Mijn 51e verjaardag...en de hemel huilt een beetje....

Tja en dan ben je zomaar 51. En na een prachtig ontbijtje met prachtige en vooral liefdevolle cadeau's van mijn Annemarie, reed ik om half 8 richting Haarlem...de dag was mooi en teder begonnen...en onze 'tenten en zeilen in de tuin stonden vol van het water'...de hemel huilde, of de hemel pieste in zijn broek van het lachen, omdat ik met mijn hippe schoenen aan naar Yarden ging. Omdat ik een drukke dag voor de boeg had, met bezoek, overleg, en nog eens overleg, met een bezoek van de directie uit Almere. Omdat ik trots op mijn uitvaartcentrum trakteerde op gebak en fruit. Omdat ik gezond ben en 51 mag worden...maar onderweg las ik mijn mailtjes, terwijl ik in de file stond...en daar stond een bericht over tante Tanneke, kanker, een tumor in de rug, en opgenomen in het ziekenhuis...mijn lieve tante, de zus van mijn moeder..85 jaar en toen werd ik zo in en in verdrietig....Weet je, soms lijkt het leven zo oneerlijk...waarom moet dit nu, waarom moet iemand die 85 jaar is, dit nog allemaal meemaken...? En op dat moment dacht ik 'de hemel huilt gewoon een beetje met mij mee' omdat ik op mijn 51e verjaardag geconfronteerd wordt, met best wel veel verdriet. En ik dit verdriet in mij meedraag...en een manier probeer te vinden, om in het reine te komen met mijn vader en zijn verdriet. En nu, nu wil ik niets liever, dan heel snel naar mijn tante toe...en dus ga ik, zondagmiddag naar haar toe. In Terneuzen of all places, een verschrikkelijk eind weg, maar ach wat zie ik daar naar uit...en dus is mijn verjaardag een beetje dubbel. Want was mijn dag vol warme en intense indrukken, een mooie ontmoeting met mijn directeur, een prachtige dag met mijn team in Haarlem, en was de avond intensief met de twee meisjes, die kwamen voor mijn verjaardag en kreeg ik van Rosanne een prachtig tweeluik met de tekst - Love is in the air en omdat ik super veel van je hou - en van Florine een mooi boek van Remco Campert. Nu ben ik moe...intens moe, Annemarie is de hele dag in de weer geweest met wateroverlast, de keuken stond blank tot en met de besteklade, de pannenlade toe...continue was zij bezig met het weg laten lopen van ongekende hoeveelheden water, de afvoer raakte verstopt, kortom ellende.....dus mijn 51e verjaardag is nat, en loopt een beetje over...en dus kruipen wij zo in bed, met een glas champagne...om te vieren dat er een nieuw levensjaar voor me ligt. Ik heb er zin in...en dank iedereen voor alle mooie kaarten, smsjes, mails en liefdevolle aandacht. Ik voel me rijker dan een koning, en ben nu gewoon een beetje een verdrietige koning dan...morgen gaan Pa en Els naar het Zorghotel en ik hoop zo, dat het fijn is, dat hebben ze zo verdiend...we spreken elkaar weer. Morgen schijnt de zon...en ik ben moe en ga mijn harde werker hier, mijn lieve Annemarie lekker meenemen naar bed. Slaap lekker...Anita

Drie mannen in een serre....de herenmiddag valt uiteen!

Wat een gekke titel he...maar zo toepasselijk. Want voor zondag 21 maart 2010(de dag dat mijn vader zijn eerste CVA kreeg, de dag van Annemarie's expositie...)kwamen er altijd drie heren op maandagmiddag bij elkaar in de serre van mijn ouderlijk huis. Mijn vader natuurlijk, oom Dirk en oom Koos. Drie mannen, ietwat varierend in leeftijd, zo is oom Koos de jongste, een kwieke charmante zeventiger, zo was mijn vader de levensgenieter van 80 jaar en zo was oom Dirk, een nog goed ogende man tweede helft 80. Deze drie mannen hebben veel gedeeld in hun leven en op deze 'herenmiddag' bespraken zij het leven, het leven op Flakkee en daarbuiten. Koffie, een glas wijn, een glas sap, het was er allemaal, maar het belangrijkste was, dat zij elkaar zagen! En toen op 21 maart kwam Pa van Loon in het ziekenhuis terecht, zijn eerste CVA. En wie kwamen daar aan zijn bed, zijn vrienden Dirk en Koos. En zo ook in Samaritaan, op een bepaalde manier, probeerden zij de 'herenmiddag' voort te zetten, niet op een vaste dag, maar toch met elkaar. De gesprekken verliepen wat anders, soms zakte Pa van Loon wat weg. Soms kwam er een heer, soms weer twee...en vorige week hoorde ik al dat het met oom Dirk wat minder ging. En gisteren is oom Dirk zomaar overleden...en donderdagavond probeert Els met de rolstoelbus Pa naar de condoleance van zijn vriend te transporteren. Samen met oom Koos...en van die drie mannen uit de serre, resten er ons nu nog maar twee...in een totaal andere hoedanigheid, blijven zij met elkaar verbonden. Voor eeuwig, in mijn, in elkaars geheugen, de 'herenmiddag'is niet meer.....oom Dirk leeft nu voort in mijn gedachten. Hoe blij hij was als we elkaar zagen, hij zoende je altijd boven op je mond, en ach, ik liet het maar zo, blij als ik was, om hem weer te zien. Annemarie en ik zijn bij hem op bezoek geweest in Vroonlande, toen Pa in het ziekenhuis lag. Hij huilde...en zei 'ik hou een plaatsje vrij hier voor je vader, zeg dat maar tegen hem...' en nu is hij er niet meer. Een trouwe vriend is van ons heengegaan. Dag oom Dirk...
En vandaag kreeg ik een mail van de andere vriend, oom Koos. Zo lief, voor mijn verjaardag...ik ben er zomaar een beetje stil van!
Anita

Het weekend vieren!

Lieve mensen, het is zondagmiddag, en na wat te hebben gerommeld in de tuin, hoog tijd voor de weblog! Want wat kan er veel gebeuren in een week tijd...veel gewerkt, en een aantal mijlpalen bereikt! Veel aan het sparren geweest met Daphne en hoe lekker kan samenwerken dan weer zijn! Offertes af en ingediend, en echt dit is zo ongekend spannend...want wat staat er allemaal te gebeuren als een of twee, of een stukje hiervan doorgaat. Maar niet getreurd als het niet zo is, dan komen er weer nieuwe dingen, daar geloof ik heilig in! Een gesprek met de arts, wat confronterend en eerlijk was. Omdat alles wat ik voelde en eigenlijk diep van binnen al wist, nu benoemd is. Maar ook omdat ik nu zeker weet, dat het enige wat ik, wij nog kan/kunnen doen is, zorgen voor een stukje geluk in het leven van mijn vader. En natuurlijk realiseer ik me, dat je zelf verantwoordelijk bent voor je geluk. Maar ik zie ook, dat mijn vader het zelf niet meer kan. Hij heeft niet meer de kracht om er zelf nog voor te gaan. En zoals ik hem tijdens het ziekbed van mijn moeder heb beloofd, om in zijn laatste levensfase net zo goed voor hem te zorgen, als ik voor mijn moeder heb gedaan, doe ik dit nu. En dit betekent dat ik ga onderzoeken watvoor mogelijkheden er nog zijn, om zijn woon/leefsituatie wat te veraangenamen, zodat hij temidden van zijn eigen spulletjes, aangevuld met heel veel zorg, en therapie, en dagbehandeling, zijn leven kan voortzetten, voor zolang als dit nog duurt. En in deze levensfase, maak je geen plannen voor langere termijn, en plan je steeds maar voor een jaar, of halfjaar. We zien wel....
En gisterenavond was ik om tien over half acht weer thuis en heel erg moe. Want Pa en ik hebben een enorme tocht gemaakt door de Flakkeese polders, hij in de stoel en ik erachter...van ruim drie uur. Met een glaasje appelsap op een terras, weer een overwinning, want dit wil hij normaal gesproken niet. Dat mensen hem zien in zijn rolstoel, in zijn huidige staat van doen...en nadat ik uiteindelijk gedoucht heb, zijn Annemarie en ik vertrokken naar Haarlemmerliede, om daar te genieten van een heerlijk vrolijk feest! Joke, een van mijn medewerkers, mijn secretaresse noem ik haar ook wel, werd 50. En de familie van Joke, is een familie die danst, die geweldig danst en zo ook Joke, het swingde erop los. En er waren een aantal collega's, en zij swingden mee. Het was fijn en vrolijk, en eigenlijk wel een soort eer om daar zomaar te mogen zijn. Joke zei 'welkom in mijn leven, dit is mijn familie'. Lief he...en helaas kon Annemarie niet swingen, doordat zij haar kleine teentje heeft gekneusd, maar het was fijn en leuk.
En nu zit ik onder de pergoal, de poes ligt op onze nieuwe bank en An en ik hebben gewerkt in de tuin, heerlijk...het is rustig, en stil, ik ga zo even slapen onder de zonnebank en eigenlijk hoeft er niets. De krant gelezen...een kopje nespresso...en in de krant las ik een prachtig interview van Annemarie Postma en deze zin wil ik met jullie delen, want deze zin spreekt mij zo aan :
'Zo zie je maar, als je je pijn wegduwt, dan blijft hij branden. Maar als je er middenin gaat staan, verliest de pijn zijn overweldigende kracht. Ja, deze periode voelt als het grote thuiskomen.' En deze zin is wel kenmerkend voor mijn leven vind ik, of misschien wel voor veel levens. Afgelopen week zei ik tegen een collega 'ga er maar doorheen, want ook dit deel van jouw leven, hoort bij jou. En door jezelf ermee te confronteren, door te accepteren, dat dit bij jou hoort, kun je hier alleen maar sterker uitkomen.' En in een gesprek met een coachee deze week, (mijn nieuwe klant) gaf ik aan 'ik wil je helpen met pellen, al die lagen halen we eraf, zodat je uiteindelijk bij je kern zult belanden en weer verder kunt met je leven. Vanuit je kracht, vanuit jezelf, omdat je van jezelf gaat houden' en terwijl ik dit schrijf voel ik me zo enorm rijk...
En kijk me hier nu zitten, zomaar in onze prachtige binnentuin, Annemarie maakt het nog gezelliger, met mooie kussens en vooral met zichzelf...want zeg nu zelf, wat een mooi beeld, mijn liefste Annemarie, op onze nieuwe tuinbank....Kijk maar mee.
Liefs, een prachtige zondag gewenst.
Anita

een hectische week!

De afgelopen week was hectisch, samen met mijn vrienden/collega's Daphne, Henk en Monique een offerte afgerond. En weet je er gebeurt dan iets met je, want met elkaar ben je meer dan goed in staat om een prachtig aanbod op het gebied van Leiderschap in elkaar te draaien...en de offerte is ingediend! Spannend donderdagavond was het klaar...de andere giga-offerte (waar deze week de beslissing over zal vallen) had op onderdelen nog een aanscherping nodig en dit is ook vrijdag weer de deur uitgegaan. Kortom druk en spannend. Een nieuw coachtraject individueel binnengekregen, tja en hoe dan wel...via iemands'hondenuitlaatservice, hoe gek kan het gaan. Een van mijn vrienden, daar heb ik ooit eens mee gesproken over zijn leven, zijn toekomst, zijn keuzes. En dit gezin maakt gebruik van een hondenuitlaatservice. En deze mevrouw heeft de uitwerking van mijn gesprekken terug gezien in dit gezin. En bij een andere klant van haar, geeft zij mijn naam door...hoe mooi kan het gaan! En na het kennismakingsgesprek heeft deze mevrouw 'ja' gezegd tegen een traject met mij. Maar ook een nieuwe coachee bij OCW! Top toch...en ondertussen loopt mijn werk bij bestaande opdrachtgevers gewoon nog wel wat maanden door...dus ja, deze week was een gekkenwerk, lange dagen, leuke dagen, veel gesprekken, veel werk...en gisterenmiddag stapte ik om half 1 in de auto in Haarlem op weg naar mijn vader. En overal was file, en ik had het gevoel alsof ik vakantie had...de radio aan, met Armin van Buuren, ik vind zijn muziek geweldig, lekker die dreun, heerlijk ik zit dan soms te dansen achter stuur (ja wel een beetje moeilijk). En in het verpleeghuis een serieus gesprek gehad met de verpleeghuisarts en Pa. En de uitkomst is wel heel erg ernstig. Dit is het...hij zal nooit meer zelfstandig kunnen lopen, zitten, naar het toilet gaan, onder de douche. Of zelfs nooit meer kunnen staan..en ook geestelijk gaat hij achteruit, doordat zijn wereldje zo klein is geworden, maar ook door de twee CVA's. Concentratieverlies, alertheid, het is allemaal een stuk minder geworden. En tijdens dit gesprek en ook daarna, was mijn vader erg verdrietig, en moest hij veel huilen...en tijdens ons gesprek, vroeg hij mij of het niet beter zou zijn geweest als hij dood zou zijn gegaan...Tja, en wat moet je dan zeggen tegen je vader...het deed zoveel zeer om hem dit te horen zeggen. Ik zei 'nee Pap, daar hoef je niet over na te denken, want je bent niet door...en je bent nu al zoveel beter, dan toen je hier in april kwam, laten we maar kijken wat nog wel tot de mogelijkheden behoort, terwijl we weten dat je niets meer zelfstandig zult kunnen...en Pap, ik ben blij dat je niet dood bent gegaan....' en in stilte liep ik verder, met mijn vader in de rolstoel, op weg naar de geitjes....
En wat gaan we nu doen, we gaan op zoek naar een betere woonsituatie voor hem, met veel extra hulp, zodat hij wat meer privacy krijgt, zijn eigen spulletjes om hem heen, en zodanig dat hij op emotioneel gebied, psychisch, wat gelukkiger kan worden...want dat is nu, wat wij nog kunnen doen voor hem. Zorgen voor een vorm van veiligheid, een klein beetje geluk...dus ik ga aan de slag. In samenspraak met de verpleeghuisarts...wordt vervolgd!~
Annemarie en ik gaan zo weer weg, op naar mijn vader, hij heeft mazzel vindt hij, want ik kom deze keer zomaar twee keer, vrijdag en zaterdag en eigenlijk drie keer mazzel, want ik neem Annemarie mee....mooi he...Fijne zaterdag! Vanavond een feestje, een dame van mijn werk die 50 wordt...leuk, even gezellig en morgen...eerst heel lang uitslapen en dan zomaar helemaal niks...kus! Van een 50-jarige Aniet, nog even dan....

Dunea...

nog eventjes een rustig en mooi plaatje uit Belgie...

Vanmorgen begin ik bij Dunea, het Duinwaterleidingbedrijf in Zuid-Holland, een voorbespreking voor een lezing over Personal Empowerment ergens in september...en ondertussen is mijn offerte, die vrijdag ingeleverd mag worden, klaar, af, en prachtig...veel gewerkt in deze dagen, maar zo intensief en mooi...dus simpelweg genieten. Nu, na een nacht vol kramp (ik moet weer fietsen, dan heb ik het helemaal niet) eventjes op kantoor, met een lekker kopje koffie en een boterham...en de spreuk voor vandaag is :
'als je altijd de juiste toon vindt, is het hele leven muziek'
En daarmee wens ik jullie een mooie positieve dag toe!
Liefs Anita

Goedemorgen....

En gisterenavond en vannacht hebben we heerlijk geslapen, voor een keertje geen liedjes gezongen, maar gewoon in een heerlijk opgemaakt bed een hele nacht doorgetrokken, en ach wat heerlijk...nu, naar De Bank! Een leuke en mooi gevulde dag ligt voor me....en de dag lacht me tegemoet. Een dagje met die mooie tank van Annemarie, kortom....genieten...liefs, Anita
Gisteren was energiek, gesprekken vol emotie...werkelijk mooi om dit te mogen beleven...maar wel vermoeiend en soms ook pijnlijk om mee te maken...zo was mijn gesprek met nabestaanden gisterenavond intensief...maar ook weer bijna helend....en steeds weer voelt het goed, dat ik bij Yarden rondloop....

'En het werd zomer....' van Rob de Nijs

En dit liedje zong Annemarie zomaar midden in de nacht....want we waren klaar wakker, zo rond een uur vannacht...en ik, ik ben dat nog, een beetje vrolijk klaarwakker, ken je dat...dan fietst er van alles door je heen, en ondertussen lag ik te luisteren naar de regen...dus waar die zomer nu vandaan komt, weet ik ook niet. En als je wakker ligt, dan denk je aan werk, aan mensen, aan Jan die morgen weer een chemo krijgt. En zomaar eventjes terug in de tijd, aan mijn eigen chemo's...en aan Rosanne, en het feit dat zij naar de middelbare school gaat. En aan mijn vader...ach en ja, ook aan mijn moeder. Want gisteren waren we met Emmy en Reynaud, zomaar een spontaan bedachte actie om elkaar te ontmoeten, toen wij in Scheveningen waren met de meisjes, en oh wat was het weer leuk! En toen Emmy mij zo vasthield, moest ik eventjes zomaar denken aan mijn moeder...en hoe erg je een moeder steeds weer kunt missen. Of je nu bijna 51 bent, of jonger...ingewikkeld blijft. Ik moest ook denken aan het thema welzijn....een thema wat speelt in mijn hoofd als ik denk aan mijn werk bij Yarden, welzijn hoort wel bij de dood vind ik...een gekke verbinding, dat realiseer ik me...maar juist omdat we zo bezig zijn met de dood, vind ik dat ik als regiomanager mijn medewerkers moet sturen op hun welbevinden, op een thema als gezondheid en gezond leven...niet in het extreme, maar toch...en dan kom ik ook bij mijzelf terecht. Want mijn voornemen is om niet weer mezelf onder te dompelen in werk en ongekend lange dagen bezig zijn, maar welzijn is ook met Annemarie samen vroeg naar bed en lekker lezen, of samen scrabble spelen, heerlijk, dat hebben we de afgelopen week weer gedaan...welzijn is ook fietsen en buiten wandelen, met een dikke jas weer aan straks, en welzijn is ook zomaar eventjes niets hoeven...dus daar gaan we maar voor. En dus is welzijn nu, gewoon weer lekker in bed stappen...
Dag, ik hoop dat jullie een beetje slapen allemaal. Succes en sterkte voor morgen (Jan en Jantje!!!)Liefs, Aniet