En als je wakker ligt, dan denk je aan werk, aan mensen, aan Jan die morgen weer een chemo krijgt. En zomaar eventjes terug in de tijd, aan mijn eigen chemo's...en aan Rosanne, en het feit dat zij naar de middelbare school gaat. En aan mijn vader...ach en ja, ook aan mijn moeder. Want gisteren waren we met Emmy en Reynaud, zomaar een spontaan bedachte actie om elkaar te ontmoeten, toen wij in Scheveningen waren met de meisjes, en oh wat was het weer leuk! En toen Emmy mij zo vasthield, moest ik eventjes zomaar denken aan mijn moeder...en hoe erg je een moeder steeds weer kunt missen. Of je nu bijna 51 bent, of jonger...ingewikkeld blijft. Ik moest ook denken aan het thema welzijn....een thema wat speelt in mijn hoofd als ik denk aan mijn werk bij Yarden, welzijn hoort wel bij de dood vind ik...een gekke verbinding, dat realiseer ik me...maar juist omdat we zo bezig zijn met de dood, vind ik dat ik als regiomanager mijn medewerkers moet sturen op hun welbevinden, op een thema als gezondheid en gezond leven...niet in het extreme, maar toch...en dan kom ik ook bij mijzelf terecht. Want mijn voornemen is om niet weer mezelf onder te dompelen in werk en ongekend lange dagen bezig zijn, maar welzijn is ook met Annemarie samen vroeg naar bed en lekker lezen, of samen scrabble spelen, heerlijk, dat hebben we de afgelopen week weer gedaan...welzijn is ook fietsen en buiten wandelen, met een dikke jas weer aan straks, en welzijn is ook zomaar eventjes niets hoeven...dus daar gaan we maar voor. En dus is welzijn nu, gewoon weer lekker in bed stappen...
Dag, ik hoop dat jullie een beetje slapen allemaal. Succes en sterkte voor morgen (Jan en Jantje!!!)Liefs, Aniet

Moederschap....stiefmoeder zijn of heet dat nu bonusmama....

Zomaar een zomerse foto uit Lefkas...gewoon eventjes lekker!
Moederschap, een thema wat ik al jaren met me mee draag. Zo wilde ik op mijn 28e moeder worden, alleenstaand moeder, omdat ik wist dat ik de combinatie met een man niet zo erg aantrekkelijk vond. En zou ik toen moeder zijn geworden, waarbij ik automatisch uitging van het feit dat ik een zoon zou krijgen, dan zou ik mijn leven lang zijn opgetrokken met mijn 'Bas'. Ik vind 'Bas van Loon' namelijk wel leuk...en door de dochter van mijn toenmalige vriendin, die drie zoons had, wist ik al heel goed hoe ik hem zou aankleden en hoe hij een leuk hip joch zou zijn....Maar juist doordat mijn toenmalige vriendin al drie grote kinderen had, en zelfs al kleinkinderen kreeg, heb ik besloten mijn Bas maar te laten voor wat hij was,een droom, een stille wens. Soms kwam Bas weer bij me boven en wenste ik in stilte nog steeds dat eigen kind. Terwijl ik er aan de andere kant weer vrede mee heb. Nu, met weer een partner met kinderen, Annemarie, ben ik zomaar weer een beetje moeder geworden. En merk ik aan mijzelf hoezeer ik geniet van een smsje of een knuffel,of een vraag 'hoe laat moet ik thuis zijn' en steeds meer merk ik dat ik 'mijn kinderen' die ruimte wil geven, die ik zelf heb mogen hebben in mijn jeugd. Mijn jeugd stond garant voor openheid, eerlijkheid, gezelligheid, vriendjes die mee mochten op vakantie, slapen met elkaar, feestjes bouwen en je eigen verantwoordelijkheid leren kennen. En ik merk als stiefmama, of als bonusmama zoals Roos me af en toe noemt, dat ik hetzelfde doe met de kinderen van Annemarie. En zo was ik deze vakantie gewoon een beetje mama, alleen merk ik tot mijn schande, dat een aantal taken die horen bij die mama-schap ik schroomlijk verwaarloos. En dat is wassen en strijken en zorgen voor...want dat is weer het leuke van twee vrouwen samen, dat deel pakt Annemarie eigenlijk als vanzelf op. Maar gisteren toen ik naar mijn vader reed, realiseerde ik me dat dat andere stuk een heel onaantrekkelijke bijna dagtaak is. Dus is het niet meer dan normaal dat ik heel hard werk buiten de deur, want als ik zie wat Annemarie hier allemaal doet, dan is dat meer dan een dagtaak. En daarbij doet zij ook nog allemaal 'niet mama-achtige dingen' als klussen, de cv-ketel vullen met water, reparaties in en rondom het huis...en dit zijn, als we kijken naar de oorspronkelijke gezinssamenstelling toch 'papa-dingen'en al deze dingen doet mijn Annemarie ook! Dus volgens mij heb ik gewoon mazzel en doe ik de mooie dingen als bonusmama, en mag ik werken op een manier die bij mij hoort, en ook nog bij organisaties die ik erg leuk vind...kortom, ik ben dan wel niet de moeder van Bas van Loon, maar mijn rol als bonusmoeder heb ik steeds naar behoren vervuld geloof ik....En terwijl ik dit schrijf voel ik me zomaar weer een heel gelukkig mens.
Gisteren had ik met mijn vader een prachtige dag samen. Zo waren wij op bezoek bij Jan en Jantje, Jan krijgt morgen zijn tweede chemo...hij moet zo keihard knokken voor zijn leven, en de band die wij met elkaar hebben, is een band voor het leven. En zo was het heel mooi en bijzonder, dat wij gisterenmiddag samen, Pa en ik, bij hen op bezoek waren. Het was zoals Jantje zei 'een prachtige middag', intens, betrokken en echt. Zo echt kan een vriendschap zijn! En daarna reed ik met de rolstoel terug door Middelharnis en toen zag een oude vriendin van mijn ouders ons, mevrouw Vis van Heemst en zij haalde haar auto van de oprit en hup daar ging ik met Pa door de garage naar binnen en toen we daar in de woonkamer zaten, kwamen de herinneringen en moest Pa huilen...want deze mensen hebben ook een belangrijke rol gespeeld in ons leven. De man van deze mevrouw, kwam iedere zondag bij mijn moeder op bezoek, tijdens haar laatste levensmaanden, Willem en ma hadden een bijzonder contact. Hij gaf mijn moeder ooit een mooie zwarte wandelstok met zilveren knop en deze stok heb ik nog bewaard, toen ik de boerderij aan het opruimen was...wat gek he...en opeens zaten Pa en ik daar in de woonkamer. En toen wij vlak voor het avondeten terugkwamen, dachten de zusters dat Pa een weekend weg was, zo lang waren we weggeweest, heerlijk, hij heeft genoten...en ik met hem. Wat is er mooier dan zomaar samen zijn, dan zomaar wat praten, wat delen met elkaar en genieten, gewoonweg de situatie accepteren zoals deze nu is, maar proberen er wat lichtpuntjes aan te geven...want veranderen, hoe graag ik het ook zou willen, kan ik het niet...
En nu zit ik hier, zomaar te genieten van een heerlijke kop nespresso, in de wetenschap dat Arie en Noor bij Pa zijn of naar hem toe gaan vandaag, en heb ik zomaar eventjes vrij...nadenken over mijn offerte, die vrijdag klaar moet zijn.....spannend, het werkzame leven wacht weer op me. Ik ben er klaar voor, de tweede helft van 2010 is ingezet, en tot nu toe is 2010 mooi, intensief en heftig...maar als ik denk aan mijn 'broer Jan' dan knok ik in stilte met hem mee...en terwijl ik dit schrijf, loopt er een traan over mijn wang...want soms ben zelfs ik, de grote optimist, een beetje bang voor alles wat voor ons ligt....dag, liefs, Anita