Een momentje voor jezelf....met nespresso natuurlijk...

En dan is het zomaar zaterdagochtend...wakker worden zo rond half tien, het bed uit...een krantje, een kopje nespresso..en zomaar eens even niets. Ach wat een droom...wat een waardevol moment. Mijn leven de afgelopen week leek een soort race tegen de klok, een strijd die ging over het leven, het leven van mijn vader. Redt hij het wel...of niet. En een aantal mensen om mij heen, hebben aan hetzelfde euvel hun vader verloren, dus weer voel ik mij die mazzelaar...en terwijl ik dat voel, vraag ik mij ook wel af, of dit eerlijk is. Dit gevoel...want ook weet ik nu, dat ik besloten heb over te gaan tot deze operatie en dat mijn vader heel ongelukkig is als verlamde man...en ook zijn verpleeghuisarts vertelde mij gisteren aan de telefoon, dat dit door zijn hoofd speelt en dat hij hier graag nog eens met me over van gedachten wil wisselen....Tja...wat een dilemma...
Zaterdagochtend, terwijl ik mooie rustige muziek draai, van een cd die 'afscheid' heet, vol met prachtige liedjes die horen bij loslaten...vanmorgen hebben Annemarie en ik, ter voorbereiding op ons interview volgende week voor het blad "Haagse Zakenvrouwen" een vragenlijst ingevuld. Leuk was dat...een van de vragen ging over ambitie en dromen. En als ik mijn ambitie en droom probeer te combineren, dan denk ik dat ik het liefst een huisje zou hebben op Lefkas, of daar een eilandje in de buurt, met een terrasje aan het water, een bootje erin en daar mijn werk zou doen, met een schilderende Annemarie op de veranda of in de tuin...en deze droom zal ik pas realiseren als mijn vader er niet meer is...of misschien wel nooit. Een andere ambitie die ik nog heb is om ooit ambtenaar van de burgerlijke stand te worden...lijkt me geweldig. In de voetsporen van mijn moeder...mooie taak lijkt me dat! Wellicht is deze droom dichterbij...dus wie helpt mij ooit op het juiste spoor. Ooit heb ik gesolliciteerd bij de Gemeente Wassenaar en Voorschoten. Van Wassenaar keurig bericht gehad, het kon niet, omdat ik niet woonachtig ben in Wassenaar. Van de gemeente Voorschoten nooit enige vorm van reactie mogen ontvangen...toch nog eens achteraan gaan...
Nu rust, eventjes niks, straks naar het ziekenhuis in Rotterdam, samen met Annemarie, en morgen weer...als het goed gaat mag Pa maandag alweer terug naar de Samaritaan...wat een bijzondere man!! Hoe sterk kun je aan het leven hangen, wat dat betreft lijkt het wel een herhaling, als ik kijk hoe mijn moeder gevochten heeft om bij ons te blijven, nu zie ik hetzelfde bij mijn vader...
Verder ga ik koken vanavond, en drinken we misschien zomaar een glaasje champagne...omdat...ja omdat we samen zijn, van elkaar houden, en dagelijks weer ervaren hoeveel warmte ons omringt, hoe mooi ons leven in elkaar steekt..en dank ik jullie allemaal weer voor jullie steun en liefdevolle aandacht de afgelopen week. Het was zo waardevol...
Oh ja...nog even iets leuks...maandag heb ik een gesprek over een module Coachend Leidinggeven voor een bedrijf in Polen of een Pools bedrijf in Nederland...ik snap er niks van, maar ik vind het superleuk...wordt vervolgd!
Anita, en ik wens jullie een prachtig weekend toe...

Anorisma's van 7 cm en nachtelijke operaties!!!

Tsjonge jonge...wat een nacht! En dan niet een nacht die je alleen in films ziet, maar een bloedspannende nacht in het Zuider Ziekenhuis in Rotterdam! Maar de uitkomst is goed, vannacht om 1 uur is mijn vader de OK op gereden, na uitgebreid en intensief onderzoek daaraan voorafgaand, en om kwart over vier vannacht kwam hij, nog in een slapende situatie weer terug de IC op...en haalden Arie en ik opgelucht adem. Hij was geopereerd, in een eigenlijk heel spannende situatie, want zijn anorisma (verwijding van de aorta) was groter dan 7 cm en daarop zat al een soort puist als het ware, wat erop leek dat er scheurtjes gingen ontstaan. Dus werkelijk een spannende race, want als deze zou zijn gescheurd, dan zou hij binnen 3 minuten zijn overleden...en wat doet de heer van Loon, die overleeft, ondanks eerdere negatieve berichten deze operatie...dus ik, die ongeveer liep te tollen door de gangen van het ziekenhuis van vermoeidheid, haalde opgelucht adem. En naast mij, Arie. Want gebroederlijk, gezusterlijk zijn wij vanaf het moment dat ik in Haarlem, gisteren om kwart voor zes een telefoontje kreeg met de vraag of ik direct de beslissing wilde nemen of hij wel/niet geopereerd ging worden, tot vanmorgen half vijf waren wij samen. En dat was meer dan goed!! Pa onderging allerlei onderzoeken, schreeuwde af en toe het hele ziekenhuis bij elkaar omdat hij pijn had, zodanig dat de anesthesist tegen ons zei 'wat een vent zeg, ik ben benieuwd hoe hij zijn nagels knipt' en wij met elkaar moesten lachen. En zo rond half een op de IC, ter voorbereiding op de operatie, toen Pa een lichtgevend iets aan zijn vinger had voor het zuurstof, toen stak hij opeens zijn vinger boven de dekens uit en zei 'dit is de vuurtoren van Ouddorp' welnu, dus tussen alles door, hebben we ook gelachen. En vanmorgen om vijf uur kwam ik thuis. Bekaf...en om zes uur hebben we 'lang zal die leven'gezongen want Roos is vandaag echt 13 jaar geworden. En toen ben ik weer in mijn bed gerold tot net...nu snel onder de douche en naar Amsterdam.
Net gebeld met het ziekenhuis, Pa gaat straks van de IC af, richting Vaatchirurgie.
Hij ligt in het Zuider Ziekenhuis/Maasstad Ziekenhuis, Groene Hilledijk 315, 3075 EA Rotterdam. Een paar dagen en dan gaat hij weer terug naar Flakkee...
wordt vervolgd. Liefs, Anita

Verwachtingen....en mooie momenten...

Soms verwacht je iets...en dan valt het zomaar mee, of tegen. Vandaag was een dag waarop uiteindelijk alles weer meeviel, en meeviel omdat mijn vader zo blij was dat hij me zag. Zo blij dat hij vond dat ik altijd maar midden in de week ook een hele middag met hem samen moest zijn. En het viel mee, omdat zomaar opeens in het ziekenhuis ik omhelst werd door mijn jeugdvriendinnetje Matthie...geweldig, een gekke samenloop van omstandigheden. Want op Flakkee kom ik steeds weer mensen tegen, Ko, een jeugdvriendje, en eigenlijk merk ik hoe fijn dat toch steeds weer is. En soms vallen dingen ook tegen, dan verwacht je iets van iemand, en wordt dit niet waargemaakt. Zo is er op kantoor, iemand die wisselend gedrag vertoont, die dingen beloofd en niet opvolgt...en dan valt dat weer een beetje tegen. En op zo'n moment heb je als leider nog wat te doen...:)
Mijn vader, met de rolstoelbus naar het ziekenhuis, een ervaring op zich...en zomaar opeens vroeg hij, hoeveel km deze mercedes bus op de teller had staan. Zo'n typische vraag voor mijn vader...en in het ziekenhuis zag ik zomaar zijn ogen oplichten, toen hij Matthie zag en zag hoe Matthie en ik moesten lachen samen. En het leuke is ook hoe hij de hand van Els pakt...eigenlijk heel intens...hoe mooi kan samenzijn soms zijn...
De uitslag komt vrijdag. Ik laat het jullie weten...en ik ben zo blij, dat ik mijn vader heb gezien. Hij viel me eigenlijk mee, na alle berichten, hij was opgewekt en ondeugend...er was een mevrouw en zij liet aan haar zus haar benen met lange laarzen tot boven de knie zien...en toen pa dit zag, vroeg hij 'laat het nog eens zien...' en lachte zo'n beetje schuin erbij...en weet je dit zijn van die mooie meevallers in het leven, waarbij ik zo intens kan genieten van mijn vader...dus, deze dag viel misschien wel mee.....nu een glas wijn met Annemarie, morgen begroten in Almere...
Liefs, Aniet

Zorgen om mijn vader.....

En vandaag kwam ik eigenlijk met een klap terug in de realiteit. Ik was al heel vroeg bij Yarden omdat we nieuwe kostuums gingen passen, van een prachtig merk, wordt vervolgd! Schitterende maatwerkkostuums, om trots op te zijn, net dat stuk wat Yarden zo uniek maakt...let maar op, ik hou jullie op de hoogte. En ergens rond half elf werd ik gebeld door mijn vader, maar toen hij belde, viel hij gelijk weg. Zijn telefoon is leeg. Ik via de centrale hem teruggebeld. En hij was zo verdrietig. Want hij heeft zo'n buikpijnt en de dokter was geweest...hij zei ook 'niet schrikken mijn kind' en toen begon hij te huilen, heel erg hard te huilen. Ondertussen kreeg ik een zuster aan de telefoon en vroeg wat er aan de hand was. Zij gaf aan dat de dokter mij zou terugbellen...en ik kreeg mijn vader weer terug. Ik legde hem uit dat het goed was, en dat ik de dokter zou bellen. En dat ik ervoor zou zorgen dat zijn telefoon opgeladen zou worden...want ook daar had hij zorgen over. Ondertussen moest ik weg, voor een intervisie van Coachboulevard, in Soesterberg. Eenmaal daar aangekomen de telefoon op stil gezet. En om vier uur weer aan. En toen stond daar de dokter op de voicemail...ik weer terugbellen (mijn telefoon leeg, hoe leuk kan het zijn :)). En morgen om vijf voor een ben ik met mijn vader bij de Samaritaan, om samen met hem (en Els want we ontmoeten haar daar) naar het ziekenhuis te gaan voor een scan. Het lijkt erop dat zijn aorta ernstig verwijd (schrijf ik dit zo goed??) is en dit, zo zegt mijn vriendinnetje Jannie, is ernstig, een lopende tijdbom. Maar meer zorgen heb ik nog omdat hij zo mager is, en niet meer wil eten...dus wat er ook uit gaat komen, het zal niet goed zijn. En mijn vader opereren is niet meer te doen, dat overleeft hij sowieso niet zegt de dokter...dus zomaar opeens is zijn situatie een heel stuk verslechterd. En morgen rijd ik naar Flakkee om bij hem te zijn. Want dit zijn de momenten dat ik bij hem wil en moet zijn, ongeacht wat er in mijn agenda staat...en vanavond toen ik thuis kwam, moest ik zomaar huilen...omdat ik zo bang ben hem te verliezen en eigenlijk ook zo goed weet dat dit moment heel nabij is...mijn lieve vadertje....jeetje wat hou ik van die man! Wordt vervolgd, morgen meld ik mij weer....Het enige mooie is, dat hij en Els een geweldig weekend hebben gehad in Zorghotel Veghel. Vanavond heb ik dit hotel gebeld om iedereen te bedanken voor de geweldige zorg. En heb ik de factuur betaald...hij was hier zo gelukkig samen met zijn Els!!!
Liefs, Anita

citaat...

En deze kreeg ik afgelopen zaterdag van Berty 'de mooiste ontdekking die echte vrienden kunnen doen is dat ze elk apart kunnen groeien zonder uit elkaar te groeien'door E.Foley....
en vorige week kreeg ik deze van Manou 'The challenges in life are there not to break you, but to create you' door Norman Vincent Pale....
en zojuist zei iemand tegen me na een coachtraject 'ik heb veel aan je gehad...'en weet je hiermee kan deze week zomaar weer heel mooi beginnen! Halve bomen afgebroken, de wind die dingen kapot maakt, maar mensen maken alles weer heel...en dat is vooral wat me bijblijft, telkens weer!
Een fijne maandag, Anita

Wat een weekend....

Dit weekend stormde het, regende het en was het mooi weer. Alles kwam langs...en spannend was het wel, want hoe zou het gaan tijdens ons feestje. Ons feestje, het feest van Roos en mijzelf...13 jaar en 51 jaar...en op ons feestje kwam de band Zabumba optreden. De band van Mieneke, een vrouw die Arie en ik nog uit onze jeugd kennen...geweldig, zomaar ineens stond zij te swingen hier tijdens Voorschoten Jazz en afgelopen zaterdag stond ze weer te swingen, maar dan hier in onze tuin, of onze woonkamer...net hoe je het wil zien....geweldig! Het was een machtig mooie verjaardag, de foto's spreken voor zich. Hier bij dit stukje plaats ik er nog een paar...voor diegenen die er niet waren of konden zijn.
En zondag was, zo geleidelijk aan ontbijten, de alles opruimen...gesloopt was ik, mijn rug leek wel kapot...en mijn voornemen was om bij mijn tante Tanneke, die in Terneuzen in het ziekenhuis ligt, op bezoek te gaan! Arie en Noor bleven slapen en uiteindelijk was het zaterdagavond half vier ofzo geworden...geweldig! En het mooie is, ik ben bij tante Tanneke geweest, een auto vol met druifjes, tomaatjes en blikjes energy voor onderweg, maar ik was bij haar...en dat was zo mooi!~! En zoals mijn nicht al voorspeld had, geen zieke tante om te zien, maar wel een tante van 85 die kanker heeft, of weer kanker heeft gekregen! 12 jaar geleden had zij borstkanker en nu eenzelfde vorm als ik, en ook mijn tante zat dicht tegen een dwarslaesie aan, dus moet zij nu blijven liggen. En gaat zij de hele week met de ambulance naar Vlissingen om te worden bestraald. En dan komt er weer een scan, om te bezien wat de uitslag is. Dus zo gek kan het zijn...zaterdagavond swingen tot de politie in je tuin staat, en zondag naar mijn lieve tante toe...
En nu, kijk ik terug op een superfeest, met super leuke mensen, met mooie schoenen (zie foto's)en kijk ik terug op een fijn bezoekje aan tante Tanneke..en dank ik iedereen en alles voor dit geweldige feest en ik weet zeker dat Rosanne, mijn bonus-kind er net zo over denkt! Het was geweldig...en voor geinteresseerden www. zabumba.nl een top band...dus ga je trouwen, bereik je een mijlpaal...of zomaar omdat je leuke vrienden hebt en wilt feesten, nodig hen uit te komen spelen en nodig mij dan ook maar uit, ik hou er wel van! Nu weer aan de slag, het gewone serieuze leven ligt voor ons...dag, een fijne werkweek!
Liefs, Anita

Een feestje, of een feest????

En hier alvast wat impressies van een geweldig feest! Tussen de buiten door, swingend met een bruisende after-party in de keuken!!!! Tekst volgt, eerst wat beelden....